រឿងហ្គេយ៍៖ កូនជាង និងមេជាង (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

នៅក្នុងរោងជាងឈើដ៏ធំទូលាយដែលពោរពេញដោយក្លិនឈើប្រណិត និងសំឡេងម៉ាស៊ីនឈូសឈើលាន់ឮឥតដាច់។ បងសក្តិ មេជាងវ័យ ៣២ ឆ្នាំ កំពុងឈរផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងទៅលើការវាស់វែងទម្រង់ទូឈើកកោះមួយយ៉ាងធំ។ គាត់ជាមនុស្សម៉ត់ចត់បំផុត រាល់បន្ទាត់ដែលគាត់គូស រាល់ចំណុចដែលគាត់វាស់ គឺមិនឱ្យមានចន្លោះប្រហោងឡើយ។

ថ្ងៃនេះកម្ដៅថ្ងៃហប់ខ្លាំង បងសក្តិដោះអាវធ្វើការតាមទម្លាប់មេជាង។ រាងកាយរបស់គាត់មាំមួន សាច់ដុំទ្រូង និងស្មាដែលឡើងកង់ៗនោះ ហាក់ដូចជាត្រូវបានឆ្លាក់ចេញពីឈើខ្លឹមយ៉ាងអញ្ចឹង។ តំណក់ញើសហូរស្រក់កាត់តាមសាច់ដុំពោះដែលឡើងកង់ៗរបស់គាត់ រួចជ្រាបចូលទៅក្នុងមាត់ខោខៅប៊យចាស់ពណ៌រលើប។ ទោះបីជាញើសហូរជោកខ្លួនយ៉ាងណា ក៏ទឹកមុខរបស់គាត់នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ និងម៉ត់ចត់នឹងការងារមិនងាករេ។

ខ្ញុំ វីរៈ ជាកូនជាងដែលទើបតែមកហ្វឹកហាត់ការងារជាមួយគាត់។ ខ្ញុំអង្គុយខាត់ឈើនៅក្បែរនោះ តែក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនបាននៅនឹងឈើឡើយ។ ខ្ញុំលួចសម្លឹងមើលរាល់ចលនារបស់មេជាង។ រាល់ពេលដែលគាត់ឱនវាស់ឈើ សាច់ដុំខ្នងដ៏ធំរបស់គាត់ឡើងរឹង បង្ហាញពីថាមពលបុរសដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដែលជាក្មេងប្រុសម្នាក់ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍អន្ទះសារ និងអៀនខ្មាសក្នុងពេលតែមួយ។

«វីរៈ... យកម៉ែត្រមកឱ្យបងបន្តិច» សំឡេងបងសក្តិបន្លឺឡើងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ភ្នែករបស់គាត់នៅតែសម្លឹងមើលឈើមិនដាក់។

ខ្ញុំប្រញាប់ស្ទុះទៅហុចម៉ែត្រឱ្យគាត់។ ដោយសារតែភាពអៀនប្រៀន និងភ័យអរ ពេលហុចទៅ ម្រាមដៃរបស់ខ្ញុំបានប៉ះនឹងបាតដៃដ៏រឹងមាំ និងគ្រើមៗរបស់គាត់។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត រួចប្រញាប់ដកដៃមកវិញទាំងមុខឡើងក្រហមងាំង។

បងសក្តិឈប់ដៃបន្តិច គាត់ងើបមុខមកសម្លឹងមើលខ្ញុំចំៗតាមរយៈវ៉ែនតាការពារភ្នែក។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់ម៉ត់ចត់ណាស់ តែវាហាក់ដូចជាមានចំហាយក្ដៅម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនហ៊ានសម្លឹងចំ។ គាត់មិនបានស្ដីបន្ទោសឡើយ តែបែរជាបន្លឺសម្ដីខ្សឹបៗ៖

«ខំធ្វើការទៅវីរៈ កុំឱ្យចិត្តនៅមិនស្ងប់តាមកម្ដៅថ្ងៃពេក...នឹងអាលញ៉ាំបាយ »។

បន្ទាប់ពីហូបបាយរួច កម្មករផ្សេងទៀតនាំគ្នាទៅសម្រាកនៅខាងក្រៅ តែបងសក្តិបែរជាសម្រាកនៅលើកន្ទេលក្បែរតុធ្វើការរបស់គាត់។ គាត់ដេកលក់ទាំងហត់នឿយ បង្ហាញក្បាលពោះ ៦ កងដែលឡើងរឹងកំព្រឹស និងមានរោមពណ៌ខ្មៅដុះជារង្វង់ឆ្ពោះទៅមាត់ខោ។

ខ្ញុំដែលអង្គុយក្បែរនោះ ទប់ចិត្តមិនបាន ក៏លួចលូកដៃញ័រៗទៅស្ទាបអង្អែលលើក្បាលពោះដ៏មាំមួនរបស់គាត់ថ្នមៗ។ ស្បែករបស់គាត់ក្ដៅអ៊ុនៗ និងរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំអង្អែលចុះឡើងៗទាំងដង្ហើមភ័យ មុននឹងឃើញគាត់រំកិលខ្លួនបន្តិច ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រញាប់ដកដៃចេញ រួចធ្វើជាដេកលក់បន្លំភ្នែកបាត់ទៅ។

រសៀលកាន់តែជ្រេ កម្ដៅកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់បងសក្តិដាក់ដងឈើចុះ រួចងាកមកនិយាយជាមួយខ្ញុំដែលកំពុងឈរជូតញើស៖ «តោះ... សម្រាកសិនទៅ។ ទៅអាងទឹកជាមួយបង បងរមាស់ខ្លួនណាស់។   

សម្ដីរបស់គាត់នៅតែស្មើៗ តែវាបានដុតបញ្ឆេះអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំឱ្យពុះកញ្ជ្រោលខ្លាំងបំផុត។ ខ្ញុំដើរតាមពីក្រោយខ្នងដ៏មាំរបស់គាត់ឆ្ពោះទៅកាន់អាងទឹកខាងក្រោយរោងជាង ទាំងបេះដូងលោតមិនឈប់។

នៅខាងក្រោយរោងជាង គឺជាទីតាំងស្ងប់ស្ងាត់ដែលមានអាងទឹកស៊ីម៉ងត៍ធំមួយ ហ៊ុមព័ទ្ធដោយដើមដំឡូងមី និងម្លប់ដើមស្វាយ។ ទឹកក្នុងអាងថ្លាឈ្វេងឆ្លុះឃើញដល់បាត បង្កើតជាអារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រទន់ផ្ទុយពីកម្ដៅហប់នៅក្នុងរោងជាង។

បងសក្តិដើរមកដល់មាត់អាង គាត់មិនបង្អង់យូរឡើយ ក៏ដោះខ្សែក្រវាត់ និងស្រាតខោខៅប៊យដែលប្រឡាក់ធូលីឈើនោះចេញ រួចទាញកន្សែងពោះគោពណ៌ក្រាមមកស្លៀករុំត្រឹមចង្កេះយ៉ាងហ្មត់ចត់។ សូម្បីតែពេលផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ ក៏កាយវិការរបស់គាត់នៅតែរក្សាភាពម៉ឺងម៉ាត់ជាមេគេដដែល។ គាត់អង្គុយចុះនៅមាត់អាង រួចដងទឹកស្រោចលើស្មាដ៏មាំមួន បណ្ដាលឱ្យដំណក់ទឹកហូររមៀលតាមសាច់ដុំទ្រូងដែលរឹងមាំ។

«នៅឈរធ្មឹងធ្វើអីវីរៈ? ឆាប់មកងូតទឹកទៅ នឹងអាលទៅផ្ទះវិញ» បងសក្តិនិយាយទាំងមិនងាកមើលមុខ តែសំឡេងរបស់គាត់ហាក់ដូចជាមានភាពស្រទន់ជាងមុនបន្តិច។

ខ្ញុំអៀនរហូតដល់មុខឡើងក្រហម ដៃញ័រទទ្រើកពេលដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញ សល់តែខោលីអូពណ៌ខ្មៅមួយគត់។ ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតអាងទឹកទាំងអឹមអៀម រួចអង្គុយចុះក្បែរគាត់។ ក្លិនសាប៊ូដុសខ្លួនលាយឡំនឹងក្លិនកាយបុរសរបស់បងសក្តិ ភាយមកប៉ះច្រមុះខ្ញុំ ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍កាន់តែជ្រួលច្របល់។

«បងសក្តិ... ឱ្យខ្ញុំជួយដុសខ្នងឱ្យបងទេ? ឃើញមានជាប់កម្ទេចឈើច្រើនណាស់» ខ្ញុំសួរទាំងសំឡេងខ្សាវៗ ភ្នែកមិនហ៊ានសម្លឹងចំទ្រូងដ៏មាំរបស់គាត់ឡើយ។

បងសក្តិងក់ក្បាលតិចៗ រួចបែរខ្នងដ៏ធំទូលាយរបស់គាត់មករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំលូកដៃដែលញ័រតិចៗ ទៅប៉ះនឹងស្បែកខ្នងដ៏គ្រើម និងរឹងមាំរបស់គាត់។ រាល់ពេលដែលបាតដៃរបស់ខ្ញុំអង្អែលដុសខ្នងឱ្យគាត់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា សាច់ដុំរបស់បងសក្តិហាក់ដូចជារឹងមាំឡើងៗ។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់រវាងយើងទាំងពីរ ធ្វើឱ្យសូម្បីតែសំឡេងតំណក់ទឹកស្រក់ ក៏លាន់ឮច្បាស់ដែរ។

«វីរៈ... ដៃឯងត្រជាក់ម្ល៉េះ?» បងសក្តិសួរឡើងភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត។

«គឺ... គឺមកពីទឹកត្រជាក់បង» ខ្ញុំឆ្លើយទាំងភ័យ។

រំពេចនោះ បងសក្តិបែរខ្លួនមកវិញយ៉ាងរហ័ស ធ្វើឱ្យមុខរបស់យើងទាំងពីរនៅចម្ងាយត្រឹមតែមួយចំអាមពីគ្នា។ ភ្នែកដ៏ម៉ត់ចត់របស់គាត់សម្លឹងចំភ្នែកខ្ញុំ ហាក់ដូចជាចង់ទម្លុះដល់អាថ៌កំបាំងក្នុងចិត្តខ្ញុំ។ គាត់ចាប់កដៃខ្ញុំជាប់ រួចបង្អូសចុះមកក្រោមទឹកថ្នមៗ។

បងសក្តិសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដែលឡើងក្រហមងាំងរបស់វីរៈ រួចបន្លឺសំឡេងស្អកៗ

៖ «បងដឹងថាឯងអៀន... ព្រោះពេលធ្វើការ បងតែងតែឃើញឯងលួចមើលបងរហូតហ្នឹង ហើយថែមទាំងលួចប៉ះក្បាលពោះបងទៀតផង ពេលបងគេងលក់ថ្ងៃមិញ ស្មានតែបងមិនដឹងមែន?»

«ខ្ញុំ... គឺខ្ញុំ...» វីរៈអៀនខ្លាំងរហូតដល់និយាយមិនចេញ បានត្រឹមតែឈ្ងោកមុខចុះទៅក្រោម មិនហ៊ានសម្លឹងចំមេជាងឡើយ។ បេះដូងក្មេងប្រុសជំទង់ម្នាក់នេះ លោតឌុកដាក់ៗស្ទើរតែធ្លាយចេញមកក្រៅ ពេលដឹងថាសកម្មភាពលួចលាក់របស់ខ្លួនត្រូវបានមេជាងដឹងអស់ទៅហើយ។

«ពេលនេះយើងនៅតែពីរនាក់ ឯងអាចប៉ះបាន បងមិនមែនខ្លាទេ» បងសក្តិនិយាយបន្តដោយទឹកមុខស្មើ ប៉ុន្តែក្នុងខ្សែភ្នែកបង្កប់ដោយភាពស្រទន់ និងការអញ្ជើញយ៉ាងច្បាស់។

វីរៈកាន់តែញាប់ញ័រ តែដោយសារភាពចង់ដឹងចង់ឃើញដែលដុតរោលក្នុងចិត្តជាយូរមកហើយ គេក៏សម្រេចចិត្តលេបទឹកមាត់ក្អឹក រួចប្រមូលភាពក្លាហាន លូកដៃដែលកំពុងញ័រទទ្រើកទៅស្ទាបលើក្បាលពោះមេជាងថ្នមៗ។ ស្បែកពោះដ៏រឹងមាំ និងក្ដៅអ៊ុនៗរបស់បងសក្តិ ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់វីរៈកាន់តែពុះកញ្ជ្រោល។ គេចាប់ផ្ដើមអង្អែលពីសុដន់ដ៏មាំ រួចអូសចុះមកក្រោមយឺតៗតាមចន្លោះសាច់ដុំ ៦ កងដែលឡើងរឹងកំព្រឹស។ ម្រាមដៃរបស់វីរៈបង្អូសតាមជួររោមពណ៌ខ្មៅក្រាស់ដែលដុះតម្រៀបគ្នាឆ្ពោះទៅក្នុងកន្សែង រួចទុចនៅត្រឹមចង្កេះកន្សែងទាំងអារម្មណ៍ស្រពេចស្រពិល។

«ឯងមានចង់ស្ទាបត្រង់ណាទៀតទេ?» សំណួរដ៏ត្រង់ៗរបស់មេជាង ធ្វើឱ្យវីរៈស្រឡាំងកាំង ហាក់យល់ច្បាស់ពីបំណងរបស់គេ។ គិតមិនទាន់ចប់ផង បងសក្តិក៏ចាប់កដៃវីរៈ ដាក់លើកន្សែងត្រង់កន្លែងដែលកំពុងទល់ខ្លាំងរបស់គេ គឺនាគរាជដែលកំពុងតែតម្លើងរិទ្ធបណ្ដើរៗទៅហើយ។

«អូយ... បងសក្តិ!» វីរៈឧទានឡើងទាំងដង្ហក់ ពេលបាតដៃរបស់គេប៉ះចំភាពមហិមាដែលក្ដៅដូចរងើកភ្លើង និងរឹងដូចឈើខ្លឹម។ វាមិនមែនត្រឹមតែរឹងធម្មតាទេ គឺវាធំ និងមានអំណាចខ្លាំងជាងអ្វីដែលវីរៈធ្លាប់ស្រមៃដល់ទៅរាប់ដង។ គេប្រើម្រាមដៃអង្អែលពីលើក្រណាត់កន្សែងថ្នមៗ ចំក្បាលនាគដែលកំពុងងើបផ្អក់ៗនៅក្នុងនោះយ៉ាងរំភើប។

«ឯងចង់មើលទេ?» មេជាងសួរទាំងដឹងចិត្តថា ក្មេងនេះកំពុងចង់មើលខ្លាំង តែមិនហ៊ានធ្វើអ្វីឡើយ។

វីរៈមិនហ៊ានវាចា បានត្រឹមតែងក់ក្បាលយឺតៗជំនួសឱ្យពាក្យថាបាទ។ បងសក្តិញញឹមចុងមាត់ រួចគាត់ក៏ឡើងមកអង្គុយនៅគែមអាងទឹកដោយច្រកកាងជើងបន្តិច រួចបង្គាប់ទៅកូនជាង៖ «បើកមើលតាមចិត្តឯងចង់ទៅ...»

វីរៈលូកដៃដែលញ័រទទ្រើកទៅចាប់មាត់កន្សែង រួចសើយវាឡើងយឺតៗ។ ភ្នែករបស់គេបើកធំៗ ស្រឡាំងកាំងម្ដងទៀតនៅពេលដែលឃើញនាគរាជរបស់មេជាងលោតផ្អក់ៗចេញពីក្រណាត់កន្សែង។ វាមានសម្បុរស្រអែម ឡើងសរសៃរឹងមាំ និងធំសម្បើម ស្ទើរតែប៉ុនកដៃរបស់វីរៈទៅហើយ។ រោមពណ៌ខ្មៅក្រាស់នៅជុំវិញគល់នាគ បន្ថែមនូវភាពកាចសាហាវនៃភាពជាបុរសពេញលក្ខណៈ។

«ធំ... ធំខ្លាំងណាស់បងសក្តិ!» វីរៈខ្សឹបទាំងភាំងស្មារតី ដៃរបស់គេលូកទៅក្រសោបកាន់ភាពអាថ៌កំបាំងនោះពេញមួយទំហឹងដៃ។ កម្ដៅដែលភាយចេញពីនាគរាជមេជាង ហាក់ដូចជាចង់រលាយម្រាមដៃរបស់គេ។

បងសក្តិដកដង្ហើមធំ រួចផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងអាងទឹក ភ្នែកសម្លឹងមើលកូនជាងដែលកំពុងតែវង្វេងនឹងរបស់ខ្លួន៖ «បើឯងស្រឡាញ់វាខ្លាំងយ៉ាងហ្នឹង... ចុះបើបងឱ្យឯង "លេប" វាមួយទំហឹងមាត់ តើឯងហ៊ានធ្វើទេ?»

វីរៈមិនឆ្លើយ តែគេបែរជាឱនក្បាលចុះយឺតៗ សំដៅទៅរកក្បាលនាគដែលកំពុងងើបសម្លឹងមុខគេនោះ... រសៀលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៅមាត់អាងទឹក ក៏ប្រែជាសមរភូមិនៃតណ្ហាដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចដកថយបានឡើយ។

វីរៈសម្លឹងមើលនាគរាជដ៏មហិមារបស់មេជាងដែលនៅចំពោះមុខទាំងភាំងស្មារតី។ វាមានសម្បុរស្រអែម ឡើងសរសៃវរវក់ និងមានក្បាលនាគដែលឡើងក្រហមព្រីង បញ្ចេញជាតិទឹកថ្លាៗមកតិចៗនៅចុងកំពូល។ បងសក្ដិដែលកំពុងអង្គុយច្រកកាងនៅលើគែមអាងទឹក សម្លឹងមើលមកវីរៈដោយខ្សែភ្នែកម៉ត់ចត់ តែបង្កប់ដោយភាពស្រេកឃ្លាន។

«ម៉េចក៏ឈរធ្មឹង? ឃើញ "ឈើខ្លឹម" របស់បងហើយ ចាប់ផ្ដើមខ្លាចមែនទេ?» បងសក្ដិសួរទាំងញញឹមចុងមាត់ រួចប្រើជើងមាំៗរបស់គាត់កៀកចង្កេះវីរៈឱ្យចូលមកកៀកនឹងចន្លោះជើងរបស់គាត់។

«បងសក្ដិ... វា... វាធំខ្លាំងណាស់បង» វីរៈខ្សឹបទាំងដង្ហើមញាប់ស្អេក ដៃលូកទៅក្រសោបកាន់ភាពរឹងមាំនោះថ្នមៗ។

«វីរៈ... បងជាមេជាង បងចូលចិត្តភាពហ្មត់ចត់។ ថ្ងៃនេះបងចង់ឱ្យឯងប្រើ "មាត់" របស់ឯង មកខាត់នាគរាជរបស់បងឱ្យរលោង កុំឱ្យមានសល់សូម្បីតែមួយចំណុច។ យល់ទេ?» សំឡេងបងសក្ដិបញ្ជាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ជាឱ្យកូនជាងធ្វើការងារឈើអញ្ចឹង។

វីរៈងក់ក្បាល រួចលុតជង្គង់ចុះយឺតៗ។ គេចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាតលិទ្ធជុំវិញក្បាលនាគ រួចលេបត្របាក់ចូលទៅក្នុងមាត់យ៉ាងជ្រៅ។ ភាពក្ដៅអ៊ុនៗ និងទំហំដ៏ធំសម្បើមដែលពេញស្ទះក្នុងមាត់ ធ្វើឱ្យវីរៈសឹងតែថប់ដង្ហើម តែគេមិនហ៊ានដកចេញឡើយ ព្រោះដៃមាំរបស់បងសក្ដិបានចាប់សក់ក្បាលគេជាប់ រួចបង្ខំចង្វាក់យឺតៗតាមតម្រូវការរបស់គាត់។

«អឹម... ល្អណាស់អាអូន... ខាត់វាឱ្យខ្លាំងជាងហ្នឹងបន្តិច» បងសក្ដិថ្ងូរតិចៗក្នុងបំពង់ក ភ្នែករបស់គាត់ងើបសម្លឹងមើលមេឃ ដៃម្ខាងទៀតច្របាច់ស្មារបស់វីរៈឡើងឡើងសរសៃ។

ប្លែកពីរឿងមុន បងសក្ដិមិនបានរុញវីរៈផ្អឹបនឹងជញ្ជាំងទេ តែគាត់បែរជាឱ្យវីរៈងើបឈរឡើង រួចឱ្យវីរៈប្រើ "ដៃ" ទាំងពីរមកក្រសោបនាគរាជរបស់គាត់ឱ្យណែន រួចដុសខាត់ឡើងចុះតាមចង្វាក់ដែលគាត់បញ្ជា។ គាត់អង្គុយមើលរាល់សកម្មភាពរបស់កូនជាងដោយភាពមោទនភាព។

«វីរៈ... បងជិតដល់ហើយ... ខ្លាំងបន្តិចទៀត!»

រំពេចនោះ បងសក្ដិចាប់ក្បាលវីរៈសង្កត់ចុះយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលនាគរាជរបស់គាត់បញ្ចេញកម្លាំង "ទឹកអមរិត" ពណ៌សខាប់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ បាញ់ស្រោចស្រពពេញផ្ទៃមុខ និងមាត់របស់វីរៈ។ វីរៈមិនបានខ្ពើមឡើយ គេលេបចូលទៅទាំងក្ដីសុខ ព្រោះនេះគឺជា "រង្វាន់" ពីមេជាងដ៏មានអំណាចរបស់គេ។

បងសក្ដិដកដង្ហើមធំ រួចប្រើម្រាមដៃជូតទឹកអាមិញដែលជាប់លើបបូរមាត់វីរៈថ្នមៗ៖ «ធ្វើបានល្អណាស់... ថ្ងៃក្រោយ បើចង់រៀន "មេរៀន" បែបនេះទៀត កុំភ្លេចលួចមកជួបបងនៅទីនេះទៀតណា»។

វីរៈញញឹមទាំងអៀនខ្មាស រួចពួកគេទាំងពីរក៏ចាប់ផ្ដើមដងទឹកងូតជម្រះកាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់ដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង មុននឹងដើរត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញរៀងខ្លួន។