[Confession]៖ ខ្នោះដែលហៅថា "កូនល្អ" និងជីវិតដែលរស់មិនមែនជាខ្លួនឯង

សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ពាក្យថា "កូនល្អ" គឺជាមោទនភាព និងជាកិត្តិយស។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពួកយើងដែលកំពុងលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណពិត ពាក្យមួយម៉ាត់នេះជួនកាលមានទម្ងន់ធ្ងន់ដូចជាខ្នោះដែក ដែលចងដៃជើងពួកយើងមិនឱ្យដើរទៅរកសេរីភាព និងភាពជាខ្លួនឯងបានឡើយ។

ជារៀងរាល់ព្រឹក នៅពេលដែលយើងដើរចេញពីបន្ទប់ យើងត្រូវពាក់ "មុខរបួស" ជាមនុស្សម្នាក់ដែលពុកម៉ែចង់ឃើញ។ យើងត្រូវនិយាយឱ្យធ្ងន់ ដើរឱ្យមាំ និងរៀបចំបុគ្គលិកលក្ខណៈឱ្យត្រូវតាមស្តង់ដារដែលសង្គមបានកំណត់។ យើងខំប្រឹងរៀន ខំប្រឹងធ្វើការ និងខំប្រឹងធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំ ដើម្បីតែម្យ៉ាងគត់ គឺចង់ឃើញស្នាមញញឹមលើមុខអ្នកផ្ទះ និងកុំឱ្យពួកគាត់ត្រូវខកបំណង ឬត្រូវអាម៉ាស់ដោយសារតែយើង។

តើពេលណាទើបយើងអាច "ធ្វើជាខ្លួនឯង" បាន?

សំណួរមួយដែលតែងតែលងបន្លាចពួកយើងគឺ៖ "តើយើងអាចធ្វើជាកូនល្អផង និងជាខ្លួនឯងផងក្នុងពេលតែមួយបានទេ?"

យើងមិនចង់ឱ្យពុកម៉ែខកបំណងទេ ប៉ុន្តែយើងក៏ចង់រស់នៅដោយមានក្តីសុខក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានសេរីភាពក្នុងការស្រឡាញ់ដែរ។ យើងមិនចង់ឱ្យក្តីស្រឡាញ់ដែលយើងមានចំពោះភេទដូចគ្នា ក្លាយជាបាបកម្មដែលធ្វើឱ្យគ្រួសារអាម៉ាស់នោះឡើយ។

អត្ថបទនេះ ចង់ផ្ញើជាកម្លាំងចិត្តដល់មិត្តភក្តិ និងបងប្អូនទាំងអស់ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចជាខ្ញុំ។ អ្នកមិនមែននៅម្នាក់ឯងទេ។ មានមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ទៀតដែលកំពុងមានស្ថានភាពដូចខ្ញុំ ដើម្បីលាក់ទឹកភ្នែក និងកំពុងពាក់ម៉ាស់ដើម្បីលាក់បាំងការឈឺចាប់ដូចជាអ្នកដែរ។

សូមរឹងមាំឡើង! ទោះបីជាថ្ងៃនេះខ្នោះនៃពាក្យថា "កូនល្អ" នៅតែចងយើងជិត តែសូមកុំបោះបង់ក្តីសង្ឃឹម។ ថ្ងៃណាមួយ ពិភពលោកនឹងយល់ពីយើង ហើយថ្ងៃណាមួយ ពួកយើងនឹងអាចដើរចេញពីស្រមោល ដើម្បីរស់នៅដោយមោទនភាព ទាំងក្នុងនាមជាកូនដ៏ល្អ និងក្នុងនាមជាខ្លួនឯងដ៏ពិតប្រាកដ។

#GayConfession #កូនល្អ #ជីវិតពិត #ស្រមោលបេះដូង #LGBTQKhmer #កម្លាំងចិត្ត