រឿងហ្គេយ៍៖ ពោះម៉ាយប៉េអឹម (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

 ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបនឹងអស្ដង្គតចាំងជះពណ៌ទង់ដែងមកលើដំបូលក្បឿងនៃផ្ទះវីឡាតូចមួយក្បែរជាយក្រុងភ្នំពេញ។ ខ្យល់អាកាសនៅទីនេះមិនសូវអ៊ូអរដូចក្នុងក្រុងឡើយ វាស្ងប់ស្ងាត់រហូតដល់យើងអាចឮសំឡេងស្លឹកឈើកកិតគ្នា។ ខ្ញុំឈ្មោះ តារា និស្សិតឆ្នាំទី១ ដែលទើបតែបានស្គាល់រសជាតិជីវិតសាកលវិទ្យាល័យបានប៉ុន្មានខែ។ ជីវិតដែលធ្លាប់តែឯកោក្នុងពិភពសៀវភៅរបស់ខ្ញុំ ចាប់ផ្ដើមរង្គោះរង្គើនៅថ្ងៃដែលផ្ទះឈើបួនល្វែងដែលគ្រួសារខ្ញុំដាក់ជួល មានម្ចាស់ថ្មីម្នាក់ផ្លាស់ចូលមក។

គាត់ឈ្មោះ សក្ដិ ឬ "បងសក្ដិ" ដែលម៉ាក់ខ្ញុំប្រាប់ថាគាត់ជាមន្ត្រីប៉េអឹមទើបតែផ្ទេរមកពីខេត្តតាកែវ។ ថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំឃើញគាត់ចុះពីលើរថយន្ត ពិភពលោករបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាឈប់វិលមួយខណៈ។ បងសក្ដិមានរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ សម្បុរសស្អាតប្លែកពីទាហានដទៃដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញ។ អាវយឺតពណ៌បៃតងចាស់ដែលគាត់ស្លៀក វាហាក់ដូចជាតូចចង្អៀតបន្តិចសម្រាប់ដើមដៃដ៏មាំមួន និងសាច់ដុំទ្រូងដែលលេចចេញរាងយ៉ាងច្បាស់។ កែវភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់ នៅពេលសម្លឹងមក ធ្វើឱ្យបេះដូងក្មេងប្រុសម្នាក់ដូចជាខ្ញុំ លោតញាប់ខុសចង្វាក់ភ្លាមៗ។

ថ្ងៃត្រង់មួយ មេឃក្ដៅហែងខ្លាំងសឹងតែរលាយថ្ម។ ខ្ញុំដើរទៅក្រោយផ្ទះទាំងអារម្មណ៍រាយមាយ បំណងចង់បេះម្ទេសយកមកធ្វើទឹកត្រីឱ្យគ្រប់គ្រឿង។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំឈានជើងដល់របងព្រំប្រទល់ផ្ទះឈើជួលនោះ ភ្នែករបស់ខ្ញុំស្រាប់តែប្រទះឃើញទិដ្ឋភាពមួយដែលធ្វើឱ្យឈាមក្នុងខ្លួនរត់ខុសប្រក្រតី។

បងសក្ដិទើបតែមកពីធ្វើការវិញ គាត់ប្រហែលជាក្ដៅខ្លាំង ឬក៏នៅសេសសល់ទម្លាប់អ្នកស្រុកស្រែចម្ការមកពីតាកែវ គាត់មិនបានចូលក្នុងបន្ទប់ទឹកភ្លាមៗទេ។ គាត់ដើរទៅក្បែររបងផ្ទះដែលមានគុម្ពោតព្រៃជិតៗនោះ។ អាវយឺតពណ៌បៃតងចាស់របស់គាត់ត្រូវបានដោះចេញ គ្រវែងទៅលើមែកឈើ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ខ្នងដ៏ធំទូលាយ និងសាច់ដុំពោះដែលរឹងមាំដូចដែលបានឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

ខ្ញុំឈរភាំង ដៃដែលកាន់ចានម្ទេសញ័រតិចៗ។ បងសក្ដិហាក់ដូចជាមិនដឹងខ្លួនថាមានភ្នែកមួយគូកំពុងលួចសម្លឹងមើលឡើយ។ គាត់លូកដៃរ៉តខោប៉ារ៉ា និងប្រឡេះឡេវខោរួចរុញវាចុះបន្តិច... រូបភាពនៃភាពរឹងមាំ និងភាពជាបុរសពេញតួរបស់គាត់នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃត្រង់ វាមានមន្តស្នេហ៍ដ៏គួរឱ្យខ្លាច។

"ឆរ........" សំឡេងទឹនោមហូរផ្ទប់នឹងគុម្ពោតព្រៃហាក់មិនខ្វល់នឹងភ្នែកមួយគូកំពុងសម្លឹងមើល។

ខ្ញុំប្រញាប់ងាកមុខចេញ តែក្នុងចិត្តបែរជាចង់មើលបន្ត។ ភាពរមទម្យដែលខ្ញុំធ្លាប់មាន ចាប់ផ្ដើមប្រយុទ្ធជាមួយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញដែលកំពុងឆាបឆេះ។ ខ្ញុំព្យាយាមដើរថយក្រោយយឺតៗ កុំឱ្យឮសំឡេងជើង តែសំណាងមិនល្អ ជើងខ្ញុំបែរជាទៅជាន់លើមែកឈើងាប់មួយ "ផូស!"។

បងសក្ដិងាកមកភ្លាម! ភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់ប្រសព្វចំភ្នែកខ្ញុំ។ ក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់មិនទាន់បានរៀបចំខ្លួនឱ្យរៀបរយឡើយ គាត់មិនបានបង្ហាញភាពអៀនខ្មាសខ្លាំងពេកទេ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បែរជាញញឹមតិចៗនៅជ្រុងមាត់។

"អូ... តារាទេអី? មកបេះម្ទេសទាំងកណ្ដាលថ្ងៃចេសអញ្ចឹង? ប្រយ័ត្នខ្លោចស្បែកអស់ណាតារា" សំឡេងរបស់គាត់ផ្អែមតែបង្កប់ដោយភាពឌឺដង។

"បាទ... បង... ខ្ញុំ... ខ្ញុំមកបេះម្ទេស..." ខ្ញុំតបទាំងត្រដតត្រដួស មុខឡើងក្រហមងាំងដូចផ្លែម្ទេសដែលនៅក្នុងដៃ។

បងសក្ដិមិនប្រញាប់ស្លៀកពាក់ឱ្យជិតវិញភ្លាមៗទេ គាត់បែរជាដើរមកជិតរបងឈើដែលខណ្ឌចែករវាងយើងទាំងពីរ។ ក្លិនញើសក្មេងកម្លោះលាយឡំនឹងក្លិនកាយបុរសដែលទើបមកពីហាត់ទ័ព ភាយមកប៉ះច្រមុះខ្ញុំ។

បងសក្តិដើរចូលមកជិតខ្ញុំយឺតៗ ដៃរបស់គាត់លូកមកទាញម្ទេសមួយគ្រាប់ចេញពីដៃខ្ញុំ រួចនិយាយ៖

«ម្ទេសហ្នឹងវាតូចទេ... មើលទៅដូចជាមិនសូវហិរដូចរបស់ដែលឯងទើបតែឃើញមិញទេមែនទេ?»

ពាក្យសម្ដីញ៉ោះចំៗរបស់គាត់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំសឹងតែរលាយបាត់ទៅក្នុងដី។ ខ្ញុំអេះក្បាល រកពាក្យតបមិនឃើញ។ បងសក្តិសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចយកដៃមាំរបស់គាត់មកអង្អែលក្បាលខ្ញុំថ្នមៗ រួចគាត់ក៏ដើរចូលផ្ទះបាត់ ទុកឱ្យខ្ញុំឈរធ្មឹងទាំងអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់ និងភាពស្រើបស្រាលដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលពេញប្រាណ។ ទិដ្ឋភាព "ដំបងនាគ" របស់គាត់ និងសម្ដីញ៉ោះដ៏មានមន្តស្នេហ៍នោះ បានធ្វើឱ្យយប់នេះរបស់ខ្ញុំ ក្លាយជាយប់ដែលវែងបំផុតក្នុងជីវិត។

ថ្ងៃនេះ ម៉ាក់ និងប៉ារវល់ទៅការគេបាត់ ចោលខ្ញុំឱ្យនៅផ្ទះម្នាក់ឯង។ មុននឹងចេញទៅ គាត់បានផ្ដាំផ្ញើខ្ញុំទុកជាមួយបងសក្តិថា បើកូនមិនហ៊ានគេងម្នាក់ឯងទេ អាចទៅសុំបងសក្តិគេងជាមួយបាន ព្រោះគាត់ជាអ្នកជិតខាងគួរឱ្យទុកចិត្ត។

លុះដល់ពេលល្ងាច ខ្ញុំដើរសំដៅទៅផ្ទះឈើខាងក្រោយនោះ ដៃកាន់ចានសម្លកកូរក្ដៅៗដែលម៉ាក់ផ្ដាំឱ្យយកមកឲ្យបងស័ក្កពេលគាត់មកពីធ្វើការវិញ។ ពេលទៅដល់ ខ្ញុំឃើញទ្វារផ្ទះមិនបានដាក់គន្លឹះឡើយ។ ខ្ញុំរុញទ្វារចូលតិចៗ ក៏ស្រាប់តែឃើញបងសក្តិគេងលក់នៅលើសាឡុងវែងក្នុងសភាពមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសឹងតែជ្រុះចានសម្លពីដៃ។

គាត់គេងស្រម៉ុកខុលៗ ដូចជាអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់។ សក់របស់គាត់នៅសើមជោក ហាក់ដូចជាទើបតែងូតទឹកហើយថ្មីៗ ខ្លួនប្រាណអាក្រាតននលោត មានតែសន្លឹកកន្សែងពោះគោពណ៌សមួយគត់ដែលរុំគ្របត្រឹមចង្កេះ។ រូបរាងរបស់គាត់ពិតជាសង្ហាមិនខុសពីទេវបុរសឡើយ សាច់ដុំទ្រូងដែលហាប់ណែន និងសាច់ដុំពោះដែលឡើងកង់ៗ ចាំងឆ្លុះនឹងពន្លឺចង្កៀងមើលទៅឃើញសរលោងគួរឱ្យចង់អង្អែល។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំគាំងស្មារតីបំផុតនោះគឺ កាយវិការគេងរបស់គាត់។ ជើងម្ខាងរបស់គាត់សណ្ដូកលើសាឡុង ចំណែកជើងម្ខាងទៀតទម្លាក់ចុះមកក្រោម ដែលធ្វើឱ្យជាយកន្សែងពោះគោរបើកបន្តិច បញ្ចេញឱ្យឃើញរោមជើងមាំទាំ និង គ្រាប់ឃ្លី ទាំងពីរដែលសំយាកធ្លាក់មកក្រោមតាមជាយកន្សែង មើលទៅដូចជាអស់កម្លាំងតាមម្ចាស់វាអញ្ចឹង។

នេះជាលើកទី១ក្នុងជីវិតដែលខ្ញុំបានឃើញប្រដាប់ភេទមនុស្សពេញវ័យចំៗភ្នែកបែបនេះ។ ខ្ញុំញ័រដៃចំប្រប់ ព្យាយាមដើរថ្មមៗយកសម្លទៅទុកលើតុ។ ចិត្តមួយចង់រត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ តែចិត្តមួយទៀតដែលពោរពេញដោយតណ្ហាបែរជាបង្ខំឱ្យខ្ញុំចង់នៅបន្តមើលឱ្យកាន់តែច្បាស់។

ដោយឃើញគាត់នៅតែគេងស្ដប់ស្កល់ ខ្ញុំក៏ប្រមូលភាពក្លាហានដើរទៅជិតគាត់ រួចលូកដៃដែលញ័រៗទៅទាញបង្ហើបជាយកន្សែងដែលនៅបិទបាំង "មើមដំឡូង" នោះតិចៗ...

"ផាច់!" ដៃដ៏មាំរបស់បងសក្តិលូកមកចាប់កដៃខ្ញុំជាប់ដូចដង្កាប់ដែក ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់សឹងតែលោតចេញពីទ្រូង។

«បង... បងសក្តិ! ខ្ញុំសុំទោស... ខ្ញុំអត់មានចេតនាទេ!» ខ្ញុំនិយាយទាំងញ័រចំប្រប់ មុខក្រហមងាំងដូចមានភ្លើងឆេះ។

បងសក្តិមិនខឹងឡើយ គាត់ញញឹមបែបញ៉ោះលេង រួចងើបអង្គុយតិចៗ «បងមានបានថាអីឯងណា? បើចង់បើកមើល ក៏មើលទៅ បងមិនកំណាញ់ទេ»។

ខ្ញុំភាំង មិនដឹងថាគាត់និយាយមែន ឬក៏ឌឺលេងឡើយ។ កំពុងតែគិត គាត់ក៏ចាប់ដៃខ្ញុំដាក់ទៅលើកន្សែងពោះគោត្រង់ចន្លោះភ្លៅរបស់គាត់ ដែលពេលនេះវាកំពុងតែរឹងឡើងបន្តិចម្ដងៗនៅក្រោមបាតដៃខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដៃខ្ញុំក្ដៅភាយដូចប៉ះនឹងដុំដែកដុតភ្លើង។

«បងមើលដឹងថាអូនជាមនុស្សបែបណា តារា... បងស្រឡាញ់អូនដូចប្អូនប្រុសបង្កើតអញ្ចឹង» គាត់ខ្សឹបតិចៗក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ ដង្ហើមដ៏កក់ក្ដៅរបស់គាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក «តែបងប្រុសម្នាក់នេះក៏មិនកំណាញ់អីដែរ បើគ្រាន់តែប្អូនបងចង់ឃើញ ចង់ប៉ះក្ដរបស់បងប្រុសនោះ... ប្អូនអាចធ្វើបានតាមចិត្តចុះ»។

និយាយចប់ គាត់ក៏ទាញកន្សែងពោះគោចេញគ្រវែងទៅម្ខាង បង្ហាញឱ្យឃើញភាពរឹងមាំដ៏អស្ចារ្យនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង ភ្នែកសម្លឹងមើលស្ទើរមិនដាក់។ ក្ដ របស់បងសក្តិមានរូបរាងធំមាំ វែង ទំហំស្ទើរប៉ុនកដៃរបស់ខ្ញុំទៅហើយ។ សរសៃដែលឡើងប៉ោងជុំវិញដង និងក្បាលពណ៌ផ្កាឈូកក្រហមព្រឿងៗ បង្ហាញពីភាពជាបុរសពេញតួដែលខុសប្លែកដាច់ពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃ។ នៅជុំវិញគល់នាគនោះ មានរោមពណ៌ខ្មៅដុះក្រាស់ហាប់ណែន រៀបរយយ៉ាងមានរបៀប បញ្ចេញនូវក្លិនកាយបុរសដែលទើបតែងូតទឹកហើយថ្មីៗ ភាយមកប៉ះច្រមុះខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ខ្ញុំលែងមានភាពអៀនខ្មាសទៀតហើយ ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបានឈ្នះអ្វីៗទាំងអស់។ ខ្ញុំលូកដៃដែលញ័រចំប្រប់ទៅអង្អែលដំបងនាគដែលកំពុងងើបក្បាលឈរត្រង់នោះយ៉ាងថ្នមៗ។ បងសក្តិថ្ងូរតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចលូកដៃមកចាប់សក់ក្បាលខ្ញុំឱ្យអោនចុះទៅរកវា...

«សាកបៀមមើលទៅតារា... ចាំមើលថា តើរវាងម្ទេសដែលអូនបេះ និងរបស់បងមួយណាមានរសជាតិជាង?» សំឡេងបងសក្តិស្អកៗ បញ្ជាមកលើខ្ញុំដោយអំណាច។

ខ្ញុំបណ្ដោយតាមការទាញរបស់គាត់ បង្អូសបបូរមាត់ទៅប៉ះនឹងក្បាលនាគដ៏ក្ដៅភាយ។ រសជាតិប្រៃតិចៗលាយឡំនឹងក្លិនសាប៊ូ បង្កើតបានជាអារម្មណ៍ប្លែកម្យ៉ាងដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមប្រើបបូរមាត់ និងអណ្ដាតរុករានជុំវិញក្បាល និងដងនាគរបស់គាត់យឺតៗ រួចបៀមវាចូលក្នុងមាត់យ៉ាងពេញទំហឹង។

«អូ... បែបហ្នឹងហើយតារា... អូនពូកែណាស់» បងសក្តិនិយាយទាំងងើបក្បាលទៅក្រោយ ដៃរបស់គាត់ញីសក់ក្បាលខ្ញុំកាន់តែខ្លាំង រួចគាត់ចាប់ផ្ដើមរុញចង្កេះបញ្ជូននាគរបស់គាត់ចូលមកក្នុងមាត់ខ្ញុំជាចង្វាក់។ ភាពរឹងមាំរបស់វារុញទង្គិចដល់បំពង់កខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមស្ទើរមិនដល់គ្នា ប៉ុន្តែអារម្មណ៍រំភើបបែរជាពុះកញ្ជ្រោលខ្លាំងជាងមុន។

បងសក្តិមិនទុកឱ្យខ្ញុំធ្វើម្នាក់ឯងយូរឡើយ គាត់ទាញខ្ញុំឱ្យក្រោកឈរ រួចរុញខ្ញុំឱ្យផ្អែកនឹងជញ្ជាំងឈើ រួចលើកជើងម្ខាងរបស់ខ្ញុំឡើង។ គាត់អោនមកបឺតជញ្ជក់មាត់ខ្ញុំយ៉ាងរោលរាល ខណៈដែលដៃមាំរបស់គាត់រុករានចូលទៅរកចំណុចរសើបបំផុតរបស់ខ្ញុំ។

យប់នោះ ផ្ទះឈើបួនល្វែងដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ បែរជាក្លាយជាកន្លែងបង្រៀនមេរៀនជីវិតដ៏ក្ដៅរោលរាលដែលគ្មានសាកលវិទ្យាល័យណាមានឡើយ។ រាល់ការប៉ះទង្គិច សំឡេងថ្ងូរ និងដង្ហើមដែលដង្ហក់ជាប់គ្នា បានធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ពាក្យថា "បងប្អូន" របស់គាត់ វាមានរសជាតិផ្អែមល្ហែម និងត្រេកត្រអាលលើសពីអ្វីដែលមនុស្សលោកអាចរៀបរាប់បាន។

នៅពេលគ្រប់យ៉ាងបានសម្រេចដល់ចំណុចកំពូល បងសក្តិឱបខ្ញុំជាប់នឹងទ្រូងរបស់គាត់ទាំងដង្ហក់ «ចាំទុកណា... ពីថ្ងៃនេះទៅ អូនជាប្អូនប្រុស "ពិសេស" របស់បងតែម្នាក់គត់»។

បន្ទាប់ពីយប់ដ៏រំជើបរំជួលនោះមក ពិភពលោករបស់ខ្ញុំបានប្រែពណ៌ទាំងស្រុង។ ខ្ញុំលែងជាក្មេងប្រុសដែលលបមើលតាមប្រហោងឈើទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញ ផ្ទះឈើបួនល្វែងរបស់បងសក្តិ បានក្លាយជា "ឋានសួគ៌សម្ងាត់" របស់ខ្ញុំរៀងរាល់ថ្ងៃ។

ភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងពួកយើងបានឈានដល់កម្រិតមួយដែលមិនអាចបកក្រោយបាន។ ខ្ញុំហ៊ានធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់តែស្រមៃ។ ពេលខ្លះ បងសក្តិកំពុងឈរធ្វើម្ហូបក្នុងផ្ទះបាយទាំងអាក្រាតទ្រូង ខ្ញុំដើរទៅពីក្រោយ រួចលូកដៃអង្អែលសាច់ដុំពោះដ៏ហាប់ណែនរបស់គាត់ រួចបង្អូសចុះទៅកាន់ "នាគ" របស់គាត់ដែលកំពុងដេកស្ងប់ក្រោមខោប៉ារ៉ា។

«ក្មេងខូច... ចង់ញ៉ាំក្ដបង ឬចង់ញ៉ាំបាយ?» គាត់ងាកមកញញឹមបែបខិលខូច រួចថើបថ្ងាសខ្ញុំថ្នមៗ។

មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ពេលខ្លះខ្ញុំហ៊ានទាំងបើកទ្វារបន្ទប់ទឹកចូលទៅ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងឈរនោម។ ខ្ញុំមិនត្រឹមតែមើលទេ តែពេលខ្លះខ្ញុំចូលទៅជិត រួចលួកដៃទៅកាន់ដំបងនាគរបស់គាត់ដែលកំពុងបញ្ចេញទឹកមកនោះយ៉ាងព្រហើន។ សូម្បីតែពេលគាត់កំពុងគេងលក់ ក៏ខ្ញុំលួចបើកភួយ រួចបៀមក្ដរបស់គាត់លេង រហូតដល់គាត់ភ្ញាក់ឡើងមកទាំងអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោល។ បន្ទាប់ពីពួកយើងបានយល់ចិត្តគ្នាអស់ពីថ្លើមប្រមាត់ ភ្លើងតណ្ហាក៏បានឆាបឆេះខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់។ ក្នុងបន្ទប់ដែលស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសំឡេងកង្ហារវិលតិចៗ បងសក្តិរុញខ្ញុំឱ្យដេកផ្ងានៅលើពូក រួចសម្លឹងមើលភ្នែកខ្ញុំដោយភាពស្រេកឃ្លាន។

«តារា... អូនធ្វើឱ្យបងឆ្កួតនឹងអូនហើយ» គាត់ខ្សឹប រួចក៏ចាប់ផ្ដើមបឺតជញ្ជក់មាត់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងពោរពេញដោយបច្ចេកទេស។

ដៃដ៏មាំរបស់គាត់ដោះសម្លៀកបំពាក់ខ្ញុំចេញម្ដងមួយៗ រហូតដល់ខ្លួនប្រាណយើងទាំងពីរនៅអាក្រាតននលោត ប៉ះទង្គិចគ្នាពេញទំហឹង។ កម្ដៅកាយរបស់បងសក្តិ ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក។ លើកនេះ គាត់មិនបានបង្អង់យូរឡើយ គាត់ចាប់លើកជើងខ្ញុំទាំងពីរឡើង រួចបង្អូសនាគដ៏ធំមាំរបស់គាត់មកញីនឹងចំណុចរសើបបំផុតរបស់ខ្ញុំ។

«បង... បងសក្តិ... ឆាប់ឡើង... ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ» ខ្ញុំថ្ងូរទាំងវង្វេងវង្វាន់។

សំឡេងថ្ងូររបស់ខ្ញុំបន្លឺឡើងពេញបន្ទប់ ខណៈដែលរាងកាយទាំងមូលញ័រទទាក់តាមកម្លាំងបុកសម្រុករបស់បងសក្តិ។ គាត់មិនត្រឹមតែប្រើកម្លាំងបាយនោះទេ តែគាត់មានបច្ចេកទេស និងក្បាច់ពិសេសៗដែលធ្វើឱ្យរូងនាគដ៏តូចចង្អៀតរបស់ខ្ញុំ ស្ទើរតែប្រេះបែកជាចំណែកៗ តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វាក៏ផ្ដល់នូវភាពស្រណុកស្រួលរហូតដល់ចង់ដាច់ខ្យល់។

«អ្ហាស់... បងសក្តិ... កុំឈប់អី... បងបុកមកខ្លាំងៗមក!» ខ្ញុំខ្សឹបទាំងដង្ហក់ ដៃទាំងពីរខ្វាំពូកពណ៌សរបស់គាត់សឹងតែដាច់។

បងសក្តិញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត គាត់ចាប់ទាញជើងទាំងពីររបស់ខ្ញុំលើកឡើងខ្ពស់ រហូតដល់ជង្គង់របស់ខ្ញុំប៉ះនឹងស្មា ធ្វើឱ្យរូងនាគរបស់ខ្ញុំបើកចំហរទទួលយកដំបងនាគដ៏មាំរបស់គាត់បានកាន់តែជ្រៅជាងមុន។ រាល់ការបុកចូលម្ដងៗ គឺកប់ដល់គល់ ប៉ះនឹងចំណុចរសើបបំផុតខាងក្នុង ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកថ្ងូរចេញមកមិនដាច់មាត់។ នាគរបស់គាត់ហាក់ដូចជាកំពុងរុករានគ្រប់ជ្រកកោនក្នុងរូងដ៏កក់ក្ដៅរបស់ខ្ញុំ បង្កើតបានជាសំឡេងសាច់ទង្គិចសាច់ "ប្លាប់... ប្លាប់..." យ៉ាងរោលរាល។

«តារា... អូនតឹងណាស់... បងស្ទើរតែផ្ទុះទៅហើយ» បងសក្តិខ្សឹបទាំងសំឡេងស្អកៗ។

គាត់ផ្លាស់ប្តូរក្បាច់ភ្លាមៗ ដោយចាប់ខ្ញុំឱ្យឈរផ្អែកដៃនឹងក្បាលគ្រែ រួចបង្អោនខ្លួនចុះ បង្ហាញត្រគាកសខ្ចីរបស់ខ្ញុំនៅចំពោះមុខគាត់។ គាត់មិនបង្អង់យូរឡើយ គាត់ចាប់ចង្កេះខ្ញុំជាប់ រួចបុកសម្រុកពីក្រោយយ៉ាងកប់ៗ។ ក្បាច់នេះធ្វើឱ្យនាគរបស់គាត់រឹតតែចូលបានជ្រៅ និងពេញទំហឹង។ រាល់ពេលដែលគាត់បុកចូល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវាប៉ះដល់ពោះវៀន ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឺតខ្លួនដូចគេឆក់។ ដៃម្ខាងរបស់គាត់លូកមកពីមុខ ចាប់ទាញនាគតូចរបស់ខ្ញុំអង្អែលឡើងចុះជាចង្វាក់ ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ត្រេកត្រអាលរបស់ខ្ញុំឡើងដល់កំពូល។

ភាពក្ដៅភាយចេញពីរូងនាគរបស់ខ្ញុំ ស្រោបជុំវិញដំបងនាគដ៏មាំរបស់គាត់យ៉ាងណែនណាប់។ បងសក្តិថ្ងូរយ៉ាងខ្លាំង រួចសង្កត់ចង្កេះសម្រុកយ៉ាងញាប់ស្មេរនៅវិនាទីចុងក្រោយ។

«អ្ហឹស... តារា... បងមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ... អូនចេញមកជាមួយបងមក!»

រំពេចនោះ រាងកាយពួកយើងទាំងពីរបានញ័រទទាក់ដូចត្រូវខ្សែភ្លើងឆក់។ បងសក្តិបានបាញ់បញ្ចេញទឹកស្នេហ៍ដ៏ក្ដៅភាយចូលទៅក្នុងរូងនាគរបស់ខ្ញុំយ៉ាងពេញទំហឹង ខណៈដែលខ្ញុំក៏បានបញ្ចេញទឹកសថ្លាមកជោកដៃរបស់គាត់ដែរ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានត្រឡប់មកវិញ មានតែសំឡេងដកដង្ហើមញាប់ៗរបស់ពួកយើងទាំងពីរ។ បងសក្តិដកនាគរបស់គាត់ចេញយឺតៗ រួចផ្ដួលខ្លួនមកដេកឱបខ្ញុំពីក្រោយ ទាំងដែលខ្លួនប្រាណនៅជោកដោយញើស។ គាត់ថើបកញ្ចឹងកខ្ញុំថ្នមៗ រួចខ្សឹបថា៖

«រូងនាគរបស់អូនផ្អែមល្ហែមណាស់តារា... បងចង់នៅជាប់ក្នុងហ្នឹងរហូត មិនចង់ចេញទៅណាឡើយ»។