[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី១

 

ភាគទី ១៖ កញ្ចក់ដែលមិនហ៊ានមើល

ពន្លឺថ្ងៃព្រលឹមស្រទន់ចាំងកាត់តាមរន្ធវាំងនន បង្កើតជាឆ្នូតពណ៌មាសនៅលើកម្រាលឥដ្ឋនៃបន្ទប់ដេកដ៏តូចចង្អៀត។ នាឡិការោទ៍បន្លឺឡើងកាត់ផ្ដាច់សន្តិភាពនាពេលព្រឹក។ នរា លូកដៃទៅបិទវាទាំងមិនទាន់បើកភ្នែក។ គេដេកស្ងៀមមួយសន្ទុះ ស្តាប់សំឡេងបក្សាបក្សីច្រៀងពីក្រៅបង្អួច។ នៅក្នុងបន្ទប់នេះ មានតែគេម្នាក់ឯង គ្មានអ្នកណាឃើញគេឡើយ។ គេអាចជាខ្លួនឯងបាន... តែពេលនេះ គេសូម្បីតែមិនដឹងថាខ្លួនឯងជានរណាផង។

នរាក្រោកអង្គុយ សម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់។ ជញ្ជាំងពណ៌សរលោង គ្មានរូបថតអនុស្សាវរីយ៍ គ្មានផ្ទាំងគំនូរ គ្មានអ្វីដែលបង្ហាញពីចំណង់ចំណូលចិត្តពិតប្រាកដរបស់គេឡើយ។ វាដូចជាជាបន្ទប់របស់មនុស្សដែលមិនចង់ឱ្យពិភពលោកស្គាល់ដានស្នាម។

គេដើរទៅកាន់តុស្លៀកពាក់ដែលមានកញ្ចក់ធំមួយ។ ប៉ុន្មានវិនាទីដំបូង នរាមិនហ៊ានងើបមុខមើលរូបឆ្លុះឡើយ។ គេសម្លឹងចុះក្រោម រៀបចំអាវស និងខោខ្មៅដែលត្រូវពាក់ទៅបង្រៀន។ អ្វីៗទាំងអស់ត្រូវតែស្អាត សមរម្យ និងគ្មានពណ៌ឆើតឆាយ... ជាអ្វីដែលសង្គមរំពឹងថា "គ្រូបង្រៀនគំរូ" គួរស្លៀកពាក់។

ទីបំផុត គេក៏ដាច់ចិត្តងើបមុខមើលកញ្ចក់។ បុរសក្នុងកញ្ចក់មានអាយុ ២៧ ឆ្នាំ រាងស្លីម ស្បែកស និងមានភ្នែកធំៗពណ៌ត្នោតខ្ចី។ តែនៅក្នុងភ្នែកនោះ មានអ្វីម្យ៉ាងដែលគេមិនចង់ឃើញ... គឺ "ភាពភ័យខ្លាច"។

នរាញញឹមដាក់ខ្លួនឯង ជាស្នាមញញឹមដែលគេបានហាត់រាប់ពាន់ដងនៅមុខកញ្ចក់នេះ។ ស្នាមញញឹមដែលគេប្រើជាមួយឪពុកម្ដាយ ជាមួយមិត្តរួមការងារ និងសិស្ស។ វាជាស្នាមញញឹមដែលបិទបាំងអ្វីៗទាំងអស់។ «ថ្ងៃនេះក៏ដូចថ្ងៃមុនៗ...» គេខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯង «គ្មានអ្នកណាដឹងទេ»។

នរាចុះមកក្រោម ឮសំឡេងលោក សុខុម ជាឪពុកកំពុងត្រដាងកាសែតអានទាំងមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងអ្នកស្រី មុន្នី ជាម្តាយកំពុងរៀបចំអាហារ។ ផ្ទះនេះធំទូលាយ ស្អាត និងមានគ្រឿងសង្ហារឹមថ្លៃៗ ដែលសបញ្ជាក់ពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារអ្នកមានមុខមាត់។

«ភ្ញាក់ហើយកូន? មកញ៉ាំបាយ» ម៉ាក់ងាកមកញញឹម។ នរាអង្គុយចុះ រួចពាក់របាំងមុខដែលគេហាត់រួចជាស្រេច៖ «បាយឆ្ងាញ់ណាស់ម៉ាក់»។

ប៉ារបស់គេបត់កាសែតដាក់ចុះយឺតៗ រួចសម្លឹងមកនរា៖ «នរា... ប៉ាចង់និយាយជាមួយឯង»។ នរាដឹងភ្លាមថានេះមិនមែនជាការសន្ទនាធម្មតាឡើយ។ គេដាក់ស្លាបព្រាចុះទាំងអារម្មណ៍តឹងតែង។ «បាទប៉ា មានការអីមែនទេ?»

«ឯងអាយុ ២៧ ហើយ» ប៉ាចាប់ផ្ដើមដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ «កាលប៉ាអាយុ ២០ ប៉ារៀបការបាត់ទៅហើយ បងឯងក៏ដូចគ្នា។ ចុះឯង? មិនទាន់គិតគូររឿងនេះទេឬ?» នរាញញឹមដោយស្វ័យប្រវត្តិ៖ «ខ្ញុំចង់ផ្ដោតលើការបង្រៀនឱ្យបានល្អសិនប៉ា... សិស្សខ្ញុំ...»

«រហូតដល់ពេលណា?» ប៉ាកាត់សម្ដី «ឯងនឹងរង់ចាំរហូតដល់ចាស់ឬ? រស្មី... មិត្តរួមការងារឯងនោះ គ្រួសារគេល្អណាស់ នាងក៏ជាមនុស្សស្រីរៀបរយ។ ប៉ាឮថាគេចូលចិត្តឯងដែរ»។ នរាមានអារម្មណ៍ថាដៃចាប់ផ្ដើមញ័រ៖ «ប៉ា... ខ្ញុំ...»

«គិតមើល!» ប៉ានិយាយបញ្ជាក់ «ប៉ាមិនចង់ឱ្យអ្នកស្រុកគេនិយាយដើមថាកូនប្រុសអាយុច្រើនហើយនៅមិនទាន់រៀបការទេ»។ ពាក្យថា "អ្នកស្រុកនិយាយដើម" ធ្វើឱ្យនរារឹងខ្លួន។ គេដឹងច្បាស់ថាការភ័យខ្លាចធំបំផុតរបស់ប៉ា គឺការបាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះគ្រួសារ។ «បាទប៉ា... ខ្ញុំនឹងគិត» នរាឆ្លើយ ទាំងអួលក្នុងចិត្ត ។

នរាបើកម៉ូតូចេញពីផ្ទះ ដកដង្ហើមធំដើម្បីរំសាយភាពតឹងតែង។ នៅតាមផ្លូវ គេឃើញអ្នកជិតខាងម្នាក់ឈ្មោះ អ៊ំសុខា កំពុងឈរនិយាយដើមគេជាមួយអ្នកដទៃ។ គាត់ជាស្ត្រីដែលដឹងគ្រប់រឿងក្នុងសង្កាត់។

«នែ៎ គ្រូនរា! ទៅបង្រៀនហើយឬក្មួយ?» គាត់ស្រែកសួរទាំងកែវភ្នែកចង់ដឹងចង់ឃើញ។ នរាបង្ខំញញឹម៖ «បាទអ៊ំ!» «ឮថាវាមិនទាន់មានប្រពន្ធទេ?» គាត់ខ្សឹបជាមួយអ្នកជិតខាងម្នាក់ទៀត តែនរាឮច្បាស់ «អ៊ំមានក្មួយស្រីម្នាក់ ស្អាតណាស់ ចង់ឱ្យស្គាល់គ្នាទេ?» «អរគុណអ៊ំ តែខ្ញុំរវល់ការងារណាស់» នរាសើចក្លែងក្លាយ រួចបើកម៉ូតូចេញយ៉ាងលឿន។ គេដឹងថាសំណួរនេះនឹងក្លាយជារឿងនិយាយដើមពេញភូមិនៅថ្ងៃនេះ។

សាលារៀនដែលនរាបង្រៀនជាវិទ្យាល័យដ៏ល្បី។ គេជាគ្រូគណិតវិទ្យាដែលសិស្សចូលចិត្ត ព្រោះគេទន់ភ្លន់ និងមិនដែលស្រែកដាក់អ្នកណា។

ក្នុងម៉ោងសម្រាក គេអង្គុយកែកិច្ចការសិស្សទាំងទឹកមុខនឿយហត់។ «នរា!» សំឡេងមួយបន្លឺឡើង។ គឺ រស្មី គ្រូភាសាខ្មែរ

ដែលមានសម្រស់ស្អាត និងរាក់ទាក់។ «ញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយគ្នាទេ?» នាងសួរទាំងញញឹមស្រស់។ នរាស្ទាក់ស្ទើរ គេដឹងថារស្មីមានចិត្តលើគេ តែគេមិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណា៖ «បាទ... បាន»។

ពេលកំពុងញ៉ាំបាយ រស្មីសម្លឹងមើលគេយូរ រួចសួរថា៖ «នរា... អ្នកមើលទៅដូចជាមនុស្សដែលមានអាថ៌កំបាំងច្រើនម្ល៉េះ? តាំងពីស្គាល់គ្នា អ្នកមិនដែលនិយាយរឿងផ្ទាល់ខ្លួនប្រាប់ខ្ញុំទាល់តែសោះ»។ នរាញញឹម តែភ្នែកគេចវេស៖ «គ្មានអីទេ... ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ»។

ល្ងាចនោះ នរាត្រឡប់មកផ្ទះវិញទាំងល្វើយទាំងចិត្ត និងកាយ។ គេចូលក្នុងបន្ទប់ បិទទ្វារជិត ហើយដួលចុះលើគ្រែ។ នៅទីនេះ គេអាចដករបាំងមុខចេញបាន។ គេយកទូរស័ព្ទមកបើករមូរមើលរូបថតចាស់ៗ រហូតដល់រូបមួយដែលគេធ្លាប់ថតជាមួយមិត្តជិតស្និទ្ធកាលពីវិទ្យាល័យម្នាក់ឈ្មោះ វិទ្យា។

នរានៅចាំបានច្បាស់ ថ្ងៃដែលវិទ្យារកឃើញសំបុត្រដែលគេសរសេរទុក តែមិនហ៊ានផ្ញើ។ វិទ្យាបានយកវាទៅអាននៅមុខមិត្តភក្តិទាំងអស់ រួចស្រែកសើចចំអកថា៖ «ឯងជាខ្ទើយ! ឯងស្រឡាញ់ប្រុស! ខ្ពើមណាស់!» មិត្តភក្តិដទៃទៀតក៏សើចតាម និងស្រែកហៅថា "អាប៉េដេ"។ ពាក្យចាក់ដោតទាំងនេះប្រៀបដូចកាំបិតចាក់ជ្រៅក្នុងបេះដូងនរារាប់ម៉ឺនកាំបិត។ នរា រត់ចេញពីសាលាទាំងទឹកភ្នែក ហើយតាំងពីថ្ងៃនោះមក គេសន្យានឹងខ្លួនឯងថានឹងលាក់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។

នរាលុបរូបនោះចោលទាំងដៃញ័រ។ គេដេកបែរខ្នង សម្លឹងមើលភាពងងឹត។ «ថ្ងៃស្អែកក៏ដូចថ្ងៃនេះ... គ្មានអ្នកណាដឹងទេ» គេខ្សឹបទាំងទឹកភ្នែកហូរកាត់ថ្ពាល់ សើមខ្នើយ។ គេយំស្ងាត់ៗ ដូចដែលគេធ្លាប់យំរាល់យប់។

រសៀលថ្ងៃសុក្រ នរាដើរចូលទៅក្នុងហាងកាហ្វេតូចមួយក្បែរសាលា។ គេកំពុងឈរតម្រង់ជួរ ស្រាប់តែភ្នែកគេទៅប៉ះនឹងបុរសម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយនៅជ្រុងម្ខាង។ បុរសនោះមានសក់វែងបន្តិច ចងជាកន្ទុយសេះរលុងៗ កំពុងផ្ចង់អារម្មណ៍គូររូបក្នុងសៀវភៅ។

នរាសម្លឹងមើលគេយូរបន្តិច... ស្រាប់តែបុរសនោះងើបមុខឡើង ភ្នែកពួកគេប៉ះគ្នា។ គេញញឹមដាក់នរា ជាស្នាមញញឹមដែលមើលទៅ "ពិតប្រាកដ" មិនមែនជាការហាត់សម។ នរាភ័យក៏ងាកមុខចេញភ្លាម។

ពេលគេទិញកាហ្វេរួច រៀបនឹងចេញទៅ ស្រាប់តែឮសំឡេងហៅ៖ «អេ!» នរាងាកក្រោយ ឃើញបុរសនោះដើរមករកគេទាំងស្នាមញញឹម៖ «ឯងមកទីនេះញឹកណាស់... អង្គុយលេងជាមួយគ្នាទេ? ខ្ញុំឈ្មោះ ភូមិរិន្ទ ហៅខ្ញុំថាភូមិក៏បានណា»។

នរាស្ទាក់ស្ទើរ។ គេគួរតែបដិសេធ តែជើងគេមិនស្ដាប់បង្គាប់។ គេដើរទៅអង្គុយក្បែរតុភូមិ។ «ខ្ញុំឈ្មោះ... នរា»។ ភូមិរិន្ទសម្លឹងមើលគេដោយកែវភ្នែកដែលហាក់ដូចជាមើលឃើញអ្វីដែលអ្នកដទៃមើលមិនឃើញ៖ «រីករាយដែលបានស្គាល់ នរា»។

នរាញញឹមតប... លើកនេះ វាមិនមែនជាស្នាមញញឹមដែលគេហាត់នៅមុខកញ្ចក់រាល់ព្រឹកឡើយ។ វាជាស្នាមញញឹមដែលចេញពីចិត្តបន្តិចម្តងៗ។ គេមានអារម្មណ៍ថា មានសង្ឃឹមអ្វីម្យ៉ាងដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។