[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៥

ភាគទី ៥៖ ពន្លឺក្នុងគុកងងឹត

បន្ទាប់ពីព្យុះភ្លៀងនៃកំហឹងរបស់ឪពុកបានកន្លងផុតទៅ នរាត្រូវគេបង្ខាំងឱ្យនៅក្នុងបន្ទប់ដេករបស់ខ្លួន។ ទ្វារត្រូវគេចាក់សោពីខាងក្រៅ បង្អួចដែលធ្លាប់តែជាច្រកចេញទៅរកសេរីភាព ក៏ត្រូវបានគេវាយដែកបិទជិត។ នរាអង្គុយនៅកាច់ជ្រុងគ្រែ សម្លឹងមើលទូរស័ព្ទដែលបែកខ្ទេចនៅលើឥដ្ឋ។ គេមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងមិនមែនជា "កូន" ឡើយ តែជា "ទាសករនៃកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ឪពុករបស់គេ"។

ស្នាមទះកំផ្លៀងនៅលើថ្ពាល់នៅតែក្រហមដដែល តែវាខ្លោចផ្សាមិនស្មើនឹងពាក្យសម្ដីរបស់ប៉ាដែលជេរគេថា "សត្វចម្លែក" នោះទេ។

សូរដកគន្លឹះទ្វារបន្លឺឡើង។ នរាស្មានតែជាប៉ាមកជេរស្ដីបន្ថែម តែអ្នកដែលដើរចូលមកបែរជា រស្មី។ នាងកាន់ថាសអាហារ និងថ្នាំលាបមុខ ដើរចូលមកទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំ។

«នរា... ញ៉ាំអីបន្តិចទៅ» នាងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់។

នរាងើបមុខមើលនាងទាំងភ្នែករលីងរលោង៖ «រស្មី... នាងដឹងរឿងអស់ហើយមែនទេ? ប៉ាប្រាប់នាងមែនទេ?»

រស្មីងក់ក្បាល រួចអង្គុយចុះក្បែរគេ៖ «លោកពុកប្រាប់ប៉ារបស់ខ្ញុំ... គាត់ខឹងខ្លាំងណាស់។ គាត់ថាលោកជាមនុស្សមិនល្អ គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំឈប់ទាក់ទងលោក»។

នរាសើចទាំងឈឺចាប់៖ «មែនហើយ! ខ្ញុំជាមនុស្សមិនល្អ... ខ្ញុំបោកប្រាស់នាង ខ្ញុំបោកប្រាស់គ្រប់គ្នា។ នាងគួរតែស្អប់ខ្ញុំដូចដែលប៉ាខ្ញុំស្អប់ខ្ញុំទៅ រស្មី»។

រស្មីមិននិយាយអ្វីឡើយ នាងលូកដៃយកសំឡីជ្រលក់ទឹកថ្នាំ រួចជូតលើស្នាមរបួសត្រង់ជ្រុងមាត់នរាថ្នមៗ។ «នរា... ចុះបើខ្ញុំប្រាប់ថា ខ្ញុំមិនដែលស្អប់លោកទេ?»

នរាស្រឡាំងកាំង សម្លឹងមើលមុខរស្មី។

«តាមពិត... ខ្ញុំសង្ស័យយូរហើយ» រស្មីបន្តទាំងស្នាមញញឹមក្រៀមៗ «ភ្នែករបស់លោកមិនដែលមើលមកខ្ញុំក្នុងនាមជាគូស្នេហ៍ឡើយ។ លោកមើលមកខ្ញុំដូចជាប្អូនស្រី ឬមិត្តភក្តិ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែព្យាយាមបោកខ្លួនឯង ព្រោះខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តលោកពិតមែន»។

រស្មីចាប់ដៃនរាជាប់៖ «នរា... ជីវិតរបស់លោកជារបស់លោក មិនមែនជារបស់លោកពុក ឬរបស់អ្នកជិតខាងឡើយ។ ខ្ញុំដឹងថាលោកស្រឡាញ់ភូមិ។ ខ្ញុំបានឃើញរូបដែលគេរូបលោក វាពិតជាកក់ក្ដៅណាស់»។

«រស្មី... នាងដឹងច្រើនថ្នាក់ហ្នឹងផង?»

«ចាស! ខ្ញុំបានលួចទៅហាងកាហ្វេនោះ មុនពេលឈៀងមកទីនេះ។ ភូមិភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ គេចង់មកជួយលោក តែខ្ញុំប្រាប់គេឱ្យរង់ចាំសិន» រស្មីដកដង្ហើមធំ «នរា... ខ្ញុំនឹងជួយលោក។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ប៉ារបស់ខ្ញុំថា ខ្ញុំនៅតែចង់ភ្ជាប់ពាក្យជាមួយលោក ដើម្បីឱ្យលោកពុកទុកចិត្ត ហើយផ្ដល់សេរីភាពឱ្យលោកវិញ»។

នរាភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសម្តីរស្មី៖ «នាងប្រាកដនឹងធ្វើបែបនេះទេ? ចុះកិត្តិយស និងអនាគតរបស់នាង?»

«កិត្តិយសពិតប្រាកដ គឺការរស់នៅដោយស្មោះត្រង់នឹងមនសិការខ្លួនឯង» រស្មីនិយាយដោយភាពរឹងមាំ «ខ្ញុំនឹងដើរតួជា "គូដណ្តឹង" ដ៏ល្អ ដើម្បីបិទមាត់អ្នកជិតខាង និងឱ្យលោកពុកឈប់តាមដានលោក។ នៅពីក្រោយខ្នង ខ្ញុំនឹងឱ្យលោកមានសេរីភាពទៅជួបភូមិ និងរស់នៅជាខ្លួនឯង»។

នរាយំខ្លាំងៗ រួចឱបរស្មី៖ «អរគុណ... អរគុណខ្លាំងណាស់រស្មី។ នាងជាមនុស្សស្រីដែលល្អបំផុតក្នុងជីវិតខ្ញុំ»។

រស្មីនាំនរាចុះមកជួបលោកសុខុមដែលកំពុងអង្គុយមាំនៅតុឈើ។ «លោកពុក... នរាគាត់ដឹងខុសហើយ» រស្មីនិយាយទាំងទឹកមុខញញឹម «ពួកយើងបានជជែកគ្នា រឿងមិញនេះគ្រាន់តែជាការយល់ច្រឡំ។ នរាគ្រាន់តែចង់រៀនគូររូបជាមួយមិត្តភក្តិម្នាក់នោះប៉ុណ្ណោះ»។

លោកសុខុមសម្លឹងមើលនរាដោយភ្នែកសង្ស័យ៖ «មែនទេ នរា?»

នរាឱនក្បាល លេបទឹកមាត់ រួចឆ្លើយតាមសម្ដីដែលរស្មីបង្រៀន៖ «បាទប៉ា... ខ្ញុំសុំទោស។ ខ្ញុំនឹងឈប់ទៅទីនោះទៀតហើយ។ ខ្ញុំនឹងខំធ្វើជាកូនល្អ និងជាគូដណ្តឹងដ៏ល្អរបស់រស្មី»។

ប៉ាសម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរយូរ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ល្អ! បើមានរស្មីនៅជិត ខ្ញុំក៏ធូរចិត្តខ្លះដែរ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ឯងអាចទៅបង្រៀនវិញបាន តែត្រូវឱ្យរស្មីទៅជាមួយជានិច្ច»។

យប់នោះ ម៉ាក់របស់នរាលួចយកទូរស័ព្ទថ្មីមួយមកឱ្យនរាស្ងាត់ៗ។ «ម៉ាក់ជួយកូនបានតែប៉ុណ្ណឹងទេ... កូនត្រូវប្រយ័ត្នណា» ម៉ាក់ខ្សឹប រួចដើរចេញទៅវិញទាំងទឹកភ្នែក។

នរាប្រញាប់ផ្ញើសារទៅភូមិភ្លាម៖ «ភូមិ... ខ្ញុំមិនអីទេ រស្មីជួយខ្ញុំហើយ។ តែយើងត្រូវសម្តែងបន្តិចសិន។ កុំបារម្ភពីខ្ញុំអី ខ្ញុំនឹងរកវិធីទៅជួបឯងឱ្យបាន»។

ភូមិតបមកវិញ៖ «អរគុណមេឃដែលនៅមានពន្លឺឱ្យឯង។ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំឯងជានិច្ច មិនថាត្រូវរង់ចាំយូរប៉ុណ្ណាឡើយ»។

ព្រឹកបន្ទាប់ នរាដើរចេញពីផ្ទះជាមួយរស្មី។ អ៊ំសុខាឈរមើលពីចម្ងាយទាំងខ្សឹបខ្សៀវជាមួយមិត្តភក្តិ។ «ឃើញទេ? ចុងក្រោយនៅតែត្រូវរៀបការជាមួយស្រី។ អាពួកហ្នឹងប្រហែលជាគ្រាន់តែឆ្កួតមួយពេលទេដឹង?»

នរាឮសម្ដីទាំងនោះ តែលើកនេះគេមិនភ័យស្លន់ស្លោដូចមុនឡើយ។ គេកាន់ដៃរស្មី រួចដើរទៅមុខទាំងក្បាលងើបត្រង់។ ទោះបីជាដៃដែលគេកាន់មិនមែនជាដៃដែលគេប្រាថ្នា តែវាជាដៃដែលផ្ដល់កម្លាំងចិត្តឱ្យគេតស៊ូ។

នៅសាលារៀន ក្នុងម៉ោងសម្រាក រស្មីធ្វើជាដើរទៅទិញទឹក រួចឱ្យនរាលួចទៅជួបភូមិនៅខាងក្រោយរបងសាលា។ ភូមិឈរនៅទីនោះ ទាំងទឹកមុខបារម្ភ។ គ្រាន់តែឃើញមុខគ្នា ពួកគេទាំងពីរនាក់ចង់ស្ទុះទៅឱបគ្នា តែត្រូវទប់ចិត្តព្រោះខ្លាចខ្សែភ្នែកសិស្ស និងគ្រូដទៃ។

«នរា... ឯងហត់ខ្លាំងណាស់មែនទេ?» ភូមិសួរទាំងក្ដុកក្ដួល។

«ហត់... តែខ្ញុំមានសង្ឃឹមហើយភូមិ។ រស្មីប្រាប់ខ្ញុំថា ជីវិតខ្ញុំជា "ក្រដាសស" គ្មានអ្នកណាមានសិទ្ធិមកគូសវាសក្រៅពីខ្លួនឯងឡើយ» នរានិយាយទាំងញញឹម។

ភូមិហុចសៀវភៅគំនូរថ្មីមួយឱ្យនរា៖ «ក្នុងនេះមានរូបដែលខ្ញុំគូរឯងគ្រប់ពេលដែលយើងនៅជាមួយគ្នា។ ចូររក្សាវាទុក បើថ្ងៃណាមួយឯងមានអារម្មណ៍ថាចង់បោះបង់ សូមបើកមើលវាចុះ ដើម្បីរំលឹកថាមានមនុស្សម្នាក់នៅទីនេះស្រឡាញ់ឯងពិតប្រាកដ»។

នរាទទួលសៀវភៅនោះមកឱប។ គេដឹងថា ផ្លូវខាងមុខនៅវែងឆ្ងាយ និងពោរពេញដោយបន្លា តែថ្ងៃនេះ គេលែងជា "នរា" ដែលរស់ក្នុងភាពភ័យខ្លាចទៀតហើយ។ គេគឺជា "នរា" ដែលចាប់ផ្ដើមរៀនរស់ដើម្បីខ្លួនឯង។

នៅខាងលើមេឃ ពពកខ្មៅចាប់ផ្ដើមអណ្តែតចេញទៅឆ្ងាយ បន្សល់ទុកនូវពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ស្រស់ថ្លា ចាំងមកលើអ្នកទាំងពីរ។