វគ្គទី ៧៖ ស្រមោលរដូវរងា (ស្នាមរបួស និងអាថ៌កំបាំងដែលត្រូវបានលាតត្រដាង)

 ក្រោមមេឃស្រអាប់នៃស្រុកកំណើត រិទ្ធបានឈរនៅមុខផ្ទះឈើពីរជាន់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់តុលា។ ទ្វារផ្ទះនៅតែចាក់សោរបិទជិតដូចកាលពី ៤ ឆ្នាំមុន ប៉ុន្តែភាពខុសប្លែកតែមួយគត់គឺស្មៅដែលដុះរពាត់ជុំវិញរបង។ រិទ្ធមិនបានឈប់ត្រឹមហ្នឹងទេ គេបានដើរវាងទៅខាងក្រោយផ្ទះ សំដៅទៅរកបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់ចាស់មួយដែលធ្វើពីឈើលាយថ្ម។ នៅទីនោះ គេបានជួបនឹង ពូសៅ ដែលជាប្អូនបង្កើតរបស់ឪពុកតុលា កំពុងអង្គុយជក់បារីទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់។

«ក្មួយរិទ្ធមែនទេ? បាត់ទៅភ្នំពេញយូរ មិននឹកស្មានថាត្រលប់មកវិញសោះ» ពូសៅពោលទាំងដកដង្ហើមធំ នៅពេលឃើញរិទ្ធសួរសំណួរដែលគេលាក់ទុកក្នុងចិត្តជាច្រើនឆ្នាំ។ ពូសៅបាននាំរិទ្ធដើរទៅជិតឃ្លាំងនោះ រួចចាប់ផ្តើមរៀបរាប់ទាំងសំឡេងញ័រៗតាមសេចក្តីពិតដែលគេបានដឹងពីម៉ាក់តុលាដែលជាបងថ្លៃ។

«យប់នោះ... វាមិនមែនជាគ្រោះថ្នាក់ចៃដន្យនោះទេ។ ប៉ាតុលា គាត់ដឹងរឿងក្មួយ និងតុលាស្រឡាញ់គ្នា។ គាត់ខឹងខ្លាំងណាស់ គាត់បានហៅតុលាមកជួបនៅទីនេះ ព្រោះគាត់មិនចង់ឱ្យម៉ាក់តុលាដឹង។ ខ្ញុំនៅក្បែរហ្នឹង ឮសំឡេងឈ្លោះប្រកែកគ្នាខ្លាំងៗមែនទែន។ តុលាវាអង្វរប៉ាវាឱ្យយល់ព្រមឱ្យវាទៅភ្នំពេញជាមួយក្មួយ តែឪពុកតុលាគាត់មិនព្រម... គាត់ថាវាជាការលក់មុខមាត់គ្រួសារ។»

[យប់អាធ្រាត្រក្នុងឃ្លាំងចាស់]

ពន្លឺចង្កៀងប្រេងកាតរេទៅរេមកតាមកម្លាំងខ្យល់ដែលបក់ចូលតាមចន្លោះជញ្ជាំង។ លោកមេភូមិឈរទាំងមុខក្រហមងាំង បោកសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់តុលាទៅលើដី៖

«ឯងចង់ធ្វើឱ្យគ្រួសារយើងលក់មុខដល់កម្រិតណាទៀត?!» សម្លេងឪពុកតុលាគ្រហឹមដូចព្យុះ។ «ស្អែកនេះឯងមិនត្រូវទៅណាទាំងអស់! យើងនឹងរៀបចំឱ្យឯងទៅរៀននៅខេត្តឆ្ងាយ បំភ្លេចអារិទ្ធនោះចោលទៅ!»

តុលាដែលកំពុងយំ ងើបមុខឡើងទាំងមោះមុត៖ «កូនមិនទៅណាទាំងអស់! កូនសន្យាជាមួយរិទ្ធរួចហើយថាស្អែកនេះពួកយើងនឹងទៅភ្នំពេញជាមួយគ្នា! ប៉ាមិនអាចឃាត់បេះដូងកូនបានទេ!»

«ឯងថ្លើមធំណាស់! » លោកប៉ាតុលា ទប់កំហឹងមិនជាប់ ក៏ស្ទុះទៅទាញចង្កៀងប្រេងកាតដែលតាំងនៅលើតុ រួចលើកឡើងខ្ពស់៖ «បើឯងមិនព្រមឈប់ពីវា... អញវាយឯងឲ្យងាប់!»

«ប៉ា! កុំ!...» មិនទាន់នឹងតុលាស្រែកចប់ផង ចង្កៀងនោះត្រូវបានឪពុកគប់ទៅចំក្បាលតុលាយ៉ាងខ្លាំង រួចក៏បែកខ្ចាយ។ ប្រេងកាតដែលកំពុងឆេះបានហៀរស្រោចពេញផ្ទៃមុខ និងស្មារបស់តុលា។

«អូយ! ប៉ា... ជួយកូនផង! ក្តៅណាស់!» តុលាដួលននាលលើដី ស្រែកយំដោយការឈឺចាប់ខ្លាំងបំផុត រហូតដល់ដាច់សំឡេង។

ពូសៅបន្តទាំងអួលដើមក៖ «ក្រោយពេលពន្លត់ភ្លើងបាន ប៉ាតុលាស្លន់ស្លោខ្លាំងណាស់។ គាត់ខ្លាចប៉ូលីសដឹងរឿងគាត់បង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់កូនផង និងខ្មាសញាតិជិតខាងផង គាត់ក៏បញ្ជាឱ្យគ្រួសាររៀបចំអីវ៉ាន់ឡើងឡានចេញទៅទាំងយប់អាធ្រាត្រ ដើម្បីយកតុលាទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យឯកជនមួយនៅឆ្ងាយ។ គាត់បិទផ្ទះចោល ឱ្យអ្នកភូមិគិតថាគ្រាន់តែផ្ទេរការងារ។ មុនចេញទៅ គាត់បានដកទូរស័ព្ទ និងគំរាមតុលាថា ត្រូវផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយក្មួយ»។

រិទ្ធធ្លាក់ថ្លើម ដៃជើងប្រែត្រជាក់ស្រេប។ រូបភាពដែលពូសៅរៀបរាប់ បានធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ខ្លាំងជាងត្រូវកាំបិតចាក់ទៅទៀត។

 

ពូសៅផ្អាកបន្តិច រួចបន្តទាំងទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់៖ «រឿងនេះ ម្ដាយតុលាគាត់យំប្រាប់ខ្ញុំទាំងអួលដើមក ព្រោះគាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំជួយនិយាយអង្វរបងប្រុសខ្ញុំឱ្យចិត្តទន់ខ្លះ។ គាត់ថា កាលតុលារៀនដល់ឆ្នាំទី ២ ស្លាកស្នាមលើមុខវានៅតែមិនទាន់បាត់ ធ្វើឱ្យវាពិបាករកការងារធ្វើ។

«តែតុលា... វាមានះណាស់ក្មួយអើយ។» ពូសៅបន្ត៖

[ជម្លោះកាត់កាល]

នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ លោកប៉ាតុលាបោះកាតាឡុកមន្ទីរពេទ្យកែសម្ផស្សល្បីមួយទៅលើតុ រួចសម្លឹងមើលកូនប្រុសដែលកំពុងអង្គុយអោនមុខចុះទាំងក្រៀមក្រំ។

«នេះជាឱកាសចុងក្រោយរបស់ឯង!» សំឡេងឪពុកបង្កប់ដោយអំណាច។ «យើងនឹងបញ្ជូនឯងទៅវះកាត់នៅបរទេស ព្យាបាលស្លាកស្នាមលើមុខឯងឱ្យស្អាតដូចដើមវិញ ដើម្បីឱ្យឯងអាចចេញចូលសង្គម និងមានការងារល្អធ្វើ។ ប៉ុន្តែមានលក្ខខណ្ឌមួយ... ឯងត្រូវបំភ្លេចអាម្នាក់ឈ្មោះរិទ្ធនោះចោលឱ្យដាច់ ហើយយល់ព្រមរៀបការជាមួយកូនស្រីមិត្តភក្តិយើងតាមការចាត់ចែង!»

តុលាងើបមុខឡើងយឺតៗ ភ្នែកដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យ ឥឡូវនេះប្រែជាមោះមុត និងរឹងមាំដូចថ្មដា។ គេសម្លឹងមើលមុខឪពុកចំ រួចឆ្លើយទាំងសំឡេងញ័រតែច្បាស់ៗ៖

«ទោះមុខកូនត្រូវខូចអស់ពេញមួយជីវិត ក៏កូនមិនភ្លេចរិទ្ធដែរ! បើប៉ាចង់ឱ្យកូនលែងស្រឡាញ់រិទ្ធ... លុះត្រាតែប៉ាសម្លាប់កូនឱ្យស្លាប់ទៅ!»

«ឯង!...» លោកមេភូមិស្ទុះក្រោកឈរទាំងកំហឹងទប់មិនជាប់ គាត់ចង្អុលមុខតុលា រួចស្រែកខ្លាំងៗថា៖ «បើឯងរើសយកអាម្នាក់នោះ ឯងមិនបាច់ហៅយើងថាប៉ាទៀតទេ! ចេញពីផ្ទះយើងទៅ ហើយកុំត្រលប់មកវិញឱ្យសោះ! យើងកាត់កាលឯងចោលចាប់ពីពេលនេះតទៅ!»

តុលាមិនតបតអ្វីឡើយ គេគ្រាន់តែក្រាបសំពះលាឪពុកទាំងទឹកភ្នែក រួចដើរចេញពីផ្ទះទាំងខ្លួនទទេ ដោយក្តាប់ជាប់តែខ្សែដៃផ្កាត្របែកព្រៃចាស់មួយក្នុងប្រអប់ដៃតែប៉ុណ្ណោះ។

រិទ្ធមិនអាចទ្រាំស្តាប់បន្តបានទៀតទេ គេដើរចេញពីទីនោះទាំងទឹកភ្នែកហូរជោកថ្ពាល់។ គេចង់ស្រែកប្រាប់ពិភពលោកថា តុលាមិនមែនជាអ្នកក្បត់សន្យាទេ ប៉ុន្តែតុលាគឺជា "វីរបុរស" ដែលសុខចិត្តបោះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង សូម្បីតែរូបសម្រស់ និងគ្រួសារ ដើម្បីការពារសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះរូបគេម្នាក់គត់។