[រឿងហ្គេយ៍ 18+] ៖ ជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ (ហាមក្មេងអាយុក្រោម១៨ឆ្នាំអាន)

 

ពន្លឺព្រះអាទិត្យនាខែមេសាចាំងជះកម្ដៅយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅមកលើកញ្ចក់បង្អួចនៃខនដូប្រណីតមួយក្នុងតំបន់បឹងកេងកង។ នៅក្នុងបន្ទប់លេខ ៩០៥ រិទ្ធ និស្សិតឆ្នាំទី ២ ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច ដែលមានស្រុកកំណើតមកពីគ្រួសារធូរធារក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ កំពុងអង្គុយបក់កង្ហារទាំងញើសហូរស្រោចខ្លួន។ ស្បែកសខ្ចីរបស់គេប្រែជាក្រហមព្រឿងៗដោយសារកម្ដៅ ខណៈដែលម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលធ្លាប់តែផ្ដល់ភាពត្រជាក់ បែរជាបញ្ចេញតែខ្យល់ក្ដៅហប់មកវិញ។

«ឱ្យងាប់ទៅ! ខូចអីក៏ចំពេលម្ល៉េះ?» រិទ្ធរអ៊ូតិចៗ រួចចុចទូរសព្ទហៅជាងដែលភ្នាក់ងារខនដូបានណែនាំ។

ប្រហែល ២០ នាទីក្រោយមក សំឡេងកណ្ដឹងទ្វារបន្លឺឡើង។ រិទ្ធប្រញាប់ទៅបើកទ្វារទាំងស្លៀកតែខោខ្លីត្រឹមភ្លៅ និងអាវវាលក្លៀកស្ដើង។ នៅចំពោះមុខគេ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលមានរូបរាងមាំមួន កម្ពស់ខ្ពស់ជាងគេជិតមួយក្បាល។ គាត់ឈ្មោះ បងពន្លឺ ជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់វ័យប្រហែល ៣០ ឆ្នាំ។

បងពន្លឺមានរូបរាងដូចអ្នកហាត់ប្រាណ សាច់ដុំដើមដៃឡើងកង់ៗដែលលេចចេញពីក្រោមអាវយឺតពណ៌ខៀវចាស់ដែលសើមជោកដោយញើស។ ស្បែករបស់គាត់ស្រអែមបន្តិច បង្ហាញពីភាពជាបុរសដែលឆ្លងកាត់ការងារធ្ងន់។ កែវភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់សម្លឹងមកកាន់រិទ្ធមួយភ្លែត មុននឹងងក់ក្បាលជម្រាបសួរ។

«បាទ... ម៉ាស៊ីនត្រជាក់បន្ទប់ហ្នឹងមែនទេប្អូន?» សំឡេងបងពន្លឺក្រអួនគ្រអៅ ធ្វើឱ្យរិទ្ធមានអារម្មណ៍ប្លែកម្យ៉ាង។

«បាទបង... អញ្ជើញចូលមកបង ក្ដៅណាស់!» រិទ្ធតបទាំងអេះអុញ រួចដើរនាំមុខចូលទៅក្នុងបន្ទប់គេង។

ខណៈពេលដែលបងពន្លឺកំពុងមមាញឹកឈរលើជណ្ដើរដែក ដើម្បីដោះគម្របម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលខូចនោះ កម្ដៅក្នុងបន្ទប់បានហក់ឡើងខ្ពស់រហូតដល់ទ្រាំលែងបាន។ រិទ្ធ ដែលឈរនៅខាងក្រោម ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថាអាវវាលក្លៀករបស់គេសើមជោកជាប់នឹងសាច់ ធ្វើឱ្យគេសម្រេចចិត្តចាប់ទាញអាវដោះគ្រវែងទៅលើគ្រែ ចោលតែរាងកាយអាកាតទ្រូងដ៏សខ្ចី និងសាច់ដុំពោះដែលឡើងកង់ៗតិចៗ។

«បង... ក្ដៅណាស់! ខ្ញុំដោះអាវសិនហើយ ស្អិតខ្លួនណាស់បង» រិទ្ធនិយាយបណ្ដើរ ងើបមុខសម្លឹងមើលទៅបងពន្លឺបណ្ដើរ។

បងពន្លឺងាកមកមើល រួចក៏លេបទឹកមាត់ក្អឹក។ ស្បែកសខ្ចី និងរូបរាងដ៏សមសួនរបស់និស្សិតមកពីបន្ទាយមានជ័យរូបនេះ បានធ្វើឱ្យ "នាគរាជ" របស់គាត់ដែលកំពុងដេកស្ងប់ ចាប់ផ្ដើមមានចលនាកម្រើកតិចៗនៅក្រោមខោខៅប៊យរឹងកំព្រឹស។

«ប្អូន... ជួយលូកយកទួណឺវីសក្នុងហោប៉ៅខោឱ្យបងបន្តិច បងកំពុងជាប់ដៃកាន់គម្រប!» បងពន្លឺបន្លឺសំឡេងគ្រលរ ភ្នែកនៅតែលួចសម្លឹងសាច់ដុំទ្រូងរបស់រិទ្ធ។

រិទ្ធដើរចូលទៅជិតជណ្ដើរ រួចលូកដៃដែលញ័រទទាក់ទៅក្នុងហោប៉ៅខោរបស់បងពន្លឺ។ ដោយសារហោប៉ៅនោះរឹតជាប់នឹងភ្លៅមាំ រិទ្ធត្រូវប្រឹងលូករាវរកឧបករណ៍។ ភ្លាមនោះ ម្រាមដៃសខ្ចីរបស់គេក៏ជ្រុលទៅប៉ះនឹងនាគរាជរបស់បងពន្លឺដែលចាប់ផ្ដើម "រស់" ឡើងវិញបន្តិចម្ដងៗ។ កម្ដៅដែលភាយចេញមក ប៉ះនឹងខ្នងដៃរិទ្ធចំៗ។ ធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់សឹងតែលោតចេញពីទ្រូង។

«អូ... សុំទោសបង! គឺ... ខ្ញុំមិនបានចេតនាទេ» រិទ្ធនិយាយទាំងត្រដតត្រដួស មុខឡើងក្រហមងាំងដូចមានភ្លើងឆេះ។

បងពន្លឺមិនខឹងឡើយ គាត់ងាកមកញញឹមបែបញ៉ោះលេងទាំងខ្សែភ្នែកមានល្បិច៖ «យើស! អាក្អូន... លូកមិញហ្នឹង ចង់រកទួណឺវីស ឬក៏ចង់រកអីផ្សេងឱ្យប្រាកដ?»

រិទ្ធដែលចាប់ផ្ដើមមានភាពព្រហើនបន្តិច ក៏តបវិញទាំងសំឡេងខ្សាវៗ៖ «កូនសោបងឯងធំម្ល៉េះ? ខ្ញុំស្មានតែទួណឺវីសធំ ដល់ថ្នាក់លូកស្ទើរមិនចង់ចូលហោប៉ៅ!»

បងពន្លឺសើចក្អាកក្អាយទាំងហួសចិត្ត៖ «បានសម្ដីណាស់តើ! ប្រយ័ត្នតែ "កូនសោ" មួយហ្នឹងវាខឹង ឯងច្បាស់ជាដកដៃចេញមិនទាន់ណា៎!»

ខ្យល់ត្រជាក់ស្រិបចេញពីម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលទើបនឹងជួសជុលរួច ចាប់ផ្ដើមបក់បោកមកប៉ះរាងកាយអាក្រាតទ្រូងរបស់ រិទ្ធ ដែលឈរចាំនៅខាងក្រោមជណ្ដើរ។ បងពន្លឺដកដង្ហើមធំ រួចបោះជំហានចុះពីជណ្ដើរដែកយឺតៗ។ ដោយសារតែការងារហត់នឿយ និងកម្ដៅក្នុងបន្ទប់កាលពីមុន អាវយឺតពណ៌ខៀវចាស់របស់គាត់សើមជោកជាប់នឹងសាច់ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងដែលផើតផើងតាមចង្វាក់ដង្ហើម។

បងពន្លឺឈប់ធ្មឹងនៅចំពោះមុខរិទ្ធ រួចលើកដៃចាប់ជាយអាវយឺតទាញសម្រាតចេញតាមក្បាលគ្រវែងទៅម្ខាង។ រិទ្ធដែលកំពុងឈរមើល ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាភ្នែករបស់គេមិនអាចងាកចេញពីអ្វីដែលនៅចំពោះមុខបានឡើយ។ ស្បែកស្រអែមមាំមួនរបស់បងពន្លឺ ចាំងឆ្លុះនឹងពន្លឺភ្លើងក្នុងបន្ទប់ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងដ៏មហិមា និងសាច់ដុំពោះដែលឡើងកង់ៗយ៉ាងរឹងមាំ បែបបុរសដែលឆ្លងកាត់ការងារធ្ងន់ និងការហ្វឹកហាត់។

«ម៉េចដែរអាក្អូន? មើលសម្លឹងបងដល់ថ្នាក់ហ្នឹង... មានអីចង់សួរមែនទេ?» បងពន្លឺសួរទាំងញញឹមញ៉ោះ បង្ហាញថ្ពាល់ខួចដ៏មានមន្តស្នេហ៍ ខណៈដែលគាត់យកដៃមាំរបស់គាត់មកអង្អែលទ្រូងខ្លួនឯងដើម្បីជម្រះតំណក់ញើស។

រិទ្ធលេបទឹកមាត់ក្អឹក ភ្នែករបស់គេនៅតែសម្លឹងមើលសរសៃឈាមដែលប៉ោងឡើងនៅលើដើមដៃមាំរបស់បងពន្លឺ៖ «បង... សាច់ដុំបងឯងមាំណាស់។ មើលទៅដូចជា "រឹង" ជាងដែកជណ្ដើរមិញហ្នឹងទៀត... មិនដឹងថាបើប៉ះទៅ វាមានអារម្មណ៍បែបណាទេ?»

បងពន្លឺសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចដើរចូលមកកៀករិទ្ធរហូតដល់ចម្ងាយរវាងអ្នកទាំងពីរនៅសល់តែបន្តិច៖ «ចង់ដឹង ក៏សាកប៉ះមើលទៅ បងមិនកំណាញ់ទេ។ តែប្រាប់មុនណា... របស់ខ្លះមើលពីក្រៅឃើញរឹង តែបើប៉ះចំចំណុច វាក៏អាច "ក្ដៅ" លើសពីម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលខូចមិញទៅទៀត។»

រិទ្ធមិនបង្អង់យូរឡើយ គេលើកដៃសខ្ចីដែលញ័រទទាក់ ទៅដាក់ផ្អឹបលើដើមទ្រូងដ៏ក្ដៅភាយរបស់បងពន្លឺ។ ម្រាមដៃរបស់គេបង្អូសយឺតៗកាត់ចុងទ្រូងពណ៌ក្រម៉ៅ និងសាច់ដុំពោះដែលរឹងដូចថ្ម។

«ក្ដៅមែនបង...» រិទ្ធខ្សឹបទាំងសំឡេងញ័រញាក់ «បងប្រាកដទេថា ជួសជុលម៉ាស៊ីនត្រជាក់រួចហើយ? ម៉េចក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ក្នុងបន្ទប់នេះកាន់តែក្ដៅទៅៗអញ្ចឹង?»

បងពន្លឺចាប់កដៃរិទ្ធជាប់ រួចបង្អូសចុះមកដល់ចង្កេះខោខៅប៊យរបស់គាត់ ដែលនាគរាជកំពុងតែងើបឈរអំនួតយ៉ាងខ្លាំង៖ «ក្ដៅដោយសារម៉ាស៊ីន ឬក្ដៅដោយសារ "ទួណឺវីស" របស់បងដែលឯងលួចលូកមិញ? ម៉េចដែរអាក្អូន... ចង់ឱ្យបងជួយ "បញ្ចុះកម្ដៅ" ឱ្យម្ដងទៀតទេ?»

រិទ្ធងើបមុខសម្លឹងភ្នែកមុតស្រួចរបស់ជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ទាំងកែវភ្នែកពោរពេញដោយតណ្ហា៖ «បើបងពូកែជួសជុលមែន... ជួយមើល "ម៉ាស៊ីន" របស់ខ្ញុំបន្តិចទៅ មើលទៅដូចជាចង់ផ្ទុះដែរហើយបង!»

បងពន្លឺញញឹមយ៉ាងខិលខូច រួចទាញរិទ្ធឱ្យផ្អែកនឹងជញ្ជាំងខនដូដ៏ត្រជាក់ស្រិប... «អូខេ... ចាំបងឆែកមើលឱ្យគ្រប់គ្រឿងតែម្ដង!»

ខ្យល់ត្រជាក់ស្រិបពីម៉ាស៊ីនត្រជាក់ដែលទើបនឹងជួសជុលរួច មិនអាចជួយបញ្ចុះកម្ដៅដែលកំពុងឆាបឆេះរវាងបុរសទាំងពីរបានឡើយ។ បងពន្លឺរុញរិទ្ធឱ្យផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំងខនដូដ៏ត្រជាក់ រួចទ្រោបខ្លួនចូលមកកៀក រហូតដល់ដើមទ្រូងអាក្រាតទាំងពីរផ្អឹបជាប់គ្នា។ កម្ដៅកាយស្រគាំមាំមួនរបស់ជាង ប៉ះនឹងភាពត្រជាក់រលោងនៃស្បែកសខ្ចីរបស់និស្សិត បង្កើតបានជាអារម្មណ៍ស្រឺតៗដែលធ្វើឱ្យរិទ្ធសឹងតែទន់ជង្គង់។

«មិញហ្នឹង... ឯងថាចង់ឱ្យបងឆែកមើល "ម៉ាស៊ីន" របស់ឯងមែនទេ?» បងពន្លឺសួរទាំងសំឡេងស្អកៗ ភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់សម្លឹងចំមាត់ក្រហមព្រីងរបស់រិទ្ធ។

«បាទបង... មើលទៅវាដូចជា "ហុយផ្សែង" ហើយបង បើមិនប្រញាប់ជួសជុលទេ ច្បាស់ជាផ្ទុះមិនខាន» រិទ្ធតបទាំងដង្ហើមញាប់ញ័រ ដៃទាំងសងខាងលើកមកខ្វាំសាច់ដុំដើមដៃដ៏រឹងមាំរបស់បងពន្លឺ។

បងពន្លឺមិនបង្អង់យូរឡើយ គាត់អោនមកបឺតជញ្ជក់មាត់រិទ្ធយ៉ាងរោលរាល និងពោរពេញដោយបច្ចេកទេស។ រសជាតិបារីស្រាលៗលាយឡំនឹងក្លិនកាយបុរស បង្កើតបានជាថ្នាំសម្រើបដ៏ខ្លាំងក្លា។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា ដៃមាំដ៏គ្រើមរបស់បងពន្លឺបានបង្អូសចុះមកដល់ចង្កេះខោខ្លីរបស់រិទ្ធ រួចរុករានចូលទៅប៉ះនឹង "នាគរាជវ័យក្មេង" ដែលកំពុងតែងើបឈរអំនួតយ៉ាងខ្លាំង។

«អាស៎... បងពន្លឺ... ស្រណុកណាស់បង...» រិទ្ធថ្ងូរចេញមកពេញទំហឹង នៅពេលដែលម្រាមដៃគ្រើមរបស់ជាងចាប់ផ្ដើមដុសខាត់ "គ្រឿងបន្លាស់" របស់គេយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

បងពន្លឺញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត គាត់ទាញរិទ្ធឱ្យដើរសំដៅទៅរកគ្រែពូកដ៏ទន់ល្មើយ។ គាត់ផ្ដួលរិទ្ធឱ្យដេកផ្ងា រួចគេក៏ដើរមកឈរនៅចន្លោះភ្លៅសខ្ចីរបស់រិទ្ធដែលកំពុងតែបើកចំហរ។ ឥឡូវនេះ បងពន្លឺលូកដៃទៅទាញរ៉ូតខោខៅប៊យរបស់ខ្លួនចុះឱ្យអស់ រួចរុញខោចុះមកក្រោមបន្តិច ដើម្បីបញ្ចេញ "នាគរាជចាស់វស្សា" ឱ្យមកបង្ហាញខ្លួនចំៗភ្នែករិទ្ធ។

រិទ្ធលេបទឹកមាត់ក្អឹក ភ្នែករបស់គេបើកធំៗសម្លឹងមើល "អានុភាព" របស់បងពន្លឺ។ វាមានរូបរាងធំមាំ វែង និងមានសរសៃឈាមប៉ោងឡើងខ្វាត់ខ្វែង បង្ហាញពីថាមពលរបស់បុរសពេញវ័យដែលផ្ទុយស្រឡះពីទំហំដែលគេបានប៉ះក្នុងហោប៉ៅមិញនេះ។

«យ៉ាងម៉េចដែរអាក្អូន? គ្រឿងបន្លាស់របស់បង... ល្មមឱ្យឯង "ពេញចិត្ត" នៅ?» បងពន្លឺសួរទាំងសើចតិចៗ។

«បង... វាមិនមែនគ្រាន់តែធំទេ... វាមើលទៅដូចជាចង់ "ត្របាក់" ខ្ញុំអញ្ចឹង» រិទ្ធនិយាយទាំងដង្ហើមដង្ហក់។

បងពន្លឺមិនទុកឱ្យរិទ្ធរង់ចាំយូរឡើយ គាត់ចាប់លើកជើងទាំងសងខាងរបស់រិទ្ធឡើង រួចបង្អោនខ្លួនចុះមកជិត... «អូខេ... ចាំបងជួយ "លាងសម្អាត" និង "បញ្ចុះកម្ដៅ" ឱ្យឯងម្ដង ធានាថាត្រជាក់ដល់បេះដូង!»

ពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំក្នុងបន្ទប់ខនដូ ចាំងឆ្លុះមកលើរាងកាយទាំងពីរដែលកំពុងរុំព័ទ្ធគ្នាដោយកាមតណ្ហា។ បងពន្លឺមិនបង្អង់យូរឡើយ គាត់ប្រើបាតដៃគ្រើមមាំជួយញែកភ្លៅសខ្ចីរបស់រិទ្ធឱ្យរបើកឡើងកាន់តែធំ បង្ហាញឱ្យឃើញ "នាគរាជវ័យក្មេង" របស់រិទ្ធដែលកំពុងតែងើបឈរអំនួតយ៉ាងខ្លាំងចំកណ្ដាលភ្នែក។

«អាស៎... បងពន្លឺ... កុំលេងសើចយូរពេកអី បងជួយ "ពិនិត្យ" ឱ្យលឿនមក!» រិទ្ធ ថ្ងូរទាំងលើកដៃខ្វាំពូក បង្ហាញពីភាពអន្ទះសារដែលមិនអាចទ្រាំបាន។

បងពន្លឺញញឹមបែបបុរសចាស់វស្សា គាត់បង្អោនក្បាលចុះទៅជិត រួចប្រើអណ្ដាតដ៏ក្ដៅភាយលិទ្ធជម្រះតំណក់ទឹកដែលដក់នៅក្បាលនាគរបស់រិទ្ធយឺតៗ។ រិទ្ធស្រឺតខ្លួនដូចត្រូវខ្សែភ្លើងឆក់ គេកន្ត្រាក់ជើងផ្ងក់ៗ ព្រោះតែបច្ចេកទេសបឺតជញ្ជក់ដ៏ស្ទាត់ជំនាញរបស់ជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់រូបនេះ។

«អ្ហឺស... រិទ្ធ ឯងសខ្ចីម្ល៉េះ? ទាំងសាច់ ទាំង "គ្រឿងបន្លាស់" មើលទៅដូចជាមិនទាន់ដែលឆ្លងកាត់ការ "ជួសជុល" ធ្ងន់ៗសោះមែនទេ?» បងពន្លឺសួរទាំងសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក ខណៈដែលមាត់របស់គាត់នៅតែបន្តបៀមយកភាពរឹងមាំរបស់រិទ្ធចូលទៅក្នុងមាត់យ៉ាងជ្រៅ។

«បាទបង... គឺ... បងជាជាងម្នាក់គត់ដែលខ្ញុំអនុញ្ញាតឱ្យ "ប៉ះ" វាដល់ថ្នាក់នេះ!» រិទ្ធតបទាំងដកដង្ហើមហង្ហក់ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលក្បាលបងពន្លឺដែលកំពុងងើបចុះឡើងនៅចន្លោះភ្លៅរបស់គេ។

មិនយូរប៉ុន្មាន បងពន្លឺក៏ឈប់ រួចងើបមកទ្រោបពីលើរិទ្ធវិញ។ គាត់ចាប់នាគរាជដ៏មហិមារបស់គាត់មកញីនឹងចំណុចរសើបបំផុតរបស់រិទ្ធ ដើម្បីឱ្យវាស៊ាំនឹងកម្ដៅ និងទំហំដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ។ គាត់សង្កត់ចង្កេះបុកសម្រុកចូលទៅក្នុងខ្លួនរិទ្ធមួយទំហឹងយ៉ាងកប់ៗ។ រិទ្ធបើកភ្នែកធំៗ ស្រែកថ្ងូរចេញមកពេញបន្ទប់ ព្រោះតែភាពណែនណាប់ និងកម្ដៅដែលហូរចូលមកក្នុងរាងកាយ។

«អ្ហាស់! បងពន្លឺ... ធំណាស់... ណែនណាស់បង...!» រិទ្ធលើកដៃអោបកបងពន្លឺយ៉ាងណែន ខណៈដែលជាងម៉ាស៊ីនត្រជាក់ចាប់ផ្ដើមប្រើកម្លាំងបុកសម្រុកជាចង្វាក់ញាប់ស្មេរ។

សំឡេងបុកទង្គិចនៃសាច់ និងសាច់ បង្កើតបានជាបទភ្លេងតណ្ហាដ៏រោលរាលក្រោមខ្យល់ត្រជាក់ស្រិប។ បងពន្លឺបង្កើនល្បឿនកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់រាងកាយរិទ្ធរង្គើលើពូកដូចទូកត្រូវព្យុះ។

«រិទ្ធ... បង... បងជិតដល់ហើយ! អ្ហឺស... ចេញមកជាមួយគ្នា!» បងពន្លឺថ្ងូរយ៉ាងខ្លាំង រួចបុកសម្រុកបីបួនដងចុងក្រោយយ៉ាងធ្ងន់ៗ រហូតដល់ "ទឹកស្នេហ៍" ដ៏ក្ដៅភាយបានបាញ់ស្រោចពេញក្នុងខ្លួនរិទ្ធ ខណៈដែលរិទ្ធក៏បញ្ចេញមកក្រៅស្រោចពេញពោះរបស់បងពន្លឺដូចគ្នា។

អ្នកទាំងពីរដេកដកដង្ហើមហង្ហក់លើពូកក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បងពន្លឺអោនមកថើបថ្ងាសរិទ្ធថ្នមៗ រួចញញឹម៖ «យ៉ាងម៉េចដែរមេរៀនជួសជុលថ្ងៃនេះ? ត្រជាក់ដល់បេះដូងអត់?»

រិទ្ធញញឹមទាំងអស់កម្លាំង រួចអោបចង្កេះមាំរបស់បងពន្លឺ៖ «បាទបង... លើកក្រោយបើម៉ាស៊ីនត្រជាក់មិនខូច ក៏ខ្ញុំនឹង "ធ្វើឱ្យវាខូច" ដើម្បីឱ្យបងមកជួសជុលបែបនេះទៀតដែរ!»