រឿងហ្គេយ៍៖ ជាងកាត់សក់ និងអតិថិជនចុងក្រោយ (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

មេឃចាប់ផ្ដើមងងឹតស្លុប ពន្លឺភ្លើងពណ៌តាមដងផ្លូវក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញចាប់ផ្ដើមភ្លឺឡើងជំនួសវិញ។ នៅមុខហាងកាត់សក់បុរស "Modern Cut" ម្ចាស់ហាងដែលឈ្មោះ វីរៈ កំពុងតែរៀបចំប្រមូលកន្សែង និងបោសសម្អាតកម្ទេចសក់នៅលើឥដ្ឋ បម្រុងនឹងទាញទ្វារបិទទៅហើយ ស្រាប់តែមានម៉ូតូមួយគ្រឿងមកឈប់ង៉ក់នៅខាងមុខ។

«បង! បងវីរៈ! កុំអាលបិទអី សុំជួយកាត់ឱ្យខ្ញុំមួយសិនមកបង» ធារ៉ា យុវជនបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនម្នាក់ ដើរចូលមកទាំងដង្ហើមញាប់ញ័រ ទឹកមុខអង្វរករ។

វីរៈ ជាងកាត់សក់វ័យប្រហែល ៣២ ឆ្នាំ ដែលមានរាងកាយមាំមួន និងតែងតែស្លៀកពាក់ខោខៅប៊យរឹបរាង បង្ហាញសាច់ដុំដៃដែលមានស្នាមសាក់តិចៗ បានងើបមុខមកញញឹម៖ «យប់ហើយតើធារ៉ា! ចាំព្រឹកស្អែកមិនបានទេអី? ថ្ងៃនេះបងរៀងចុកខ្នងបន្តិចដែរ»។

«មិនបានទេបង អរគុណបងទុកជាមុនហើយ! ស្អែកព្រឹកខ្ញុំត្រូវចូលរួមមង្គលការមិត្តភក្តិជិតដិតបំផុត បើក្បាលអញ្ចេះទៅ ខ្មាស់គេស្លាប់ហើយបង» ធារ៉ានិយាយបណ្ដើរ ដើរទៅអង្គុយលើកៅអីកាត់សក់ដែលមានពូកទន់ល្មើយបណ្ដើរ។

វីរៈគ្រវីក្បាលតិចៗទាំងគ្រឺតក្មេងម្នាក់នេះ រួចទាញទ្វារបិទសិនខ្លាចក្រែងមានគេមកកាត់បន្តទៀត រួចក៏ទាញក្រណាត់មករុំកឱ្យធារ៉ា៖ «អូខេៗ... ឃើញថាជាភ្ញៀវម៉ូយផង។ ចុះចង់បានម៉ូដអីដែរថ្ងៃនេះ? បែបយុវវ័យ ឬបែបថ្លៃថ្នូរ?»

«យកបែបសង្ហាៗទៅបង ឱ្យតែត្រូវនឹងមុខខ្ញុំ» ធារ៉ាឆ្លើយទាំងញញឹម រួចដាក់ដៃទាំងសងខាងលើបង្កាន់ដៃកៅអីតាមទម្លាប់។

វីរៈចាប់ផ្ដើមចុចកន្ត្រៃ និងម៉ាស៊ីន រួចសួរនាំបន្លប់ភាពស្ងាត់ក្នុងហាង៖ «ធ្វើការយឺតមែនទេថ្ងៃនេះ? មើលទៅដូចហត់ខ្លាំងណាស់។ ចុះមិត្តស្រីមិនទារឱ្យទៅញ៉ាំអីទេអី?»

«បាទបង រវល់ដាច់យប់ហ្មងថ្ងៃនេះ។ ចំណែករឿងមិត្តស្រី... កុំសួរអីបង នៅលីវដដែលហ្នឹង» ធារ៉ានិយាយទាំងដកដង្ហើមធំ បិទភ្នែកទទួលយកអារម្មណ៍ស្រួលពេលម៉ាស៊ីនកាត់សក់រំកិលលើក្បាល។

វីរៈដើរជុំវិញកៅអីដើម្បីតម្រឹមសក់ឱ្យស្មើ។ ដោយសារធារ៉ាអង្គុយទាប រីឯវីរៈឈរជិតបំផុតដើម្បីពិនិត្យសក់ ធ្វើឱ្យតំបន់ចង្កេះរបស់វីរៈនៅកៀកនឹងដៃរបស់ធារ៉ាបំផុត។ ក្នុងខណៈដែលវីរៈឈោងដៃទៅកាត់សក់ផ្នែកខាងលើ ត្រគាករបស់គាត់ដែលស្លៀកខោខៅប៊យរឹងកំព្រឹស បានរំកិលមកប៉ះនឹងខ្នងដៃរបស់ធារ៉ាដែលដាក់នៅលើបង្កាន់ដៃកៅអី។

ធារ៉ាមានអារម្មណ៍ថាមានកម្ដៅក្ដៅភាយ និងអ្វីម្យ៉ាងដែលរឹងប៉ះនឹងដៃរបស់គេ ប៉ុន្តែគេគិតថាវាប្រហែលជាទូរសព្ទ ឬកាបូបលុយក្នុងហោប៉ៅរបស់ជាងប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវីរៈរំកិលខ្លួនម្ដងទៀត ដើម្បីឆ្កៀលសក់ក្បែរត្រចៀក ចំណុចកណ្តាលនៃរាងកាយរបស់វីរៈ បានសង្កត់មកលើម្រាមដៃរបស់ធារ៉ាកាន់តែខ្លាំង។

«សក់ត្រង់ត្រចៀកនេះ រៀងក្រាស់បន្តិចហើយ ធារ៉ា... បងត្រូវថ្នមដៃបន្តិច» វីរៈនិយាយទាំងសំឡេងគ្រលរ ខណៈដែលគាត់អោនមកកៀក រហូតដល់ធារ៉ាធំក្លិនទឹកអប់លាយឡំជាមួយក្លិនញើសបុរសចេញពីខ្លួនជាង។

ធារ៉ាចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍មិនធម្មតា បេះដូងគេលោតឌុកដាក់ៗ។ គេលួចបើកភ្នែកមើលតាមកញ្ចក់ ឃើញវីរៈកំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍លើសក់ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែត្រគាករបស់គាត់នៅតែសង្កត់ជាប់នឹងដៃគេមិនលែង។ ធារ៉ាមិនបានដកដៃចេញឡើយ គេបែរជាចង់ដឹងថា តើការប៉ះពាល់នេះជាការចៃដន្យ ឬក៏ជាបំណងអ្វីម្យ៉ាងរបស់ជាងសង្ហារម្នាក់នេះ?

«បងវីរៈ... កន្លែងហ្នឹង... ដូចជិតពេកហើយដឹងបង?» ធារ៉ាសួរទាំងសំឡេងខ្សាវៗ ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅក្នុងកញ្ចក់ចំខ្សែភ្នែកវីរៈ។

វីរៈមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួររបស់ធារ៉ាភ្លាមៗឡើយ គាត់គ្រាន់តែញញឹមចុងមាត់ រួចរំកិលត្រគាកដែលក្នុងខោខៅប៊យរឹងកំព្រឹសនោះ សង្កត់មកលើខ្នងដៃរបស់ធារ៉ាកាន់តែណែន... ក្នុងបំណងចង់ញ៉ោះចង់ដឹងចិត្តក្មេងម្នាក់នេះលេង។ តែធារ៉ាក៏មិនមែនជាមនុស្សចាញ់ប្រៀបងាយៗដែរ កាលណាឃើញជាងហ៊ានដល់ថ្នាក់នេះ គេក៏បានដៃប្រើម្រាមដៃច្របាច់សង្កត់ទៅលើដុំសាច់នៅក្រោមខោនោះថ្នមៗវិញ ដោយសារពេលនេះវានៅទន់ៗនៅឡើយ។

វីរៈរាងភ្ញាក់បន្តិច មិនស្មានថាក្មេងម្នាក់នេះដៃដល់ ហ៊ានញ៉ោះជាងវិញសោះ។ គាត់ផ្អាកដៃពីការប្រើម៉ាស៊ីនបន្តិច រួចអោនមកខ្សឹបជិតត្រចៀកធារ៉ាទាំងសំណើច៖

«យើស! អាក្អូន... ហ៊ានណាស់វី! ប៉ះរបស់មនុស្សចាស់បែបនេះ ប្រយ័ត្នបាបណា៎» វីរៈនិយាយបណ្ដើរ ដៃបន្តសារ៉េសក់នៅខាងក្រោយកញ្ចឹងកឱ្យធារ៉ាបណ្ដើរ តែខ្លួនប្រាណនៅតែផ្អឹបជាប់នឹងដៃអតិថិជនមិនលែង។

ធារ៉ាសើចតិចៗ រួចសម្លឹងមើលមុខវីរៈតាមកញ្ចក់ទាំងកែវភ្នែកមុតស្រួច៖ «បងវីរៈ... កុំបន្លាចខ្ញុំអី។ ខ្ញុំច្របាច់មិញឃើញវាទន់ៗ សង្ស័យតែ "ស្លាប់" បាត់ទៅហើយដឹងបង? បើរបស់វាអត់ដឹងខ្លួនអញ្ចឹង ខ្ញុំថាប្រហែលជាមិនបាបទេដឹង»។

ឮសម្ដីឌឺដងរបស់ធារ៉ា វីរៈសើចក្អាកក្អាយទាំងហួសចិត្ត៖ «បានសម្ដីណាស់តើក្មេងនេះ! ឯងថាវាមិនដឹងខ្លួនមែនទេ? ប្រយ័ត្នតែវា "រស់" ឡើងមកវិញ ឯងច្បាស់ជាដកដៃចេញមិនទាន់ណា៎!»

វីរៈបន្តកាត់សក់បណ្ដើរ ក្នុងចិត្តចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ប្លែកៗបណ្ដើរ។ សម្ដីរបស់ធារ៉ាមិញនេះ ហាក់ដូចជាថ្នាំសម្រើបដាស់សភាវគតិបុរសរបស់គាត់ឱ្យភ្ញាក់ឡើងពេញទំហឹង។ ដោយអៀនខ្លាចថាធារ៉ាដឹងថានាគរបស់គេកំពុងចាប់ផ្ដើមរីកមាឌ និងប្រែជារឹងកំព្រឹសខុសពីមុន វីរៈក៏សម្រេចចិត្តដកឃ្លាត្រគាកចេញពីដៃធារ៉ាបន្តិចដើម្បីលាក់បាំង ប៉ុន្តែសម្ដីនៅតែបន្តញ៉ោះធារ៉ាដើម្បីកុំឱ្យស្ងាត់។

«ម៉េចដែរអាក្អូន? ស្ងាត់ដៃអញ្ចឹង ប្រហែលជាខ្លាចបាបមែនទែនហើយដឹង?» វីរៈនិយាយទាំងសើចតិចៗ ដៃកំពុងកាន់កន្ត្រៃតម្រឹមសក់ផ្នែកខាងលើ។

តែវីរៈមិនដឹងទេថា ការដែលគេកាន់តែញ៉ោះបែបនេះ វាកាន់តែធ្វើឱ្យក្មេងម្នាក់នេះកាន់តែហ៊ានជាងមុន។ ម្ដងនេះ ធារ៉ាមិនត្រឹមតែប្រើម្រាមដៃច្របាច់ពីលើខោឡើយ គេថែមទាំងហ៊ានលូកដៃទៅទាញ "រ៉ូតខោ" របស់វីរៈចុះមកក្រោមយឺតៗ បែបធ្វើលេងបន្លំមែន។

"រុឺត..." សំឡេងរ៉ូតខោខៅប៊យរបូតចុះមកក្រោមតិចៗ។ ដោយសារតែវីរៈជាមនុស្សមិនចូលចិត្តស្លៀកខោទ្រនាប់ពេលនៅផ្ទះ ឬពេលជិតបិទហាងបែបនេះ វាបានធ្វើឱ្យលេចចេញនូវ "រោម" នៃកេរ្តិ៍ខ្មាសដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក និងវែងៗ អើតចេញតាមប្រឡោះរ៉ូតខោដែលចំហនោះភ្លាមៗ។

វីរៈភ្ញាក់ក្រញាងស្ទើរតែរបូតកន្ត្រៃពីដៃ គាត់ឱនមកសម្លឹងមើលដៃធារ៉ាដែលកំពុងតែរុករាននៅត្រង់ប្រឡោះរ៉ូតខោដែលចំហនោះ រួចសម្លឹងមើលមុខធារ៉ាតាមកញ្ចក់ទាំងដកដង្ហើមញាប់៖ «ធារ៉ា... អូនឯងហ៊ានម្ល៉េះ?» ជាងសង្ហានិយាយដោយសំឡេងស្មើ ខណៈដែលបណ្ដោយឱ្យរ៉ូតខោនៅតែចំហបែបនោះ បញ្ចេញឱ្យឃើញភាពកម្រើកនៃនាគរាជរបស់ខ្លួនដែលចាប់ផ្ដើមរឹងកំព្រឹស។

ធារ៉ាសើចញឹមៗទាំងកែវភ្នែកពោរពេញដោយភាពជឿជាក់ រួចតបវិញ៖ «បងឯងខ្មាសអី? យើងជាប្រុសដូចគ្នាតើបង។ មិនចឹង... បងឯងមើលរបស់ខ្ញុំវិញក៏បានដែរ»។ ធារ៉ានិយាយព្រមទាំងធ្វើមាត់ស្រួចចង្អុលទៅកាន់តំបន់ពិសេសរបស់គេ ឯដៃវិញនៅតែក្រសោបជាប់នឹងរ៉ូតខោរបស់វីរៈនៅឡើយ ហាក់ដូចជាចង់វាស់ស្ទង់កម្ដៅដែលកំពុងកើនឡើង។

វីរៈមិនបានខឹងនឹងធារ៉ាឡើយ គាត់គ្រាន់តែហួសចិត្តនឹងពាក្យសម្ដីដ៏ក្លាហានរបស់ក្មេងម្នាក់នេះ។ ក្នុងនាមជាជាងដែលមានបទពិសោធន៍ វីរៈមិនព្រមញញើតនឹងសម្ដីរបស់ធារ៉ាទេ គាត់ក៏សម្រេចចិត្តផ្គើនទៅវិញ៖

«បើអញ្ចឹងមែន... បង្ហាញបងមកមើល៍?» វីរៈនិយាយដោយខ្សែភ្នែកសម្លឹងចំទៅកាន់តំបន់ពិសេសរបស់ធារ៉ាដែលនៅក្រោមក្រណាត់រុំក។

ធារ៉ាញញឹមចុងមាត់ គេមិនបង្អង់យូរឡើយ ដៃម្ខាងទៀតក៏ចាប់ទាញក្រណាត់ឡើង រួចរ៉ូតខោរបស់ខ្លួនចុះយឺតៗ បញ្ចេញឱ្យ "នាគរាជវ័យក្មេង" ដែលមានពណ៌ក្រហមព្រឿងៗ លោតចេញមកក្រៅយ៉ាងមានអំណាច។ វាមានទំហំធំ និងរឹងមាំខុសពីការស្មាន ដែលធ្វើឱ្យវីរៈសឹងតែភ្លេចដកដង្ហើមមួយខណៈ ពេលឃើញរូបរាងដ៏ពេញលេញរបស់វា។

«យ៉ាងម៉េចដែរបងវីរៈ?» ធារ៉ាសួរទាំងសំឡេងខ្សាវៗ «របស់ខ្ញុំនេះ តើវា "រស់" ជាងរបស់បងឯងដែលកំពុងដេកក្នុងខោនោះទេ?»

វីរៈញញឹមទាំងដកដង្ហើមធំ គាត់ដាក់កន្ត្រៃចុះលើតុ រួចដើរមកឈរនៅចន្លោះភ្លៅរបស់ធារ៉ាដែលកំពុងតែបើកចំហរនោះ។ គាត់លូកដៃទៅប៉ះក្បាលនាគរាជរបស់ធារ៉ាថ្នមៗ រួចនិយាយទាំងសំឡេងគ្រលរ៖

«ក្មេងម្នាក់នេះ... មិនត្រឹមតែមាត់ពូកែទេ របស់ក៏មិនធម្មតាដែរ។ អូខេ... ក្នុងនាមបងជាជាង បងនឹង "តុបតែង" វាឱ្យឯងម្ដង»។

វីរៈសម្លឹងមើលនាគរាជរបស់ធារ៉ាដែលកំពុងផ្ងក់ៗនៅចំពោះមុខទាំងមិនដាក់ភ្នែក។ គាត់មិនព្រមឱ្យក្មេងម្នាក់នេះមកអួតអាងដាក់គាត់តែម្នាក់ឯងឡើយ។ វីរៈញញឹមចុងមាត់ រួចលូកដៃទៅទាញរ៉ូតខោខៅប៊យរបស់ខ្លួនចុះឱ្យអស់ រួចរុញខោចុះមកក្រោមបន្តិច ដើម្បីបញ្ចេញ "នាគរាជចាស់វស្សា" របស់គាត់ឱ្យមកបង្ហាញខ្លួនជាសាធារណៈ។

"រុឺត... ប្លក់!" នាគរាជរបស់វីរៈដែលធ្លាប់តែដេកសម្ងំ ពេលនេះបានងើបឈរឡើងរឹងកំព្រឹសដូចដំបងដែក មានពណ៌ទង់ដែងក្រហមព្រឿងៗ និងមានសរសៃឈាមប៉ោងឡើងខ្វាត់ខ្វែង បង្ហាញពីថាមពលរបស់បុរសពេញវ័យ។

វីរៈឈរនៅចន្លោះភ្លៅរបស់ធារ៉ា រួចរំកិលខ្លួនទៅកៀកកញ្ចក់ ដើម្បីឱ្យធារ៉ាអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់។ ពេលនេះ នាគរាជទាំងពីរស្ថិតនៅក្បែរគ្នា៖ មួយរបស់ធារ៉ាដែលមើលទៅក្មេងខ្ចី ស្រអែម និងមាំមួន និងមួយទៀតរបស់វីរៈដែលមើលទៅធំ វែង និងពោរពេញដោយអានុភាពនៃបទពិសោធន៍។

«មើលឱ្យច្បាស់ទៅធារ៉ា...» វីរៈនិយាយទាំងសំឡេងគ្រលរ ភ្នែកសម្លឹងមើលកញ្ចក់ «ឯងថាបង "ស្លាប់" មែនទេ? មើលចុះ... តើវាដូចអ្វីដែលឯងបានស្មានទុកអត់?»

ធារ៉ាលេបទឹកមាត់ក្អឹក ភ្នែករបស់គេបើកធំៗសម្លឹងមើល "អានុភាព" របស់វីរៈតាមរយៈកញ្ចក់។ នាគរាជរបស់វីរៈពិតជាធំជាង និងមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចជាងអ្វីដែលគេបានគិតមែន។ ភាពរឹងកំព្រឹសដែលប៉ះនឹងភ្លៅរបស់គេ ធ្វើឱ្យធារ៉ាញ័រដើមទ្រូងទទ្រើក។

«បងវីរៈ... របស់បង... វាមិនមែនគ្រាន់តែរស់ទេ... វាដូចជាចង់ "ត្របាក់" របស់ខ្ញុំអញ្ចឹង» ធារ៉ានិយាយទាំងដង្ហើមញាប់។

វីរៈមិនឆ្លើយ តែគាត់លូកដៃទៅក្ដាប់នាគរាជទាំងពីរបញ្ចូលគ្នា រួចចាប់ផ្ដើមដុសខាត់វាឡើងចុះយឺតៗនៅចំពោះមុខកញ្ចក់។ សម្លេងសាច់ប៉ះសាច់ និងភាពរអិលនៃញើសដែលចាប់ផ្ដើមចេញតាមបាតដៃ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរថ្ងូរចេញមកព្រមគ្នា។

«អាស៎... ធារ៉ា... ឯងមើលចុះ ពេលវានៅក្បែរគ្នា ពួកវាហាក់ដូចជាយល់ចិត្តគ្នាណាស់» វីរៈខ្សឹបដាក់ត្រចៀកធារ៉ា «ចុះអូនឯងចង់ដឹងទេថា តើរបស់បងអាចធ្វើឱ្យអូនឯង "ហត់" ជាងការធ្វើការងារដាច់យប់កម្រិតណា?»

វីរៈចាប់ផ្ដើមបង្កើនល្បឿនដៃ រួចឱនមកជិតមុខធារ៉ា ខណៈដែលនាគរាជទាំងពីរនៅតែប្រកួតប្រជែងគ្នានៅក្នុងដៃរបស់គាត់យ៉ាងរោលរាល។

បរិយាកាសនៅក្នុងហាងកាត់សក់កាន់តែក្តៅគគុកលើសពីការគ្រប់គ្រង។ វីរៈសម្លឹងមើលមុខធារ៉ាដែលកំពុងដកដង្ហើមហត់តាមមាត់ រួចញញឹមបែបល្បិចកល។

«នៅទីនេះដូចជាចង្អៀតបន្តិចហើយធារ៉ា... តោះ ទៅកន្លែងដែលស្រួលជាងនេះ» វីរៈនិយាយទាំងសំឡេងខ្សាវៗ រួចក៏ទាញដៃធារ៉ាឱ្យក្រោកឡើង។

អ្នកទាំងពីរដើរទៅកាន់ផ្នែកខាងក្រោយនៃហាង ដែលជាកន្លែងសម្រាប់កក់សក់។ ពន្លឺភ្លើងនៅទីនោះរឹតតែព្រឿងៗ ធ្វើឱ្យឃើញតែស្រមោលរាងកាយដ៏មាំមួនរបស់បុរសទាំងពីរ។ វីរៈរុញធារ៉ាឱ្យដេកផ្ងារនៅលើ "កៅអីសាប៊ូ" ដែលមានពូកស្បែកទន់ល្មើយ រួចគេក៏ដើរទៅឈរនៅចន្លោះភ្លៅរបស់ធារ៉ាម្ដងទៀត។

«បងវីរៈ... បងចង់ធ្វើអី?» ធារ៉ាសួរទាំងញ័រដើមទ្រូង ខណៈដែលជើងទាំងសងខាងរបស់គេត្រូវបានវីរៈរុញឱ្យចំហកាន់តែធំ។

«បងគ្រាន់តែចង់ "លាងជម្រះ" ភាពសង្ស័យរបស់អូនឯងឱ្យអស់តែប៉ុណ្ណោះ» វីរៈតប រួចក៏លូកដៃទៅបើកក្បាលរ៉ូប៊ីណេទឹកក្តៅឧណ្ហៗ។

ផ្ទុយពីការកក់សក់ធម្មតា វីរៈយកផ្កាឈូកមកបាញ់ស្រោចទៅលើនាគរាជទាំងពីរដែលកំពុងតែងើបឈរអំនួត។ ទឹកក្តៅឧណ្ហៗដែលហូរតាមដងខ្លួន បូករួមនឹងសាប៊ូកក់សក់ដែលមានក្លិនក្រអូបប្រហើរ បង្កើតបានជាភាពរអិលស្រិលគួរឱ្យរំជើបរំជួល។ វីរៈប្រើបាតដៃដែលពោរពេញដោយពពុះសាប៊ូ ចាប់ក្ដាប់នាគរាជរបស់ធារ៉ា រួចដុសខាត់វាថ្នមៗ ចាប់ពីគល់រហូតដល់ចុង។

«អាស៎... បងវី... ស្រួលណាស់...» ធារ៉ាផ្ងារក្បាលទៅក្រោយ ភ្នែកបិទជិត ដៃទាំងសងខាងក្ដាប់បង្កាន់ដៃកៅអីសាប៊ូជាប់ណែន។

វីរៈមិនឈប់ត្រឹមហ្នឹងទេ គេឱនចុះយឺតៗ រហូតដល់មុខរបស់គេនៅកៀកនឹងនាគរាជរបស់ធារ៉ាដែលជោកដោយពពុះសាប៊ូ។ គេដកដង្ហើមធំភាយកម្ដៅក្ដៅទៅលើសាច់នាគរាជនោះ មុននឹងប្រើអណ្តាតលិទ្ធជម្រះពពុះសាប៊ូត្រង់ក្បាលនាគរាជយឺតៗ។

«បង... កុំ... អាស៎!» ធារ៉ាស្រែកថ្ងូរចេញមកពេញទំហឹង នៅពេលដែលវីរៈសម្រេចចិត្តប្រើមាត់ក្ដោបយកនាគរាជរបស់គេចូលទៅក្នុងភាពក្ដៅនៃក្រអូមមាត់។

ចង្វាក់នៃការបឺតជញ្ជក់របស់វីរៈប្រកបដោយបច្ចេកទេសខ្ពស់ ធ្វើឱ្យធារ៉ាប្រឹងកន្ត្រាក់ត្រគាកឡើងលើមិនឈប់។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា វីរៈក៏ប្រើដៃម្ខាងទៀតដុសខាត់នាគរាជរបស់ខ្លួនឯងដែរ បង្កើតបានជាឈុតឆាកដ៏រោលរាលបំផុតនៅកន្លែងកក់សក់នោះ។

«ធារ៉ា... ចាំមើលបងនឹងឱ្យអូនឯង "ចេញ" នៅទីនេះ...» វីរៈដកមាត់ចេញបន្តិច រួចនិយាយទាំងសំឡេងស្អកៗ មុននឹងបន្តបេសកកម្មបឺតជញ្ជក់ឱ្យកាន់តែខ្លាំងជាងមុន។

សម្រែកថ្ងូររបស់ធារ៉ាចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើងកាន់តែខ្លាំង ស្របពេលដែលចង្វាក់មាត់របស់វីរៈកាន់តែញាប់ និងជ្រៅទៅៗ។ ក្នុងភាពងងឹតព្រឿងៗនៃកន្លែងកក់សក់ ធារ៉ាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនប្រាណរបស់គេហាក់ដូចជាកំពុងអណ្ដែតលើអាកាស ឯខួរក្បាលវិញគិតអ្វីលែងចេញក្រៅពីភាពស្រើបស្រាលដែលកំពុងវាយលុក។

«បងវី... អូន... អូនជិតដល់ហើយ... អាស៎! ខ្លាំងទៀតបង!» ធារ៉ាប្រឹងកន្ត្រាក់ត្រគាកបុកចូលមាត់វីរៈយឺតៗ ដៃទាំងសងខាងខំក្ដាប់ពូកកៅអីសាប៊ូស្ទើរតែដាច់។

វីរៈដឹងថាធារ៉ាកំពុងឈានដល់ចំណុចបញ្ចប់ គេមិនត្រឹមតែមិនដកថយទេ ថែមទាំងប្រើដៃទាំងសងខាងក្រសោបក្ដាប់ត្រគាកធារ៉ាឱ្យណែន រួចបង្កើនល្បឿនបឺតជញ្ជក់យ៉ាងងប់ងល់។ ភាពក្ដៅនៃក្រអូមមាត់ និងបច្ចេកទេសអណ្ដាតរបស់ជាងកាត់សក់ចាស់វស្សា បានធ្វើឱ្យនាគរាជរបស់ធារ៉ាចាប់ផ្ដើមរមួលកន្ត្រាក់ផ្ងក់ៗយ៉ាងខ្លាំង។

«បងវី! ចេញហើយ! អាស៎... អូយ...!»

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ថាមពលអរម៉ូនដ៏ក្ដៅភាយរបស់ធារ៉ាក៏បានបាញ់ស្រោចពេញក្នុងមាត់របស់វីរៈយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ វីរៈមិនបានខ្ជាក់ចេញឡើយ គេលេបយក "ទឹកចិត្ត" របស់ក្មេងម្នាក់នេះចូលទៅយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ រួចក៏ប្រើអណ្ដាតលិទ្ធសម្អាតក្បាលនាគរាជរបស់ធារ៉ាយ៉ាងថ្នមៗដើម្បីជាការលួងលោម។

ធារ៉ាដេកស្ដូកដកដង្ហើមហត់ដង្ហក់ ខ្លួនប្រាណរបស់គេទន់ជ្រាយលែងមានកម្លាំងកំហែង។ វីរៈងើបមុខឡើង ញញឹមទាំងមានទឹកដមនៅមាត់ រួចអង្អែលក្បាលធារ៉ា៖

«ម៉េចដែរអាក្អូន? មេរៀន "លាងជម្រះ" របស់បង តើវាអស្ចារ្យជាងការរៀនទ្រឹស្ដីរបស់ឯងទេ?»

ធារ៉ាញញឹមទាំងអស់កម្លាំង រួចសម្លឹងមើលមុខវីរៈដោយកែវភ្នែកពោរពេញដោយភាពស្និទ្ធស្នាល៖ «បងវី... បងឯងពិតជាខ្លាំងមែន... ស្អែកនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាទៅការមិត្តភក្តិទាំងគ្មានកម្លាំងកំហែងមិនខាន»។

វីរៈសើចតិចៗ រួចក៏ជួយគ្រាហ៍ធារ៉ាឱ្យក្រោកឡើង រៀបចំខ្លួន និងស្លៀកពាក់ឱ្យមានរបៀបរៀបរយវិញ។ ទោះបីជាការកាត់សក់បានបញ្ចប់ ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងរវាងជាង និងអតិថិជនម្នាក់នេះ បានឈានចូលដល់ជំពូកថ្មីមួយដែលពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំង និងភាពផ្អែមល្ហែម។