[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៨

 

ភាគទី ៨៖ បងប្រុស និងការការពារដ៏រឹងមាំ

ក្នុងគ្រួសារនេះ នរិន្ទ តែងតែត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា "កូនច្បងគំរូ"។ គេដើរតាមគន្លងប៉ារាល់ជំហាន រៀបការជាមួយមនុស្សស្រីដែលប៉ាជ្រើសរើស និងធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនដែលប៉ាចង់ឱ្យធ្វើ។ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាដឹងទេថា ក្នុងចិត្តនរិន្ទក៏មានភាពចង្អៀតចង្អល់មិនចាញ់នរាឡើយ។ គេធ្លាប់លះបង់ក្ដីសុបិនខ្លួនឯង ដើម្បីរក្សាកិត្តិយសគ្រួសារ។ ហេតុនេះហើយ ទើបគេសម្រេចចិត្តថា គេមិនអាចបណ្ដោយឱ្យនរា ក្លាយជាជនរងគ្រោះដូចរូបគេទៀតឡើយ។

បរិយាកាសក្នុងផ្ទះនៅតែតឹងតែង។ លោកសុខុមនៅតែមិនព្រមនិយាយរកនរា ហើយតែងតែសម្លឹងមើលនរាដោយកែវភ្នែកស្អប់ខ្ពើម រាល់ពេលឃើញនរាជួយការងារក្នុងហាងកាហ្វេ។

«ប៉ា... ខ្ញុំចង់និយាយរឿងនរា» នរិន្ទបន្លឺឡើងកណ្ដាលតុបាយ។ «បើឯងចង់និយាយការពារអាមនុស្សចម្លែកហ្នឹង ឯងឈប់និយាយទៅ!» ប៉ាដាក់ស្លាបព្រាចុះទាំងកំហឹង។

នរិន្ទមិនឈប់ឡើយ៖ «ប៉ាដឹងទេថា កាលខ្ញុំនៅរៀន ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកតន្ត្រី? តែប៉ាបង្ខំឱ្យខ្ញុំរៀនសេដ្ឋកិច្ច។ ប៉ាបង្ខំឱ្យខ្ញុំរៀបការជាមួយមនុស្សដែលខ្ញុំមិនស្រឡាញ់។ ខ្ញុំធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីប៉ា... តែប៉ាមិនដែលសួរខ្ញុំមួយម៉ាត់ទេថា តើខ្ញុំសប្បាយចិត្តឬអត់?»

លោកសុខុមស្រឡាំងកាំង ព្រោះនរិន្ទមិនដែលនិយាយបែបនេះដាក់គាត់ឡើយ។ «ឯង... ឯងចង់បះបោរដែរមែនទេ?»

«អត់ទេប៉ា ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យប៉ាឈប់សម្លាប់កូនខ្លួនឯងដោយសារតែពាក្យសម្ដីអ្នកជិតខាង» នរិន្ទងាកទៅមើលនរាដែលកំពុងយំ «នរាវាជាគ្រូដែលល្អ វាមិនដែលធ្វើអីថោកទាបឡើយ។ បើប៉ាមិនអាចទទួលយកវាបាន ខ្ញុំនឹងនាំវាទៅរស់នៅជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងមើលថែប្អូនខ្ញុំដោយខ្លួនឯង!»

ក្រោយពីជម្លោះនោះ នរិន្ទបានជួយនរារៀបចំខោអាវ។ «នរា... ទៅរស់នៅខុនដូជាមួយបងមួយរយៈសិនទៅ។ នៅទីនោះ ប្អូនមានសេរីភាព ប្អូនអាចទៅជួបភូមិបានតាមចិត្ត»។ នរាឱបបងប្រុសទាំងរំភើប៖ «បងនរិន្ទ... ហេតុអីបងជួយខ្ញុំដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?» «ព្រោះបងមិនចង់ឱ្យប្អូនបាត់បង់ស្នាមញញឹមដូចបង» នរិន្ទឆ្លើយទាំងក្រៀមក្រំ។

នរិន្ទបានបើកឡានជូននរាទៅហាងកាហ្វេរបស់ភូមិ។ នៅទីនោះ ភូមិបានរង់ចាំទទួលនរាទាំងក្ដីបារម្ភ។ ពេលឃើញនរិន្ទមកជាមួយ ភូមិមានអារម្មណ៍ភ័យបន្តិច តែនរិន្ទបានលូកដៃមកចាប់ដៃភូមិ។

«ភូមិ... ខ្ញុំផ្ញើនរាផង។ មើលថែប្អូនខ្ញុំឱ្យល្អ បើមិនអញ្ចឹងទេ អ្នកនឹងស្គាល់ដៃខ្ញុំមិនខាន» នរិន្ទនិយាយទាំងញញឹមបន្តិច។ ភូមិញញឹមទាំងធូរទ្រូង៖ «បាទបង! ខ្ញុំសន្យាថានឹងការពារនរាដោយជីវិតរបស់ខ្ញុំ»។

ក្នុងខុនដូដ៏ស្អាតរបស់នរិន្ទ នរាមានអារម្មណ៍ថាគេអាចដកដង្ហើមបានពេញៗសួត។ គេអាចស្លៀកពាក់អ្វីដែលគេចង់ ពាក់អាវពណ៌ឆើតឆាយដែលគេធ្លាប់តែលាក់ទុកក្នុងទូ។ ភូមិតែងតែមកលេង និងជួយបង្រៀននរាគូររូបជារៀងរាល់ល្ងាច។

ពួកគេទាំងពីរនាក់អង្គុយនៅមាត់វេរ៉ង់ដា មើលថ្ងៃលិច។ «ភូមិ... ខ្ញុំមិនដែលស្មានថាខ្ញុំមានថ្ងៃនេះទេ» នរាផ្អែកក្បាលលើស្មាភូមិ។

ភូមិបានបបួលនរាឱ្យចូលរួមក្នុងកម្មវិធី «ពិព័រណ៍សិល្បៈនៃសមភាព» ដែលជាកន្លែងបើកចំហឱ្យមនុស្សគ្រប់រូប ហ៊ានបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណពិតរបស់ខ្លួនតាមរយៈគំនូរ ដោយគ្មានការរើសអើង។

ភូមិចាប់ដៃលើកទឹកចិត្តនរា រួចនិយាយថា៖ «នរា... ទាំងរូបរាង និងចិត្តគំនិតរបស់ឯងដូចជាមានព្រលឹងសិល្បៈទាំងព្រម។ ហេតុអីបានជាឯងត្រូវលាក់បាំងវា? សាកល្បងបង្ហាញការពិតរបស់ឯងទៅកាន់ពិភពលោកតាមរយៈគំនូរនេះមើល៍!»

នរានៅតែមានទឹកមុខបារម្ភ រួចសួរទាំងស្ទាក់ស្ទើរ៖ «តែ... ចុះបើគេដឹងការពិតពីខ្ញុំ? ចុះបើគេនៅតែមើលងាយ និងជេរស្ដីខ្ញុំដូចមុនទៀត?»

ភូមិញញឹម រួចសម្លឹងចំភ្នែកនរា៖ «កាលពីមុន ឯងប្រឈមមុខនឹងព្យុះភ្លៀងតែម្នាក់ឯង ទើបវាគួរឱ្យខ្លាច។ តែចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងលែងនៅម្នាក់ឯងទៀតហើយ។ ទោះមានរឿងអ្វីកើតឡើង ក៏នៅមានខ្ញុំ មានបងនរិន្ទ និងមានរស្មី ឈរនៅពីមុខចាំការពារអ្នកជានិច្ច!»

នរាចាប់ផ្ដើមគូររូបភាពដ៏ធំមួយ។ វាជារូបភាពមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងហែករបាំងមុខពណ៌សចេញ ហើយនៅពីក្រោមរបាំងមុខនោះ គឺជាមុខដែលមានពណ៌ឥន្ទធនូដ៏ស្រស់ស្អាត។ គេដាក់ចំណងជើងរូបនោះថា «ក្រដាសសដែលមិនស្អាតស្អំ»។ គេចង់ប្រាប់ពិភពលោកថា ក្រដាសសមិនមែនមានន័យថាត្រូវតែទទេស្អាតតាមចិត្តអ្នកដទៃគូសវាសឡើយ តែវាជាក្រដាសដែលអាចទទួលយកគ្រប់ពណ៌នៃជីវិត។

យប់មួយ ខណៈនរាកំពុងដេកលក់ នរិន្ទ និងភូមិបានអង្គុយជជែកគ្នាផឹកកាហ្វេ។ «ភូមិ... ឯងដឹងទេថា ប៉ារបស់ខ្ញុំគាត់មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ គាត់គ្រាន់តែរស់នៅក្នុងពិភពលោកចាស់បុរាណពេក» នរិន្ទនិយាយ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយគាត់នឹងយល់ពីនរា ដូចដែលខ្ញុំយល់»។ ភូមិងក់ក្បាល៖ «ខ្ញុំជឿថា ភាពស្មោះត្រង់របស់នរា នឹងធ្វើឱ្យលោកពុកផ្លាស់ប្តូរចិត្តនៅថ្ងៃណាមួយ»។

នៅតុការងារ រូបគំនូរដែលនរាគូរជិតរួចរាល់ហើយ។ វាជាពន្លឺនៃជីវិតថ្មីដែលមិនចាំបាច់លាក់បាំង។ នរាដឹងថា ភាគបន្ទាប់នៃជីវិតរបស់គេ នឹងមិនមែនជាការរត់គេចទៀតឡើយ តែជាការប្រឈមមុខដោយមោទនភាព។