វគ្គទី ៨៖ ស្រមោលរដូវរងា (ទីបញ្ចប់នៃរដូវរងា និងការចាប់ផ្តើមនៃនិទាឃរដូវ)

រិទ្ធបើកឡានត្រលប់មកភ្នំពេញវិញយ៉ាងលឿន។ នៅពេលគេបើកទ្វារខុនដូចូលទៅ គេឃើញតុលាកំពុងអង្គុយនៅមាត់បង្អួច សម្លឹងមើលមេឃពេលរាត្រី។ រិទ្ធដើរទៅពីក្រោយ រួចអោបតុលាយ៉ាងណែនបំផុតដែលគេមិនធ្លាប់ធ្វើពីមុនមក។

«រិទ្ធ? ត្រលប់មកវិញហើយមែនទេ? ចុះហេតុអ្វីបានជាយំបែបនេះ? ដៃឯងត្រជាក់ណាស់...» តុលាសួរបែបស្លន់ស្លោ ព្យាយាមងាកមកមើលមុខរិទ្ធទាំងបារម្ភ។

រិទ្ធមិនឆ្លើយ គេបែរមុខតុលាមក រួចសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពស្មោះត្រង់នោះ។ គេលើកដៃអង្អែលថ្ពាល់ដែលមានស្នាមរបួសរបស់តុលា រួចថើបលើវាថ្នមៗ ជាការថើបដែលពោរពេញដោយការគោរព និងការឈឺចាប់ជំនួស។

«តុលា... ហេតុអ្វីឯងមិនប្រាប់ខ្ញុំ? រឿងដែលប៉ាឯងគប់ចង្កៀងប្រេងកាតដាក់ឯង... រឿងដែលគាត់ដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យឯងបំភ្លេចខ្ញុំ ដើម្បីដោះដូរនឹងការព្យាបាលមុខមាត់... ហេតុអ្វីឯងសុខចិត្តឱ្យគាត់កាត់កាលចោលបែបនេះ?» រិទ្ធសួរទាំងសំឡេងអួលដើមក ទឹកភ្នែកហូរស្រក់មកលើដៃរបស់តុលា។

តុលាគាំងមួយសន្ទុះ រួចក៏ទន់កជ្រោតក្នុងរង្វង់ដៃរិទ្ធ។ «ព្រោះខ្ញុំខ្លាច... ខ្លាចថាបើឯងដឹង ឯងនឹងស្អប់ប៉ាខ្ញុំ។ ម្យ៉ាងទៀត... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងលែងស្អាតដូចមុន ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យឯងឃើញរូបភាពអាក្រក់ៗរបស់ខ្ញុំទេ»។

«ល្ងង់ណាស់! តុលាឯងល្ងង់បំផុត!» រិទ្ធស្រែកយំ រួចផ្អែកថ្ងាសទល់នឹងថ្ងាសតុលា។ «សម្រាប់ខ្ញុំ ឯងមិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់មើលទេ តែឯងគឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលសង្ហារបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ។ ស្នាមរបួសទាំងនេះ គឺជាសក្ខីភាពដែលឯងបានលះបង់ដើម្បីការពារសេចក្តីស្រឡាញ់របស់យើង។ ឯងសុខចិត្តបោះបង់អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាង សុខចិត្តឱ្យគេរើសអើង សុខចិត្តរស់ក្នុងភាពក្រីក្រ ដើម្បីតែរក្សាសន្យាមួយដែលយើងធ្លាប់និយាយកាលពីក្មេង... ចុះហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវខ្មាសគេដោយសារឯងទៅវិញ?»

រិទ្ធកាន់ដៃតុលាលើកមកថើបយ៉ាងណែន

«ស្តាប់ខ្ញុំឱ្យច្បាស់ណា! ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ គ្មានអ្នកណាមកមើលងាយឯងបានទៀតទេ។ ខ្ញុំនឹងសាងសង់ផ្ទះកញ្ចក់ ឱ្យឯងដូចដែលយើងធ្លាប់ស្រមៃ។ ផ្ទះដែលគ្មានជញ្ជាំងបិទបាំង ផ្ទះដែលពោរពេញដោយពន្លឺ ដើម្បីឱ្យឯងដឹងថា ស្នាមរបួសរបស់ឯងវាមិនអាចបិទបាំងភាពស្រស់ស្អាតនៃបេះដូងឯងបានឡើយ។ ឯងលែងត្រូវរស់ក្នុងស្រមោលទៀតហើយ តុលា»។

តុលាអោបរិទ្ធយ៉ាងណែន បញ្ចេញរាល់ភាពតានតឹងដែលគេខំលាក់ទុកអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។

«រិទ្ធ... អរគុណដែលមិនស្អប់ខ្ញុំ។ អរគុណដែលនៅតែត្រូវការមនុស្សដូចជាខ្ញុំ»។

«ខ្ញុំមិនត្រឹមតែត្រូវការឯងទេ តែឯងគឺជាជីវិតរបស់ខ្ញុំ» រិទ្ធខ្សឹបប្រាប់ទាំងក្តីស្រឡាញ់។ «យើងនឹងឆ្លងកាត់រឿងនេះទៅជាមួយគ្នា។ របួសលើមុខឯង ខ្ញុំនឹងមើលថែ។ របួសក្នុងចិត្តឯង ខ្ញុំនឹងព្យាបាល។ ពួកយើងនឹងរស់ក្នុងពន្លឺថ្ងៃជាមួយគ្នាជារៀងរហូត»។

នៅក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទនាពេលរាត្រីនោះ ពួកគេទាំងពីរបានសន្យាជាមួយគ្នាជាថ្មីម្តងទៀត។ វាមិនមែនជាពាក្យសន្យារបស់ក្មេងវិទ្យាល័យដែលមិនទាន់ស្គាល់លោកឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាសន្យារបស់មនុស្សពេញវ័យពីរនាក់ ដែលបានឆ្លងកាត់ភ្លើង និងព្យុះភ្លៀង ហើយនៅតែជ្រើសរើសកាន់ដៃគ្នាយ៉ាងរឹងមាំ។

មួយឆ្នាំក្រោយមក... បរិយាកាសនៅក្នុងសាលមហោស្រពនៃសាកលវិទ្យាល័យភ្នំពេញ ពោរពេញដោយភាពអធិកអធម។ វាគឺជាថ្ងៃប្រគល់សញ្ញាប័ត្ររបស់និស្សិតស្ថាបត្យកម្ម និងគ្រប់គ្រង។

រិទ្ធដែលស្ថិតក្នុងឈុតអាវធំពណ៌ខ្មៅសង្ហា បានឡើងទៅលើវេទិកាដើម្បីទទួលពានរង្វាន់ "និស្សិតឆ្នើមប្រចាំឆ្នាំ"។ ក្នុងចំណោមមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ ភ្នែករបស់រិទ្ធសម្លឹងទៅកាន់តែម្នាក់គត់ ដែលអង្គុយនៅជួរមុខគេ។ នោះគឺតុលា ដែលឥឡូវនេះមានស្បែកមុខរលោងស្អាតជិតដូចដើមវិញហើយ បន្ទាប់ពីការវះកាត់ជាច្រើនលើក។ ទោះបីជានៅសល់ស្នាមដានស្តើងៗខ្លះ តែវាមិនបានកាត់បន្ថយភាពស្រស់ស្រាយរបស់គេឡើយ។

រិទ្ធកាន់មីក្រូហ្វូន រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម៖ «ជោគជ័យមួយនេះ មិនមែនជារបស់ខ្ញុំម្នាក់ឯងទេ។ វាជារបស់មនុស្សម្នាក់ដែលបានបង្រៀនខ្ញុំថា សេចក្តីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ គឺការមិនបោះបង់ ទោះបីជានៅក្នុងស្ថានភាពងងឹតបំផុតក៏ដោយ។ តុលា... អរគុណដែលឯងបានផ្តល់កិត្តិយសឱ្យខ្ញុំ ក្លាយជាអ្នកការពារឯងពេញមួយជីវិត»។

សម្លេងទះដៃបន្លឺឡើងកន្ទ្រាក់បេះដូង។ តុលាឈរឡើងទាំងទឹកភ្នែកហូរដោយភាពរំភើប។ ពួកគេមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃ ពួកគេមិនខ្វល់ពីអតីតកាលដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យគេយំឡើយ។

បន្ទាប់ពីពិធីបញ្ចប់ ពួកគេបានដើរទៅកាន់សួនច្បារខាងក្រោយសាលា ដែលមានដើមឈើធំៗម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃ។ «រិទ្ធ ឯងគិតថាម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំ គាត់នឹងព្រមទទួលយកយើងទេ?» តុលាសួរតិចៗ។ «ខ្ញុំជឿថា ថ្ងៃណាមួយពួកគាត់នឹងយល់។ តែបើមិនយល់ ក៏មិនអីដែរ ព្រោះឥឡូវនេះយើងរឹងមាំគ្រាន់នឹងសាងសង់ផ្ទះរបស់យើងដោយខ្លួនឯងហើយ» រិទ្ធឆ្លើយទាំងកាន់ដៃតុលា។

ពួកគេងើបមុខសម្លឹងមើលមេឃពណ៌ខៀវស្រឡះ។ ខ្យល់ត្រជាក់បក់មក តែលើកនេះវាមិនមែនជាខ្យល់រងាដែលនាំមកនូវភាពឯកោទៀតទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាខ្យល់នៃក្តីសង្ឃឹម។ សម្លេងដង្ហើមដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងភាពឈឺចាប់ ឥឡូវនេះបានក្លាយជាសម្លេងនៃភាពរីករាយ។

«ខ្ញុំស្រឡាញ់ឯងណា រិទ្ធ»។ «ខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់ឯងដែរ តុលា...ស្រឡាញ់រហូត»។

ពួកគេថើបគ្នាជាថ្មីម្តងទៀត នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ភ្លឺស្វាង ជាសញ្ញាបង្ហាញថា រដូវរងាដ៏វែងឆ្ងាយបានបញ្ចប់ទៅហើយ ហើយជីវិតថ្មីដែលពោរពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ កំពុងតែចាប់ផ្តើមរីកស្គុះស្កាយដូចផ្កានិទាឃរដូវ។