[រឿងហ្គេយ៍ 18+] ៖ កម្មករសំណង់ (ហាមក្មេងអាយុក្រោម១៨ឆ្នាំអាន)

 

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលរសៀលជ្រេក្បែរលិច ចាំងកាត់ជញ្ជាំងចាស់ៗនៃអគារបន្ទប់ជួលដែលស្ថិតក្នុងម្ដុំតំបន់សំណង់ដែលកំពុងអភិវឌ្ឍ។ សិរី និស្សិតច្បាប់ឆ្នាំទី ២ ដែលទើបតែរើមកស្នាក់នៅទីនេះបានប្រហែលមួយសប្ដាហ៍ កំពុងឈរនៅមាត់បង្អួចបន្ទប់របស់គេ។ គេនៅមិនទាន់ស្គាល់អ្នកណាម្នាក់ក្នុងអគារនេះនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលគេតែងតែធ្វើជាទៀងទាត់រាល់ល្ងាច គឺការលួចមើលសកម្មភាពកម្មករសំណង់ដែលស្នាក់នៅទីនេះ។

នៅខាងក្រោមអគារ ក្រុមកម្មករសំណង់មួយក្រុមធំទើបតែត្រឡប់មកពីការដ្ឋានវិញ។ ពួកគេមានសភាពប្រឡាក់ដីខ្សាច់ និងកម្ទេចស៊ីម៉ងត៍ពេញខ្លួន។ ជាទម្លាប់ ពួកគេតែងតែងូតទឹកជម្រះកាយនៅមាត់ទុយោសាធារណៈខាងក្រោមមុននឹងឡើងទៅបន្ទប់។

សិរីលួចសម្លឹងមើលទៅបុរសម្នាក់ឈ្មោះ សំរិត អាយុ ២៨ ឆ្នាំ ដែលគេចំណាំបានថាជាអ្នកស្នាក់នៅបន្ទប់ជាប់នឹងគេ។ សំរិតមានសម្បុរខ្មៅស្រអែម ស្មាមាំ និងមានសាច់ដុំទ្រូងហាប់ណែនដែលរំលេចចេញយ៉ាងច្បាស់នៅពេលគេដោះអាវយឺតទទឹកញើសចេញ។

ក្នុងចំណោមកម្មករទាំងនោះ ពួកគេចូលចិត្តនិយាយពាក្យលេងសើចបែបបុរសៗខ្លាំងៗ៖ «អើយអាម៉ៅ! ថ្ងៃនេះលើកដែកច្រើន ចង្កេះឯងនៅខ្លាំងអត់យប់ហ្នឹង? ប្រយ័ត្នប្រពន្ធឯងត្អូញថាអត់កម្លាំងណា!» សំរិតបន្លឺឡើងទាំងសើច រួចលើកទុយោទឹកបាញ់ស្រោចលើខ្លួន បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំពោះកង់ៗដែលរំលេចតាមតំណក់ទឹក។

ពាក្យសម្ដីលេងសើច និងរូបរាងដ៏សិចស៊ីរបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យសិរីដែលឈរមើលពីលើ មានអារម្មណ៍ជ្រួលច្របល់រហូតដល់ "ប្អូនតូច" ក្នុងខោចាប់ផ្ដើមកម្រើកដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេកាន់តែទាក់ចិត្តនឹងសំរិតលើសអ្នកដទៃ ហើយប្រាថ្នាចង់រកឱកាសចូលជិតឱ្យបានស្គាល់គ្នា។

 

ថ្ងៃមួយ សិរីឃើញសំរិតដើរចេញពីបន្ទប់ទឹកក្នុងបន្ទប់ជួល ទាំងស្លៀកតែកន្សែងពោះគោជុំវិញចង្កេះ និងមានកាន់ដបសាប៊ូកកក់សក់ក្នុងដៃ។ សាច់ដុំស្មារបស់គេនៅមានតំណក់ទឹកដក់តិចៗ មើលទៅពិតជាមានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំងណាស់។ សិរីសម្រេចចិត្តប្រើល្បិចដើម្បីបាននិយាយគ្នា។

«អូ... សួស្ដីបង!» សិរីបន្លឺឡើងទាំងធ្វើពុតជាអៀនប្រៀន នៅពេលឃើញសំរិតដើរកាត់មុខបន្ទប់គេ។

សំរិតងាកមកញញឹមរួសរាយ៖ «បាទ សួស្ដីប្អូន! ទើបមកនៅថ្មីមែនទេ? ឃើញមុខប្លែក»។

«បាទបង ខ្ញុំទើបតែរើមកនៅបានមួយសប្ដាហ៍ហ្នឹង។ ឈ្មោះសិរីបង រៀនច្បាប់» សិរីតប រួចធ្វើពុតជារាវរកអីវ៉ាន់ក្នុងកន្ត្រកងូតទឹករបស់ខ្លួន រួចឧទានតិចៗ៖ «អូយ! ស្លាប់ហើយ ខ្ញុំភ្លេចទិញសាប៊ូកកក់សក់ បែរជាអស់រលីងពីដបបាត់។ បង... បងអាចឱ្យខ្ញុំខ្ចីសាប៊ូបងបន្តិចបានទេ?»

សំរិតសើចតិចៗ រួចហុចដបសាប៊ូក្នុងដៃឱ្យ៖ «យកទៅប្រើចុះប្អូន! មិនអីទេ បងប្អូនជិតខាងគ្នាជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។ បើខ្វះអីទៀត ប្រាប់បងបាន បងនៅបន្ទប់ជាប់ហ្នឹងឯង»។

នៅពេលលូកដៃទៅទទួលដបសាប៊ូ ម្រាមដៃត្រជាក់របស់សិរីបានប៉ះនឹងខ្នងដៃមាំ និងក្ដៅភាយរបស់សំរិតដោយអចេតនា។ សិរីមានអារម្មណ៍ថាដូចមានចរន្តអគ្គិសនីរត់ពេញខ្លួន។

«អរគុណច្រើនបង... ចុះបងឈ្មោះអីដែរ?» សិរីសួរទាំងសម្លឹងភ្នែកសំរិតមិនដាក់។

«បងឈ្មោះសំរិត! បើទំនេរៗ យប់ឡើងអាចមកជជែកលេងនៅបន្ទប់បងបានណា» សំរិតនិយាយទាំងទះស្មាសិរីថ្នមៗ រួចដើរចូលបន្ទប់បាត់។

សិរីឈរស្ងៀម កាន់ដបសាប៊ូដែលនៅមានកម្ដៅពីបាតដៃរបស់សំរិតជាប់។ គេដឹងថា នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមប៉ុណ្ណោះ អាថ៌កំបាំងរវាងនិស្សិតច្បាប់ និងកម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ ច្បាស់ជាមានរឿងរ៉ាវបន្តទៀតមិនខាន។

 

មេឃងងឹតស្លុបទៅហើយ សិរីទើបតែត្រឡប់មកពីសាលារៀនវិញទាំងហត់នឿយ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តរបស់គេបែរជាអន្ទះសារចង់ជួបអ្នកជិតខាងម្នាក់នោះ។ គេកាន់ដបសាប៊ូកកក់សក់ដែលបានខ្ចីកាលពីម្សិលមិញ រួចដើរទៅគោះទ្វារបន្ទប់លេខ ២០៤។

«តុក... តុក... បងសំរិត! ខ្ញុំសិរី យកសាប៊ូមកសងបងវិញ» សិរីបន្លឺឡើងទាំងអ៊ុតមើលតាមប្រហោងទ្វារ។

«អូ... សិរីអី! ចូលមកមុនមកប្អូន ទ្វារអត់ដាក់គន្លឹះទេ បងកំពុងងូតទឹក!» សំឡេងរងំៗរបស់សំរិតបន្លឺចេញពីក្នុងបន្ទប់ទឹក ធ្វើឱ្យសិរីដឹងថាបងប្រុសម្នាក់នេះប្រហែលជាទើបតែត្រឡប់មកពីការដ្ឋានវិញដែរ។

សិរីរុញទ្វារចូលតិចៗ។ ក្នុងបន្ទប់តូចចង្អៀតដែលមានក្លិនសាប៊ូភាយចេញពីបន្ទប់ទឹក ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់និស្សិតច្បាប់ចាប់ផ្ដើមជ្រួលច្របល់។ គេអង្គុយចាំលើកៅអីឈើមួយក្បែរគ្រែ រហូតដល់សំឡេងទឹកឈប់ហូរ។

«ក្រាក...» ទ្វារបន្ទប់ទឹករបើកឡើង។ សំរិតដើរចេញមកទាំងខ្លួនប្រាណនាក្រាយ ស្លៀកតែកន្សែងពោះគោជុំវិញចង្កេះយ៉ាងខ្លី បញ្ចេញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងមាំ និងសាច់ពោះកង់ៗដែលមានតំណក់ទឹកដក់តិចៗ។

«ចាំបងយូរទេ? ថ្ងៃនេះការងារច្រើនបន្តិច ទើបមកដល់ផ្ទះយប់អញ្ចឹង» សំរិតនិយាយទាំងយកកន្សែងតូចមួយមកជូតសក់ រួចដើរទៅទាញខោខ្លីត្រឹមភ្លៅពីលើខ្សែមកបម្រុងនឹងស្លៀក។

សំរិតចាប់ផ្ដើមផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់បណ្ដើរ សន្ទនាបណ្ដើរដោយមិនមានភាពអៀនខ្មាស៖ «បង... បងនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងទេមែន?» សិរីសួរទាំងលេបទឹកមាត់ក្អឹក។

«បាទ! បងនៅម្នាក់ឯងហ្នឹងឯង» សំរិតតប រួចក៏ស្រាយកន្សែងពោះគោចេញពីចង្កេះយ៉ាងរហ័ស។

ក្នុងខណៈដែលសំរិតលើកជើងម្ខាងដើម្បីលូកចូលក្នុងខោខ្លីនោះ កន្សែងដែលរបូតបានធ្វើឱ្យសិរីបានឃើញ «អាប្អូនតូច» របស់សំរិតមួយភ្លែតយ៉ាងច្បាស់នឹងភ្នែក។ វាមានពណ៌ស្រអែម និងមានទំហំមហិមាដែលលើសពីការស្មានរបស់សិរីឆ្ងាយណាស់។ ប៉ុន្តែសំរិតហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយពីខ្សែភ្នែករបស់សិរីឡើយ គេបន្តស្លៀកខោឱ្យរួចរាល់ រួចមកអង្គុយលើគ្រែទល់មុខសិរី។

«ចុះប្រពន្ធបងឯណា? បងសង្ហាមាំបែបហ្នឹង មិនជឿថាអត់ប្រពន្ធទេ!» សិរីព្យាយាមសម្រួលដង្ហើមដែលកំពុងញាប់ញ័រ។

«ហាហាហា! បងនៅកំលោះតើប្អូនអើយ គ្មានអ្នកណាយកទេ» សំរិតសើចទាំងគ្រវីក្បាល។

«មិនជឿទេ! ចុះបើបងមានអារម្មណ៍ម្ដងម្កាល តើបងទៅណា?»

«ប្រុសៗដូចយើង បើគ្មានអ្នកណា មានតែប្រើ "ដៃ" ខ្លួនឯងហ្នឹងឯង ហាហាហា! ចុះប្អូនវិញ អត់ដែលប្រើដៃទេមែន?» សំរិតសួរត្រឡប់មកវិញទាំងខ្សែភ្នែកខិលខូច។

សិរីធ្វើមុខក្រហម រួចឆ្លើយតិចៗ៖ «អត់ផង... ចាំបងបង្រៀនខ្ញុំផង ហាហា!»

«សង្ហាដូចប្អូន មិនខ្វះទេសង្សារ ឱ្យគេជួយទៅ មិនបាច់ប្រើដៃនាំតែហត់ទេ!»

សិរីតបវិញទាំងភ្នែកមិនព្រិចពីចន្លោះភ្លៅមាំរបស់សំរិត៖ «ខ្ញុំមិនទាន់គិតរឿងសង្សារទេបង... ចុះបងនោះ មាឌមាំដូចបង អាប្អូនតូចក៏មិនធម្មតាដែរ ខ្វះអីអ្នកចង់ជួយបងនោះ ហាហា!»

«បានសម្ដីណាស់ប្អូនឯង!» សំរិតឧទានទាំងសើច រួចក៏គ្រវីក្បាលតិចៗហាក់ដូចជាចាញ់ប្រៀបសម្តីនិស្សិតម្នាក់នេះ។

ប៉ុន្តែនិយាយដល់ត្រង់នេះ សិរីចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា នៅក្រោមក្រណាត់ខោខ្លីស្ដើងនោះ "អាប្អូនតូច" របស់សំរិតចាប់ផ្ដើមកម្រើកខ្លួន និងរីកមាឌឡើងបន្តិចម្តងៗ ហាក់ដូចជាឆ្លើយតបនឹងពាក្យសរសើរចំៗរបស់សិរីអញ្ចឹង។ សំរិតហាក់ដឹងខ្លួនថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតី ក៏ប្រញាប់ទាញភួយដែលនៅក្បែរនោះមកគ្របពីលើជើងបន្លប់ រួចបន្តទាំងទឹកមុខក្រហមព្រឿងៗ៖

«តាមពិតទៅ... បងមិនសូវដែលស្គាល់អ្នកណាទេ ស្គាល់តែមិត្តភក្តិដែលជាកម្មករដូចគ្នានៅការដ្ឋានហ្នឹងឯង។ ពេលខ្លះពួកគេទៅផឹកស៊ីខាងក្រៅអស់ទៅ បងក៏នៅតែក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ឯងអផ្សុកដែរ»។

សិរីញញឹមក្នុងចិត្ត ព្រោះដឹងថាឱកាសមាសបានមកដល់ហើយ៖ «បាទបង... អូ! បងសំរិត បើបងទំនេរ មកលេងបន្ទប់ខ្ញុំមក? ខ្ញុំមានកុំព្យូទ័រ យើងអាចមើល "រឿង" ជុំគ្នា បែបនេះបងច្បាស់ជាមិនអផ្សុកដូចមុនទេ»។

សិរីបបួលទាំងមានគម្រោងទុកជាមុនយ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត។ សំរិតងើបមុខសម្លឹងភ្នែកសិរីចំៗមួយសន្ទុះ រួចក៏ងក់ក្បាលយឺតៗទាំងញញឹមខិល៖

«បានតើ... អញ្ចឹងចាំយប់ស្អែក បងទៅលេងបន្ទប់ឯង»។

យប់ថ្ងៃសៅរ៍មកដល់ បរិយាកាសក្នុងអគារបន្ទប់ជួលហាក់មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងរាល់ដង។ សិរីបានរៀបចំបន្ទប់យ៉ាងមានរបៀប គេបានទិញស្រាបៀរត្រជាក់ៗមួយយួរ និងគ្រឿងក្លែមខ្លះមកដាក់លើតុរួចជាស្រេច។ បេះដូងរបស់និស្សិតច្បាប់រូបនេះលោតញាប់ខុសធម្មតា នៅពេលដែលគេដើរទៅគោះទ្វារបន្ទប់លេខ ២០៤។

«តុក... តុក... បងសំរិត! ខ្ញុំសិរី បើទំនេរតោះទៅលេងបន្ទប់ខ្ញុំ ខ្ញុំរៀបចំគ្រឿងក្លែមរួចអស់ហើយ!» សិរីបន្លឺឡើងទាំងស្នាមញញឹម។

បន្តិចក្រោយមក សំរិតក៏ដើរចេញមកទាំងសភាពសាមញ្ញបំផុត គឺអាវយឺតវាលក្លៀកពណ៌ស និងខោខ្លីត្រឹមភ្លៅពណ៌ប្រផេះដដែល ប៉ុន្តែលើកនេះវាហាក់ដូចជារឹតណែនត្រង់ចន្លោះភ្លៅជាងមុន។ ពួកគេទាំងពីរអង្គុយជុំគ្នានៅមុខកុំព្យូទ័រក្នុងបន្ទប់សិរី ជជែកគ្នាផង និងក្រេបស្រាបៀរផង រហូតដល់ចប់រឿងភាគមួយដែលកំពុងល្បី។

នៅពេលដែលជាតិស្រវឹងចាប់ផ្ដើមជ្រាបចូលក្នុងខ្លួនបន្តិចម្ដងៗ សិរីក៏ចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញគម្រោងការរបស់គេ៖

«បងសំរិត... មើលរឿងអម្បាញ់មិញហាក់ដូចជាធម្មតាពេក។ ចុះបងធ្លាប់មើល 'រឿងបែបស្រើបស្រាល' (Blue) អត់បង?» សិរីសួរទាំងដៀងភ្នែកសម្លឹងមុខសំរិត។

«អត់ផងប្អូនអើយ! បងកម្មករសំណង់ដឹងអី រាល់ថ្ងៃដឹងតែពីលើកដែកលីសីុម៉ង់ត៍ហ្នឹង» សំរិតឆ្លើយទាំងសើចអឹមអៀន។

«អញ្ចឹងតោះ! ចាំខ្ញុំចាក់ឱ្យមើលម្ដង ចង់ដឹងថាវាខុសគ្នាម៉េចខ្លះ» សិរីមិនបង្អង់យូរ គេក៏បើកវីដេអូដែលបានត្រៀមទុក។

ពន្លឺពីអេក្រង់កុំព្យូទ័របញ្ចាំងមកលើផ្ទៃមុខអ្នកទាំងពីរ។ នៅពេលដល់ឈុតឆាក "ប្រតិបត្តិការ" ដ៏រោលរាលរវាងតួអង្គក្នុងរឿង សិរីលួចសង្កេតមើលសំរិត។ គេឃើញកម្មករសំណង់ម្នាក់នេះដកដង្ហើមធំៗ ហើយអ្វីដែលកាន់តែច្បាស់នោះគឺអាប្អូនតូច របស់សំរិតបានងើបឡើងរឹងកំព្រឹស រហូតដល់ទល់ខោខ្លីស្ដើងនោះយ៉ាងច្បាស់ក្រែត។

សិរីញញឹមខិល រួចចាប់ផ្ដើមនិយាយបង្អាប់៖ «អូហូ! បងសំរិត... មើលចុះ! រឿងមិនទាន់ចប់ផង តែមើលទៅក្ដ របស់បងហាក់ដូចជាចង់ចេញមកក្រៅមុនបាត់ទៅហើយមែនទេ?»

សំរិតមុខឡើងក្រហមងាំង គេព្យាយាមទាញជាយអាវយឺតមកបិទបាំង៖ «ប្អូនឯងនិយាយអីហ្នឹង! ប្រហែលជាមកពីជាតិស្រាបៀរទេដឹង...»

ពន្លឺព្រឿងៗពីអេក្រង់កុំព្យូទ័រដែលកំពុងចាក់ឈុតឆាកកាមគុណ បានជះមកលើផ្ទៃមុខអ្នកទាំងពីរ បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏អាប់អួល។ សិរីញញឹមខិល រួចខ្សឹបដាក់ត្រចៀកសំរិតទាំងសំឡេងស្រទន់៖

«មិនមែនស្រាបៀរទេបង... គឺវាឆ្លើយតបនឹងអ្វីដែលបងកំពុងឃើញហ្នឹងឯង។ មិនបាច់អៀនខ្ញុំទេបង យើងជាប្រុសដូចគ្នា រឿងនេះខ្ញុំក៏យល់ដែរ។ បងថាធ្លាប់តែជួយខ្លួនឯង...លើកនេះចង់ឲ្យខ្ញុំជួយវិញអត់?»។

សំរិតសម្លឹងភ្នែកសិរីចំៗ ភ្នែករបស់គេឡើងក្រហមព្រឿងៗដោយភ្លើងតណ្ហាដែលមិនអាចលាក់បាំងបានទៀតឡើយ។ គេភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសម្ដីដ៏ក្លាហានរបស់សិរីបន្តិច រួចសួរទាំងសំឡេងស្អកៗ៖ «ចុះ... ចុះប្អូនចង់ជួយបងយ៉ាងម៉េច?»

សិរីមិនឆ្លើយ តែគេបែរជាត្រឡប់ខ្លួន ពោបទៅលើជើងមាំរបស់សំរិតដែលកំពុងសណ្ដូកត្រង់លើពូក។ និស្សិតច្បាប់វ័យក្មេង ចាប់ផ្ដើមឱនទៅថើបញីញ៉ក់ត្រង់ចន្លោះភ្លៅរបស់សំរិត ឆ្លងកាត់ក្រណាត់ខោខ្លីស្ដើងដែលកំពុងរឹតណែនដោយមើមដំឡូងរបស់សំរិត។ ដៃម្ខាងរបស់គេសន្សឹមៗអង្អែលឡើងទៅលើក្បាលពោះដែលមានសាច់ដុំកង់ៗ និងឈានទៅឈ្លីចុងសុដន់មាំរបស់សំរិតយ៉ាងរោលរាល។

«អាស៎... សិរី... អ្ហឺស!» សំរិតបិទភ្នែកជិត ផ្ងាក្បាលទៅក្រោយទាំងដកដង្ហើមញាប់ស្មេរ។ ដៃមាំដែលធ្លាប់តែលើកដែកលីស៊ីម៉ង់ត៍ ពេលនេះបានលូកមកចាប់ឈ្លីក្បាលសិរីថ្នមៗ ជាការផ្ដល់សញ្ញាឱ្យបន្តសកម្មភាពដ៏ផ្អែមល្ហែមនេះ។

សិរីប្រើធ្មេញខាំទាញជាយខោខ្លីរបស់សំរិតយឺតៗ រហូតដល់ក្ដ ដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលបានលោតផ្អក់ចេញមកក្រៅយ៉ាងមានសេរីភាព។ វាមានទំហំធំ និងរឹងមាំ បញ្ចេញសរសៃវរវក់ខ្វាត់ខ្វែង បញ្ជាក់ពីភាពជាបុរសពេញកម្លាំងរបស់កម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ។

«បងសំរិត... ធំខ្លាំងណាស់... ចាំខ្ញុំប្រើ មាត់ ជួយបងឱ្យស្គាល់ឋានសួគ៌ម្ដងណា» សិរីខ្សឹប រួចក៏ចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាតដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗ លិទ្ធសម្អាតក្បាលនាគរាជរបស់សំរិតយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

«អាស៎..... ក្ដៅ និងស្រួលណាស់ប្អូន!» សំរិតថ្ងូរចេញមកទាំងបិទភ្នែក ខណៈដែលអណ្ដាតដ៏ទន់ល្មើយរបស់សិរីកំពុងតែបបោសអង្អែល ក្ដ និងចង្កោមពងស្វាស របស់គេយ៉ាងរោលរាល។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដោយទ្រាំនឹងភាពស្រើបស្រាលលែងបាន សំរិតក៏ក្រោកឈរឡើង រួចដោះអាវវាលក្លៀក និងស្រាតខោខ្លីចេញអស់ បន្សល់ទុកនូវរាងកាយមាំមួនននោលគកនៅចំពោះមុខសិរី ក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំព្រឿងៗក្នុងបន្ទប់។

សាច់ដុំទ្រូងដ៏ហាប់ណែន និងសាច់ពោះកង់ៗដែលធ្លាប់តែឆ្លងកាត់ការងារធ្ងន់ ពេលនេះបានបញ្ចេញរិទ្ធយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ សំរិតមិនបង្អង់យូរ គេក៏ចាប់ផ្ដើមវាយបក វិញម្ដង ដោយទាញរាងកាយសខ្ចីរបស់សិរីឱ្យដេកទៅលើពូក រួចទ្រោបពីលើ ប្ដូរឱ្យនិស្សិតច្បាប់វ័យក្មេងនៅពីក្រោមវិញម្ដង។

«បងក៏ចង់ដឹងដែរថា តើសាច់សខ្ចីរបស់និស្សិត... វាក្ដៅដល់កម្រិតណា!» សំរិតខ្សឹបទាំងសំឡេងស្អក រួចក៏បង្អោនមុខទៅថើបញីញ៉ក់លើកញ្ចឹងក និងដើមទ្រូងរបស់សិរីយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

បបូរមាត់ដ៏មានអំណាចរបស់កម្មករសំណង់ បានបន្សល់ទុកនូវស្នាមក្រហមព្រឿងៗលើស្បែកដ៏ម៉ដ្តរលោងរបស់សិរី។ ដៃមាំទាំងសងខាងរបស់សំរិត ចាប់ផ្ដើមអង្អែលស្ទាបស្ទង់គ្រប់កន្លែងលើរាងកាយសិរី ធ្វើឱ្យក្មេងកំលោះថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក៖

«អ្ហឺស... បងសំរិត.... ថើបខ្ញុំឱ្យខ្លាំងបន្តិចទៀតមក!»

រាងកាយមាំមួនសម្បុរស្ពាន់របស់សំរិត និងរាងកាយសខ្ចីម៉ដ្តរលោងរបស់សិរី បាននៅប្រឈមមុខគ្នាយ៉ាងត្រដែត ក្រោយពេលដែលសំរិតបានសម្រាតសម្លៀកបំពាក់ចុងក្រោយរបស់សិរីចេញអស់ ។ ភាពកក់ក្ដៅដែលភាយចេញពីសាច់និងសាច់ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកនេះសល់តែពួកគេពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ ។

សំរិត ដែលពោរពេញដោយកម្លាំងបាយ និងភាពស្រេកឃ្លាននៃបុរសភេទ បានចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាតដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗ លិទ្ធបបោសអង្អែលសព្វសាច់ជុំវិញរាងកាយដ៏ទន់ត្រជាក់របស់ សិរី។ គេចាប់ផ្ដើមថើបជញ្ជក់យ៉ាងងប់ងល់ តាំងពីចុងជើង រំកិលឡើងមកដល់ភ្លៅសខ្ចី រហូតដល់ដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែន រួចបន្តអូសអណ្ដាតទៅញក់ញីត្រង់ឃ្លៀកដែលមានរោមខ្មៅៗស្ដើងៗ បង្កើនភាពស្រើបស្រាលដល់និស្សិតច្បាប់រូបនេះឱ្យរើបម្រះតិចៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់សំរិតសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់សិរីទាំងក្ដីខ្នាញ់ ចំពោះភាពម៉ដ្តរលោងនៃស្បែក ដែលខុសប្លែកដាច់ពីស្បែកគ្រើមៗ និងរឹងមាំរបស់គេ ប្រៀបដូចជាការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងភាពទន់ភ្លន់ និងកម្លាំងដ៏រឹងមាំដែលមិនអាចតទល់បាន។

«អាស៎... បងសំរិត...! អ្ហឺស!» សិរីថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេកន្ត្រាក់ឆ្លើយតបនឹងរាល់ការប៉ះពាល់ ។

នៅពេលដែលតណ្ហាឡើងដល់ចំណុចកំពូល សំរិតក៏ចាប់ផ្ដើមរៀបចំ "ក្បាច់នាគចូលរូង" ។ គេលើកជើងទាំងសងខាងរបស់សិរីមកគងលើស្មាមាំរបស់គេ រួចយក ក្ដ ដែលកំពុងតែងើបឈរអំនួត មកផ្អឹបនឹងមាត់រូងដ៏តូចចង្អៀតរបស់សិរី ៖

«ដកដង្ហើមវែងៗណា... ហើយបន្ធូរអារម្មណ៍ណា...» សំរិតខ្សឹប រួចក៏សម្រុកបញ្ជូនក្ដចូលទៅក្នុងគូទមួយទំហឹងយ៉ាងកប់ៗ ។

«អូយ...! ពេញណាស់... ស្រួលខ្លាំងណាស់បង... អ្ហឺស!» សិរីស្រែកថ្ងូរលាយឡំនឹងដង្ហើមញាប់ស្មេរ ព្រោះតែភាពរឹងមាំ និងកម្ដៅកាយរបស់កម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ បានបំពេញរាងកាយរបស់គេយ៉ាងពេញលេញ ។

បន្ទាប់ពីបានបញ្ជូន «នាគរាជមហិមា» ចូលទៅក្នុងរូងដ៏តូចចង្អៀតរបស់សិរីរហូតដល់កប់គល់រួចមក សំរិតមិនបង្អង់យូរឡើយ។ គេចាប់ផ្ដើមប្រើកម្លាំងបាយដែលធ្លាប់តែលីស៊ីម៉ង់ត៍ និងលើកដែក មកបញ្ចេញចលនាចង្កេះយ៉ាងមានអំណាច។

«អាស៎... បងសំរិត! ខ្លាំងណាស់បង... អ្ហឺស! ពេញ... ពេញក្នុងខ្លួនខ្ញុំអស់ហើយ!» សិរីស្រែកថ្ងូរទាំងដង្ហើមញាប់ស្មេរ ដៃទាំងសងខាងខ្វាមកម្រាលពូកយ៉ាងណែន ខណៈដែលរាងកាយសខ្ចីរបស់គេរញ្ជួយទៅតាមចង្វាក់សម្រុករបស់សំរិត។

សំរិតបង្កើនល្បឿនកាន់តែខ្លាំង គេចាប់ជើងទាំងសងខាងរបស់សិរីមកផ្អឹបនឹងទ្រូងមាំរបស់គេ រួចបុកសម្រុកចូលទៅមួយទំហឹងៗ «ប្លាប់ៗ... ប្លាប់ៗ...»។ សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់បន្លឺឡើងពេញបន្ទប់ លាយឡំនឹងសំឡេងដកដង្ហើមហង្ហក់របស់បុរសទាំងពីរ។

«សិរី... ឯងស្រួលទេ? មើលចុះ... ក្ដរបស់បងវារីករាយនឹងគូទរបស់ឯងខ្លាំងណាស់!» សំរិតខ្សឹបទាំងសំឡេងស្អក រួចឱនទៅជញ្ជក់មាត់សិរីយ៉ាងរោលរាល ដើម្បីបន្លប់ភាពស្រើបស្រាលដែលស្ទើរតែផ្ទុះចេញមក។

សិរីមិនអាចឆ្លើយបានឡើយ គេបានត្រឹមតែងើបក្បាលទៅក្រោយ បិទភ្នែកជិត និងថ្ងូរចេញមកមិនដាច់មាត់។ ភាពរឹងមាំរបស់កម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ ពិតជាធ្វើឱ្យនិស្សិតច្បាប់ដូចជាគេមានក្ដីសុខ ដែលកំពុងតែបោកបក់ក្នុងរាងកាយ។

នៅពេលដល់ចំណុចកំពូល សំរិតសម្រុកចុងក្រោយយ៉ាងខ្លាំងក្លា រួចក៏បញ្ចេញ «ទឹកកាម» ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ទៅក្នុងមាត់ល្អាងរបស់សិរី ហាក់ដូចជាការចាក់ស៊ីម៉ង់ត៍បំពេញគ្រឹះដ៏រឹងមាំមួយ។ អ្នកទាំងពីរដេកដកដង្ហើមញាប់ស្មេរលើគ្នា ក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំ បន្សល់ទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ដ៏រោលរាលដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន។

ពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំក្នុងបន្ទប់ជួលជះមកលើរាងកាយនាក្រាយទាំងពីរដែលកំពុងដេកកៀកកិតគ្នាលើពូក។ សំរិតដកដង្ហើមវែងៗ រួចទាញភួយមកគ្របត្រឹមចង្កេះឱ្យសិរី មុននឹងលូកដៃមាំទៅអង្អែលថ្ពាល់សិរីថ្នមៗ។

សំរិត៖ «ហត់ខ្លាំងទេ? មើលចុះ ញើសស្រោចខ្លួនអស់ហើយ... បងសុំទោសណា បើលើសកម្លាំងបន្តិចមិញហ្នឹង។»

សិរីញញឹមទាំងមុខក្រហម រួចរំកិលខ្លួនទៅក្បែរទ្រូងមាំរបស់សំរិត «មិនអីទេបង... ខ្ញុំមិនដែលដឹងថា បុរសមាំដូចបង ពេលនៅជិតទៅកក់ក្ដៅដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ។ ខ្ញុំចូលចិត្តឱ្យបង "ប្រើកម្លាំង" បែបហ្នឹងដាក់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់។»

សំរិត៖ (សើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចថើបសក់ក្បាលសិរីមួយខ្សឺតយ៉ាងវែង) «សម្ដីផ្អែមមែនទែនអាល្អិតនេះ! ចុះកាលពីមុន ពេលឃើញបងងូតទឹកនៅខាងក្រោម ឯងលួចគិតអីខ្លះ ប្រាប់បងឱ្យត្រង់មកមើល៍?»

សិរី៖ (សើចអៀនៗ) «គិតអីបង! គ្រាន់តែឃើញបងបាញ់ទឹកស្រោចលើសាច់ដុំទ្រូង ហើយដុសសាប៊ូចុះឡើង... ខ្ញុំអត់ដកដង្ហើមស្ទើរមិនរួច។ ក្នុងចិត្តចង់តែរត់ទៅជួយដុសខ្នងឱ្យបងភ្លាមៗហ្នឹងឯង។»

សំរិត៖ «ចង់ជួយដុសខ្នង ឬចង់ជួយដុស អាប្អូនតូច បង? ហាហា! មើលចុះ ពេលនេះឯងបានស្គាល់វា ហើយ... តើវាដូចអ្វីដែលប្អូនធ្លាប់ស្រមៃអត់?»

សិរីលូកដៃទៅអង្អែលក្ដរបស់សំរិតដែលថមថយបន្តិចទៅហើយ «វាលើសពីការស្រមៃទៀតបង... ទាំងទំហំ ទាំងកម្ដៅ និងភាពរឹងមាំរបស់វា។ យប់នេះ... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងពេញលេញបំផុត ដែលមានបងនៅក្បែរបែបនេះ។»

សំរិត ឱនទៅខ្សឹបក្បែរត្រចៀក «អញ្ចឹងចាប់ពីយប់នេះទៅ... បងមិនឱ្យប្អូនដេកអផ្សុកម្នាក់ឯងទៀតទេ។ រាល់ថ្ងៃបងធ្វើការសំណង់ហត់នឿយខ្លាំងណាស់ តែបងដឹងថាមានឯងចាំនៅទីនេះ បងមានកម្លាំងចិត្តមកវិញភ្លាម។ យប់ស្អែក... បងនឹងមកមើលថែឯងឱ្យដល់ចិត្តម្ដងទៀត។»

សិរី៖ «បាទបង... ខ្ញុំនឹងរង់ចាំបងរាល់យប់។»