វគ្គទី ៩៖ ស្រមោលរដូវរងា (ពន្លឺព្រះអាទិត្យក្នុងផ្ទះកញ្ចក់ និងការវិលត្រលប់នៃផ្កាត្របែកព្រៃ)

មេឃរដូវរងានៅភ្នំពេញចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ខ្យល់ត្រជាក់បោកបក់មកលើជញ្ជាំងកញ្ចក់ ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងផ្ទះវិញ បែរជាពោរពេញដោយភាពកក់ក្ដៅ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យនាពេលព្រឹកព្រលឹម ចាំងឆ្លុះកាត់ជញ្ជាំងកញ្ចក់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ធ្វើឱ្យផ្ទះទាំងមូលមានសភាពភ្លឺស្វាងត្រកាល គ្មានជ្រុងងងឹតណាមួយសម្រាប់ឱ្យភាពឯកោលាក់ខ្លួនបានទៀតឡើយ។ នៅកណ្តាលផ្ទះ ដើមឈើធំមួយដើមដុះលូតលាស់យ៉ាងត្រដែត ធ្លុះឡើងទៅលើដំបូលកញ្ចក់ដែលបើកចំហឱ្យឃើញមេឃពណ៌ខៀវស្រឡះ ដូចជាសរសរទ្រូងនៃជីវិតថ្មីដែលពោរពេញដោយភាពស្មោះត្រង់។

រិទ្ធ ឈរនៅតុគំនូររបស់គេ ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលពន្លឺថ្ងៃ។ គេកំពុងគូររូបដោយភាពជឿជាក់ មុននឹងមានអារម្មណ៍ថាមានដៃមួយគូមកអោបចង្កេះគេពីក្រោយ។

«រិទ្ធ... ចាំបានទេ កាលពី ១០ ឆ្នាំមុន? ឯងធ្លាប់សន្យាថា បើឯងក្លាយជាស្ថាបត្យករល្បី ឯងនឹងសង់ផ្ទះកញ្ចក់ឱ្យខ្ញុំ» តុលា ខ្សឹបប្រាប់ទាំងស្នាមញញឹម ខណៈផ្អែកមុខនឹងខ្នងរបស់រិទ្ធ។

រិទ្ធដាក់ជក់ចុះ រួចងាកមកក្រសោបអោបតុលាវិញ។ «ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ ផ្ទះដែលគ្មានជញ្ជាំងបិទបាំង ផ្ទះដែលបង្ខំឱ្យខ្ញុំត្រូវចេញពីស្រមោលមកជួបនឹងពន្លឺថ្ងៃជាមួយឯង។ តុលា... អរគុណដែលឯងឱ្យខ្ញុំសន្យាបែបនេះ បើគ្មានក្តីស្រមៃរបស់ឯងទេ ខ្ញុំប្រហែលជានៅតែជារិទ្ធដែលលាក់ខ្លួនក្នុងភាពងងឹត មិនហ៊ានបង្ហាញខ្លួនឱ្យពិភពលោកឃើញឡើយ»។

តុលាងើបមុខសម្លឹងមើលជុំវិញផ្ទះដែលពោរពេញដោយពន្លឺ «ឥឡូវនេះ ឯងលែងមានកន្លែងលាក់ខ្លួនទៀតហើយណា រិទ្ធ។ នៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងផ្ទះនេះ គឺមានតែពន្លឺ និងភាពចំហ»។

«មែនហើយ... ព្រោះខ្ញុំចង់ឱ្យឯងឃើញខ្ញុំឱ្យច្បាស់គ្រប់ពេល ហើយខ្ញុំក៏ចង់ឃើញឯងរស់នៅក្នុងពន្លឺដែលឯងស្រឡាញ់ដូចគ្នា» រិទ្ធតបវិញ រួចកាន់ដៃតុលាដើរចេញទៅកាន់សួនច្បារខាងក្រោយផ្ទះ។

នៅទីនោះ បរិយាកាសកាន់តែត្រជាក់ស្រទន់តាមបែបខ្យល់រដូវរងាដែលបក់មកល្វើយៗ។ នៅចំកណ្តាលសួនច្បារ មានដើមឈើមួយដើមដែលពួកគេទាំងពីរបានរួមគ្នាដាំតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលចូលមករស់នៅ។ វាគឺជា ដើមផ្កាត្របែកព្រៃ ដែលឥឡូវនេះកំពុងរីកផ្កាពណ៌ផ្កាឈូកស្រាលៗរោយពេញដី ដូចជាការវិលត្រលប់នៃពេលវេលាកាលពីវ័យវិទ្យាល័យ។

ពួកគេអង្គុយចុះនៅលើបង់ឈើក្រោមដើមផ្កានោះ។ ខ្យល់បក់មកប៉ះកាយយ៉ាងត្រជាក់ស្រួល នាំយកក្លិនក្រអូបប្រហើរនៃផ្កាត្របែកព្រៃដែលពួកគេនឹករលឹកបំផុត។

«រិទ្ធ... ពេលខ្លះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាយល់សប្តិ» តុលានិយាយទាំងផ្អែកក្បាលលើស្មារិទ្ធ។ «ពីមុន ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំត្រូវរស់ក្នុងស្រមោលម្នាក់ឯងពេញមួយជីវិតទៅហើយ។ មិននឹកស្មានថា ថ្ងៃនេះយើងអាចមកអង្គុយក្រោមដើមផ្កាត្របែកព្រៃជាមួយគ្នា ក្នុងផ្ទះដែលយើងធ្លាប់ស្រមៃចង់បានបែបនេះសោះ»។

រិទ្ធអង្អែលសក់តុលាថ្នមៗ រួចទាញប្រអប់ចិញ្ចៀនតូចមួយចេញពីហោប៉ៅ។ ចិញ្ចៀនប្រាក់ដែលមានឆ្លាក់រូបស្លឹកត្របែកព្រៃតូចមួយ ចាំងឆ្លុះនឹងពន្លឺថ្ងៃ។

«តុលា... ៤ ឆ្នាំដែលឯងបាត់ខ្លួន គឺជារដូវរងាដ៏វែងឆ្ងាយសម្រាប់ខ្ញុំ។ តែចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំសន្យាថា នឹងមិនឱ្យអ្នកណាមកធ្វើបាប ឬបង្ខំឱ្យឯងត្រូវរស់ក្នុងភាពងងឹតទៀតឡើយ។ តើឯងព្រមរស់នៅក្នុងផ្ទះកញ្ចក់នេះជាមួយខ្ញុំ ក្នុងនាមជាគូជីវិតរហូតទៅទេ?»

តុលាយំខ្សឹកខ្សួលដោយភាពរំភើប គេងក់ក្បាលយ៉ាងញាប់ រួចហុចដៃឱ្យរិទ្ធបំពាក់ចិញ្ចៀនឱ្យ។ «ព្រម... ខ្ញុំព្រមជានិច្ច រិទ្ធ! ទោះមានរឿងអ្វីកើតឡើង ក៏ខ្ញុំមិនលែងដៃឯងទៀតដែរ»។

ពួកគេអោបគ្នា ក្រោមម្លប់នៃដើមផ្កាត្របែកព្រៃ។ ផ្កាពណ៌ផ្កាឈូកស្រាលៗបានជ្រុះរោយមកលើស្មារបស់ពួកគេ ដូចជាការប្រសិទ្ធពរជ័យដល់ស្នេហាដែលបានឆ្លងកាត់ភ្លើង និងព្យុះភ្លៀងរហូតដល់ទទួលបានពន្លឺថ្ងៃនាពេលព្រឹក។ សន្យាកាលពីវ័យយុវវ័យ ឥឡូវនេះបានក្លាយជាការពិតដ៏រឹងមាំ ក្នុងផ្ទះដែលគ្មានអាថ៌កំបាំង និងមានតែសេចក្តីសុខជានិរន្តរ៍។

ចប់