រឿងក្ដៅសាច់៖ បងថ្លៃកំហិល ប្អូនថ្លៃកំហូច (ហាមក្មេងក្រោមអាយុ១៨ឆ្នាំអាន)

   

នៅក្នុងផ្ទះឈើដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នាខេត្តតាកែវ បរិយាកាសក្នុងផ្ទះហាក់ដូចជាពុះកញ្ជ្រោលជាងកម្ដៅថ្ងៃខាងក្រៅ។ បងធាន ដែលជាបងថ្លៃរបស់ខ្ញុំ។ គាត់មានរាងកាយមាំមួន និងមានចរិតរស់រាយហួសហេតុ។ គាត់ចូលចិត្តលេងសើចបែបបងប្អូនស្និទ្ធស្នាល តែភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់គាត់ ជួនកាលវាហួសព្រំដែនសម្រាប់ក្មេងខិលដូចជាខ្ញុំ ផានិត។

ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ បងស្រីដែលជាកម្មកររោងចក្រត្រូវធ្វើការថែមម៉ោង ហើយចេញទៅធ្វើការបាត់តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗ។ បងធានទើបតែភ្ញាក់ពីដេក ដើរចេញមកទាំងស្លៀកតែកន្សែងពោះគោពណ៌សមួយគត់ រុំត្រឹមចង្កេះយ៉ាងធូរ។ គាត់ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹក រួចឈរនោមទាំងមិនព្រមបិទទ្វារតាមទម្លាប់ដែលគាត់គិតថា "ជារឿងបងប្អូនប្រុសៗ"។

ដោយភាពច្រលើម និងការលេងសើចរបស់ខ្ញុំជាមួយបងថ្លៃតាមបែបបងប្អូន ខ្ញុំក៏ធ្វើជាដើរទៅក្បែរនោះ រួចលបអើតក្បាលចូលទៅអើតមើល។ រូបភាពដែលលេចចេញមក គឺខ្នងដ៏មាំ និងភាពមហិមានៃភាពជាបុរសរបស់គាត់ដែលកំពុងបញ្ចេញកម្លាំង។សៗអើយ

«អូហូ... បងធាន! របស់បងឯងមិនធម្មតាមែនតើ!» ខ្ញុំបន្លឺសំឡេងឡើងទាំងភ្នែកសម្លឹងទៅនាគរាជដែលបងថ្លៃកំពុងកាន់បង្ហូរទឹកនោមមិនទាន់ដាច់នៅឡើយ។

បងធានភ្ញាក់ព្រើត គាត់ប្រញាប់គ្រលាស់ក្បាលនាគរបស់គាត់ រួចបែរមកវិញភ្លាមៗ។ ជំនួសឱ្យការខឹង គាត់បែរជាលើកដៃមកច្រានក្បាលខ្ញុំចេញ រួចសើច "ហាសៗ" យ៉ាងកំប្លែង។

«យើស! អាផានិត... ក្មេងខូច! ឯងចង់អើតមើលស្អី? អាហ្នឹងជារបស់បងថ្លៃឯងទេវើយ មិនមែនស្ករគ្រាប់ឱ្យឯងលូកមើលតាមចិត្តអ៊ីចឹងទេ!» គាត់និយាយទាំងញញឹមឌឺដង រួចដើរមកច្រានស្មាខ្ញុំឱ្យចេញពីមាត់ទ្វារ។

«ចុះបើបងឯងមិនបិទទ្វារ... មានន័យថាចង់ឱ្យខ្ញុំមើលមែនទេ?» ខ្ញុំសួរត្រឡប់ទៅវិញទាំងភ្នែកមានល្បិច។

បងធានគ្រវីក្បាល រួចលូកដៃមកច្បិចថ្ពាល់ខ្ញុំមួយទំហឹង៖ «នែលោកប្អូន បងមិនប្រកាន់ទេ តែឯងកុំខិលពេក! បងជាបងថ្លៃឯងណា!។ តោះ... ឈប់លេងទៅ ទៅរៀបចំដងសន្ទូច បងនាំទៅស្ទូចត្រីនៅត្រពាំងវិញ អាឡៃតែមើលក្ដបង តិចស្ទូចត្រីមិនបានស៊ី» បងធាននិយាយតាមទម្លាប់បងប្អូនជិតស្និទ្ធ។

រៀបចំខ្លួនរួចហើយ គាត់ដើរចេញមកទាំងបង្អួតសាច់ដុំទ្រូងដែលឡើងកង់ៗ កាត់មុខខ្ញុំទៅយ៉ាងព្រងើយ ទុកឱ្យខ្ញុំឈរគ្រឺតក្នុងចិត្ត។

មេឃថ្ងៃត្រង់ចាំងជះពន្លឺមកលើផ្ទៃទឹកត្រពាំងដែលនៅដាច់ឆ្ងាយពីភូមិ។ បងធាន ដើរដឹកមុខខ្ញុំទាំងដោះអាវ បង្ហាញសាច់ដុំខ្នងដ៏រឹងមាំ និងសំបុរស្រអែមដែលជោកជាំដោយញើស មើលទៅពោរពេញដោយថាមពលបុរសពេញលក្ខណៈ។ គាត់ស្លៀកខោខ្លីស្ដើងពណ៌សស្រាលមួយ ដែលរាល់ពេលខ្យល់បក់មក វាតែងតែបកបោកទៅតាមរាងកាយដ៏មាំមួនរបស់គាត់ បង្ហាញឱ្យឃើញគ្រោងរាងយ៉ាងច្បាស់។

ពេលទៅដល់មាត់ទឹក បងធានអង្គុយចុះក្រោមស្នាយ រួចលើកជើងម្ខាងច្រកកាងដើម្បីដោតនុយ និងរៀបចំដងសន្ទូច។ ដោយសារចរិតគាត់ជាមនុស្សមិនសូវចេះខ្មាសអៀន និងចូលចិត្តភាពងាយៗ គាត់អង្គុយបែបចំហរៗ ធ្វើឱ្យខោខ្លីស្ដើងនោះហើបឡើងខ្ពស់ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ភ្លៅដ៏ធំ និងភាពអាថ៌កំបាំងដែលលាក់នៅខាងក្នុងស្ទើរតែទាំងអស់។

ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរឡើយ ក៏ដើរទៅឈរនៅចំកណ្ដាលចន្លោះជើងរបស់គាត់ រួចធ្វើជាលូកដៃទៅជួយកាន់ដងសន្ទូច៖ «បងធាន... ដងសន្ទូចនេះវាហាក់ដូចជាចង់បាក់ ឱ្យខ្ញុំជួយកាន់ឱ្យជាប់បន្តិចទៅ» ខ្ញុំនិយាយទាំងសម្លឹងមើលទៅ "ចំណុចកណ្ដាលដែលប៉ោងស្ទុលជាប់នឹងខោស្ដើងៗ" របស់គាត់មិនដាក់ភ្នែក។

បងធានងើបមុខមកសម្លឹងខ្ញុំទាំងញញឹមខិល៖ «ដងសន្ទូចវាមិនងាយបាក់ទេ... តែប្រយ័ត្នតែ "ដង" ផ្សេងទេដែលវាចង់បះបោរដាក់ឯង!»

បន្ទាប់ពីស្ទូចបានត្រីរ៉ស់មួយយ៉ាងធំ បងធានក៏បបួលខ្ញុំចុះងូតទឹកលាងខ្លួនដើម្បីរំសាយកម្ដៅ។ បងថ្លៃរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះនៅតែរក្សាចរិតដដែល គាត់ដើរចុះទៅក្នុងទឹកត្រពាំងទាំងស្លៀកខោខ្លីស្ដើងពណ៌សនោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ក៏ងើបឈរឡើងវិញនៅត្រឹមពាក់កណ្ដាលខ្លួន។ រូបភាពដែលលេចចេញមក ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរតែឈប់ដកដង្ហើម ខោខ្លីដែលជោកដោយទឹកនោះប្រែជាថ្លា និងរឹបជាប់នឹងរាងកាយយ៉ាងណែន។ ដោយសារកម្លាំងទឹកដែលហូរច្រានពេលគាត់ងើបឈរ បានធ្វើឱ្យចង្កេះខោដែលចងធូរៗនោះរបូតចុះមកក្រោមបន្តិច បង្ហាញឱ្យឃើញនូវសាច់ពោះខាងក្រោម និងជួររោមខ្មៅក្រាស់ដែលដុះតម្រៀបគ្នាឆ្ពោះទៅរក "ចំណុចអាថ៌កំបាំង" របស់គាត់យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត ហាក់ដូចជាគាត់មិនខ្មាសអៀននឹងភ្នែកក្មេងកំហូចម្នាក់ដែលកំពុងសម្លឹងមើលគាត់សោះ។

«បងធាន... នាគរាជរបស់បងទំនងធំណាស់ សុំប៉ះបន្តិចបានទេ?» ខ្ញុំសួរបែបលេងបន្លំមែន រួចបោះជំហានចូលទៅជិតគាត់ក្នុងទឹក ភ្នែកសម្លឹងមើលជួររោមខ្មៅក្រាស់ និងគ្រោងនាគរាជដែលលេចចេញមកនោះមិនដាក់ភ្នែក។

«យើស! សម្ដីបានណាស់អាប្អូនកំហូច!» បងធានតបព្រមទាំងសើចហួសចិត្តនឹងភាពដៃដល់របស់ខ្ញុំ។

យើងដេញប្រលែងគ្នាក្នុងទឹកដូចក្មេងៗ តែក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនបានគិតរឿងលេងសើចឡើយ។ ឆ្លៀតពេលបងធានហែលមកក្បែរ ខ្ញុំក៏មុជចុះទៅក្រោមផ្ទៃទឹកដែលថ្លាឆ្វង់។ នៅក្រោមទឹក ខ្ញុំឃើញរាងកាយមាំមួនរបស់គាត់កាន់តែច្បាស់ ខោសើមជោកដែលរបូតចុះបន្តិចនោះហាក់ដូចជាកំពុងហៅរកដៃរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនឱ្យឱកាសនេះរបូតបាត់ឡើយ ក៏លូកដៃទៅក្រសោបចាប់ "នាគរាជ" របស់គាត់ចំពីលើក្រណាត់ខោដែលស្អិតរមួតនោះ បែបបន្លំៗដើម្បីចង់ដឹងពីភាពរឹងមាំដែលខ្ញុំធ្លាប់តែស្រមៃ។

បងធានភ្ញាក់ព្រើត គាត់ស្ទុះងើបពីទឹកទាំងដង្ហើមញាប់ស្អេក។ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមកខ្ញុំទាំងរំជើបរំជួល ដៃមាំទាំងពីររបស់គាត់ចាប់ស្មាខ្ញុំជាប់ដើម្បីទប់លំនឹង។

ខ្ញុំងើបមុខឡើងសម្លឹងចំភ្នែកគាត់ រួចបន្លឺសំឡេងខ្សាវៗ៖ «របស់បងធានធំណាស់តើនេះ ធំជាងរបស់ខ្ញុំទៅទៀតហ្ន៎... ចង់ឃើញផ្ទាល់ដល់ហើយបងធាន»

បងធានដកដង្ហើមធំ ទឹកមុខដែលធ្លាប់តែលេងសើចប្រែជាមានមន្តស្នេហ៍បែបព្រានព្រៃ។ គាត់មិនបានខឹងទេ តែគាត់ឱនមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំវិញទាំងដង្ហើមភាយកម្ដៅ៖

«អាផានិតអើយ... ឯងនេះពិតជាក្មេងដៃដល់មែន។ ប្រយ័ត្នក្ដបងវាខឹងណា!»

និយាយរួច គាត់ក៏ទាញដៃខ្ញុំចេញថ្នមៗ បន្ទាប់មកគាត់ក៏ហែលឡើងទៅលើច្រាំងទាំងក្បាលជង្គង់ញ័រតិចៗ បង្ហាញពីភាពស្រើបស្រាលដែលខ្ញុំទើបតែផ្ដល់ឱ្យមិញនេះ។ ខ្ញុំឈរសម្លឹងមើលតាមពីក្រោយ ឃើញខោសើមរបស់គាត់ដែលរឹបជាប់នឹងសាច់គូទដ៏មាំ រួចដកដង្ហើមធំទាំងក្ដីប្រាថ្នាដែលជិតនឹងបានសម្រេច។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ទាញកន្សែងមកផ្លាស់ប្ដូរ ដោយស្រាតខោដែលសើមនោះចេញទាំងមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកខ្ញុំឡើយ។ ល្ងាចល្មម គាត់បបួលខ្ញុំទៅផ្ទះវិញដើម្បីប្រញាប់បេះស្វាយទុកឱ្យបងស្រីបុកត្រីឆ្អើល្ងាចនេះ។

យើងទាំងពីរដើរត្រឡប់មកផ្ទះវិញ យើងដើរសំដៅទៅរកដើមស្វាយខ្ទិះដ៏ធំដែលនៅក្បែរមាត់អណ្ដូងទឹក។

«មកអាផានិត! កាន់កន្ត្រកចាំទទួលស្វាយ បងឡើងទៅបេះទុកឱ្យបងស្រីឯងបុកត្រីឆ្អើល្ងាចនេះ» បងធាននិយាយ រួចស្ទុះឡើងដើមស្វាយយ៉ាងរហ័សរហួន ទាំងស្លៀកតែកន្សែងដែលគាត់បានផ្លាស់នៅឯកំពង់ទឹក។

នៅពេលបងធានឈានជើងឡើងមែកស្វាយខ្ពស់ រួចច្រកកាងដើម្បីឈោងបេះផ្លែស្វាយដែលនៅចុងមែក កន្សែងដែលចងធូរៗនោះក៏ហើបឡើងតាមខ្យល់បក់។ រូបភាព "ចង្កោមអំពិល" និងភាពមហិមានៃនាគរាជរបស់គាត់ដែលអណ្តែតយោលយោគនៅចំពោះមុខភ្នែក ធ្វើឱ្យចំហាយនៃតណ្ហារបស់ផានិតចាប់ផ្ដើមឆេះឡើងម្ដងទៀតយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

បងធានបេះស្វាយរួច គាត់ងាកមកឃើញខ្ញុំឈរធ្មឹង គាត់ក៏បន្លឺសំឡេងញ៉ោះពីលើមែកឈើ៖ «ផានិត! ស្វាយនៅចុងមែកទេអាអូន... ម៉េចក៏ឯងសម្លឹងមកមើល "ស្វាយ" នៅលើខ្លួនបងវិញអញ្ចឹង? ឬក៏ "ស្វាយ" បងវាគួរឱ្យចង់ញ៉ាំជាងស្វាយនៅលើដើម?»

ផានិតមិនបានតប ដោយកំពុងស្រមៃពីនាគរាជស្រស់ៗនៅចំពោះមុខគេ។ ផានិតឈរលេបទឹកមាត់ក្អឹកដោយកំសួលនៃតណ្ហា ភ្នែកស្រវាំង ផ្ទៃមុខចាប់ផ្ដើមក្រហមងាំងដូចមាន់ជល់ ដៃជើងប្រែជាត្រជាក់ស្រឹបដោយភាពភ័យអរលាយឡំនឹងការស្រេកឃ្លាន។ ផានិតស្រែកទៅបងថ្លៃទាំងសំឡេងញ័រៗ៖ «បងធាន! ស្វាយបានច្រើនល្មមហើយ បងចុះមកវិញមក មិនបាច់បេះទៀតទេ!»

បងធានរអិលខ្លួនចុះពីលើមែកឈើយ៉ាងរហ័ស។ ពេលមកដល់ដី គាត់ឃើញផានិតឈរធ្មឹង ភ្នែកស្លក់សម្លឹងមើលត្រង់ចំណុចកណ្ដាលរបស់គាត់មិនដាក់ភ្នែក។ «តោះ... អ៊ីចឹងប្រញាប់ទៅងូតទឹកជម្រះខ្លួននៅអណ្ដូងឱ្យហើយ មុននឹងដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ» បងធានបបួលទាំងញញឹម។

នៅមាត់អណ្ដូងទឹកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ផានិតមិនអាចទប់ចិត្តបានទៀតឡើយ។ គេដើរចូលទៅជិតបងថ្លៃ រួចនិយាយត្រង់ៗទាំងដង្ហើមញាប់៖ «បងធាន... ខ្ញុំសុំមើលក្ដរបស់បងឱ្យច្បាស់នឹងភ្នែកម្ដងបានទេ? សុំមើលឱ្យអស់ចិត្តបន្តិចមកបង...»

បងធានស្រឡាំងកាំងបន្តិច គាត់ប្រែទឹកមុខមកជាស្មើវិញ រួចសួរខ្សឹបៗ៖ «ផានិត... ឯងមិនខ្លាចបងស្រីឯងដឹងទេហ្អី? រឿងនេះវាមិនមែនជារឿងលេងសើចទេណា!»

តែដោយឃើញខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយការត្រេកត្រអាល និងការអង្វរកររបស់ប្អូនថ្លៃ បងធានក៏ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយ៖ «ឯងត្រូវសន្យានឹងបងថា មិនត្រូវនិយាយប្រាប់នរណាឱ្យដឹងរឿងនេះជាដាច់ខាត យល់ទេ?»

ផានិតងក់ក្បាលទទួល។ រំពេចនោះ បងធានក៏សើយក្រមារបស់គាត់ឡើងបន្តិច បង្ហាញឱ្យឃើញនាគរាជដែលនៅស៊ុបស្ងៀមមិនទាន់ឡើងនៅឡើយ កំពុងតែពួនសម្ងំស្មៅដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក ប៉ុន្តែទំហំដើមរបស់វាក៏នៅតែគួរឱ្យខ្លាច។ គ្រាន់តែឃើញប៉ុណ្ណឹង វានៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផានិតឡើយ។ គេលូកដៃទៅប៉ះ អង្អែលថ្នមៗដោយភាពស្រេកឃ្លាន។

ធានបិទភ្នែកហាក់ដូចស៊ាំនឹងកម្លាំងស្រាលៗរបស់ផានិតកំពុងអង្អែលថ្មមៗរបស់គេ។ រំពេចនោះ នាគរាជរបស់ធានក៏ចាប់ផ្ដើមមានចលនា វារីកមាឌ និងស្ទុះឡើងរឹងមាំបន្តិចម្ដងៗ ស្ទើរតែប៉ុនកដៃរបស់ផានិតទៅហើយ។ ផានិតស្រឡាំងកាំងនឹងទំហំពិតរបស់វា ដែលឃើញពេលឈរនោម និងឃើញពីលើខោនៅកំពង់ទឹក វាខុសគ្នាដាច់ស្រឡះពីអ្វីដែលគេបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែក និងប៉ះផ្ទាល់ដៃនៅពេលនេះ។

«បងថ្លៃ... ថ្ងៃនេះខ្ញុំសុំធ្វើឱ្យបងមានក្ដីសុខឱ្យអស់ពីចិត្ត» ផានិតនិយាយទាំងអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោល។

និយាយរួច ផានិតក៏លុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះមុខបងថ្លៃ។ គេចាប់ផ្ដើមថើបអង្អែល រួចជញ្ជក់ក្បាលនាគដ៏មានអំណាចនោះយឺតៗ។ បងធានងើបមុខឡើងលើ បន្លឺសំឡេងថ្ងូរ "អឹម... អឹម..." ក្នុងបំពង់កដោយភាពស្រើបស្រាលខ្លាំង ដៃមាំរបស់គាត់ស៊កចូលក្នុងសក់ក្បាលផានិត រួចបង្ខំចង្វាក់យឺតៗទៅតាមអារម្មណ៍ដែលកំពុងហោះហើរ។ រសៀលនោះ មាត់អណ្ដូងទឹកក្បែរដើមស្វាយ ក៏ក្លាយជាឋានសួគ៌ដីគោកសម្រាប់បងថ្លៃ និងប្អូនថ្លៃម្នាក់នេះ។

សម្រស់មាត់អណ្ដូងនាពេលរសៀល កាន់តែប្រែជាក្ដៅគគុក នៅពេលដែលភ្លើងតណ្ហាបានឆាបឆេះរវាងបងថ្លៃ និងប្អូនថ្លៃយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ បងធាន ឈរច្រកកាង បង្ហាញរាងកាយដ៏មាំមួន ខណៈដែល ផានិត កំពុងប្រើបបូរមាត់ និងអណ្តាតយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញទៅលើនាគរាជដ៏មហិមា។

សំឡេងដកដង្ហើមរបស់បងធានចាប់ផ្ដើមញាប់ស្អេក ដៃមាំរបស់គាត់ដែលស៊កក្នុងសក់ក្បាលផានិត ចាប់ផ្ដើមសង្កត់ចុះឡើងៗតាមចង្វាក់ដែលកាន់តែខ្លាំងទៅៗ។ នាគរាជរបស់គាត់ដែលរីកមាឌប៉ុនកដៃនោះ កាន់តែឡើងរឹងមាំ និងមានកម្ដៅភាយៗ ហាក់ដូចជាចង់ផ្ទុះកម្លាំងចេញមកក្រៅ។

«អឹម... ផានិត... ល្អណាស់អាអូន...» បងធានបន្លឺសំឡេងថ្ងូរតិចៗដោយភាពស្រើបស្រាលបំផុត «បងទ្រាំ... ទ្រាំលែងចង់ជាប់ហើយ!»

រំពេចនោះ បងធានក៏ទាញផានិតឱ្យក្រោកឈរឡើង រួចរុញផ្អឹបនឹងដើមស្វាយធំ។ គាត់សើយកន្សែងចេញទាំងស្រុង បោះទៅលើដី រួចចូលមកបំបុកកម្លាំងនាគរាជរបស់គាត់ទៅនឹងរាងកាយរបស់ផានិត។ ភាពរឹងមាំដែលបុកប៉ះចំចំណុចកណ្ដាលរបស់ផានិត ធ្វើឱ្យក្មេងខិលម្នាក់នេះសឹងតែរលាយបាត់ស្មារតី។

បងធានចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញកម្លាំងនាគរាជយ៉ាងពេញទំហឹង។ ចលនាត្រគាកដ៏មាំមួនរបស់គាត់បុកសម្រុកចូលមកយ៉ាងធ្ងន់ៗ និងច្បាស់ៗ ធ្វើឱ្យផានិតថ្ងូរអូសបន្លាយសំឡេងពេញមាត់អណ្ដូង។ «បងធាន... ខ្លាំង... ខ្លាំងណាស់បង! អូយ... ខ្ញុំស្រឡាញ់កម្លាំងបងណាស់!» ផានិតខ្សឹបទាំងដង្ហក់។

ចង្វាក់កាន់តែលឿន និងកាន់តែជ្រៅ ធ្វើឱ្យទឹកអណ្ដូងដែលនៅក្បែរនោះ ហាក់ដូចជារំជើបរំជួលតាមកម្លាំងតណ្ហារបស់ពួកគេ។ បងធានខាំធ្មេញសង្កត់អារម្មណ៍ រួចសម្រុកចុងក្រោយយ៉ាងខ្លាំងៗ មុននឹងនាគរាជរបស់គាត់បញ្ចេញកម្លាំងទឹកអាកាម ពណ៌សខាប់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ស្រោចស្រពពេញរាងកាយរបស់ផានិត។

យើងទាំងពីរឈរអោបគ្នាទាំងដង្ហើមញាប់ស្អេក។ បងធានថើបថ្ងាសផានិតថ្នមៗ រួចនិយាយទាំងដង្ហក់៖ «ថ្ងៃនេះ... ឯងធ្វើឱ្យបងស្គាល់រសជាតិប្លែកមែនអាអូន។ តោះ... ប្រញាប់ងូតទឹកឱ្យស្អាត រួចទៅផ្ទះវិញ កុំឱ្យបងស្រីឯងមកទាន់»។

ផានិតញញឹមទាំងក្ដីសុខ ដៃនៅតែអង្អែលនាគរាជរបស់បងថ្លៃដែលចាប់ផ្ដើមទន់ជ្រាយបន្តិចម្ដងៗ។ រសៀលថ្ងៃអាទិត្យនេះ នឹងក្លាយជាអាថ៌កំបាំងដ៏ផ្អែមល្ហែមបំផុត ដែលដិតជាប់ក្នុងចិត្តបងប្អូនថ្លៃទាំងពីរនាក់នេះរហូតទៅ។