[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី១១

 

ភាគទី ១១៖ ថ្ងៃដំបូងនៃកូនប្រសារអាថ៌កំបាំង

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ភូមិឈរនៅមុខកញ្ចក់ក្នុងបន្ទប់ជួលតូចរបស់គេ។ គេស្លៀកអាវសឺមីពណ៌សស្អាតបាត និងខោជើងវែងពណ៌ទឹកប៊ិច។ ដៃរបស់គេញ័រតិចៗពេលកំពុងរៀបចំកអាវ។ នេះមិនមែនជាការជួបជុំធម្មតាទេ តែវាជាការប្រឈមមុខនឹង "កំពែង" ដែលខ្ពស់បំផុតក្នុងជីវិតស្នេហារបស់គេ និងនរា។

នរាដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ រួចសើចតិចៗពេលឃើញសភាពភូមិ៖ «ភូមិ! ឯងភ័យដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង? កអាវរៀបមិនចំផងហ្នឹង!»

ភូមិងាកមកទាំងមុខស្លេក៖ «នរា... នេះជាប៉ារបស់ឯងណា! កាលលើកមុន គាត់ស្ទើរតែដេញសម្លាប់ខ្ញុំទៅហើយ។ ចុះបើលើកនេះ គាត់ដាក់ថ្នាំបំពុលក្នុងបាយឱ្យខ្ញុំញ៉ាំវិញនោះ?»

នរាដើរមកជិត រួចជួយរៀបកអាវឱ្យភូមិទាំងកែវភ្នែកស្រទន់៖ «កុំនិយាយលេងសើចអី! ប៉ាផ្លាស់ប្តូរហើយ។ គាត់ជាអ្នកប្រាប់ម៉ាក់ឱ្យហៅឯងមកញ៉ាំបាយដោយផ្ទាល់មាត់គាត់ទៀតផង។ ជឿជាក់លើខ្ញុំចុះ ឱ្យតែមានខ្ញុំនៅក្បែរ គ្មានអ្នកណាធ្វើអីឯងបានឡើយ»។

ពេលម៉ូតូរបស់ភូមិមកឈប់នៅមុខផ្ទះ លោកសុខុម និងអ្នកស្រីមន្នី កំពុងអង្គុយរង់ចាំនៅវេរ៉ង់ដា។ ភូមិចុះពីម៉ូតូទាំងអារម្មណ៍អន្ទះអន្ទារ ក្នុងដៃកាន់កន្ត្រកផ្លែឈើដ៏ធំមួយ។

«ជម្រាបសួរលោកពុកអ្នកម៉ែ...» ភូមិលើកដៃសំពះយ៉ាងទន់ភ្លន់។

លោកសុខុមសម្លឹងមើលភូមិពីក្បាលដល់ចុងជើង រួចងក់ក្បាលតិចៗ៖ «អឺ... មកដល់ហើយឬ? ចូលមកខាងក្នុងមក កុំឈរនៅហាលថ្ងៃយូរពេក ខ្មាសអ្នកជិតខាងគេ»។

សម្ដីរបស់ប៉ាទោះបីជារាងរឹងបន្តិច តែវាគ្មានជាតិពុលដូចមុនឡើយ។ នរាដែលដើរតាមពីក្រោយ លួចងក់ក្បាលផ្ដល់កម្លាំងចិត្តឱ្យភូមិ។

នៅលើតុអាហារដែលពោរពេញដោយម្ហូបឆ្ងាញ់ៗដែលម៉ាក់បានរៀបចំ បរិយាកាសដំបូងគឺស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសំឡេងស្លាបព្រាប៉ះចាន។ លោកសុខុមចាប់ផ្ដើមបើកឆាកសន្ទនា៖

«ភូមិ... ឮថាឯងជាអ្នករចនាក្រាហ្វិកឯករាជ្យមែនទេ? តើការងារហ្នឹងវាមានស្ថិរភាពទេ បើអត់ទេសាកប្ដូរមកធ្វើការងាររដ្ឋវិញទៅ?»

ភូមិលេបទឹកមាត់ រួចឆ្លើយដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់៖ «បាទលោកពុក! ការងារនេះវាអាចនឹងមិនមានប្រាក់ខែទៀងទាត់ដូចគ្រូបង្រៀនមែន តែវាផ្ដល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបានប្រើគំនិតច្នៃប្រឌិត និងអាចរកចំណូលបានច្រើនជាងការងារការិយាល័យខ្លះទៀតផង។ សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត... វាផ្ដល់ពេលវេលាឱ្យខ្ញុំអាចមើលថែនរាបានពេញលេញផង»។

លោកសុខុមដាក់ស្លាបព្រាចុះ រួចសម្លឹងមើលមុខភូមិដោយកែវភ្នែកមុតថ្លា មុននឹងសួរដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ៖ «ភូមិ... ក្នុងនាមខ្ញុំជាឪពុក ខ្ញុំត្រូវតែសួរឯងត្រង់ៗ។ ឯងជាអ្នករចនាក្រាហ្វិកឯករាជ្យ ចំណូលមិនទៀងទាត់។ ចុះបើថ្ងៃក្រោយទៅ ឯងគ្មានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនយើងឱ្យរស់នៅស្រួល តើឯងនឹងគិតយ៉ាងណា? សេចក្ដីស្រឡាញ់ វាមិនអាចជំនួសបាយបានទេណា!»

នរាមានអារម្មណ៍អន្ទះអន្ទារ គេស្ទុះឆ្លើយជំនួសទាំងបារម្ភ៖ «ប៉ា! ពួកយើងនៅក្មេង មានកម្លាំងធ្វើការដូចគ្នា។ ខ្ញុំក៏មានការងារដែរតើ! ពួកយើងនឹងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ាកុំបារម្ភពីរឿងលុយកាក់ពេកអី»។

ប៉ុន្តែភូមិមិនបានបង្ហាញកាយវិការភ័យខ្លាចឡើយ។ គេដាក់ស្លាបព្រាចុះយឺតៗ រួចសម្លឹងចំភ្នែកលោកសុខុមដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងម៉ឺងម៉ាត់៖

«លោកពុក... ខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ណាស់ថា ខ្ញុំមិនមែនជាជម្រើសដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលលោកពុកធ្លាប់រំពឹងទុកសម្រាប់នរាឡើយ។ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្ដុកស្ដម្ភ ហើយក៏មិនមែនជាអ្នកមានបុណ្យស័ក្តិខ្ពង់ខ្ពស់ដែរ។

តែអ្វីដែលខ្ញុំមានលើសពីលុយកាក់ គឺ "ការប្ដេជ្ញាចិត្ត"។

ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញនរាយំដោយសារភាពឯកា ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគេឈឺចាប់ និងរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់យល់។ គោលបំណងធំបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ គឺមិនត្រឹមតែរកប្រាក់ដើម្បីចិញ្ចឹមក្រពះនោះទេ តែគឺការសាងសង់ "ជម្រកនៃក្ដីសុខ" ឱ្យនរា។ ខ្ញុំចង់ឱ្យគេអាចងើបឈរដោយមោទនភាព និងមានស្នាមញញឹមពិតប្រាកដចេញពីបេះដូងវិញ។ ខ្ញុំសន្យាថា ដរាបណាខ្ញុំនៅមានដង្ហើម ខ្ញុំមិនឱ្យកូនលោកពុកត្រូវពិបាក ឬត្រូវយំម្នាក់ឯងក្នុងងងឹតដូចមុនទៀតឡើយ»។

អ្នកស្រីមន្នី ស្ដាប់ហើយជូតទឹកភ្នែកតិចៗ។ សូម្បីតែបងនរិន្ទដែលអង្គុយក្បែរនោះ ក៏ងក់ក្បាលសរសើរភាពក្លាហានរបស់ភូមិដែរ។

លោកសុខុមស្ងាត់មាត់យូរ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ភូមិ... ប៉ាធ្លាប់គិតថា ប៉ាជាអ្នកការពារនរាបានល្អជាងគេ តែតាមពិត ប៉ាជាអ្នកធ្វើបាបគេទៅវិញទេ។ កាលប៉ាបានមើលវីដេអូដែលនរានិយាយក្នុងពិព័រណ៍ ប៉ាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាឃាតករដែលកំពុងសម្លាប់ព្រលឹងកូនឯងអ៊ីចឹង»។

ប៉ាងាកមកកាន់ដៃភូមិ៖ «មើលថែនរាឱ្យល្អជំនួសប៉ាផង។ ប៉ាចាស់ហើយ ប៉ាចង់ឃើញកូនមានក្ដីសុខពិតប្រាកដមុនពេលប៉ាលាចាកលោកទៅ»។

ភូមិរំភើបចិត្តហួសថ្លែង គេស្ទុះទៅលុតជង្គង់សំពះប៉ានរាដល់ដី៖ «បាទលោកពុក! ខ្ញុំសន្យា!»

ក្រោយញ៉ាំបាយរួច នរិន្ទនាំភូមិទៅអង្គុយលេងនៅសួនផ្កាខាងក្រោយ។ «ភូមិ... អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលហ៊ានតទល់នឹងប៉ាខ្ញុំបាន» នរិន្ទសរសើរ។

«អរគុណបងនរិន្ទ! បើគ្មានបងជួយសម្រួលផ្លូវកាលពីលើកមុន ក៏ថ្ងៃនេះមិនអាចកើតឡើងដែរ» ភូមិតបទាំងញញឹម។

«ចាំទុកណា... បើនរាខូចចិត្តដោយសារឯង ខ្ញុំមិនទុកអ្នកឱ្យរស់ស្រួលទេ» នរិន្ទនិយាយបែបលេងសើចតែបង្កប់ន័យពិត។ «តែមើលទៅ ប្អូនខ្ញុំស្រឡាញ់ឯងខ្លាំងណាស់។ កុំធ្វើឱ្យគេខកបំណងណា!»។

នរា និងម៉ាក់កំពុងលាងចានជាមួយគ្នា។ ម៉ាក់ញញឹមដាក់នរា៖ «នរា... ភូមិគេជាមនុស្សមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ណាស់ណា។ ម៉ាក់ឃើញគេចេះជួយលើកម្ហូប ចេះរៀបចំកន្លែងអង្គុយ... មនុស្សប្រុសដែលចេះរៀបរយបែបនេះ គឺកម្រណាស់»។

នរាអៀនឡើងក្រហមមុខ៖ «ម៉ាក់អើយ! គេមកថ្ងៃដំបូង គេសម្តែងបន្តិចហើយមើលទៅ!»

«មិនមែនសម្តែងទេកូន... ចិត្តគំនិតមនុស្សវាមើលតាមកែវភ្នែកដឹងហើយ» ម៉ាក់អង្អែលក្បាលនរា «ម៉ាក់សប្បាយចិត្តណាស់ ដែលឃើញកូនមានថ្ងៃនេះ»។

ខណៈពេលដែលភូមិរៀបចំត្រឡប់ទៅវិញ អ៊ំសុខា (អ្នកជិតខាងមាត់ដាច់) ដើរកាត់របងផ្ទះ។ លើកនេះ លោកសុខុមមិនបានគេចមុខចេញទេ គាត់ហៅអ៊ំសុខា៖ «សុខា! មកទីនេះបន្តិច។ នេះជាភូមិ... ជាមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់កូននរា។ ថ្ងៃក្រោយកុំនិយាយដើមគេអី គេជាក្មេងល្អណាស់»។

អ៊ំសុខាភ្ញាក់ផ្អើល រួចញញឹមស្ងួតៗ៖ «ចាៗ លោកបង! ខ្ញុំដឹងហើយ ខ្ញុំដឹងហើយ»។ វាជាការប្រកាសសង្រ្គាមឈប់ជេរស្ដីពីសំណាក់លោកសុខុម ដែលធ្វើឱ្យនរាមានអារម្មណ៍ថា របងផ្ទះរបស់គេលែងមានបន្លាទៀតហើយ។

នៅមុខរបងផ្ទះ ភូមិត្រៀមជិះម៉ូតូទៅវិញ។ នរាឈរមើលទាំងស្នាមញញឹម។ «ភូមិ... អរគុណដែលឯងហ៊ានមកថ្ងៃនេះ»។

ភូមិទាញដៃនរាមកថើបថ្នមៗ៖ «ដើម្បីអ្នក... ទោះត្រូវដើរឆ្លងភ្នំភ្លើង ក៏ខ្ញុំហ៊ានដែរ។ ស្អែកជួបគ្នានៅហាងកាហ្វេណា ម្ចាស់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ»។

នរាឈរមើលម៉ូតូភូមិបើកចេញទៅ រហូតបាត់ស្រមោល។ គេងាកមកមើលផ្ទះខ្លួនឯង រួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។

យប់នោះ នរាអង្គុយនៅតុធ្វើការរបស់គេ ក្រោមពន្លឺចង្កៀងពណ៌លឿងទុំយ៉ាងកក់ក្ដៅ។ គេបើកសៀវភៅកំណត់ហេតុចាស់ រួចសរសេរបន្ថែមនូវឃ្លាដ៏មានន័យបំផុតសម្រាប់ថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យនេះ៖

«ថ្ងៃទី ១១ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០១៥

ថ្ងៃនេះ របងដែលខ្ពស់បំផុតក្នុងចិត្តរបស់ប៉ា បានរលាយបាត់អស់ហើយ។ ការបានឃើញប៉ាទទួលយកភូមិ គឺលើសពីសុបិនដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃដល់។ ខ្ញុំបានរៀនថា ភាពស្មោះត្រង់ដែលចេញពីបេះដូង និងការអត់ធ្មត់ដោយមិនបោះបង់ គឺជាសោរដ៏វិសេសវិសាលដែលអាចបើកបានគ្រប់ទ្វារបេះដូងដែលចាក់សោជិតបំផុត។

កាលពីមុន ជីវិតខ្ញុំប្រៀបដូចជាក្រដាសសដែលគ្មានន័យ ព្រោះខ្ញុំខ្លាចមិនហ៊ានគូរអ្វីទាំងអស់។ តែឥឡូវនេះ ក្រដាសសមួយសន្លឹកនេះ លែងទទេស្អាតទៀតហើយ វាត្រូវបានរំលេចដោយពណ៌ចម្រុះនៃសេចក្ដីសុខ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំនឹងគូរជីវិតថ្មីដែលពោរពេញដោយសេរីភាព... ជាមួយមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បំផុត។»

[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី១០

 

ភាគទី ១០៖ អាថ៌កំបាំងក្រោយស្នាមញញឹមរបស់ម៉ាក់

បន្ទាប់ពីភាពរំភើបនៃពិព័រណ៍សិល្បៈបានកន្លងផុតទៅ នរាបានត្រឡប់មកសម្រាកនៅផ្ទះវិញ។ យប់នោះ មេឃស្រឡះល្អណាស់ តែក្នុងចិត្តនរានៅតែមានសំណួរជាច្រើន។ ផ្ទះដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ស្រេប និងពោរពេញដោយសម្ពាធ ឥឡូវនេះហាក់មានពន្លឺស្រទន់ និងមានដង្ហើមជាងមុន។ នរាអង្គុយនៅវេរ៉ង់ដាខាងលើ មើលទៅសួនច្បារដែលងងឹតស្លុប តែក្នុងចិត្តបែរជាភ្លឺស្វាង។

«នរា... កូនមិនទាន់ដេកទេឬ?» អ្នកស្រីមន្នី ដើរចូលមកទាំងកាន់កែវទឹកដោះគោក្ដៅមួយហុចឱ្យកូន។ នរាញញឹមទទួលកែវនោះ៖ «បាទម៉ាក់! ក្នុងចិត្តខ្ញុំវានៅភ័យអរៗ មិនទាន់បាត់ឡើយ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាប៉ាព្រមមកជួបខ្ញុំ ហើយនិយាយពាក្យសុំទោសចេញពីចិត្តបែបនេះសោះ»។

ម៉ាក់អង្គុយចុះក្បែរនរា ភ្នែកគាត់សម្លឹងទៅឆ្ងាយ៖ «ប៉ាកូនគាត់មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ គាត់គ្រាន់តែរស់នៅក្នុងរបាំងមុខដែលសង្គមបង្កើតឱ្យគាត់យូរពេក រហូតគាត់ភ្លេចវិធីស្រឡាញ់កូនតាមបែបធម្មជាតិ»។

អ្នកស្រីមន្នី ដកដង្ហើមធំ រួចចាប់ផ្ដើមនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់តែបង្កប់ដោយភាពឈឺចាប់៖ «នរា... កូនដឹងទេ ហេតុអីបានជាម៉ាក់តែងតែនៅស្ងៀម ពេលប៉ាកូនជេរស្ដី ឬស្ដីបន្ទោសកូនខ្លាំងៗកាលពីមុន?» នរាអោនមុខចុះតិចៗ៖ «ខ្ញុំធ្លាប់លួចអន់ចិត្ត... ស្មានថាប៉ាម៉ាក់មិនយល់ ឬមួយក៏ម៉ាក់ខ្លាចអំណាចប៉ាពេក»។

«មិនមែនទេកូន...» ម៉ាក់សម្រក់ទឹកភ្នែក «ម៉ាក់ដឹងគ្រប់យ៉ាង។ ម៉ាក់ដឹងថាកូនជាអ្នកណា តាំងពីកូននៅរៀនថ្នាក់ទី ៩ មកម៉្លេះ។ ម៉ាក់បានឃើញសៀវភៅកំណត់ហេតុដែលកូនលាក់ទុក ម៉ាក់ឃើញកូនលួចយំម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ទឹក រហូតដល់ថប់ដង្ហើម។ ម៉ាក់ឈឺចាប់ជាងកូនទៅទៀត ដែលឃើញកូនត្រូវបង្ខំចិត្តរស់ក្នុងភាពភ័យខ្លាចរាល់ថ្ងៃបែបនេះ»។

នរាភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង៖ «ម៉ាក់ដឹងតាំងពីពេលនោះ? ចុះហេតុអីម៉ាក់មិនដែលនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ?» «ព្រោះម៉ាក់ត្រូវដើរតួជា "ខែល" បាំងកូនពីក្រោយខ្នង» ម៉ាក់ចាប់ដៃនរាជាប់ «រាល់ដងដែលប៉ាកូនចង់ឆែកទូរស័ព្ទ ឬចង់ចូលបន្ទប់កូនដើម្បីរករឿង គឺម៉ាក់ជាអ្នករារាំងគាត់។ ម៉ាក់ធ្វើជាឈឺ ធ្វើជាមួម៉ៅ ឬរកលេសឱ្យគាត់នាំម៉ាក់ទៅក្រៅភ្លាមៗ ដើម្បីឱ្យកូនមានពេលដកដង្ហើម និងមានឱកាសលាក់បាំងអាថ៌កំបាំងកូនឱ្យជិត»។

នរាស្ទុះទៅឱបម៉ាក់យ៉ាងណែន៖ «ម៉ាក់... ហេតុអីម៉ាក់ត្រូវលះបង់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? ហេតុអីម៉ាក់មិនប្រាប់ខ្ញុំឱ្យដឹងខ្លះ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំបានធូរចិត្ត?» «ម៉ាក់មិនចង់ឱ្យកូនមានអារម្មណ៍ថាជំពាក់គុណម៉ាក់ ហើយកាន់តែមានសម្ពាធក្នុងចិត្ត» ម៉ាក់អង្អែលខ្នងនរាថ្នមៗ «ម៉ាក់ចង់ឱ្យកូនដឹងថា ក្នុងផ្ទះនេះ ទោះបីជាពិភពលោកទាំងមូលងងឹត ក៏នៅមានម៉ាក់ម្នាក់ដែលជាពន្លឺសម្រាប់កូនជានិច្ច។ ម៉ាក់សុខចិត្តដើរតួជាមនុស្សស្ងៀមស្ងាត់ ដើម្បីសន្សំសេចក្ដីសុខឱ្យកូនម្ដងបន្តិចៗ»។

នរាងើបមុខឡើង រួចសួរម៉ាក់ទាំងភ័យអរៗ៖ «ចុះរឿងភូមិ... ម៉ាក់ពិតជាព្រមទទួលយកគេមែនទេ?» ម៉ាក់ញញឹមយ៉ាងកក់ក្ដៅ៖ «ម៉ាក់បានលួចជួបភូមិសម្ងាត់កាលពីប៉ុន្មានថ្ងៃមុន មុនពេលមានពិព័រណ៍សិល្បៈ។ គេជាមនុស្សមានធម៌មេត្តា នរា។ ភ្នែករបស់គេពេលនិយាយពីកូន វាដូចជាភ្នែកប៉ាកូនកាលពី ២០ ឆ្នាំមុន ពេលដែលគាត់នៅស្រឡាញ់ម៉ាក់ដំបូងៗអញ្ចឹង... វាជាភ្នែកដែលចង់ការពារ។ បើគេមើលថែបេះដូងកូនបានល្អ ម៉ាក់ក៏អស់បារម្ភដែរ»។

«កូនដឹងទេ នរា?» ម៉ាក់និយាយដោយភាពរឹងមាំ «ក្រដាសសមួយសន្លឹក បើវានៅតែស្អាតពេក វានឹងគ្មានន័យអីឡើយ។ តែក្រដាសសដែលមានស្នាមទឹកភ្នែក មានពណ៌នៃការពិត និងមានស្នាមជ្រីវជ្រួញនៃការតស៊ូ ទើបជាក្រដាសដែលមានតម្លៃបំផុត។ កូនគឺជាស្នាដៃសិល្បៈដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលម៉ាក់ធ្លាប់បង្កើតមក»។ សម្ដីរបស់ម៉ាក់បានធ្វើឱ្យរបួសផ្លូវចិត្តដែលនរាមានរាប់ឆ្នាំ រលាយបាត់អស់គ្មានសល់។ គេមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងរឹងមាំជាងពេលណាៗទាំងអស់។

«ម៉ាក់... ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងបើកសាលាបង្រៀនសិល្បៈតូចមួយសម្រាប់ក្មេងៗដែលបាក់ទឹកចិត្ត ឬក្មេងៗដែលមិនហ៊ានបញ្ចេញមតិយោបល់» នរានិយាយពីក្ដីសុបិនថ្មី «ខ្ញុំចង់ប្រើរឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីជាកម្លាំងចិត្តឱ្យអ្នកដទៃ»។ ម៉ាក់ញញឹមទាំងមោទនភាព៖ «ធ្វើចុះកូន! ម៉ាក់នឹងនៅក្បែរកូនជានិច្ច។ ប៉ាកូនក៏ប្រហែលជាចង់ជួយដែរ គ្រាន់តែគាត់នៅអៀនមាត់មិនទាន់ហ៊ាននិយាយ»។

នរាដើរចូលទៅបន្ទប់ដេក ឃើញលោកសុខុមអង្គុយមើលរូបថតចាស់ៗក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ នរាដើរទៅជិត រួចដាក់ដៃលើស្មាប៉ាថ្នមៗ។ «ប៉ា... សម្រាកទៅប៉ា យប់ជ្រៅហើយ»។ លោកសុខុមងើបមុខមើលនរា រួចហុចរូបថតមួយសន្លឹកឱ្យមើល។ ជារូបនរាកាលនៅក្មេង កំពុងជិះលើកប៉ារបស់ប៉ា។ «កាលនោះ ប៉ាសប្បាយចិត្តណាស់ ដែលមានកូនប្រុសម្នាក់សង្ហាដូចប៉ា» លោកសុខុមនិយាយទាំងញញឹមក្រៀមៗ «ប៉ាចង់ឱ្យឯងរឹងមាំដូចប៉ា តែប៉ាមិនដឹងថា ភាពរឹងមាំពិតប្រាកដ គឺការហ៊ានធ្វើជាខ្លួនឯងនោះទេ។ នរា... ប៉ាសុំទោសចំពោះគ្រប់យ៉ាង»។ នរាលុតជង្គង់សំពះប៉ា៖ «ខ្ញុំអភ័យទោសឱ្យប៉ាគ្រប់យ៉ាង ប៉ាក៏ត្រូវអភ័យទោសឱ្យខ្លួនឯងដែរ»។

យប់នោះ ជាលើកដំបូងដែលគ្រួសារទាំងមូល រួមទាំងបងនរិន្ទ បានមកអង្គុយជុំគ្នាជជែកគ្នាលេងរហូតដល់ភ្លឺ។ គ្មានការស្ដីបន្ទោស គ្មានការបង្ខិតបង្ខំ មានតែការយល់ចិត្ត និងការអភ័យទោស។ នរាមានអារម្មណ៍ថា ផ្ទះនេះលែងជាគុកទៀតហើយ តែវាគឺជា "ផ្ទះ" ពិតប្រាកដដែលគេធ្លាប់ប្រាថ្នា។

មុននឹងចូលគេង នរាផ្ញើសារទៅភូមិ៖ «ភូមិ... ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានសេចក្ដីសុខណាស់។ ម៉ាក់ដឹងរឿងយើងទាំងអស់ ហើយគាត់ការពារខ្ញុំរហូតមក។ ស្អែកនេះ ខ្ញុំនឹងនាំអ្នកមកញ៉ាំបាយនៅផ្ទះខ្ញុំជាផ្លូវការ។ រៀបចំខ្លួនឱ្យសង្ហាផងណា!»

ភូមិតបមកវិញភ្លាម៖ «បាទលោកគ្រូ! ខ្ញុំនឹងរៀបចំខ្លួនឱ្យសមជាកូនប្រសារលោកពុកអ្នកម៉ែបំផុត។ រាត្រីសួស្ដី នរា... ម្ចាស់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ»។

នរាដេកលក់ទាំងស្នាមញញឹម។ របាំងមុខបានរលាយបាត់ សល់តែការពិតដ៏ស្រស់ត្រកាលដែលរង់ចាំគេនៅថ្ងៃស្អែក។

[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៩

 

ភាគទី ៩៖ ពិព័រណ៍សិល្បៈនៃការពិត

ពន្លឺភ្លើងក្នុងសាលពិព័រណ៍សិល្បៈតូចមួយនៅកណ្ដាលក្រុងភ្នំពេញ ចាប់ផ្ដើមភ្លឺឡើងយ៉ាងស្រទន់។ នរាឈរនៅមុខផ្ទាំងគំនូរដ៏ធំរបស់គេដែលគ្របដណ្ដប់ដោយក្រណាត់ស។ ដៃរបស់គេត្រជាក់ស្រេប ហើយបេះដូងលោតញាប់ស្ទើរផ្ទុះម្ដងៗ។ នេះជាលើកដំបូងដែលគេត្រូវបង្ហាញ "ខ្លួនឯង" ទៅកាន់ពិភពលោក។

ភូមិដើរមកពីក្រោយ រួចដាក់ដៃលើស្មានរាថ្នមៗ៖ «នរា! ឯងមើលទៅភ័យខ្លាំងណាស់។ ដកដង្ហើមវែងៗមើល៍»។

នរាងាកមកសម្លឹងភូមិទាំងភ្នែករលីងរលោង៖ «ភូមិ... ចុះបើគ្មានអ្នកណាចង់មើលវា? ចុះបើគេនៅតែសើចចំអកឱ្យខ្ញុំដូចមុនទៀត? ខ្ញុំខ្លាចថាការសម្រេចចិត្តរបស់ខ្ញុំលើកនេះ វាខុស...»។

ភូមិញញឹម រួចកាន់ដៃនរាជាប់៖ «ស្តាប់ខ្ញុំណា! គំនូរនេះមិនមែនគូរដើម្បីផ្គាប់ចិត្តអ្នកណាឡើយ។ អ្នកគូរវាដើម្បីដោះលែងខ្លួនឯង។ ទោះបីជាមានមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលយល់ពីវា ក៏វាមានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ហើយមនុស្សម្នាក់នោះ គឺខ្ញុំ»។

រស្មីដើរចូលមកក្នុងឈុតរ៉ូបពណ៌ទឹកសមុទ្រយ៉ាងស្អាត តាមពីក្រោយដោយបងនរិន្ទ។ នាងស្ទុះមកកាន់ដៃនរាទាំងសប្បាយចិត្ត។ «នរា! មើលចុះ កន្លែងនេះស្អាតណាស់! ខ្ញុំបានហៅមិត្តភក្តិគ្រូៗមកខ្លះដែរ ពួកគេចង់ឃើញស្នាដៃលោក»។

នរាភ្ញាក់ផ្អើល៖ «រស្មី! ចុះពួកគេមិនខ្លាចខូចឈ្មោះទេឬ ដែលមកជួបខ្ញុំ?»

រស្មីសើចតិចៗ៖ «នរាអើយ! ពិភពលោកវាមិនតូចចង្អៀតដូចកាលយើងនៅវិទ្យាល័យទេណា។ មនុស្សល្អៗនៅមានច្រើនណាស់។ មើលបងនរិន្ទចុះ គាត់រំភើបជាងលោកទៅទៀត!»

នរិន្ទដើរមកជិត រួចនិយាយដោយសំឡេងមាំ៖ «បងបានទិញបាច់ផ្កាធំជាងគេសម្រាប់ប្អូន។ ថ្ងៃនេះ ប្អូនគឺជាមោទនភាពរបស់បង។ កុំបារម្ភរឿងប៉ាអី បងមើលការខុសត្រូវអស់ហើយ»។

ដល់ម៉ោងកំណត់ ភ្ញៀវប្រហែល ៣០-៤០ នាក់បានមកជួបជុំគ្នា។ នរាកាន់មេក្រូដោយដៃញាប់ញ័រ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេបែរជាមានពន្លឺរឹងមាំខុសពីធម្មតា។ គេដកដង្ហើមវែងៗ រួចបន្លឺសំឡេងទៅកាន់ភ្ញៀវកិត្តិយសទាំងអស់៖

«ជម្រាបសួរពុកម៉ែបងប្អូន និងមិត្តភក្តិទាំងអស់គ្នា... ខ្ញុំឈ្មោះ នរា។

អស់រយៈពេលជិត ៣០ ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំបានប្រើជីវិតរស់នៅក្នុង "ពន្ធនាគារដែលគ្មានជញ្ជាំង"។ ពន្ធនាគារនោះ គឺសាងសង់ឡើងដោយភាពភ័យខ្លាច... ខ្ញុំខ្លាចខ្សែភ្នែកដែលសម្លឹងមកដោយការរើសអើង ខ្ញុំខ្លាចពាក្យខ្សឹបខ្សៀវដែលចាក់ដោតពីក្រោយខ្នង ហើយអ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតនោះ គឺខ្ញុំភ័យខ្លាចសូម្បីតែការធ្វើជាខ្លួនឯង។ ខ្ញុំបានពាក់របាំងមុខឱ្យគេសរសើរ ខ្ញុំបានលាក់បាំងពណ៌ពិតរបស់ខ្លួនឯងរហូតដល់ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លេចថា "នរាពិតប្រាកដ" ជានរណា។

ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តហែករបាំងមុខនោះចោលហើយ។ គំនូរដែលនៅពីមុខបងប្អូនទាំងអស់គ្នានេះ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាពណ៌ទឹក ឬផ្ទាំងក្រណាត់នោះទេ... តែវាគឺជា "វិញ្ញាណ" និងជា "ជីវិត" របស់ខ្ញុំ។ វាជាសក្ខីភាពដែលបញ្ជាក់ថា ទោះបីជាពិភពលោកចង់ឱ្យយើងក្លាយជាក្រដាសសដែលទទេស្អាតតាមចិត្តគេចង់បាន ក៏យើងនៅតែមានសិទ្ធិរំលេចពណ៌នៃការពិតរបស់យើងឡើងមកវិញដែរ។

សូមអរគុណដែលព្រមទទួលយក "នរា" ម្នាក់នេះ... ម្នាក់ដែលលែងរស់នៅក្នុងស្រមោលទៀតហើយ!»

នរាទាញខ្សែក្រណាត់ទម្លាក់ចុះ។ រូបភាពមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងហែករបាំងមុខពណ៌សចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយពណ៌ឥន្ទធនូដ៏រស់រវើក បានលេចឡើង។ មនុស្សគ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ឈឹង បន្តិចក្រោយមក សំឡេងទះដៃក៏បន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ខណៈពេលដែលសាលពិព័រណ៍ទាំងមូលកំពុងលាន់ឮដោយសំឡេងទះដៃ និងពាក្យសរសើរមិនដាច់ពីមាត់ នរាបែរជាភាំងស្ទើរភ្លេចដកដង្ហើម។ នៅជ្រុងងងឹតបំផុតនៃសាល ឆ្ងាយពីពន្លឺភ្លើងស្ប៉តឡាយ គេក្រឡេកឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលពាក់មួកទម្លាក់ចុះបិទបាំងមុខ និងវ៉ែនតាខ្មៅជិតឈឹង។ ទោះបីជាមានការបិទបាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏រូបរាងដែលធ្លាប់តែមាំទាំតែឥឡូវហាក់រាងកោងបន្តិចដោយសារសម្ពាធជីវិតនោះ នរាចំណាំបានច្បាស់គ្មានពីរ... នោះគឺ ប៉ា។

នរាឈរគាំងធ្មឹងដូចរូបចម្លាក់ ទឹកមុខប្រែជាស្លេកស្លាំង។ ភូមិដែលសង្កេតឃើញភាពមិនប្រក្រតី ក៏ដើរមកក្បែរ រួចខ្សឹបសួរដោយក្ដីបារម្ភ៖ «មានរឿងអី នរា? ហេតុអីបានជាអ្នកភ័យដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?»

នរាសម្លឹងទៅជ្រុងងងឹតនោះមិនដាក់ភ្នែក រួចឆ្លើយទាំងសំឡេងញ័រមាត់៖ «ប៉ា... ប៉ាមកទីនេះ ភូមិ។ គាត់កំពុងឈរនៅទីនោះ!»

ភូមិសម្លឹងទៅតាម រួចងាកមកសួរថ្នមៗ៖ «តើឯងចង់ទៅជួបគាត់ទេ? ឬក៏ទុកឱ្យគាត់នៅទីនោះសិនចុះ?»

នរាដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីប្រមូលកម្លាំងចិត្ត៖ «ខ្ញុំត្រូវតែទៅ ភូមិ។ មិនថាគាត់មកទីនេះដើម្បីជេរស្ដី ឬមកដើម្បីបណ្ដេញខ្ញុំជាលើកចុងក្រោយ ក៏ខ្ញុំត្រូវតែប្រឈមមុខនឹងគាត់ដែរ។ ខ្ញុំមិនអាចរត់គេចពីការពិតដែលគាត់ជាប៉ារបស់ខ្ញុំបានឡើយ»។

នរាដើរសំដៅទៅរកលោកសុខុមយឺតៗ ជំហាននីមួយៗហាក់ដូចជាមានទម្ងន់រាប់តោន។ លោកសុខុមឃើញកូនដើរមកជិត ក៏ប្រញាប់ងាកក្រោយបម្រុងនឹងដើរចេញដើម្បីគេចវេស តែសំឡេងស្រទន់របស់នរាបានហៅឃាត់ទាន់៖ «ប៉ា! សូមកុំទាន់ទៅអី... កូនសុំអង្វរ»។

លោកសុខុមឈប់ងក់ រួចដកដង្ហើមធំដែលពោរពេញដោយភាពតានតឹង។ គាត់សន្សឹមៗដកវ៉ែនតាខ្មៅចេញ បង្ហាញឱ្យឃើញរង្វង់ភ្នែកដែលក្រហមងាំង និងដក់ដោយទឹកភ្នែកដែលគាត់ខំលាក់បាំងជាយូរ។ គាត់សម្លឹងមើលមុខកូនប្រុសដែលគាត់ធ្លាប់តែស្ដីបន្ទោស រួចនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗស្ទើរស្ដាប់មិនចង់ឮ៖ «ឯង... ឯងធ្វើបានល្អណាស់កូន»។

នរាស្រឡាំងកាំង ភ្នែកបើកធំៗទាំងមិនជឿត្រចៀក៖ «ប៉ា... ប៉ាថាម៉េច? ប៉ាមិនខឹងកូនទេមែនទេ?»

«ប៉ាមកទីនេះ ព្រោះនរិន្ទវាផ្ញើវីដេអូដែលឯងនិយាយក្នុងសិក្ខាសាលាឱ្យប៉ាមើល» លោកសុខុមនិយាយបន្តទាំងការឈឺចាប់លេចឡើងលើទឹកមុខ «ប៉ាមិនដែលដឹងទេថា កូនប៉ាត្រូវរស់ក្នុងងងឹត និងឈឺចាប់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹង។ ប៉ាគិតតែពីកេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលមិនអាចហូបបាន គិតតែពីសម្បកក្រៅដែលអសារបង់... រហូតដល់ប៉ាស្ទើរតែសម្លាប់ព្រលឹងកូនបង្កើតខ្លួនឯង»។

មកដល់ចំណុចនេះ នរាទប់ទឹកភ្នែកលែងជាប់ គេយំខ្សឹកខ្សួលខ្លាំងៗកណ្ដាលសាលពិព័រណ៍ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃ។ គេស្ទុះទៅលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខឪពុក៖ «ប៉ា... កូនមិនដែលស្អប់ប៉ាឡើយ ទោះប៉ាធ្វើបាបកូនយ៉ាងណាក៏ដោយ។ អ្វីដែលកូនចង់បានបំផុតក្នុងជីវិតនេះ គឺគ្រាន់តែចង់ឱ្យប៉ាស្រឡាញ់កូន... ស្រឡាញ់កូនដែលជានរាម្នាក់នេះ»។

លោកសុខុមអោនចុះទាំងញាប់ញ័រ រួចលូកដៃមកកាន់ស្មានរាទាំងសងខាង៖ «ប៉ាសុំទោស នរា... ប៉ាសុំទោស។ ប៉ាជាមនុស្សចាស់បុរាណ ប៉ាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើខ្លួនបែបណា ឬត្រូវរៀនទទួលយកវាដោយរបៀបណាទេ...។ ប៉ានៅតែពិបាកយល់ពីវាទាំងអស់ តែប៉ាសន្យាថានឹងព្យាយាម។ ប៉ាមិនចង់បាត់បង់កូន ហើយរស់នៅក្នុងភាពស្ដាយក្រោយរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់នោះទេ»។

ក្នុងខណៈនោះ បងនរិន្ទ និងម៉ាក់ដែលលួចដើរតាមពីក្រោយទាំងទឹកភ្នែក ក៏ស្ទុះចូលមកឱបគ្នាជាគ្រួសារ។ វាជាការឱបជុំគ្រួសារជាលើកដំបូងដែលពោរពេញដោយភាពកក់ក្ដៅពិតប្រាកដ និងគ្មានការលាក់បាំង។

បន្ទាប់ពីអារម្មណ៍ចាប់ផ្ដើមធូរស្រាល នរាបានងាកទៅរកភូមិដែលឈរមើលពីចម្ងាយទាំងក្ដីរំភើប។ នរាកាន់ដៃភូមិដើរមកចំពោះមុខឪពុក។ ភូមិឱនគោរពលោកសុខុមដោយភាពរាបសារបំផុត៖ «ជម្រាបសួរលោកពុក... អរគុណលោកពុកដែលផ្ដល់ឱកាសឱ្យពួកយើង»។

លោកសុខុមសម្លឹងមើលភូមិយូរបន្តិច រួចងក់ក្បាលយឺតៗ ជាសញ្ញានៃការបើកចិត្តដែលនរាមិនដែលហ៊ានសូម្បីតែស្រមៃដល់។

លោកសុខុមសម្លឹងមើលភូមិយូរ រួចនិយាយដោយសំឡេងមាំ៖ «ឯងមែនទេ ដែលមើលថែកូនយើងកន្លងមក?» ភូមិងក់ក្បាល៖ «បាទលោកពុក។ ហើយខ្ញុំនឹងបន្តមើលថែគេរហូតទៅ»។

ប៉ាងក់ក្បាលតិចៗ៖ «ល្អហើយ... បើកូនយើងវាជ្រើសរើសឯង យើងក៏គ្មានអីនិយាយដែរ។ តែហាមធ្វើឱ្យកូនយើងយំទៀត បើមិនអញ្ចឹងទេ យើងមិនលើកលែងឱ្យទេ»។

នៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃសាលពិព័រណ៍ ក្រោយពេលឃើញរឿងរ៉ាវដ៏រំភើបនៃការទទួលរបស់លោកពុកនរាហើយ អ្នកសម្របសម្រួលបានស្នើរដល់នរាថា៖ «លោកគ្រូនរា! សម្រាប់អ្នកដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចលោកគ្រូកាលពីមុន... អ្នកដែលកំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងស្រមោល ភ័យខ្លាចមិនហ៊ានបញ្ចេញអត្តសញ្ញាណពិត តើលោកគ្រូមានពាក្យអ្វីចង់ផ្ដាំផ្ញើទៅកាន់ពួកគេដែរឬទេ?»

នរាឈប់មួយស្របក់ រួចសម្លឹងត្រង់ទៅកាន់កាមេរ៉ាដែលកំពុងផ្សាយផ្ទាល់ ហាក់ដូចជាគេកំពុងជជែកជាមួយមនុស្សរាប់ម៉ឺននាក់ដែលកំពុងមើលពីចម្ងាយ។ គេបន្លឺសំឡេងដោយភាពជឿជាក់ និងកក់ក្ដៅបំផុត៖

«ខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា... កុំរង់ចាំរហូតដល់ពិភពលោកយល់ពីអ្នក ទើបអ្នកហ៊ានរស់ជាខ្លួនឯងឡើយ។ ព្រោះបើអ្នកមិនហ៊ានឈរនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃទេ នោះពិភពលោកក៏គ្មានថ្ងៃបានឃើញពណ៌ពិតរបស់អ្នកដែរ។ ចូររស់ជាខ្លួនឯងដោយមោទនភាពជាមុនសិន ទើបពិភពលោកនឹងចាប់ផ្ដើមរៀនសូត្រ និងយល់ពីអ្នកតាមក្រោយ។

អ្នកត្រូវដឹងថា ជីវិតរបស់អ្នកមិនមែនជាផ្ទាំងក្រដាសសទទេរស្អាត សម្រាប់ទុកឱ្យអ្នកដទៃមកគូសវាស ឬសរសេររឿងរ៉ាវដែលគេចង់បានតាមចិត្តនោះឡើយ។ កុំបណ្ដោយឱ្យអ្នកដទៃកាន់ប៊ិកមកកំណត់វាសនាអ្នក។ ជីវិតអ្នក គឺជាសៀវភៅផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ហើយអ្នកគឺជា "អ្នកនិពន្ធ" តែម្នាក់គត់។ »

ក្រោយពិព័រណ៍បញ្ចប់ នរា និងភូមិដើរលេងនៅតាមមាត់ទន្លេ។ ខ្យល់បក់ត្រជាក់ ក្លិនផ្ការាត្រីសាយភាយពេញអាកាស។ «ភូមិ... អរគុណដែលឯងមិនដែលបោះបង់ខ្ញុំ» នរានិយាយទាំងផ្អែកក្បាលលើស្មានភូមិ។

ភូមិងាកមកថើបថ្ងាសនរាថ្នមៗ៖ «ឯងដឹងទេ? ថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំឃើញឯងក្នុងហាងកាហ្វេ ខ្ញុំបានដឹងថា ឯងគឺជាមនុស្សដែលស្អាតបំផុតក្នុងលោក។ មិនមែនដោយសារសម្រស់ទេ តែដោយសារពន្លឺដែលឯងខំលាក់ទុក»។

នរាយកផ្កាក្រដាសសដែលភូមិធ្លាប់ឱ្យមកកាន់ក្នុងដៃ។ «ភូមិ... តើយើងនឹងរៀបការជាមួយគ្នាទេ?» នរាសួរបែបលេងសើច តែក្នុងចិត្តគឺពិតប្រាកដ។

ភូមិសើច រួចលុតជង្គង់ចុះកណ្ដាលផ្លូវ៖ «នរា... តើឯងព្រមឱ្យខ្ញុំគូសវាសពណ៌នៃក្ដីសុខក្នុងជីវិតឯង រហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយទេ?»

នរាងក់ក្បាលទាំងទឹកភ្នែករីករាយ៖ «ព្រម! ខ្ញុំព្រម!» ពួកគេទាំងពីរនាក់សើចជាមួយគ្នា ក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទដ៏ស្រស់ត្រកាល។ ជីវិតថ្មីរបស់នរាបានចាប់ផ្ដើមហើយ... ជាជីវិតដែលគ្មានរបាំងមុខ និងពោរពេញដោយសេរីភាព។

[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៨

 

ភាគទី ៨៖ បងប្រុស និងការការពារដ៏រឹងមាំ

ក្នុងគ្រួសារនេះ នរិន្ទ តែងតែត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា "កូនច្បងគំរូ"។ គេដើរតាមគន្លងប៉ារាល់ជំហាន រៀបការជាមួយមនុស្សស្រីដែលប៉ាជ្រើសរើស និងធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនដែលប៉ាចង់ឱ្យធ្វើ។ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាដឹងទេថា ក្នុងចិត្តនរិន្ទក៏មានភាពចង្អៀតចង្អល់មិនចាញ់នរាឡើយ។ គេធ្លាប់លះបង់ក្ដីសុបិនខ្លួនឯង ដើម្បីរក្សាកិត្តិយសគ្រួសារ។ ហេតុនេះហើយ ទើបគេសម្រេចចិត្តថា គេមិនអាចបណ្ដោយឱ្យនរា ក្លាយជាជនរងគ្រោះដូចរូបគេទៀតឡើយ។

បរិយាកាសក្នុងផ្ទះនៅតែតឹងតែង។ លោកសុខុមនៅតែមិនព្រមនិយាយរកនរា ហើយតែងតែសម្លឹងមើលនរាដោយកែវភ្នែកស្អប់ខ្ពើម រាល់ពេលឃើញនរាជួយការងារក្នុងហាងកាហ្វេ។

«ប៉ា... ខ្ញុំចង់និយាយរឿងនរា» នរិន្ទបន្លឺឡើងកណ្ដាលតុបាយ។ «បើឯងចង់និយាយការពារអាមនុស្សចម្លែកហ្នឹង ឯងឈប់និយាយទៅ!» ប៉ាដាក់ស្លាបព្រាចុះទាំងកំហឹង។

នរិន្ទមិនឈប់ឡើយ៖ «ប៉ាដឹងទេថា កាលខ្ញុំនៅរៀន ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកតន្ត្រី? តែប៉ាបង្ខំឱ្យខ្ញុំរៀនសេដ្ឋកិច្ច។ ប៉ាបង្ខំឱ្យខ្ញុំរៀបការជាមួយមនុស្សដែលខ្ញុំមិនស្រឡាញ់។ ខ្ញុំធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីប៉ា... តែប៉ាមិនដែលសួរខ្ញុំមួយម៉ាត់ទេថា តើខ្ញុំសប្បាយចិត្តឬអត់?»

លោកសុខុមស្រឡាំងកាំង ព្រោះនរិន្ទមិនដែលនិយាយបែបនេះដាក់គាត់ឡើយ។ «ឯង... ឯងចង់បះបោរដែរមែនទេ?»

«អត់ទេប៉ា ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឱ្យប៉ាឈប់សម្លាប់កូនខ្លួនឯងដោយសារតែពាក្យសម្ដីអ្នកជិតខាង» នរិន្ទងាកទៅមើលនរាដែលកំពុងយំ «នរាវាជាគ្រូដែលល្អ វាមិនដែលធ្វើអីថោកទាបឡើយ។ បើប៉ាមិនអាចទទួលយកវាបាន ខ្ញុំនឹងនាំវាទៅរស់នៅជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងមើលថែប្អូនខ្ញុំដោយខ្លួនឯង!»

ក្រោយពីជម្លោះនោះ នរិន្ទបានជួយនរារៀបចំខោអាវ។ «នរា... ទៅរស់នៅខុនដូជាមួយបងមួយរយៈសិនទៅ។ នៅទីនោះ ប្អូនមានសេរីភាព ប្អូនអាចទៅជួបភូមិបានតាមចិត្ត»។ នរាឱបបងប្រុសទាំងរំភើប៖ «បងនរិន្ទ... ហេតុអីបងជួយខ្ញុំដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?» «ព្រោះបងមិនចង់ឱ្យប្អូនបាត់បង់ស្នាមញញឹមដូចបង» នរិន្ទឆ្លើយទាំងក្រៀមក្រំ។

នរិន្ទបានបើកឡានជូននរាទៅហាងកាហ្វេរបស់ភូមិ។ នៅទីនោះ ភូមិបានរង់ចាំទទួលនរាទាំងក្ដីបារម្ភ។ ពេលឃើញនរិន្ទមកជាមួយ ភូមិមានអារម្មណ៍ភ័យបន្តិច តែនរិន្ទបានលូកដៃមកចាប់ដៃភូមិ។

«ភូមិ... ខ្ញុំផ្ញើនរាផង។ មើលថែប្អូនខ្ញុំឱ្យល្អ បើមិនអញ្ចឹងទេ អ្នកនឹងស្គាល់ដៃខ្ញុំមិនខាន» នរិន្ទនិយាយទាំងញញឹមបន្តិច។ ភូមិញញឹមទាំងធូរទ្រូង៖ «បាទបង! ខ្ញុំសន្យាថានឹងការពារនរាដោយជីវិតរបស់ខ្ញុំ»។

ក្នុងខុនដូដ៏ស្អាតរបស់នរិន្ទ នរាមានអារម្មណ៍ថាគេអាចដកដង្ហើមបានពេញៗសួត។ គេអាចស្លៀកពាក់អ្វីដែលគេចង់ ពាក់អាវពណ៌ឆើតឆាយដែលគេធ្លាប់តែលាក់ទុកក្នុងទូ។ ភូមិតែងតែមកលេង និងជួយបង្រៀននរាគូររូបជារៀងរាល់ល្ងាច។

ពួកគេទាំងពីរនាក់អង្គុយនៅមាត់វេរ៉ង់ដា មើលថ្ងៃលិច។ «ភូមិ... ខ្ញុំមិនដែលស្មានថាខ្ញុំមានថ្ងៃនេះទេ» នរាផ្អែកក្បាលលើស្មាភូមិ។

ភូមិបានបបួលនរាឱ្យចូលរួមក្នុងកម្មវិធី «ពិព័រណ៍សិល្បៈនៃសមភាព» ដែលជាកន្លែងបើកចំហឱ្យមនុស្សគ្រប់រូប ហ៊ានបង្ហាញពីអត្តសញ្ញាណពិតរបស់ខ្លួនតាមរយៈគំនូរ ដោយគ្មានការរើសអើង។

ភូមិចាប់ដៃលើកទឹកចិត្តនរា រួចនិយាយថា៖ «នរា... ទាំងរូបរាង និងចិត្តគំនិតរបស់ឯងដូចជាមានព្រលឹងសិល្បៈទាំងព្រម។ ហេតុអីបានជាឯងត្រូវលាក់បាំងវា? សាកល្បងបង្ហាញការពិតរបស់ឯងទៅកាន់ពិភពលោកតាមរយៈគំនូរនេះមើល៍!»

នរានៅតែមានទឹកមុខបារម្ភ រួចសួរទាំងស្ទាក់ស្ទើរ៖ «តែ... ចុះបើគេដឹងការពិតពីខ្ញុំ? ចុះបើគេនៅតែមើលងាយ និងជេរស្ដីខ្ញុំដូចមុនទៀត?»

ភូមិញញឹម រួចសម្លឹងចំភ្នែកនរា៖ «កាលពីមុន ឯងប្រឈមមុខនឹងព្យុះភ្លៀងតែម្នាក់ឯង ទើបវាគួរឱ្យខ្លាច។ តែចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងលែងនៅម្នាក់ឯងទៀតហើយ។ ទោះមានរឿងអ្វីកើតឡើង ក៏នៅមានខ្ញុំ មានបងនរិន្ទ និងមានរស្មី ឈរនៅពីមុខចាំការពារអ្នកជានិច្ច!»

នរាចាប់ផ្ដើមគូររូបភាពដ៏ធំមួយ។ វាជារូបភាពមនុស្សម្នាក់ដែលកំពុងហែករបាំងមុខពណ៌សចេញ ហើយនៅពីក្រោមរបាំងមុខនោះ គឺជាមុខដែលមានពណ៌ឥន្ទធនូដ៏ស្រស់ស្អាត។ គេដាក់ចំណងជើងរូបនោះថា «ក្រដាសសដែលមិនស្អាតស្អំ»។ គេចង់ប្រាប់ពិភពលោកថា ក្រដាសសមិនមែនមានន័យថាត្រូវតែទទេស្អាតតាមចិត្តអ្នកដទៃគូសវាសឡើយ តែវាជាក្រដាសដែលអាចទទួលយកគ្រប់ពណ៌នៃជីវិត។

យប់មួយ ខណៈនរាកំពុងដេកលក់ នរិន្ទ និងភូមិបានអង្គុយជជែកគ្នាផឹកកាហ្វេ។ «ភូមិ... ឯងដឹងទេថា ប៉ារបស់ខ្ញុំគាត់មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់ទេ គាត់គ្រាន់តែរស់នៅក្នុងពិភពលោកចាស់បុរាណពេក» នរិន្ទនិយាយ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយគាត់នឹងយល់ពីនរា ដូចដែលខ្ញុំយល់»។ ភូមិងក់ក្បាល៖ «ខ្ញុំជឿថា ភាពស្មោះត្រង់របស់នរា នឹងធ្វើឱ្យលោកពុកផ្លាស់ប្តូរចិត្តនៅថ្ងៃណាមួយ»។

នៅតុការងារ រូបគំនូរដែលនរាគូរជិតរួចរាល់ហើយ។ វាជាពន្លឺនៃជីវិតថ្មីដែលមិនចាំបាច់លាក់បាំង។ នរាដឹងថា ភាគបន្ទាប់នៃជីវិតរបស់គេ នឹងមិនមែនជាការរត់គេចទៀតឡើយ តែជាការប្រឈមមុខដោយមោទនភាព។

[រឿងហ្គេយ៍ 18+] ៖ កម្មករសំណង់ (ហាមក្មេងអាយុក្រោម១៨ឆ្នាំអាន)

 

ពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលរសៀលជ្រេក្បែរលិច ចាំងកាត់ជញ្ជាំងចាស់ៗនៃអគារបន្ទប់ជួលដែលស្ថិតក្នុងម្ដុំតំបន់សំណង់ដែលកំពុងអភិវឌ្ឍ។ សិរី និស្សិតច្បាប់ឆ្នាំទី ២ ដែលទើបតែរើមកស្នាក់នៅទីនេះបានប្រហែលមួយសប្ដាហ៍ កំពុងឈរនៅមាត់បង្អួចបន្ទប់របស់គេ។ គេនៅមិនទាន់ស្គាល់អ្នកណាម្នាក់ក្នុងអគារនេះនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលគេតែងតែធ្វើជាទៀងទាត់រាល់ល្ងាច គឺការលួចមើលសកម្មភាពកម្មករសំណង់ដែលស្នាក់នៅទីនេះ។

នៅខាងក្រោមអគារ ក្រុមកម្មករសំណង់មួយក្រុមធំទើបតែត្រឡប់មកពីការដ្ឋានវិញ។ ពួកគេមានសភាពប្រឡាក់ដីខ្សាច់ និងកម្ទេចស៊ីម៉ងត៍ពេញខ្លួន។ ជាទម្លាប់ ពួកគេតែងតែងូតទឹកជម្រះកាយនៅមាត់ទុយោសាធារណៈខាងក្រោមមុននឹងឡើងទៅបន្ទប់។

សិរីលួចសម្លឹងមើលទៅបុរសម្នាក់ឈ្មោះ សំរិត អាយុ ២៨ ឆ្នាំ ដែលគេចំណាំបានថាជាអ្នកស្នាក់នៅបន្ទប់ជាប់នឹងគេ។ សំរិតមានសម្បុរខ្មៅស្រអែម ស្មាមាំ និងមានសាច់ដុំទ្រូងហាប់ណែនដែលរំលេចចេញយ៉ាងច្បាស់នៅពេលគេដោះអាវយឺតទទឹកញើសចេញ។

ក្នុងចំណោមកម្មករទាំងនោះ ពួកគេចូលចិត្តនិយាយពាក្យលេងសើចបែបបុរសៗខ្លាំងៗ៖ «អើយអាម៉ៅ! ថ្ងៃនេះលើកដែកច្រើន ចង្កេះឯងនៅខ្លាំងអត់យប់ហ្នឹង? ប្រយ័ត្នប្រពន្ធឯងត្អូញថាអត់កម្លាំងណា!» សំរិតបន្លឺឡើងទាំងសើច រួចលើកទុយោទឹកបាញ់ស្រោចលើខ្លួន បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំពោះកង់ៗដែលរំលេចតាមតំណក់ទឹក។

ពាក្យសម្ដីលេងសើច និងរូបរាងដ៏សិចស៊ីរបស់ពួកគេ ធ្វើឱ្យសិរីដែលឈរមើលពីលើ មានអារម្មណ៍ជ្រួលច្របល់រហូតដល់ "ប្អូនតូច" ក្នុងខោចាប់ផ្ដើមកម្រើកដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេកាន់តែទាក់ចិត្តនឹងសំរិតលើសអ្នកដទៃ ហើយប្រាថ្នាចង់រកឱកាសចូលជិតឱ្យបានស្គាល់គ្នា។

 

ថ្ងៃមួយ សិរីឃើញសំរិតដើរចេញពីបន្ទប់ទឹកក្នុងបន្ទប់ជួល ទាំងស្លៀកតែកន្សែងពោះគោជុំវិញចង្កេះ និងមានកាន់ដបសាប៊ូកកក់សក់ក្នុងដៃ។ សាច់ដុំស្មារបស់គេនៅមានតំណក់ទឹកដក់តិចៗ មើលទៅពិតជាមានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំងណាស់។ សិរីសម្រេចចិត្តប្រើល្បិចដើម្បីបាននិយាយគ្នា។

«អូ... សួស្ដីបង!» សិរីបន្លឺឡើងទាំងធ្វើពុតជាអៀនប្រៀន នៅពេលឃើញសំរិតដើរកាត់មុខបន្ទប់គេ។

សំរិតងាកមកញញឹមរួសរាយ៖ «បាទ សួស្ដីប្អូន! ទើបមកនៅថ្មីមែនទេ? ឃើញមុខប្លែក»។

«បាទបង ខ្ញុំទើបតែរើមកនៅបានមួយសប្ដាហ៍ហ្នឹង។ ឈ្មោះសិរីបង រៀនច្បាប់» សិរីតប រួចធ្វើពុតជារាវរកអីវ៉ាន់ក្នុងកន្ត្រកងូតទឹករបស់ខ្លួន រួចឧទានតិចៗ៖ «អូយ! ស្លាប់ហើយ ខ្ញុំភ្លេចទិញសាប៊ូកកក់សក់ បែរជាអស់រលីងពីដបបាត់។ បង... បងអាចឱ្យខ្ញុំខ្ចីសាប៊ូបងបន្តិចបានទេ?»

សំរិតសើចតិចៗ រួចហុចដបសាប៊ូក្នុងដៃឱ្យ៖ «យកទៅប្រើចុះប្អូន! មិនអីទេ បងប្អូនជិតខាងគ្នាជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។ បើខ្វះអីទៀត ប្រាប់បងបាន បងនៅបន្ទប់ជាប់ហ្នឹងឯង»។

នៅពេលលូកដៃទៅទទួលដបសាប៊ូ ម្រាមដៃត្រជាក់របស់សិរីបានប៉ះនឹងខ្នងដៃមាំ និងក្ដៅភាយរបស់សំរិតដោយអចេតនា។ សិរីមានអារម្មណ៍ថាដូចមានចរន្តអគ្គិសនីរត់ពេញខ្លួន។

«អរគុណច្រើនបង... ចុះបងឈ្មោះអីដែរ?» សិរីសួរទាំងសម្លឹងភ្នែកសំរិតមិនដាក់។

«បងឈ្មោះសំរិត! បើទំនេរៗ យប់ឡើងអាចមកជជែកលេងនៅបន្ទប់បងបានណា» សំរិតនិយាយទាំងទះស្មាសិរីថ្នមៗ រួចដើរចូលបន្ទប់បាត់។

សិរីឈរស្ងៀម កាន់ដបសាប៊ូដែលនៅមានកម្ដៅពីបាតដៃរបស់សំរិតជាប់។ គេដឹងថា នេះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្ដើមប៉ុណ្ណោះ អាថ៌កំបាំងរវាងនិស្សិតច្បាប់ និងកម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ ច្បាស់ជាមានរឿងរ៉ាវបន្តទៀតមិនខាន។

 

មេឃងងឹតស្លុបទៅហើយ សិរីទើបតែត្រឡប់មកពីសាលារៀនវិញទាំងហត់នឿយ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តរបស់គេបែរជាអន្ទះសារចង់ជួបអ្នកជិតខាងម្នាក់នោះ។ គេកាន់ដបសាប៊ូកកក់សក់ដែលបានខ្ចីកាលពីម្សិលមិញ រួចដើរទៅគោះទ្វារបន្ទប់លេខ ២០៤។

«តុក... តុក... បងសំរិត! ខ្ញុំសិរី យកសាប៊ូមកសងបងវិញ» សិរីបន្លឺឡើងទាំងអ៊ុតមើលតាមប្រហោងទ្វារ។

«អូ... សិរីអី! ចូលមកមុនមកប្អូន ទ្វារអត់ដាក់គន្លឹះទេ បងកំពុងងូតទឹក!» សំឡេងរងំៗរបស់សំរិតបន្លឺចេញពីក្នុងបន្ទប់ទឹក ធ្វើឱ្យសិរីដឹងថាបងប្រុសម្នាក់នេះប្រហែលជាទើបតែត្រឡប់មកពីការដ្ឋានវិញដែរ។

សិរីរុញទ្វារចូលតិចៗ។ ក្នុងបន្ទប់តូចចង្អៀតដែលមានក្លិនសាប៊ូភាយចេញពីបន្ទប់ទឹក ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់និស្សិតច្បាប់ចាប់ផ្ដើមជ្រួលច្របល់។ គេអង្គុយចាំលើកៅអីឈើមួយក្បែរគ្រែ រហូតដល់សំឡេងទឹកឈប់ហូរ។

«ក្រាក...» ទ្វារបន្ទប់ទឹករបើកឡើង។ សំរិតដើរចេញមកទាំងខ្លួនប្រាណនាក្រាយ ស្លៀកតែកន្សែងពោះគោជុំវិញចង្កេះយ៉ាងខ្លី បញ្ចេញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងមាំ និងសាច់ពោះកង់ៗដែលមានតំណក់ទឹកដក់តិចៗ។

«ចាំបងយូរទេ? ថ្ងៃនេះការងារច្រើនបន្តិច ទើបមកដល់ផ្ទះយប់អញ្ចឹង» សំរិតនិយាយទាំងយកកន្សែងតូចមួយមកជូតសក់ រួចដើរទៅទាញខោខ្លីត្រឹមភ្លៅពីលើខ្សែមកបម្រុងនឹងស្លៀក។

សំរិតចាប់ផ្ដើមផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់បណ្ដើរ សន្ទនាបណ្ដើរដោយមិនមានភាពអៀនខ្មាស៖ «បង... បងនៅទីនេះតែម្នាក់ឯងទេមែន?» សិរីសួរទាំងលេបទឹកមាត់ក្អឹក។

«បាទ! បងនៅម្នាក់ឯងហ្នឹងឯង» សំរិតតប រួចក៏ស្រាយកន្សែងពោះគោចេញពីចង្កេះយ៉ាងរហ័ស។

ក្នុងខណៈដែលសំរិតលើកជើងម្ខាងដើម្បីលូកចូលក្នុងខោខ្លីនោះ កន្សែងដែលរបូតបានធ្វើឱ្យសិរីបានឃើញ «អាប្អូនតូច» របស់សំរិតមួយភ្លែតយ៉ាងច្បាស់នឹងភ្នែក។ វាមានពណ៌ស្រអែម និងមានទំហំមហិមាដែលលើសពីការស្មានរបស់សិរីឆ្ងាយណាស់។ ប៉ុន្តែសំរិតហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយពីខ្សែភ្នែករបស់សិរីឡើយ គេបន្តស្លៀកខោឱ្យរួចរាល់ រួចមកអង្គុយលើគ្រែទល់មុខសិរី។

«ចុះប្រពន្ធបងឯណា? បងសង្ហាមាំបែបហ្នឹង មិនជឿថាអត់ប្រពន្ធទេ!» សិរីព្យាយាមសម្រួលដង្ហើមដែលកំពុងញាប់ញ័រ។

«ហាហាហា! បងនៅកំលោះតើប្អូនអើយ គ្មានអ្នកណាយកទេ» សំរិតសើចទាំងគ្រវីក្បាល។

«មិនជឿទេ! ចុះបើបងមានអារម្មណ៍ម្ដងម្កាល តើបងទៅណា?»

«ប្រុសៗដូចយើង បើគ្មានអ្នកណា មានតែប្រើ "ដៃ" ខ្លួនឯងហ្នឹងឯង ហាហាហា! ចុះប្អូនវិញ អត់ដែលប្រើដៃទេមែន?» សំរិតសួរត្រឡប់មកវិញទាំងខ្សែភ្នែកខិលខូច។

សិរីធ្វើមុខក្រហម រួចឆ្លើយតិចៗ៖ «អត់ផង... ចាំបងបង្រៀនខ្ញុំផង ហាហា!»

«សង្ហាដូចប្អូន មិនខ្វះទេសង្សារ ឱ្យគេជួយទៅ មិនបាច់ប្រើដៃនាំតែហត់ទេ!»

សិរីតបវិញទាំងភ្នែកមិនព្រិចពីចន្លោះភ្លៅមាំរបស់សំរិត៖ «ខ្ញុំមិនទាន់គិតរឿងសង្សារទេបង... ចុះបងនោះ មាឌមាំដូចបង អាប្អូនតូចក៏មិនធម្មតាដែរ ខ្វះអីអ្នកចង់ជួយបងនោះ ហាហា!»

«បានសម្ដីណាស់ប្អូនឯង!» សំរិតឧទានទាំងសើច រួចក៏គ្រវីក្បាលតិចៗហាក់ដូចជាចាញ់ប្រៀបសម្តីនិស្សិតម្នាក់នេះ។

ប៉ុន្តែនិយាយដល់ត្រង់នេះ សិរីចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា នៅក្រោមក្រណាត់ខោខ្លីស្ដើងនោះ "អាប្អូនតូច" របស់សំរិតចាប់ផ្ដើមកម្រើកខ្លួន និងរីកមាឌឡើងបន្តិចម្តងៗ ហាក់ដូចជាឆ្លើយតបនឹងពាក្យសរសើរចំៗរបស់សិរីអញ្ចឹង។ សំរិតហាក់ដឹងខ្លួនថាមានអ្វីម្យ៉ាងមិនប្រក្រតី ក៏ប្រញាប់ទាញភួយដែលនៅក្បែរនោះមកគ្របពីលើជើងបន្លប់ រួចបន្តទាំងទឹកមុខក្រហមព្រឿងៗ៖

«តាមពិតទៅ... បងមិនសូវដែលស្គាល់អ្នកណាទេ ស្គាល់តែមិត្តភក្តិដែលជាកម្មករដូចគ្នានៅការដ្ឋានហ្នឹងឯង។ ពេលខ្លះពួកគេទៅផឹកស៊ីខាងក្រៅអស់ទៅ បងក៏នៅតែក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ឯងអផ្សុកដែរ»។

សិរីញញឹមក្នុងចិត្ត ព្រោះដឹងថាឱកាសមាសបានមកដល់ហើយ៖ «បាទបង... អូ! បងសំរិត បើបងទំនេរ មកលេងបន្ទប់ខ្ញុំមក? ខ្ញុំមានកុំព្យូទ័រ យើងអាចមើល "រឿង" ជុំគ្នា បែបនេះបងច្បាស់ជាមិនអផ្សុកដូចមុនទេ»។

សិរីបបួលទាំងមានគម្រោងទុកជាមុនយ៉ាងច្បាស់លាស់ក្នុងចិត្ត។ សំរិតងើបមុខសម្លឹងភ្នែកសិរីចំៗមួយសន្ទុះ រួចក៏ងក់ក្បាលយឺតៗទាំងញញឹមខិល៖

«បានតើ... អញ្ចឹងចាំយប់ស្អែក បងទៅលេងបន្ទប់ឯង»។

យប់ថ្ងៃសៅរ៍មកដល់ បរិយាកាសក្នុងអគារបន្ទប់ជួលហាក់មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងរាល់ដង។ សិរីបានរៀបចំបន្ទប់យ៉ាងមានរបៀប គេបានទិញស្រាបៀរត្រជាក់ៗមួយយួរ និងគ្រឿងក្លែមខ្លះមកដាក់លើតុរួចជាស្រេច។ បេះដូងរបស់និស្សិតច្បាប់រូបនេះលោតញាប់ខុសធម្មតា នៅពេលដែលគេដើរទៅគោះទ្វារបន្ទប់លេខ ២០៤។

«តុក... តុក... បងសំរិត! ខ្ញុំសិរី បើទំនេរតោះទៅលេងបន្ទប់ខ្ញុំ ខ្ញុំរៀបចំគ្រឿងក្លែមរួចអស់ហើយ!» សិរីបន្លឺឡើងទាំងស្នាមញញឹម។

បន្តិចក្រោយមក សំរិតក៏ដើរចេញមកទាំងសភាពសាមញ្ញបំផុត គឺអាវយឺតវាលក្លៀកពណ៌ស និងខោខ្លីត្រឹមភ្លៅពណ៌ប្រផេះដដែល ប៉ុន្តែលើកនេះវាហាក់ដូចជារឹតណែនត្រង់ចន្លោះភ្លៅជាងមុន។ ពួកគេទាំងពីរអង្គុយជុំគ្នានៅមុខកុំព្យូទ័រក្នុងបន្ទប់សិរី ជជែកគ្នាផង និងក្រេបស្រាបៀរផង រហូតដល់ចប់រឿងភាគមួយដែលកំពុងល្បី។

នៅពេលដែលជាតិស្រវឹងចាប់ផ្ដើមជ្រាបចូលក្នុងខ្លួនបន្តិចម្ដងៗ សិរីក៏ចាប់ផ្ដើមបញ្ចេញគម្រោងការរបស់គេ៖

«បងសំរិត... មើលរឿងអម្បាញ់មិញហាក់ដូចជាធម្មតាពេក។ ចុះបងធ្លាប់មើល 'រឿងបែបស្រើបស្រាល' (Blue) អត់បង?» សិរីសួរទាំងដៀងភ្នែកសម្លឹងមុខសំរិត។

«អត់ផងប្អូនអើយ! បងកម្មករសំណង់ដឹងអី រាល់ថ្ងៃដឹងតែពីលើកដែកលីសីុម៉ង់ត៍ហ្នឹង» សំរិតឆ្លើយទាំងសើចអឹមអៀន។

«អញ្ចឹងតោះ! ចាំខ្ញុំចាក់ឱ្យមើលម្ដង ចង់ដឹងថាវាខុសគ្នាម៉េចខ្លះ» សិរីមិនបង្អង់យូរ គេក៏បើកវីដេអូដែលបានត្រៀមទុក។

ពន្លឺពីអេក្រង់កុំព្យូទ័របញ្ចាំងមកលើផ្ទៃមុខអ្នកទាំងពីរ។ នៅពេលដល់ឈុតឆាក "ប្រតិបត្តិការ" ដ៏រោលរាលរវាងតួអង្គក្នុងរឿង សិរីលួចសង្កេតមើលសំរិត។ គេឃើញកម្មករសំណង់ម្នាក់នេះដកដង្ហើមធំៗ ហើយអ្វីដែលកាន់តែច្បាស់នោះគឺអាប្អូនតូច របស់សំរិតបានងើបឡើងរឹងកំព្រឹស រហូតដល់ទល់ខោខ្លីស្ដើងនោះយ៉ាងច្បាស់ក្រែត។

សិរីញញឹមខិល រួចចាប់ផ្ដើមនិយាយបង្អាប់៖ «អូហូ! បងសំរិត... មើលចុះ! រឿងមិនទាន់ចប់ផង តែមើលទៅក្ដ របស់បងហាក់ដូចជាចង់ចេញមកក្រៅមុនបាត់ទៅហើយមែនទេ?»

សំរិតមុខឡើងក្រហមងាំង គេព្យាយាមទាញជាយអាវយឺតមកបិទបាំង៖ «ប្អូនឯងនិយាយអីហ្នឹង! ប្រហែលជាមកពីជាតិស្រាបៀរទេដឹង...»

ពន្លឺព្រឿងៗពីអេក្រង់កុំព្យូទ័រដែលកំពុងចាក់ឈុតឆាកកាមគុណ បានជះមកលើផ្ទៃមុខអ្នកទាំងពីរ បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏អាប់អួល។ សិរីញញឹមខិល រួចខ្សឹបដាក់ត្រចៀកសំរិតទាំងសំឡេងស្រទន់៖

«មិនមែនស្រាបៀរទេបង... គឺវាឆ្លើយតបនឹងអ្វីដែលបងកំពុងឃើញហ្នឹងឯង។ មិនបាច់អៀនខ្ញុំទេបង យើងជាប្រុសដូចគ្នា រឿងនេះខ្ញុំក៏យល់ដែរ។ បងថាធ្លាប់តែជួយខ្លួនឯង...លើកនេះចង់ឲ្យខ្ញុំជួយវិញអត់?»។

សំរិតសម្លឹងភ្នែកសិរីចំៗ ភ្នែករបស់គេឡើងក្រហមព្រឿងៗដោយភ្លើងតណ្ហាដែលមិនអាចលាក់បាំងបានទៀតឡើយ។ គេភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសម្ដីដ៏ក្លាហានរបស់សិរីបន្តិច រួចសួរទាំងសំឡេងស្អកៗ៖ «ចុះ... ចុះប្អូនចង់ជួយបងយ៉ាងម៉េច?»

សិរីមិនឆ្លើយ តែគេបែរជាត្រឡប់ខ្លួន ពោបទៅលើជើងមាំរបស់សំរិតដែលកំពុងសណ្ដូកត្រង់លើពូក។ និស្សិតច្បាប់វ័យក្មេង ចាប់ផ្ដើមឱនទៅថើបញីញ៉ក់ត្រង់ចន្លោះភ្លៅរបស់សំរិត ឆ្លងកាត់ក្រណាត់ខោខ្លីស្ដើងដែលកំពុងរឹតណែនដោយមើមដំឡូងរបស់សំរិត។ ដៃម្ខាងរបស់គេសន្សឹមៗអង្អែលឡើងទៅលើក្បាលពោះដែលមានសាច់ដុំកង់ៗ និងឈានទៅឈ្លីចុងសុដន់មាំរបស់សំរិតយ៉ាងរោលរាល។

«អាស៎... សិរី... អ្ហឺស!» សំរិតបិទភ្នែកជិត ផ្ងាក្បាលទៅក្រោយទាំងដកដង្ហើមញាប់ស្មេរ។ ដៃមាំដែលធ្លាប់តែលើកដែកលីស៊ីម៉ង់ត៍ ពេលនេះបានលូកមកចាប់ឈ្លីក្បាលសិរីថ្នមៗ ជាការផ្ដល់សញ្ញាឱ្យបន្តសកម្មភាពដ៏ផ្អែមល្ហែមនេះ។

សិរីប្រើធ្មេញខាំទាញជាយខោខ្លីរបស់សំរិតយឺតៗ រហូតដល់ក្ដ ដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលបានលោតផ្អក់ចេញមកក្រៅយ៉ាងមានសេរីភាព។ វាមានទំហំធំ និងរឹងមាំ បញ្ចេញសរសៃវរវក់ខ្វាត់ខ្វែង បញ្ជាក់ពីភាពជាបុរសពេញកម្លាំងរបស់កម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ។

«បងសំរិត... ធំខ្លាំងណាស់... ចាំខ្ញុំប្រើ មាត់ ជួយបងឱ្យស្គាល់ឋានសួគ៌ម្ដងណា» សិរីខ្សឹប រួចក៏ចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាតដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗ លិទ្ធសម្អាតក្បាលនាគរាជរបស់សំរិតយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

«អាស៎..... ក្ដៅ និងស្រួលណាស់ប្អូន!» សំរិតថ្ងូរចេញមកទាំងបិទភ្នែក ខណៈដែលអណ្ដាតដ៏ទន់ល្មើយរបស់សិរីកំពុងតែបបោសអង្អែល ក្ដ និងចង្កោមពងស្វាស របស់គេយ៉ាងរោលរាល។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ដោយទ្រាំនឹងភាពស្រើបស្រាលលែងបាន សំរិតក៏ក្រោកឈរឡើង រួចដោះអាវវាលក្លៀក និងស្រាតខោខ្លីចេញអស់ បន្សល់ទុកនូវរាងកាយមាំមួនននោលគកនៅចំពោះមុខសិរី ក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំព្រឿងៗក្នុងបន្ទប់។

សាច់ដុំទ្រូងដ៏ហាប់ណែន និងសាច់ពោះកង់ៗដែលធ្លាប់តែឆ្លងកាត់ការងារធ្ងន់ ពេលនេះបានបញ្ចេញរិទ្ធយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ សំរិតមិនបង្អង់យូរ គេក៏ចាប់ផ្ដើមវាយបក វិញម្ដង ដោយទាញរាងកាយសខ្ចីរបស់សិរីឱ្យដេកទៅលើពូក រួចទ្រោបពីលើ ប្ដូរឱ្យនិស្សិតច្បាប់វ័យក្មេងនៅពីក្រោមវិញម្ដង។

«បងក៏ចង់ដឹងដែរថា តើសាច់សខ្ចីរបស់និស្សិត... វាក្ដៅដល់កម្រិតណា!» សំរិតខ្សឹបទាំងសំឡេងស្អក រួចក៏បង្អោនមុខទៅថើបញីញ៉ក់លើកញ្ចឹងក និងដើមទ្រូងរបស់សិរីយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

បបូរមាត់ដ៏មានអំណាចរបស់កម្មករសំណង់ បានបន្សល់ទុកនូវស្នាមក្រហមព្រឿងៗលើស្បែកដ៏ម៉ដ្តរលោងរបស់សិរី។ ដៃមាំទាំងសងខាងរបស់សំរិត ចាប់ផ្ដើមអង្អែលស្ទាបស្ទង់គ្រប់កន្លែងលើរាងកាយសិរី ធ្វើឱ្យក្មេងកំលោះថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក៖

«អ្ហឺស... បងសំរិត.... ថើបខ្ញុំឱ្យខ្លាំងបន្តិចទៀតមក!»

រាងកាយមាំមួនសម្បុរស្ពាន់របស់សំរិត និងរាងកាយសខ្ចីម៉ដ្តរលោងរបស់សិរី បាននៅប្រឈមមុខគ្នាយ៉ាងត្រដែត ក្រោយពេលដែលសំរិតបានសម្រាតសម្លៀកបំពាក់ចុងក្រោយរបស់សិរីចេញអស់ ។ ភាពកក់ក្ដៅដែលភាយចេញពីសាច់និងសាច់ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថា ពិភពលោកនេះសល់តែពួកគេពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ ។

សំរិត ដែលពោរពេញដោយកម្លាំងបាយ និងភាពស្រេកឃ្លាននៃបុរសភេទ បានចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាតដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗ លិទ្ធបបោសអង្អែលសព្វសាច់ជុំវិញរាងកាយដ៏ទន់ត្រជាក់របស់ សិរី។ គេចាប់ផ្ដើមថើបជញ្ជក់យ៉ាងងប់ងល់ តាំងពីចុងជើង រំកិលឡើងមកដល់ភ្លៅសខ្ចី រហូតដល់ដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែន រួចបន្តអូសអណ្ដាតទៅញក់ញីត្រង់ឃ្លៀកដែលមានរោមខ្មៅៗស្ដើងៗ បង្កើនភាពស្រើបស្រាលដល់និស្សិតច្បាប់រូបនេះឱ្យរើបម្រះតិចៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់សំរិតសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់សិរីទាំងក្ដីខ្នាញ់ ចំពោះភាពម៉ដ្តរលោងនៃស្បែក ដែលខុសប្លែកដាច់ពីស្បែកគ្រើមៗ និងរឹងមាំរបស់គេ ប្រៀបដូចជាការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងភាពទន់ភ្លន់ និងកម្លាំងដ៏រឹងមាំដែលមិនអាចតទល់បាន។

«អាស៎... បងសំរិត...! អ្ហឺស!» សិរីថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក ខណៈដែលរាងកាយរបស់គេកន្ត្រាក់ឆ្លើយតបនឹងរាល់ការប៉ះពាល់ ។

នៅពេលដែលតណ្ហាឡើងដល់ចំណុចកំពូល សំរិតក៏ចាប់ផ្ដើមរៀបចំ "ក្បាច់នាគចូលរូង" ។ គេលើកជើងទាំងសងខាងរបស់សិរីមកគងលើស្មាមាំរបស់គេ រួចយក ក្ដ ដែលកំពុងតែងើបឈរអំនួត មកផ្អឹបនឹងមាត់រូងដ៏តូចចង្អៀតរបស់សិរី ៖

«ដកដង្ហើមវែងៗណា... ហើយបន្ធូរអារម្មណ៍ណា...» សំរិតខ្សឹប រួចក៏សម្រុកបញ្ជូនក្ដចូលទៅក្នុងគូទមួយទំហឹងយ៉ាងកប់ៗ ។

«អូយ...! ពេញណាស់... ស្រួលខ្លាំងណាស់បង... អ្ហឺស!» សិរីស្រែកថ្ងូរលាយឡំនឹងដង្ហើមញាប់ស្មេរ ព្រោះតែភាពរឹងមាំ និងកម្ដៅកាយរបស់កម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ បានបំពេញរាងកាយរបស់គេយ៉ាងពេញលេញ ។

បន្ទាប់ពីបានបញ្ជូន «នាគរាជមហិមា» ចូលទៅក្នុងរូងដ៏តូចចង្អៀតរបស់សិរីរហូតដល់កប់គល់រួចមក សំរិតមិនបង្អង់យូរឡើយ។ គេចាប់ផ្ដើមប្រើកម្លាំងបាយដែលធ្លាប់តែលីស៊ីម៉ង់ត៍ និងលើកដែក មកបញ្ចេញចលនាចង្កេះយ៉ាងមានអំណាច។

«អាស៎... បងសំរិត! ខ្លាំងណាស់បង... អ្ហឺស! ពេញ... ពេញក្នុងខ្លួនខ្ញុំអស់ហើយ!» សិរីស្រែកថ្ងូរទាំងដង្ហើមញាប់ស្មេរ ដៃទាំងសងខាងខ្វាមកម្រាលពូកយ៉ាងណែន ខណៈដែលរាងកាយសខ្ចីរបស់គេរញ្ជួយទៅតាមចង្វាក់សម្រុករបស់សំរិត។

សំរិតបង្កើនល្បឿនកាន់តែខ្លាំង គេចាប់ជើងទាំងសងខាងរបស់សិរីមកផ្អឹបនឹងទ្រូងមាំរបស់គេ រួចបុកសម្រុកចូលទៅមួយទំហឹងៗ «ប្លាប់ៗ... ប្លាប់ៗ...»។ សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់បន្លឺឡើងពេញបន្ទប់ លាយឡំនឹងសំឡេងដកដង្ហើមហង្ហក់របស់បុរសទាំងពីរ។

«សិរី... ឯងស្រួលទេ? មើលចុះ... ក្ដរបស់បងវារីករាយនឹងគូទរបស់ឯងខ្លាំងណាស់!» សំរិតខ្សឹបទាំងសំឡេងស្អក រួចឱនទៅជញ្ជក់មាត់សិរីយ៉ាងរោលរាល ដើម្បីបន្លប់ភាពស្រើបស្រាលដែលស្ទើរតែផ្ទុះចេញមក។

សិរីមិនអាចឆ្លើយបានឡើយ គេបានត្រឹមតែងើបក្បាលទៅក្រោយ បិទភ្នែកជិត និងថ្ងូរចេញមកមិនដាច់មាត់។ ភាពរឹងមាំរបស់កម្មករសំណង់ម្នាក់នេះ ពិតជាធ្វើឱ្យនិស្សិតច្បាប់ដូចជាគេមានក្ដីសុខ ដែលកំពុងតែបោកបក់ក្នុងរាងកាយ។

នៅពេលដល់ចំណុចកំពូល សំរិតសម្រុកចុងក្រោយយ៉ាងខ្លាំងក្លា រួចក៏បញ្ចេញ «ទឹកកាម» ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ទៅក្នុងមាត់ល្អាងរបស់សិរី ហាក់ដូចជាការចាក់ស៊ីម៉ង់ត៍បំពេញគ្រឹះដ៏រឹងមាំមួយ។ អ្នកទាំងពីរដេកដកដង្ហើមញាប់ស្មេរលើគ្នា ក្រោមពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំ បន្សល់ទុកនូវអនុស្សាវរីយ៍ដ៏រោលរាលដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន។

ពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំក្នុងបន្ទប់ជួលជះមកលើរាងកាយនាក្រាយទាំងពីរដែលកំពុងដេកកៀកកិតគ្នាលើពូក។ សំរិតដកដង្ហើមវែងៗ រួចទាញភួយមកគ្របត្រឹមចង្កេះឱ្យសិរី មុននឹងលូកដៃមាំទៅអង្អែលថ្ពាល់សិរីថ្នមៗ។

សំរិត៖ «ហត់ខ្លាំងទេ? មើលចុះ ញើសស្រោចខ្លួនអស់ហើយ... បងសុំទោសណា បើលើសកម្លាំងបន្តិចមិញហ្នឹង។»

សិរីញញឹមទាំងមុខក្រហម រួចរំកិលខ្លួនទៅក្បែរទ្រូងមាំរបស់សំរិត «មិនអីទេបង... ខ្ញុំមិនដែលដឹងថា បុរសមាំដូចបង ពេលនៅជិតទៅកក់ក្ដៅដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ។ ខ្ញុំចូលចិត្តឱ្យបង "ប្រើកម្លាំង" បែបហ្នឹងដាក់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់។»

សំរិត៖ (សើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចថើបសក់ក្បាលសិរីមួយខ្សឺតយ៉ាងវែង) «សម្ដីផ្អែមមែនទែនអាល្អិតនេះ! ចុះកាលពីមុន ពេលឃើញបងងូតទឹកនៅខាងក្រោម ឯងលួចគិតអីខ្លះ ប្រាប់បងឱ្យត្រង់មកមើល៍?»

សិរី៖ (សើចអៀនៗ) «គិតអីបង! គ្រាន់តែឃើញបងបាញ់ទឹកស្រោចលើសាច់ដុំទ្រូង ហើយដុសសាប៊ូចុះឡើង... ខ្ញុំអត់ដកដង្ហើមស្ទើរមិនរួច។ ក្នុងចិត្តចង់តែរត់ទៅជួយដុសខ្នងឱ្យបងភ្លាមៗហ្នឹងឯង។»

សំរិត៖ «ចង់ជួយដុសខ្នង ឬចង់ជួយដុស អាប្អូនតូច បង? ហាហា! មើលចុះ ពេលនេះឯងបានស្គាល់វា ហើយ... តើវាដូចអ្វីដែលប្អូនធ្លាប់ស្រមៃអត់?»

សិរីលូកដៃទៅអង្អែលក្ដរបស់សំរិតដែលថមថយបន្តិចទៅហើយ «វាលើសពីការស្រមៃទៀតបង... ទាំងទំហំ ទាំងកម្ដៅ និងភាពរឹងមាំរបស់វា។ យប់នេះ... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងពេញលេញបំផុត ដែលមានបងនៅក្បែរបែបនេះ។»

សំរិត ឱនទៅខ្សឹបក្បែរត្រចៀក «អញ្ចឹងចាប់ពីយប់នេះទៅ... បងមិនឱ្យប្អូនដេកអផ្សុកម្នាក់ឯងទៀតទេ។ រាល់ថ្ងៃបងធ្វើការសំណង់ហត់នឿយខ្លាំងណាស់ តែបងដឹងថាមានឯងចាំនៅទីនេះ បងមានកម្លាំងចិត្តមកវិញភ្លាម។ យប់ស្អែក... បងនឹងមកមើលថែឯងឱ្យដល់ចិត្តម្ដងទៀត។»

សិរី៖ «បាទបង... ខ្ញុំនឹងរង់ចាំបងរាល់យប់។»