វគ្គទី១៖ ស្រមោលរដូវរងា

 វគ្គទី ១៖ តុរៀនក្បែរបង្អួច និងសៀវភៅកំណត់ហេតុដែលលាក់កំបាំង

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលរសៀលជះកាត់កញ្ចក់បង្អួចដែលស្រអាប់ដោយធូលីដី ធ្លាក់មកលើតុឈើចាស់មួយនៅជួរក្រោយគេបង្អស់នៃថ្នាក់ទី ១២A។ នៅទីនោះ រិទ្ធ អង្គុយសម្លឹងទៅក្រៅបង្អួចដោយខ្សែភ្នែកទទេស្អាត។ គេជាយុវជនដែលមានទម្រង់មុខមាំមួន បង្កប់ដោយភាពត្រជាក់ស្រេប និងអាថ៌កំបាំង។ ចិញ្ចើមក្រាស់ខ្មៅក្រញង់របស់គេ ហាក់ដូចជាខណ្ឌចែកពិភពខាងក្រៅមិនឱ្យឈានចូលមកជិតបានឡើយ។ សក់ខ្មៅរលោងដែលធ្លាក់ប៉ះថ្ងាសបន្តិចបន្តួច ជួយរំលេចកែវភ្នែកដ៏មុតស្រួច តែពោរពេញដោយភាពឯកោរបស់គេឱ្យកាន់តែមានមន្តស្នេហ៍ម្យ៉ាង។ សំឡេងគ្រូពន្យល់មេរៀនប្រវត្តិវិទ្យានៅខាងមុខហាក់ដូចជាសម្លេងខ្សឹបខ្សៀវដែលមិនអាចចូលមកដល់ពិភពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេបានឡើយ។ សម្រាប់រិទ្ធ សាលារៀនគឺជាទ្រុងអប់រំដ៏ធំមួយដែលគេត្រូវបង្ខំចិត្តមកអង្គុយរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីតែបំពេញបំណងគ្រួសារ។ គេជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ មិនចូលចិត្តការរាប់អាន ហើយក៏មិនចង់ឲ្យអ្នកណាមកប៉ះពាល់នឹង «ជញ្ជាំង» ដែលគេសាងសង់ឡើងជុំវិញខ្លួនឯងដែរ។

រំពេចនោះ សម្លេងកៅអីឈើអូសប៉ះនឹងការ៉ូបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំង «គ្រីត...!» ធ្វើឲ្យរិទ្ធភ្ញាក់ពីអារម្មណ៍ស្រមើស្រមៃ។ ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានស្នាមញញឹមភ្លឺស្វាងដូចព្រះអាទិត្យរដូវក្តៅ បានដាក់កាបូបចុះនៅលើតុទល់មុខគេ។ គេនោះគឺ តុលា ជាយុវជនដែលមានរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ និងស្បែកពណ៌សលឿងបែបកូនកាត់ដែលមើលទៅស្អាតបាត និងមានរបៀប។ សក់ខ្មៅរលោងដែលរញ៉េរញ៉ៃបន្តិចបន្តួចរបស់តុលា ផ្តល់នូវអារម្មណ៍ថាគេជាមនុស្សស្រស់ស្រាយ និងមានសេរីភាព។ អ្វីដែលទាក់ទាញបំផុតនោះ គឺកែវភ្នែកមានពន្លឺព្រិចៗដែលមើលទៅមានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំង នៅពេលដែលវាស៊ីគ្នាជាមួយប្រជ្រុយតូចមួយនៅក្រោមភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់គេ។

«សួស្តី! កន្លែងនេះមានអ្នកអង្គុយនៅ?» សម្លេងស្អកតិចៗ តែពោរពេញដោយថាមពលបន្លឺឡើង។

រិទ្ធងងមុខសម្លឹងបន្តិច។ គេឃើញតុលាដែលជាសិស្សថ្មីទើបតែផ្ទេរមកពីខេត្តផ្សេង។ រិទ្ធមិនឆ្លើយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែងក់ក្បាលតិចៗ រួចក៏បែរមុខទៅសម្លឹងមើលមែកឈើនៅខាងក្រៅបង្អួចដដែល។

«ខ្ញុំឈ្មោះ តុលា! ចុះឯងឈ្មោះអីដែរ? មើលទៅឯងដូចជាមិនសូវចូលចិត្តនិយាយសោះ?»

តុលានៅតែមិនព្រមឈប់ គេព្យាយាមរៀបចំសៀវភៅបណ្តើរ និយាយបណ្តើរដោយមិនខ្វល់ពីឥរិយាបទស្មើរៗរបស់រិទ្ធឡើយ។

«រិទ្ធ...» គេឆ្លើយយ៉ាងខ្លីបំផុត ក្នុងបំណងបញ្ចប់ការសន្ទនា។

ប៉ុន្តែតុលាមិនមែនជាមនុស្សដែលងាយនឹងបោះបង់ឡើយ។ រយៈពេលពេញមួយសប្តាហ៍ដំបូង តុលាតែងតែរកលេសមករំខានរិទ្ធជានិច្ច។ ជួនកាលយកនំអន្សមមកចែក ជួនកាលសួរលំហាត់គណិតវិទ្យាដែលខ្លួនឯងចេះស្រាប់ទៅហើយ។ រិទ្ធតែងតែឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សដែលពោរពេញដោយពន្លឺដូចជាតុលា ចង់មករាប់អានមនុស្សដែលរស់ក្នុងស្រមោលដូចជាគេ?

ថ្ងៃមួយ បន្ទាប់ពីម៉ោងសិក្សាបញ្ចប់ មេឃចាប់ផ្តើមងងឹតស្លុប និងមានខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង សញ្ញាថាភ្លៀងធំនឹងធ្លាក់មកក្នុងពេលឆាប់ៗ។ សិស្សគ្រប់គ្នាប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីសាលា។ រិទ្ធក៏ប្រញាប់ប្រមូលសៀវភៅដាក់កាបូប ប៉ុន្តែដោយសារភាពប្រញាប់ប្រញាល់ពេក គេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ថា សៀវភៅកំណត់ហេតុពណ៌ត្នោតតូចមួយក្បាលបានជ្រុះទៅក្រោមតុឡើយ។

ខណៈដែលរិទ្ធដើរចេញបាត់ទៅ តុលាដែលកំពុងតែរង់ចាំភ្លៀងរលឹមនៅមាត់ទ្វារថ្នាក់ ក៏ឃើញសៀវភៅនោះ។ គេដើរទៅរើសវាមកកាន់ក្នុងដៃ។ បេះដូងតុលាលោតញាប់ គេដឹងថាការបើកមើលកំណត់ហេតុអ្នកដទៃជារឿងមិនល្អ ប៉ុន្តែភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបានឈ្នះគ្រប់យ៉ាង។

នៅពេលតុលាបើកទំព័រដំបូង អារម្មណ៍រំភើបលាយឡំនឹងការភ្ញាក់ផ្អើលបានបោកបក់មកលើរូបគេ។ ក្នុងសៀវភៅនោះ មិនមែនជាអត្ថបទមេរៀនទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាគំនូរ។ គំនូរខ្មៅដៃដែលត្រូវបានគូសវាសយ៉ាងសម្រិតសម្រាំង។ មានរូបមែកឈើ រូបសាលារៀន និង... រូបភាពម្នាក់ប្រុសដែលកំពុងសើច។ តុលាពិនិត្យមើលរូបនោះយ៉ាងលម្អិត។ ស្នាមញញឹមនោះ ប្រជ្រុយតូចនៅក្រោមភ្នែកនោះ... វាគឺជាគេ! គឺជាតុលា។

ក្រោមរូបភាពនោះ មានសំណេរខ្លីមួយសរសេរថា៖ «ពន្លឺរបស់គេខ្លាំងពេក រហូតដល់ខ្ញុំមិនហ៊ានសម្លឹងចំ... តែក្នុងចិត្តខ្ញុំ បែរជាចង់ឲ្យពន្លឺនោះនៅក្បែរជានិច្ច។»

តុលាឈរគាំងដូចជារូបចម្លាក់។ សេចក្តីសុខម្យ៉ាងដែលមិនអាចពិពណ៌នាបានបានហូរជ្រាបពេញបេះដូងគេ។ រំពេចនោះ សម្លេងដង្ហើមហត់នឿយបន្លឺឡើងនៅមាត់ទ្វារ។ រិទ្ធរត់ត្រលប់មកវិញទាំងសើមជោកដោយតំណក់ទឹកភ្លៀង។

«តុលា! ឯង... ឯងកំពុងធ្វើអីហ្នឹង?» រិទ្ធស្រែកសួរទាំងសម្លេងញ័រ។ នៅពេលឃើញសៀវភៅរបស់ខ្លួននៅក្នុងដៃតុលា មុខរបស់រិទ្ធប្រែជាស្លេកស្លាំង រួចក៏ប្រែជាក្រហមងាំងភ្លាមៗ។

រិទ្ធស្ទុះមកដណ្តើមយកសៀវភៅនោះវិញយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែតុលាមិនព្រមលែង។ តុលាចាប់ដៃរិទ្ធជាប់ រួចសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែករបស់រិទ្ធដោយភាពកក់ក្តៅដែលរិទ្ធមិនដែលបានជួបប្រទះពីមុនមក។

«រិទ្ធ... ឯងគូររូបខ្ញុំមែនទេ?» តុលាសួរតិចៗ ស្ទើរតែជាសម្លេងខ្សឹប។

រិទ្ធអោនមុខចុះ ទឹកភ្នែកចាប់ផ្តើមរលីងរលោងដោយភាពខ្មាសអៀន និងរអៀសខ្លួន។

«កុំចេះដឹងរឿងគេ! យកវាឲ្យខ្ញុំវិញមក...»

«ខ្ញុំមិនឲ្យទេ បើឯងមិនប្រាប់ការពិតមកខ្ញុំ» តុលានិយាយបណ្តើរ ដើរចូលទៅជិតរិទ្ធបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់រិទ្ធថយក្រោយទៅទល់នឹងជញ្ជាំង។

«តើពាក្យដែលឯងសរសេរថា "ចង់ឲ្យពន្លឺនោះនៅក្បែរជានិច្ច" មានន័យថាម៉េច?»

បរិយាកាសក្នុងថ្នាក់រៀនដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ឮតែសម្លេងទឹកភ្លៀងដែលចាប់ផ្តើមធ្លាក់មកយ៉ាងខ្លាំងនៅខាងក្រៅ។ រិទ្ធមានអារម្មណ៍ថាដង្ហើមរបស់គេកាន់តែខ្លីទៅៗ។ ក្លិនទឹកអប់ស្រាលៗរបស់តុលាលាយឡំនឹងក្លិនដីហុយពេលភ្លៀងធ្លាក់ដំបូង ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍គេវិលវល។

«មានន័យថា...» រិទ្ធលេបទឹកមាត់ រួចងើបមុខឡើងសម្លឹងតុលាដោយសេចក្តីក្លាហានដែលគេប្រមូលមកទាំងអស់ក្នុងជីវិត។ «មានន័យថា ឯងគឺជាមនុស្សម្នាក់គត់ដែលធ្វើឲ្យពិភពលោកប្រផេះៗរបស់ខ្ញុំ មានពណ៌ជម្រុះ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់ស្នាមញញឹមរបស់ឯង តែខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយ...»

តុលាញញឹម។ មិនមែនជាស្នាមញញឹមបង្អាប់ទេ តែជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពអំណរ។ គេលើកដៃម្ខាងមកអង្អែលថ្ពាល់រិទ្ធយ៉ាងស្រទន់។

«ឯងដឹងទេ រិទ្ធ? ខ្ញុំមិនមែនចេះតែមករំខានឯងដោយគ្មានហេតុផលទេ។ ខ្ញុំតាមឯង ព្រោះខ្ញុំក៏ចង់ដឹងថា នៅពីក្រោយជញ្ជាំងដ៏ក្រាស់របស់ឯង តើមានអ្វីលាក់បាំងខ្លះ? ហើយឥឡូវនេះ... ខ្ញុំរកឃើញហើយ»។

តុលាផ្អែកក្បាលរបស់គេទៅលើស្មារបស់រិទ្ធ រួចខ្សឹបថា៖ «អរគុណដែលឱ្យខ្ញុំចូលក្នុងពិភពលោករបស់ឯង។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងមិនចាំបាច់គូររូបខ្ញុំក្នុងសៀវភៅទៀតទេ... ព្រោះខ្ញុំនឹងនៅក្បែរឯងឲ្យឯងមើលផ្ទាល់រាល់ថ្ងៃ»។

តំណក់ទឹកភ្លៀងនៅតែបន្តធ្លាក់ តែនៅក្នុងថ្នាក់រៀនតូចមួយនោះ បេះដូងពីរដែលធ្លាប់តែនៅឆ្ងាយពីគ្នា បានចាប់ផ្តើមលោតក្នុងចង្វាក់តែមួយ។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមនៃមិត្តភាពនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបើកទំព័រដំបូងនៃសាច់រឿងស្នេហាដ៏ជ្រាលជ្រៅ ដែលពួកគេមិនទាន់ដឹងថា នឹងត្រូវឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងធំៗប៉ុណ្ណានៅថ្ងៃអនាគតឡើយ។