[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី១១

 

ភាគទី ១១៖ ថ្ងៃដំបូងនៃកូនប្រសារអាថ៌កំបាំង

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ភូមិឈរនៅមុខកញ្ចក់ក្នុងបន្ទប់ជួលតូចរបស់គេ។ គេស្លៀកអាវសឺមីពណ៌សស្អាតបាត និងខោជើងវែងពណ៌ទឹកប៊ិច។ ដៃរបស់គេញ័រតិចៗពេលកំពុងរៀបចំកអាវ។ នេះមិនមែនជាការជួបជុំធម្មតាទេ តែវាជាការប្រឈមមុខនឹង "កំពែង" ដែលខ្ពស់បំផុតក្នុងជីវិតស្នេហារបស់គេ និងនរា។

នរាដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ រួចសើចតិចៗពេលឃើញសភាពភូមិ៖ «ភូមិ! ឯងភ័យដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផង? កអាវរៀបមិនចំផងហ្នឹង!»

ភូមិងាកមកទាំងមុខស្លេក៖ «នរា... នេះជាប៉ារបស់ឯងណា! កាលលើកមុន គាត់ស្ទើរតែដេញសម្លាប់ខ្ញុំទៅហើយ។ ចុះបើលើកនេះ គាត់ដាក់ថ្នាំបំពុលក្នុងបាយឱ្យខ្ញុំញ៉ាំវិញនោះ?»

នរាដើរមកជិត រួចជួយរៀបកអាវឱ្យភូមិទាំងកែវភ្នែកស្រទន់៖ «កុំនិយាយលេងសើចអី! ប៉ាផ្លាស់ប្តូរហើយ។ គាត់ជាអ្នកប្រាប់ម៉ាក់ឱ្យហៅឯងមកញ៉ាំបាយដោយផ្ទាល់មាត់គាត់ទៀតផង។ ជឿជាក់លើខ្ញុំចុះ ឱ្យតែមានខ្ញុំនៅក្បែរ គ្មានអ្នកណាធ្វើអីឯងបានឡើយ»។

ពេលម៉ូតូរបស់ភូមិមកឈប់នៅមុខផ្ទះ លោកសុខុម និងអ្នកស្រីមន្នី កំពុងអង្គុយរង់ចាំនៅវេរ៉ង់ដា។ ភូមិចុះពីម៉ូតូទាំងអារម្មណ៍អន្ទះអន្ទារ ក្នុងដៃកាន់កន្ត្រកផ្លែឈើដ៏ធំមួយ។

«ជម្រាបសួរលោកពុកអ្នកម៉ែ...» ភូមិលើកដៃសំពះយ៉ាងទន់ភ្លន់។

លោកសុខុមសម្លឹងមើលភូមិពីក្បាលដល់ចុងជើង រួចងក់ក្បាលតិចៗ៖ «អឺ... មកដល់ហើយឬ? ចូលមកខាងក្នុងមក កុំឈរនៅហាលថ្ងៃយូរពេក ខ្មាសអ្នកជិតខាងគេ»។

សម្ដីរបស់ប៉ាទោះបីជារាងរឹងបន្តិច តែវាគ្មានជាតិពុលដូចមុនឡើយ។ នរាដែលដើរតាមពីក្រោយ លួចងក់ក្បាលផ្ដល់កម្លាំងចិត្តឱ្យភូមិ។

នៅលើតុអាហារដែលពោរពេញដោយម្ហូបឆ្ងាញ់ៗដែលម៉ាក់បានរៀបចំ បរិយាកាសដំបូងគឺស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសំឡេងស្លាបព្រាប៉ះចាន។ លោកសុខុមចាប់ផ្ដើមបើកឆាកសន្ទនា៖

«ភូមិ... ឮថាឯងជាអ្នករចនាក្រាហ្វិកឯករាជ្យមែនទេ? តើការងារហ្នឹងវាមានស្ថិរភាពទេ បើអត់ទេសាកប្ដូរមកធ្វើការងាររដ្ឋវិញទៅ?»

ភូមិលេបទឹកមាត់ រួចឆ្លើយដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់៖ «បាទលោកពុក! ការងារនេះវាអាចនឹងមិនមានប្រាក់ខែទៀងទាត់ដូចគ្រូបង្រៀនមែន តែវាផ្ដល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបានប្រើគំនិតច្នៃប្រឌិត និងអាចរកចំណូលបានច្រើនជាងការងារការិយាល័យខ្លះទៀតផង។ សំខាន់ជាងនេះទៅទៀត... វាផ្ដល់ពេលវេលាឱ្យខ្ញុំអាចមើលថែនរាបានពេញលេញផង»។

លោកសុខុមដាក់ស្លាបព្រាចុះ រួចសម្លឹងមើលមុខភូមិដោយកែវភ្នែកមុតថ្លា មុននឹងសួរដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ៖ «ភូមិ... ក្នុងនាមខ្ញុំជាឪពុក ខ្ញុំត្រូវតែសួរឯងត្រង់ៗ។ ឯងជាអ្នករចនាក្រាហ្វិកឯករាជ្យ ចំណូលមិនទៀងទាត់។ ចុះបើថ្ងៃក្រោយទៅ ឯងគ្មានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនយើងឱ្យរស់នៅស្រួល តើឯងនឹងគិតយ៉ាងណា? សេចក្ដីស្រឡាញ់ វាមិនអាចជំនួសបាយបានទេណា!»

នរាមានអារម្មណ៍អន្ទះអន្ទារ គេស្ទុះឆ្លើយជំនួសទាំងបារម្ភ៖ «ប៉ា! ពួកយើងនៅក្មេង មានកម្លាំងធ្វើការដូចគ្នា។ ខ្ញុំក៏មានការងារដែរតើ! ពួកយើងនឹងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ាកុំបារម្ភពីរឿងលុយកាក់ពេកអី»។

ប៉ុន្តែភូមិមិនបានបង្ហាញកាយវិការភ័យខ្លាចឡើយ។ គេដាក់ស្លាបព្រាចុះយឺតៗ រួចសម្លឹងចំភ្នែកលោកសុខុមដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងម៉ឺងម៉ាត់៖

«លោកពុក... ខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ណាស់ថា ខ្ញុំមិនមែនជាជម្រើសដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលលោកពុកធ្លាប់រំពឹងទុកសម្រាប់នរាឡើយ។ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្ដុកស្ដម្ភ ហើយក៏មិនមែនជាអ្នកមានបុណ្យស័ក្តិខ្ពង់ខ្ពស់ដែរ។

តែអ្វីដែលខ្ញុំមានលើសពីលុយកាក់ គឺ "ការប្ដេជ្ញាចិត្ត"។

ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញនរាយំដោយសារភាពឯកា ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគេឈឺចាប់ និងរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់យល់។ គោលបំណងធំបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ គឺមិនត្រឹមតែរកប្រាក់ដើម្បីចិញ្ចឹមក្រពះនោះទេ តែគឺការសាងសង់ "ជម្រកនៃក្ដីសុខ" ឱ្យនរា។ ខ្ញុំចង់ឱ្យគេអាចងើបឈរដោយមោទនភាព និងមានស្នាមញញឹមពិតប្រាកដចេញពីបេះដូងវិញ។ ខ្ញុំសន្យាថា ដរាបណាខ្ញុំនៅមានដង្ហើម ខ្ញុំមិនឱ្យកូនលោកពុកត្រូវពិបាក ឬត្រូវយំម្នាក់ឯងក្នុងងងឹតដូចមុនទៀតឡើយ»។

អ្នកស្រីមន្នី ស្ដាប់ហើយជូតទឹកភ្នែកតិចៗ។ សូម្បីតែបងនរិន្ទដែលអង្គុយក្បែរនោះ ក៏ងក់ក្បាលសរសើរភាពក្លាហានរបស់ភូមិដែរ។

លោកសុខុមស្ងាត់មាត់យូរ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ភូមិ... ប៉ាធ្លាប់គិតថា ប៉ាជាអ្នកការពារនរាបានល្អជាងគេ តែតាមពិត ប៉ាជាអ្នកធ្វើបាបគេទៅវិញទេ។ កាលប៉ាបានមើលវីដេអូដែលនរានិយាយក្នុងពិព័រណ៍ ប៉ាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាឃាតករដែលកំពុងសម្លាប់ព្រលឹងកូនឯងអ៊ីចឹង»។

ប៉ាងាកមកកាន់ដៃភូមិ៖ «មើលថែនរាឱ្យល្អជំនួសប៉ាផង។ ប៉ាចាស់ហើយ ប៉ាចង់ឃើញកូនមានក្ដីសុខពិតប្រាកដមុនពេលប៉ាលាចាកលោកទៅ»។

ភូមិរំភើបចិត្តហួសថ្លែង គេស្ទុះទៅលុតជង្គង់សំពះប៉ានរាដល់ដី៖ «បាទលោកពុក! ខ្ញុំសន្យា!»

ក្រោយញ៉ាំបាយរួច នរិន្ទនាំភូមិទៅអង្គុយលេងនៅសួនផ្កាខាងក្រោយ។ «ភូមិ... អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់ដែលហ៊ានតទល់នឹងប៉ាខ្ញុំបាន» នរិន្ទសរសើរ។

«អរគុណបងនរិន្ទ! បើគ្មានបងជួយសម្រួលផ្លូវកាលពីលើកមុន ក៏ថ្ងៃនេះមិនអាចកើតឡើងដែរ» ភូមិតបទាំងញញឹម។

«ចាំទុកណា... បើនរាខូចចិត្តដោយសារឯង ខ្ញុំមិនទុកអ្នកឱ្យរស់ស្រួលទេ» នរិន្ទនិយាយបែបលេងសើចតែបង្កប់ន័យពិត។ «តែមើលទៅ ប្អូនខ្ញុំស្រឡាញ់ឯងខ្លាំងណាស់។ កុំធ្វើឱ្យគេខកបំណងណា!»។

នរា និងម៉ាក់កំពុងលាងចានជាមួយគ្នា។ ម៉ាក់ញញឹមដាក់នរា៖ «នរា... ភូមិគេជាមនុស្សមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ណាស់ណា។ ម៉ាក់ឃើញគេចេះជួយលើកម្ហូប ចេះរៀបចំកន្លែងអង្គុយ... មនុស្សប្រុសដែលចេះរៀបរយបែបនេះ គឺកម្រណាស់»។

នរាអៀនឡើងក្រហមមុខ៖ «ម៉ាក់អើយ! គេមកថ្ងៃដំបូង គេសម្តែងបន្តិចហើយមើលទៅ!»

«មិនមែនសម្តែងទេកូន... ចិត្តគំនិតមនុស្សវាមើលតាមកែវភ្នែកដឹងហើយ» ម៉ាក់អង្អែលក្បាលនរា «ម៉ាក់សប្បាយចិត្តណាស់ ដែលឃើញកូនមានថ្ងៃនេះ»។

ខណៈពេលដែលភូមិរៀបចំត្រឡប់ទៅវិញ អ៊ំសុខា (អ្នកជិតខាងមាត់ដាច់) ដើរកាត់របងផ្ទះ។ លើកនេះ លោកសុខុមមិនបានគេចមុខចេញទេ គាត់ហៅអ៊ំសុខា៖ «សុខា! មកទីនេះបន្តិច។ នេះជាភូមិ... ជាមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់កូននរា។ ថ្ងៃក្រោយកុំនិយាយដើមគេអី គេជាក្មេងល្អណាស់»។

អ៊ំសុខាភ្ញាក់ផ្អើល រួចញញឹមស្ងួតៗ៖ «ចាៗ លោកបង! ខ្ញុំដឹងហើយ ខ្ញុំដឹងហើយ»។ វាជាការប្រកាសសង្រ្គាមឈប់ជេរស្ដីពីសំណាក់លោកសុខុម ដែលធ្វើឱ្យនរាមានអារម្មណ៍ថា របងផ្ទះរបស់គេលែងមានបន្លាទៀតហើយ។

នៅមុខរបងផ្ទះ ភូមិត្រៀមជិះម៉ូតូទៅវិញ។ នរាឈរមើលទាំងស្នាមញញឹម។ «ភូមិ... អរគុណដែលឯងហ៊ានមកថ្ងៃនេះ»។

ភូមិទាញដៃនរាមកថើបថ្នមៗ៖ «ដើម្បីអ្នក... ទោះត្រូវដើរឆ្លងភ្នំភ្លើង ក៏ខ្ញុំហ៊ានដែរ។ ស្អែកជួបគ្នានៅហាងកាហ្វេណា ម្ចាស់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ»។

នរាឈរមើលម៉ូតូភូមិបើកចេញទៅ រហូតបាត់ស្រមោល។ គេងាកមកមើលផ្ទះខ្លួនឯង រួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។

យប់នោះ នរាអង្គុយនៅតុធ្វើការរបស់គេ ក្រោមពន្លឺចង្កៀងពណ៌លឿងទុំយ៉ាងកក់ក្ដៅ។ គេបើកសៀវភៅកំណត់ហេតុចាស់ រួចសរសេរបន្ថែមនូវឃ្លាដ៏មានន័យបំផុតសម្រាប់ថ្ងៃដ៏អស្ចារ្យនេះ៖

«ថ្ងៃទី ១១ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០១៥

ថ្ងៃនេះ របងដែលខ្ពស់បំផុតក្នុងចិត្តរបស់ប៉ា បានរលាយបាត់អស់ហើយ។ ការបានឃើញប៉ាទទួលយកភូមិ គឺលើសពីសុបិនដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃដល់។ ខ្ញុំបានរៀនថា ភាពស្មោះត្រង់ដែលចេញពីបេះដូង និងការអត់ធ្មត់ដោយមិនបោះបង់ គឺជាសោរដ៏វិសេសវិសាលដែលអាចបើកបានគ្រប់ទ្វារបេះដូងដែលចាក់សោជិតបំផុត។

កាលពីមុន ជីវិតខ្ញុំប្រៀបដូចជាក្រដាសសដែលគ្មានន័យ ព្រោះខ្ញុំខ្លាចមិនហ៊ានគូរអ្វីទាំងអស់។ តែឥឡូវនេះ ក្រដាសសមួយសន្លឹកនេះ លែងទទេស្អាតទៀតហើយ វាត្រូវបានរំលេចដោយពណ៌ចម្រុះនៃសេចក្ដីសុខ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំនឹងគូរជីវិតថ្មីដែលពោរពេញដោយសេរីភាព... ជាមួយមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់បំផុត។»