[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៤

ភាគទី ៤៖ អាថ៌កំបាំងដែលចាប់ផ្ដើមបែកធ្លាយ

ព្រឹកថ្ងៃច័ន្ទ បរិយាកាសនៅក្នុងភូមិហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងប្រែប្រួល។ នៅតូបលក់ដូររបស់ អ៊ំសុខា មានមនុស្សស្រីវ័យកណ្ដាល ២-៣ នាក់ទៀត កំពុងឈរជជែកគ្នាទាំងទឹកមុខសម្ងាត់។

«នែ៎! ដឹងទេ? ម្សិលមិញខ្ញុំឃើញកូនប្រុសលោកសុខុម ដើរជាមួយអាពួកសក់វែងម្នាក់នៅផ្សារ» អ៊ំសុខានិយាយទាំងបញ្ចេញបញ្ចូល «មើលទៅស្និទ្ធស្នាលប្លែកណាស់ គ្រូនរាហ្នឹងភ័យឡើងស្លេកមុខពេលឃើញខ្ញុំ។ ចម្លែកណាស់ មនុស្សរៀបរយដូចគេ ម៉េចក៏ទៅសេពគប់ជាមួយពួកមនុស្សមិនដឹងប្រភពអញ្ចឹង?»

«ប្រយ័ត្នតែវា... ដូចអាពួក "ខ្ទើយ" ទៅ ខ្មាសគេងាប់ហើយគ្រួសារហ្នឹង!» អ្នកជិតខាងម្នាក់ទៀតបន្ថែម។

ខណៈនោះ នរាបើកម៉ូតូកាត់។ គេឃើញខ្សែភ្នែកសម្លឹងមកខុសពីធម្មតា ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ស្រាវឆ្អឹងខ្នងភ្លាមៗ។ គេប្រញាប់បន្ថែមល្បឿនសំដៅទៅសាលារៀនទាំងបេះដូងលោតមិនឈប់។

នៅសាលារៀន នរាព្យាយាមផ្ដោតអារម្មណ៍លើមេរៀនគណិតវិទ្យា តែចិត្តរបស់គេបែរជានៅជាប់នឹងសម្ដីរបស់ភូមិ និងការឱបដ៏កក់ក្ដៅកាលពីម្សិលមិញ។

«លោកគ្រូនរា! លោកគ្រូសរសេរលេខខុសហើយ!» សិស្សម្នាក់ស្រែកប្រាប់។ នរាភ្ញាក់ព្រើត សម្លឹងមើលក្តារខៀន។ គេសរសេររូបមន្តច្របូកច្របល់អស់។ គេដកដង្ហើមធំ រួចសម្រួលអារម្មណ៍៖ «គ្រូសុំទោស... គ្រូគ្រាន់តែរាងវិលមុខបន្តិច»។

ក្នុងម៉ោងសម្រាក រស្មីដើរមកជួបនរានៅបន្ទប់គ្រូ។ នាងយកនំមកផ្ញើគេដូចរាល់ដង តែលើកនេះនាងសម្លឹងមើលគេដោយភ្នែកសង្ស័យបន្តិច។ «នរា... ម្សិលមិញក្រោយពីចេញពីផ្ទះខ្ញុំ អ្នកទៅណាបន្តមែនទេ? ប៉ារបស់ខ្ញុំគាត់ថា ឃើញអ្នកបើកម៉ូតូទៅម្ខាងទៀតនៃក្រុង»។

នរាមានអារម្មណ៍ថាដូចជាត្រូវគេចាប់កំហុសបាន៖ «គឺ... ខ្ញុំគ្រាន់តែទៅរកទិញសៀវភៅមេរៀនថ្មី»។ រស្មីញញឹមតិចៗ តែមិននិយាយអ្វីបន្ត។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់រវាងអ្នកទាំងពីរ កាន់តែធ្វើឱ្យនរាមានអារម្មណ៍ថា របាំងមុខរបស់គេកាន់តែធ្ងន់។

ល្ងាចឡើង ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ នរាឃើញប៉ាកំពុងអង្គុយលើសាឡុង សម្លឹងមើលមកគេដោយភ្នែកមុតស្រួច។ «នរា! មកទីនេះ ប៉ាមានរឿងចង់សួរ»។

នរាដើរទៅអង្គុយចុះទាំងញ័រដៃ៖ «បាទប៉ា?» «អ៊ំសុខាប្រាប់ប៉ាថា ឯងទៅសេពគប់ជាមួយពួកក្មេងបាតសង្គមម្នាក់មែនទេ? តើវាជានរណា? ហើយហេតុអីបានជាឯងត្រូវទៅសើចសប្បាយជាមួយវានៅក្នុងហាងកាហ្វេ?» លោកសុខុមសួរដោយសំឡេងគ្រហឹម។

«គាត់... គាត់គ្រាន់តែជាមិត្តភក្តិដែលចូលចិត្តសិល្បៈដូចគ្នាទេប៉ា» នរាតបទាំងញ័រៗ។ «មិត្តភក្តិ?» ប៉ាដើរមកជិត រួចសម្លឹងចំមុខ «ចាំទុក! ឯងជាកូនប៉ា ជាគ្រូបង្រៀន។ កុំឱ្យប៉ាឮពាក្យចចាមអារ៉ាមមិនល្អពីឯងទៀត បើមិនអញ្ចឹងទេ ប៉ានឹងមិនឱ្យឯងចេញពីផ្ទះសូម្បីតែមួយជំហាន!»។

នរារត់ចូលបន្ទប់ បិទទ្វារជិត រួចយំខ្សឹកខ្សួល។ គេមានអារម្មណ៍ថាពិភពលោករបស់គេកំពុងតែរួមតូចទៅៗ។ ស្រាប់តែទូរស័ព្ទរបស់គេលោតសារមក។ ភូមិ៖ «នរា... ថ្ងៃនេះមេឃស្អាតណាស់។ កុំភ្លេចងើបមើលមេឃខ្លះផង។ កុំឱ្យពពកខ្មៅនៃពាក្យសម្ដីអ្នកដទៃ បិទបាំងពន្លឺក្នុងចិត្តអ្នកអី»។

នរាសម្លឹងមើលសារនោះទាំងទឹកភ្នែក។ គេសម្រេចចិត្តផ្ញើសារតបវិញជាលើកដំបូង៖ នរា៖ «ភូមិ... ខ្ញុំខ្លាច។ ប៉ាខ្ញុំចាប់ផ្ដើមដឹងរឿងយើងហើយ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើម៉េចទេ»។

មិនយូរប៉ុន្មាន ភូមិតបមកវិញ៖ «បើខ្លាច... មកជួបខ្ញុំនៅកន្លែងដដែល។ ខ្ញុំនឹងនៅចាំការពារឯង»។

យប់ជ្រៅ ពេលដែលប៉ាម៉ាក់លង់លក់អស់ នរាសម្រេចចិត្តធ្វើរឿងដែលគេមិនធ្លាប់ធ្វើក្នុងជីវិត។ គេលួចចេញតាមបង្អួច រួចដើរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ទៅកាន់ហាងកាហ្វេរបស់ភូមិដែលនៅមិនឆ្ងាយ។

នៅមុខហាង ភូមិឈររង់ចាំទាំងស្នាមញញឹម។ គេពាក់អាវរងាពណ៌ប្រផេះ មើលទៅកក់ក្ដៅណាស់។ «ឯងហ៊ានណាស់ នរា» ភូមិនិយាយទាំងសើចតិចៗ។ «ខ្ញុំគ្មានកន្លែងណាទៅទៀតទេ ភូមិ» នរាតបទាំងដកដង្ហើមហត់។

ភូមិនាំនរាឡើងទៅលើដំបូលហាងកាហ្វេ។ នៅទីនោះ គេអាចមើលឃើញផ្កាយពេញមេឃ និងពន្លឺភ្លើងក្រុងភ្នំពេញដ៏ស្រស់ស្អាត។ «អង្គុយចុះមក» ភូមិហុចកាហ្វេក្ដៅមួយកែវឱ្យនរា។

អ្នកទាំងពីរអង្គុយជិតគ្នា។ នរាមានអារម្មណ៍ថា សម្ពាធដែលគេមានពេញមួយថ្ងៃបានរលាយបាត់អស់។ «ភូមិ... ហេតុអីបានជាឯងរស់នៅដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃបាន?» នរាសួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

ភូមិសម្លឹងមើលផ្កាយ រួចតប៖ «ព្រោះជីវិតយើងខ្លីណាស់ នរា។ បើខ្ញុំចំណាយពេលរស់ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តអ្នកដទៃ នោះខ្ញុំនឹងបាត់បង់ជីវិតខ្លួនឯង។ ខ្ញុំធ្លាប់រងការរើសអើង ធ្លាប់ត្រូវគេដេញចេញពីផ្ទះ... តែអ្វីដែលខ្ញុំទទួលបានមកវិញ គឺសេរីភាពក្នុងចិត្ត»។

នរាសម្លឹងមើលមុខភូមិ។ ពន្លឺព្រះច័ន្ទចាំងមកលើមុខបុរសម្នាក់នេះ ធ្វើឱ្យគេមើលទៅដូចជាទេវតានៃសេរីភាព។ ភូមិងាកមកសម្លឹងនរាវិញ។ ដៃរបស់ភូមិលូកមកអង្អែលថ្ពាល់នរាថ្នមៗ។

«ឯងស្អាតណាស់ នរា... មិនមែនស្អាតដោយសាររបាំងមុខដែលអ្នកពាក់ទេ តែស្អាតដោយសារភាពទន់ភ្លន់ក្នុងចិត្តឯង»។ ភូមិឱនមកជិត... នរាធ្មេចភ្នែកទាំងបេះដូងលោតខុសចង្វាក់។ បបូរមាត់របស់ពួកគេប៉ះគ្នាថ្នមៗ។ វាជាការថើបដ៏ផ្អែមល្ហែម និងពោរពេញដោយការលួងលោម។ សម្រាប់នរា នេះគឺជាលើកដំបូងដែលគេមានអារម្មណ៍ថា គេជា "មនុស្ស" ដែលមានសិទ្ធិស្រឡាញ់។

ក្រោយពីការថើបនោះ នរាផ្អែកក្បាលលើស្មារបស់ភូមិ។ គេញញឹម... ជាស្នាមញញឹមដែលមិនចាំបាច់ហាត់នៅមុខកញ្ចក់ឡើយ។ «អរគុណភូមិ... អរគុណដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនៅមានតម្លៃ»។ ភូមិកាន់ដៃនរាជាប់៖ «ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យឯងនៅម្នាក់ឯងទៀតទេ»។

នរាត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញទាំងអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ។ គេលួចចូលតាមបង្អួចបន្ទប់វិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ តែនៅពេលដែលគេបើកភ្លើងបន្ទប់... គេស្ទើរតែដាច់ផ្ងារ។

លោកសុខុម អង្គុយនៅលើគ្រែដេករបស់គេ ក្នុងដៃកាន់ទូរស័ព្ទរបស់នរាដែលគេភ្លេចទុកចោល។ «ឯងទៅណា?» ប៉ាសួរដោយសំឡេងត្រជាក់ដូចទឹកកក។

នរាឈរធ្មឹង ខ្លួនប្រាណញ័រដូចកូនបក្សីត្រូវទឹកភ្លៀង។ «ប៉ា... ខ្ញុំ...»

«ឯងលួចចេញទៅជួបវា! ហើយសារទាំងនេះជាស្អី?» ប៉ាគ្រវែងទូរស័ព្ទទៅលើឥដ្ឋបែកខ្ទេច។ «ឯងស្រឡាញ់ប្រុស? ឯងចង់ធ្វើឱ្យត្រកូលប៉ារលាយមែនទេ?»

ប៉ាស្ទុះមកទះកំផ្លៀងនរាមួយទំហឹង រហូតគេដួលទៅលើដី។ សំឡេងម៉ាក់រត់ចូលមកទាំងស្លន់ស្លោ។ «លោក! ឈប់ទៅ! កុំធ្វើបាបកូន!» ម៉ាក់ស្រែកយំ។

«កូនអញ្ចឹងឬ? វាជាសត្វចម្លែក! វាមិនមែនជាកូនខ្ញុំទេ!» ប៉ាស្រែកខ្លាំងៗ រួចចង្អុលមុខនរា «ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងហាមចេញពីបន្ទប់នេះដាច់ខាត! បើឯងមិនព្រមរៀបការជាមួយរស្មីទេ ឯងកុំហៅយើងថាប៉ាទៀត!»

នរាអង្គុយឱបមុខយំនៅលើឥដ្ឋ។ ភាពងងឹតបានគ្របដណ្ដប់មកលើគេម្ដងទៀត តែលើកនេះ វាខ្លាំងជាង និងឈឺចាប់ជាងមុនរាប់ពាន់ដង។