[រឿងហ្គេយ៍ 18+] ៖ និស្ស័យស្នេហ៍បងជីដូនមួយ (ហាមក្មេងអាយុក្រោម១៨ឆ្នាំអាន) - ភាគ១

 

ខ្ញុំឈ្មោះ លីម៉េង អាយុ ២០ ឆ្នាំ ជានិស្សិតសាកលវិទ្យាល័យដែលមើលទៅហាក់ដូចជាសុភាពរាបសារ។ សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំស្នាក់នៅខនដូជាមួយបងប្រុសជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំគឺ បងមង្គល វ័យ ២៧ ឆ្នាំ។ គាត់ជាជាងថតរូបឯករាជ្យដែលមានមន្តស្នេហ៍ និងរាងកាយមាំមួនបែបបុរសដែលចូលចិត្តហាត់ប្រាណ។

ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាខ្លួនឯងស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាតាំងពីអាយុ ៨ ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។ កាលនៅស្រុក ផ្ទះខ្ញុំមានដាក់តុប៊ីយ៉ែ ដូច្នេះហើយទើបមានភ្ញៀវសង្ហាៗចូលមកលេងមិនដាច់។ ខ្ញុំតែងតែលួចមើលពួកគាត់ឈរនោមតាមចន្លោះជញ្ជាំង ជួនកាលត្រូវគេតាមទាន់ ពួកគាត់ក៏ចាប់ថ្ពាល់ខ្ញុំឈ្លីថើបលេង ព្រោះស្មានថាខ្ញុំនៅក្មេងមិនដឹងអី តែតាមពិត ក្មេងម្នាក់នេះ «ខូច» ជាងអ្វីដែលពួកគាត់គិតទៅទៀត។

ក្នុងចំណោមមិត្តភក្តិបងមង្គល ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ បងសត្យា ជាងគេ។ គាត់សម្បុរស សាច់ដុំឡើងកង់ៗ និងចូលចិត្តញ៉ោះខ្ញុំថា «ទន់ៗអញ្ចឹង សង្ស័យតែស្រឡាញ់ប្រុសទេដឹង?» រួចក៏ថើបថ្ពាល់ខ្ញុំបែបខ្នាញ់។ បងសត្យា និងបងមង្គល ស្និទ្ធស្នាលគ្នានឹកស្មានមិនដល់ រហូតដល់មិត្តភក្តិឯទៀតបង្អាប់ថាពួកគាត់ស្រឡាញ់គ្នា។

មានថ្ងៃមួយ ពួកគាត់បបួលគ្នាទៅច្រៀងខារ៉ាអូខេ ហើយក៏សុំម៉ាក់របស់ខ្ញុំនាំខ្ញុំទៅជាមួយដែរ។ «អ្នកមីង កុំបារម្ភអី ចាំក្មួយមើលថែលីម៉េងឱ្យ កុំឱ្យបាត់សក់មួយសរសៃឡើយ!» បងមង្គលសន្យាជាមួយម៉ាក់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខមាំ។ ម៉ាក់ខ្ញុំញញឹមទាំងទុកចិត្ត៖ «អើ! បើមង្គលជូនទៅ ម៉ាក់មិនបារម្ភទេ ហើយកុំនៅយប់ជ្រៅពេក»។

លុះដល់យប់ជ្រៅ មេឃក៏ចាប់ផ្ដើមត្រជាក់ស្រិប។ ដោយដឹងថាម៉ាក់ចូលដេកលក់បាត់ទៅហើយ និងមិនចង់រំខានគាត់ឱ្យងើបមកបើកទ្វារកណ្ដាលអាធ្រាត្រ បងមង្គលក៏នាំខ្ញុំទៅគេងនៅផ្ទះ បងសត្យា តែម្ដង។ វាជាផ្ទះឈើពីរជាន់។ ពួកយើងដើរចូលទៅបន្ទប់នៅជាន់ខាងក្រោមដែលមានបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់។

គ្រាន់តែឈានជើងចូលក្នុងបន្ទប់ភ្លាម បងមង្គលដើរទៅទាញយកកន្សែងរួចចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបាត់ ហាក់ដូចជាគាត់ស៊ាំនឹងកន្លែងនេះខ្លាំងណាស់។ បងសត្យាងាកមកសម្លឹងមើលខ្ញុំទាំងញញឹមរួចនិយាយ៖ «ម៉េង! តោះចូលទៅងូត... ចាំបងងូតឱ្យ!»

និយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង ដៃដ៏រហ័សរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញម្ដងមួយៗ រហូតសល់តែខោលីអូពណ៌ខ្មៅរឹតណែន បង្ហាញឱ្យឃើញ «ថ្នក់នាគរាជ» ប៉ោងឡើងគួរឱ្យគ្រាំចិត្ត។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏ឈោងដៃមកសម្រាតអាវ និងខោរបស់ខ្ញុំចេញដែរ។ ខ្ញុំធ្វើមុខអៀនអន់ទាំងភ័យទាំងអរ តែបងសត្យាសើចតិចៗ៖ «មិនបាច់អៀនបងទេប្រុសដូចគ្នា... ប្រដាប់ប៉ុនក្ដិបម្ទេសសោះហ្នឹង!»

គាត់ដឹកដៃខ្ញុំដែលកំពុងននោលគក ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកទាំងអាការៈរឹងខ្លួន។ គ្រាន់តែបើកទ្វារភ្លាម ចំហាយទឹកក្ដៅឧណ្ហៗភាយចេញមកប៉ះនឹងផ្ទៃមុខ នាំមកនូវក្លិនសាប៊ូកាយបុរសក្រអូបប្រហើរ។ នៅចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជារូបរាងអាក្រាតកាយទាំងស្រុងរបស់បងមង្គល ដែលកំពុងឈរឱ្យទឹកផ្កាឈូកបាញ់ស្រោចលើរាងកាយដ៏មាំមួន ទាំងមិនខ្វល់ថាមានអ្នកណាចូលមកឡើយ។ តំណក់ទឹកពីផ្កាឈូកហូរកាត់សាច់ដុំទ្រូងដ៏មាំខាប់របស់បងមង្គល រួចហូរធ្លាក់ចុះទៅរកគុម្ពរោមខ្មៅក្រាស់ដែលដុះជុំវិញគល់ក្ដដ៏មហិមា។ ទោះបីជាវាកំពុងដេកស្ងប់នៅឡើយ ប៉ុន្តែក្បាលត្រមែងដែលរីកធំក្រហមព្រឿងៗនោះ បានបញ្ជាក់ពីភាពមានអំណាចយ៉ាងខ្លាំងខ្លា។

ខ្ញុំឈរភ្លឹកសម្លឹងមើលទាំងមិនដាក់ភ្នែក។ ប្រដាប់ភេទបុរសដែលខ្ញុំធ្លាប់តែលួចមើលបងៗមកលេងបុកប៊ីយ៉ែឈរនោម ដែលកាលនោះឃើញត្រឹមតែចុងបន្តិចៗឱ្យព្រឺក្បាលម្ដងៗ តែពេលនេះ របស់ពិតដ៏ធំ ដែលពោរពេញដោយសរសៃវរវក់ កំពុងតែលេចត្រដែតឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំយ៉ាងច្បាស់ក្រែត ហាក់ដូចជាកំពុងឌឺដងដាក់ក្មេងមិនទាន់ដឹងអីដូចជាខ្ញុំ។

ភ្លាមនោះ បងសត្យា ក៏បានសម្រាតខោលីអូពណ៌ខ្មៅរបស់គាត់ រួចយកទៅព្យួរនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងព្រងើយ។ នាគរាជរបស់គាត់ដែលកំពុងតែងើបឡើងរឹងបន្តិច ក៏គ្រលាស់វីប៉ះនឹងថ្ពាល់របស់ខ្ញុំ វាមានទំហំធំស្ទើរប៉ុនកដៃ និងក្ដៅងំ! ខ្ញុំញ័រដៃជើងចំប្រប់ បេះដូងលោតឌុបៗស្ទើរផ្ទុះចេញមកក្រៅ បង្កើតជាកម្ដៅងំម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំញ័រដល់បេះដូង។ គាត់រំកិលខ្លួនមកក្បែរខ្ញុំ រួចលើកផ្កាឈូកបាញ់ចាក់ទឹកមកលើខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំយ៉ាងថ្នមៗ។

«យ៉ាងម៉េចដែរម៉េង? ត្រជាក់ស្រួលទេអូន?» បងសត្យាសួរទាំងញញឹម ខណៈដែលដៃមាំរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមលូកដុះសាប៊ូត្រង់ក និងស្មារបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ដង្ហើមក្នុងបរិយាកាសដ៏អាប់អួលនៃចំហាយទឹកនេះ។

ដើម្បីបន្លប់ភាពស្លន់ស្លោ និងការលួចមើល ខ្ញុំធ្វើជារងា រួចលូកដៃទៅឱបភ្លៅមាំរបស់បងសត្យាជាប់។ មុខរបស់ខ្ញុំនៅចំពីមុខនាគរបស់គាត់ល្មម ដង្ហើមដ៏ក្ដៅរបស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងដាស់សត្វកំណាចឱ្យកាន់តែភ្ញាក់ឡើង។

ឃើញខ្ញុំញ័រ បងសត្យាក៏ចាប់ផ្ដើមដុះសាប៊ូឱ្យខ្ញុំយ៉ាងលឿន រួចបង្ខំឱ្យខ្ញុំចេញមកផ្លាស់ខោអាវមុនគេ ដើម្បីទុកឱ្យពួកគាត់ងូតបន្ត។

ខ្ញុំផ្លាស់ខោអាវរួច រៀបនឹងចូលគេង ស្រាប់តែត្រចៀកវៃរបស់ខ្ញុំឮសំឡេងបងសត្យាថ្ងូរខ្សាវៗ៖

«ស៊ឺតតត... ហ្អា.....»។

បេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ម្ដងទៀត។ ខ្ញុំដើរយឺតៗទៅក្បែរជញ្ជាំងឈើបន្ទប់ទឹក សម្លឹងរកប្រឡោះតូចមួយ។ នៅពេលភ្នែកខ្ញុំប៉ះនឹងទិដ្ឋភាពខាងក្នុង ខ្ញុំស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ដង្ហើម។ ក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រអាប់ បងមង្គលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើឥដ្ឋបន្ទប់ទឹកដ៏សើមជោក។ ដៃទាំងសងខាងរបស់គាត់ចាប់ចង្កេះបងសត្យាយ៉ាងណែន ខណៈដែលមាត់របស់គាត់កំពុងតែបៀមក្រេបជញ្ជក់ «ក្ដ» របស់បងសត្យាយ៉ាងងប់ងល់។

បងសត្យាផ្ងាក្បាលទៅក្រោយ ដៃម្ខាងជ្រប់នឹងជញ្ជាំង ដៃម្ខាងទៀតញីសក់ក្បាលបងមង្គលយ៉ាងខ្លាំង។ «អូយ... មង្គល... ស៊ឺត... ស្រួលខ្លាំងណាស់!» បងសត្យាថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក។

បងមង្គលមិនត្រឹមតែបៀមឡើយ គាត់ប្រើអណ្ដាតលិទ្ធជម្រះពងស្វាសទាំងគូរបស់បងសត្យា រួចក៏ងើបមុខឡើងសម្លឹងភ្នែកគ្នាទាំងរោលរាល។

ខ្ញុំឈរធ្មឹង ខ្ញុំមិនដែលនឹកស្មានថា បងប្រុសដ៏សុភាព និងមិត្តភក្តិដ៏សង្ហារបស់គាត់ មានទំនាក់ទំនងស៊ីជម្រៅ និងក្ដៅគគុកដល់ថ្នាក់នេះឡើយ។

ទិដ្ឋភាពក្នុងបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំបានថតជាប់ក្នុងការចង់ចាំរបស់ខ្ញុំទាំងអស់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគាត់ចេញពីបន្ទប់ទឹកជាមួយគ្នា។ យប់នោះ​ ខ្ញុំគេងនៅកណ្ដាល ដោយបងសត្យាគេងផ្អៀង អោបខ្ញុំទល់ភ្លឺ។

រំលងបានប៉ុន្មានខែក្រោយមក ពួកគាត់បានប្រលងបញ្ចប់បាក់ឌុប ហើយចេញទៅរៀននៅភ្នំពេញបាត់ទៅ។

ពេលវេលាផ្លាស់ប្តូរ រូបរាងកាយក៏ប្រែប្រួលទៅតាមវ័យ។ ពេលនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាក្មេងប្រុសវ័យ ៨ ឆ្នាំ ដែលដេកស្រមៃមើលពួកបងៗឈរនោមទៀតឡើយ។ ខ្ញុំបានបញ្ចប់វិទ្យាល័យដោយជោគជ័យ ហើយក៏បានចាកចេញពីស្រុកកំណើតមករស់នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីបន្តការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យ។ ជាសំណាងល្អ ខ្ញុំបានមករស់នៅខនដូដ៏ប្រណីតមួយជាមួយបងជីដូនមួយសំណព្វចិត្តរបស់ខ្ញុំ គឺ បងមង្គល។ គាត់គឺជាអ្នកធានាអះអាងយ៉ាងមាំជាមួយម៉ាក់របស់ខ្ញុំថា នឹងជួយមើលថែប្អូនម្នាក់នេះឱ្យបានល្អបំផុត។

 

ថ្ងៃដំបូងដែលជើងរបស់ខ្ញុំឈានជាន់លើដីក្រុងភ្នំពេញ បងមង្គលបានមកទទួលខ្ញុំទាំងទឹកមុខរីករាយ និងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង។ គ្រាន់តែឃើញរូបរាងដ៏មាំមួន និងមន្តស្នេហ៍ដ៏មានអំណាចរបស់គាត់ភ្លាម ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរឡើយ។ ខ្ញុំស្ទុះទៅឱបក្រសោបគាត់យ៉ាងណែន រួចថើបថ្ពាល់គាត់មួយខ្សឺតយ៉ាងវែង ធ្វើឱ្យអ្នកដើរកាត់ទៅមកដៀងភ្នែកមើលមកពួកយើងទាំងពីរគ្រប់គ្នា។

«នែ... ម៉េង! ឯងធំហើយណា ក្លាយជាកំលោះពេញតួបាត់ទៅហើយ មិនមែនក្មេងដែលអាចដើរថើបគ្នាផ្ដេសផ្ដាសតាមទីសាធារណៈដូចពីមុនទេ!» បងមង្គលនិយាយទាំងសើចឌឺ ខណៈដែលដៃមាំរបស់គាត់នៅតែឱបចង្កេះខ្ញុំជាប់មិនព្រមលែង។

«មិនខ្វល់ទេ! បងជាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំតើ... ប្អូននឹកបង ថើបបន្តិចមិនបានមែនទេ?» ខ្ញុំតបទៅវិញទាំងធ្វើមុខឌឺដាក់គាត់ ខណៈដែលច្រមុះរបស់ខ្ញុំហិតក្លិនទឹកអប់បុរសដ៏ក្រអូបភាយចេញពីកាយដ៏មាំខាប់របស់គាត់។

បងមង្គលសើច រួចយកដៃមកឈ្លីក្បាលខ្ញុំថ្នមៗដោយក្ដីគ្រាញ់៖ «បានតើ! ឯងនេះចរិតមិនកែសោះ... បែបហ្នឹងហើយ បានជាសត្យាវាតែងតែរអ៊ូនឹក និងស្រឡាញ់ឯងខ្លាំងយ៉ាងនេះ»។

ឮឈ្មោះបងសត្យា ខ្ញុំក៏ដកដង្ហើមវែង រួចពោលទាំងអាឡោះអាល័យ៖ «មែនហើយបង... ខ្ញុំនឹកបងសត្យាណាស់។ តាំងពីគាត់ផ្លាស់មករៀននៅភ្នំពេញមក ខ្ញុំមិនដែលបានជួបគាត់ទៀតសោះ»។

បងមង្គលញញឹម រួចប្រាប់ដំណឹងដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើល៖ «សត្យាវាសំណាងណាស់ម៉េង! ឥឡូវវាជាប់អាហារូបករណ៍ទៅរៀននៅជប៉ុនបាត់ហើយ ហើយថែមទាំងបានការងារល្អធ្វើនៅទីនោះទៀតផង»។

ទោះបីជាបាត់បង់សមាជិកដ៏ស្និទ្ធស្នាលម្នាក់ដែលធ្លាប់តែលេងសើចជាមួយគ្នាកាលពីក្មេង ប៉ុន្តែការចាប់ផ្ដើមជីវិតថ្មីរបស់ខ្ញុំនៅភ្នំពេញជាមួយបងមង្គលលើកនេះ ហាក់ពោរពេញដោយភាពកក់ក្ដៅ និងចំហាយនៃអាថ៌កំបាំងម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំលោតញាប់ខុសធម្មតា។

 

គ្រាន់តែឈានជើងចូលដល់ក្នុងខុនដូដ៏ប្រណីតភ្លាម ខ្ញុំរៀបចំប្រមូលសម្លៀកបំពាក់ត្រៀមនឹងចូលងូតទឹកដើម្បីជម្រះកាយ។ បងមង្គលដែលកំពុងអង្គុយលើសាឡុង សម្លឹងមើលមកខ្ញុំទាំងញញឹមខិល រួចពោលឌឺដង៖

«យ៉ាងម៉េចម៉េង? ឱ្យបងចូលទៅជួយងូតទឹកឱ្យដូចកាលពីមុនទៀតទេ? ហាហា!» គាត់សើចក្អាកក្អាយ រំលឹកដល់រឿងកាលពីក្មេងដែលគាត់ធ្លាប់ដុះសាប៊ូឱ្យខ្ញុំ។

ខ្ញុំងាកមកសម្លឹងគាត់ រួចឆ្លើយតបទាំងញញឹមឌឺវិញ៖ «មិនបាច់ទេបង! ខ្ញុំមិនមែនក្មេងអាយុ ៨ ឆ្នាំ ដែលមិនចេះទាំងដុសសាប៊ូខ្លួនឯងនោះទេណាបង!»

ក្រោយពីងូតទឹកជម្រះកាយយ៉ាងក្រអូបរួច ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីបន្ទប់ទឹកដោយមានកន្សែងរុំចង្កេះយ៉ាងជិត។ បងមង្គលដែលដើរកាត់នោះ ក៏ឆ្លៀតនិយាយឌឺបន្ត៖ «យី! ឥឡូវចេះអៀន ចេះផ្លាស់កន្សែងជិតឈឹងទៀតផង? កាលពីមុន បងងូតទឹកឱ្យ ឯងស្រាតននោលគកសោះហ្នឹងហា!»

ខ្ញុំគ្រវីក្បាល រួចតបទាំងសំឡេងខ្សឹបៗតែឱ្យគាត់ឮច្បាស់៖ «ចុះបងមិនគិតខ្លះទេអី? ឥឡូវប្អូនមិនមែន "ក្ដិបម្ទេស" ដូចពីមុនទេណា... ប្រយ័ត្នតែឃើញហើយ បងស្រឡាំងកាំង!»

បងមង្គលសើច «យើស!» ដាក់ខ្ញុំ រួចក៏ដើរចូលទៅបន្ទប់ទឹកម្ដង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្រាប់តែមានសំឡេងស្រែកហៅចេញពីខាងក្នុង៖

«ម៉េងហ្អា! ជួយហុចកន្សែងឱ្យបងបន្តិច បងភ្លេចយកចូលមក!» គាត់និយាយដោយអើតតែក្បាលចេញតាមទ្វារបន្តិច ទាំងទឹកមុខហាក់អៀនប្រៀន។

ខ្ញុំលួចសើចម្នាក់ឯង រួចដើរទៅទាញកន្សែងហុចឱ្យគាត់ដល់មាត់ទ្វារ៖ «ដឹងជាខ្មាសអីទេបង! របស់បងយ៉ាងម៉េចៗ ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញអស់ហើយហ្នឹង... ហាហា!»

«យើស! ក្មេងឈ្លើយ... ចាំមើលបងចេញទៅវិញ ដឹងតែត្រូវហើយឯង!» គាត់គំរាមទាំងសំណើចខិលៗពីក្រោយទ្វារបន្ទប់ទឹក។

បន្តិចក្រោយមក ទ្វារបន្ទប់ទឹកក៏របើកឡើង បងមង្គលដើរចេញមកទាំងកាយអាក្រាតផ្នែកខាងលើ ដោយមានត្រឹមតែត្បារកន្សែងពណ៌សមួយរុំនៅត្រឹមចង្កេះយ៉ាងទាប ដែលស្ទើរតែរបូតបង្ហាញឱ្យឃើញឆ្អឹងត្រគាកយ៉ាងច្បាស់។ ពន្លឺភ្លើងក្នុងបន្ទប់បានជះមកលើរាងកាយដែលសើមជោក បង្កើតឱ្យឃើញនូវសាច់ដុំទ្រូងដ៏ហាប់ណែន និងសាច់ដុំក្បាលពោះ ៦ កង់ដែលលេចត្រដែតឡើងតាមចង្វាក់ដង្ហើមរបស់គាត់។ តំណក់ទឹកថ្លាៗហូរកាត់ដើមទ្រូង រួចធ្លាក់ចុះទៅក្នុងគុម្ពរោមផ្ចិតខ្មៅក្រាស់ដែលរត់តម្រង់ចូលទៅក្នុងកន្សែង បង្កើតបានជាភាពសិចស៊ីដ៏មានអំណាច។

ខ្ញុំឈរភ្លឹកសម្លឹងមើលរូបរាងបុរសពេញវ័យរបស់គាត់ វាខុសពីររូបភាពដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញតាមប្រឡោះជញ្ជាំងឈើកាលពីនៅផ្ទះបងសត្យា។ កាលនោះ បងមង្គលគ្រាន់តែជាយុវជនម្នាក់ដែលមានរាងស្ដើង និងសាច់ដុំមិនទាន់មាំដល់ថ្នាក់នេះឡើយ។ តែពេលនេះ បងមង្គលដែលឈរនៅចំពោះមុខខ្ញុំ គឺជាបុរសម្នាក់ដែលពោរពេញដោយកម្លាំងកាមទេព និងភាពរឹងមាំ ដែលសូម្បីតែអាប្អូនរបស់គាត់ដែលកំពុងលាក់ខ្លួនក្រោមភួយកន្សែងនោះ ក៏ខ្ញុំអាចសន្មតបានថាវាប្រាកដជាធំ និងរឹងមាំជាងមុនឆ្ងាយណាស់ដែរ។

ឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ទាក់ទាញ និងពោរពេញដោយការបញ្ឆេះបែបនេះ ខ្ញុំក៏ញញឹមចុងមាត់ រួចបន្ថែមសម្ដីបញ្ឆេះកម្ដៅ៖

«កាលនៅផ្ទះបងសត្យា ក្រែងបងងូតទឹកស្រាតនៅមុខខ្ញុំតើ? ឡូវមកធ្វើជារុំកន្សែងធ្វើឫកខ្មាសប្អូនទៀត... ឬមួយក៏បងខ្លាចថា ឃើញរបស់ពិតបងហើយ ប្អូនទប់ចិត្តមិនបាន?» ខ្ញុំនិយាយទាំងញញឹមចុងមាត់ ដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅត្រង់ថ្នក់កន្សែងដែលប៉ោងឡើងបន្តិចរបស់គាត់។

បងមង្គលឈប់ងក់ រួចងាកមកសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំយ៉ាងមានអត្ថន័យ ខណៈដែលដៃរបស់គាត់កំពុងកាន់កន្សែងតូចមួយជូតសក់៖ «ឯងនេះខូចណាស់ម៉េង! រឿងតាំងពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ក៏នៅចាំមិនភ្លេចដែរ។ កាលពីមុន ឯងនៅតូច បងមិនប្រកាន់ទេ... តែឥឡូវឯងធំហើយ ចេះដឹងរឿងអស់ហើយ ទើបបងត្រូវប្រយ័ត្នខ្លះ!»

គាត់និយាយបណ្ដើរ រំកិលខ្លួនមកក្បែរខ្ញុំបណ្ដើរ រហូតដង្ហើមដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗលាយឡំនឹងក្លិនសាប៊ូកាយបុរសភាយមកប៉ះនឹងផ្ទៃមុខខ្ញុំ។ ចម្ងាយរវាងពួកយើងទាំងពីរនៅសល់តែមួយចង្អាមប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនត្រឹមតែមិនថយក្រោយឡើយ តែបែរជាលូកដៃទៅប៉ះសាច់ដុំទ្រូងដ៏មាំរបស់គាត់ថ្នមៗ រួចបន្តពាក្យសម្ដីបញ្ឆេះកម្ដៅ៖

«ចុះបើប្អូនប្រាប់ថា ប្អូនមិនត្រឹមតែចាំរឿងងូតទឹកទេ តែសូម្បីតែរឿងដែលបងប្រើមាត់ ឱ្យបងសត្យា ក៏ប្អូនឃើញច្បាស់ពេញភ្នែកតាមប្រឡោះឈើដែរ តើបងនៅចង់ធ្វើឫកខ្មាសជាមួយប្អូនទៀតទេ?»

បងមង្គលភ្ញាក់ផ្អើលស្ទើរធ្លាក់កន្សែងពីចង្កេះ ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាក្រហមងាំងដោយភាពអៀនប្រៀន លាយឡំនឹងការនឹកស្មានមិនដល់ថាអាថ៌កំបាំងយប់នោះត្រូវបានបែកធ្លាយ។

«នេះ... ឯងលួចមើលបងមែនទេម៉េង?» គាត់សួរទាំងសំឡេងញ័រតិចៗ។

ខ្ញុំសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចសម្លឹងមើលទៅដើមទ្រូងមាំរបស់គាត់៖ «ខ្ញុំសុំទោសផងបង... ខ្ញុំគ្មានបំណងលួចមើលទេ តែយប់នោះខ្ញុំបានឮសំឡេងបងសត្យាថ្ងូរខ្លាំងពេក។ កាលនោះខ្ញុំនៅក្មេង មិនដឹងថានោះជាសំឡេង ស្រួល ឡើយ»។

ឮបែបនេះ បងមង្គលស្រាប់តែប្រែទឹកមុខពីអៀនមកជាមាំវិញ ប៉ុន្តែជាទឹកមុខមាំបែបលេងសើច និងបង្កប់ដោយល្បិច។ គាត់បោះជំហានមកកៀកខ្ញុំ រហូតចុងច្រមុះពួកយើងស្ទើរតែប៉ះគ្នា រួចពោលទាំងសំឡេងគ្រលួច៖

«អូ! ចុះឯងដឹងទេថា ការលួចមើលអាថ៌កំបាំងគេ វាមានទោសបែបណា? ឯងបានឃើញរបស់បងអស់ហើយ... បែបនេះមិនយុត្តិធម៌ឡើយ! ឯងត្រូវតែឱ្យបងមើលរបស់ឯងវិញម្ដង ដើម្បីជាការសងសឹក... បើមិនអញ្ចឹងទេ បងនឹងខឹងឯងរហូតហើយ!»

និយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង បងមង្គលលូកដៃមាំទាំងសងខាងមកចាប់ចង្កេះខ្ញុំ រួចអូសទាញខ្ញុំឱ្យទៅរកគ្រែដេកដ៏ទន់ល្មើយ។ បងមង្គលសង្កត់ទម្ងន់ខ្លួនមកលើខ្ញុំបន្តិច ខណៈដែលដៃមាំទាំងសងខាងរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមលូកទៅទាញខ្សែខោដេករបស់ខ្ញុំយឺតៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់ដែលធ្លាប់តែស្លូតបូត ពេលនេះប្រែជាក្ដៅងំ និងពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ។

«មក... ចាំមើលមើល តើក្មេងដែលចេះលួចមើលអាថ៌កំបាំងគេម្នាក់នេះ ធំដឹងក្ដីដល់កម្រិតណាហើយ?» បងមង្គលខ្សឹបទាំងសំណើចខិល រួចក៏សម្រាតខោរបស់ខ្ញុំចុះដល់ត្រឹមភ្លៅ។

ភ្លាមនោះ «ដំបងសិល្បិ៍វ័យក្មេង» របស់ខ្ញុំដែលរង់ចាំឱកាសនេះជាយូរមកហើយ ក៏លោតចេញមកក្រៅយ៉ាងមានអំណាច។ វាឡើងរឹងកំព្រឹស និងមានសរសៃវរវក់មិនចាញ់របស់មនុស្សពេញវ័យឡើយ។ បងមង្គលផ្អាកសកម្មភាពបន្តិច រួចបើកភ្នែកធំៗ សម្លឹងមើលរបស់ពិតនៅចំពោះមុខទាំងស្រឡាំងកាំង។

«អូយ... ម៉េង! ឯង... ឯងលាក់ទុករបស់ធំបែបនេះមែនទេ?» គាត់លាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល រួចលូកដៃទៅចាប់កាន់នាគរបស់ខ្ញុំថ្នមៗ។ «បងស្មានតែឯងនៅ 'ក្ដិបម្ទេស' ដូចកាលមុនមែន... តែមើលទៅ ឥឡូវវាធំជាងបងទៅទៀត!»

គាត់ចាប់ផ្ដើមប្រើបាតដៃដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗ រ៉ូតចុះឡើងយឺតៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រើបស្រាលរហូតដកដង្ហើមសឹងមិនដល់គ្នា។ ខ្ញុំថ្ងូរចេញមកតិចៗ រួចលើកដៃទៅអង្អែលសាច់ដុំទ្រូងរបស់គាត់វិញ៖ «បង... បើបងឃើញហើយ តើបងចង់ពិន័យប្អូនបែបណា? ឬមួយចង់ 'ពិនិត្យ' វាឱ្យស៊ីជម្រៅជាងនេះ?»

បងមង្គលញញឹម រួចអោនមុខចុះមកជិតចំណុចកណ្ដាលរបស់ខ្ញុំ កម្ដៅដង្ហើមរបស់គាត់ភាយមកប៉ះនឹងស្បែកធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក។

«ក្នុងនាមជាបង... បងត្រូវតែដុសខាត់វាឱ្យល្អបន្តិចហើយ!» និយាយរួច គាត់ក៏ហាមាត់ រួចងងើបមុខមកសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំម្ដងទៀត មុននឹងប្រើអណ្ដាតដ៏ជំនាញ លិទ្ធជម្រះត្រង់ក្បាលនាគរបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ដូចអ្វីដែលគាត់ធ្លាប់ធ្វើឱ្យបងសត្យាកាលពីមុនអញ្ចឹង។

ខ្ញុំផ្ងាក្បាលទៅក្រោយ ដៃទាំងសងខាងខ្វារកម្រាលពូកយ៉ាងណែន។ នេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំប្រាថ្នាចង់បានបំផុត រសជាតិមាត់របស់បងប្រុសជីដូនមួយដែលខ្ញុំធ្លាប់តែលួចមើលតាមប្រឡោះជញ្ជាំង ពេលនេះកំពុងតែផ្ដល់ក្ដីសុខឱ្យខ្ញុំផ្ទាល់តែម្ដង...។

បងមង្គលមិនបង្អង់យូរឡើយ គាត់ចាប់ផ្ដើមបន្តការ "ពិន័យ" ឱ្យកាន់តែរោលរាល និងស៊ីជម្រៅជាងមុន។ គាត់សង្កត់ជង្គង់មាំទាំងសងខាងចុះលើពូក រួចអោនមុខចុះទៅក្រេបជញ្ជក់នាគរាជរបស់ខ្ញុំយ៉ាងងប់ងល់។

«ស៊ឺត... បងមង្គល... ស្រួលខ្លាំងណាស់បង!» ខ្ញុំថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក ខណៈដែលដៃទាំងសងខាងរបស់ខ្ញុំលូកទៅញីសក់ក្បាលរបស់គាត់យ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីបញ្ជាក់ពីក្ដីសុខដែលស្ទើរតែរកអ្វីប្រៀបមិនបាន។

បងមង្គលប្រើបច្ចេកទេសមាត់ដ៏ជំនាញ ដូចអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញតាមប្រឡោះឈើគ្មានខុសឡើយ។ គាត់បឺតជញ្ជក់យឺតៗ រួចក៏រុញចូលទៅជ្រៅដល់បំពង់ក ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាក្ដៅងំ និងណែនស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកក្រៅ។ គាត់ងើបមុខឡើងសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំទាំងខ្សែភ្នែកស្រក់ទឹកមាត់ រួចខ្សឹបទាំងសំឡេងគ្រលួច៖

«យ៉ាងម៉េចដែរម៉េង? រសជាតិមាត់បងប្រុសម្នាក់នេះ គ្រាន់បើជាងបងសត្យាទេ?»

ខ្ញុំមិនឆ្លើយ តែបែរជាទាញក្បាលគាត់ឱ្យចុះទៅបន្តសកម្មភាពវិញ។ បងមង្គលសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចក៏ចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាតលិទ្ធជុំវិញក្បាលនាគរបស់ខ្ញុំយ៉ាងរហ័ស ធ្វើឱ្យខ្ញុំញ័រជើងចំប្រប់។ រាល់ពេលដែលអណ្ដាតដ៏ក្ដៅរបស់គាត់ប៉ះនឹងចំណុចស្រើបស្រាលបំផុត ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានចរន្តអគ្គិសនីរត់កាត់ពេញរាងកាយ។

មិនត្រឹមតែប្រើមាត់ឡើយ ដៃមាំម្ខាងទៀតរបស់គាត់បានលូកមកអង្អែលភ្លៅខាងក្នុងរបស់ខ្ញុំ រួចរំកិលទៅញីត្រង់ផ្លែសិតាទាំងគូថ្នមៗ បង្កើនកម្ដៅតណ្ហាឱ្យឡើងដល់កំពូល។ ខ្ញុំដកដង្ហើមញាប់ស្មេរ ហាក់ដូចជាខ្យល់ដង្ហើមមិនចង់ដល់គ្នា។

«បង... ខ្ញុំមិនរួចទេ... ចង់ចេញហើយបង!» ខ្ញុំខ្សឹបប្រាប់គាត់ទាំងអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោល។

បងមង្គលមិនបានឈប់ឡើយ គាត់បែរជាបង្កើនល្បឿនមាត់ឱ្យកាន់តែញាប់ និងខ្លាំងជាងមុន។ គាត់បឺតជញ្ជក់យ៉ាងណែន ខណៈដែលដៃរបស់គាត់រ៉ូតចុះឡើងយ៉ាងរហ័ស។ ទីបំផុត កម្លាំងតណ្ហាដែលដុតរោលជាយូរមកហើយ ក៏បានផ្ទុះឡើង។ ទឹកកាមដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗបានបាញ់ចេញមកពេញមាត់របស់បងមង្គល។

គាត់មិនត្រឹមតែមិនខ្ពើមឡើយ តែបែរជាលេបវាចុះទៅក្នុងបំពង់កយ៉ាងព្រងើយ រួចលិទ្ធជម្រះក្បាលនាគរបស់ខ្ញុំឱ្យស្អាតដូចដើម។ គាត់ងើបមុខមកសម្លឹងខ្ញុំទាំងញញឹមខិល រួចជូតមាត់ដោយខ្នងដៃ៖

«ពិន័យលើកទីមួយចប់ហើយ... ឥឡូវដល់វេនបងសងសឹកវិញម្ដង។ ឯងដឹងទេថា កន្សែងបងរបូតបាត់ហើយ?»

បងមង្គលងើបខ្លួនឡើង បង្ហាញរូបរាងអាក្រាតកាយដ៏មាំមួននៅក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រអាប់។ នាគរាជរបស់គាត់ដែលធ្លាប់តែឃើញត្រឹមក្នុងភួយកន្សែង ពេលនេះវាងើបឡើងរឹងកំព្រឹស ធំមហិមា និងមានសរសៃវរវក់គួរឱ្យខ្លាច ប៉ុន្តែក៏គួរឱ្យចង់សាកល្បងបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ។

«ម៉េង... ឯងមើលងាយបងថាបងខ្មាសឯងមែនទេ? ឥឡូវមើលឱ្យច្បាស់ទៅ តើរបស់បងម្នាក់នេះ ឯងអាចទទួលយកវាបានទេ?» សំឡេងគ្រលួចរបស់គាត់បន្លឺឡើង ខណៈដែលគាត់រុញខ្លួនខ្ញុំឱ្យគេងផ្អៀង រួចលើកជើងម្ខាងរបស់ខ្ញុំឡើង។

គាត់លូកដៃទៅយកដបជែលរំអិលដែលដាក់នៅក្បែរក្បាលគ្រែ (ប្រហែលជាគាត់ត្រៀមទុកយូរហើយ) រួចចាក់វាលើបាតដៃ រួចលាបទៅលើចំណុចកណ្ដាលរបស់គាត់ និងច្រកចូល «រូងនាគ» របស់ខ្ញុំថ្នមៗ។ កម្ដៅនៃម្រាមដៃរបស់គាត់ដែលរុកចូលទៅក្នុងរូងយ៉ាងយឺតៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក និងដកដង្ហើមស្ទើរមិនដល់គ្នា។

«បងមង្គល... វាក្ដៅណាស់បង...» ខ្ញុំថ្ងូរតិចៗ ទាំងអារម្មណ៍ភ័យផង អរផង។

«ទ្រាំបន្តិចទៅអូន... ចាំមើលបងនាំឯងទៅឋានសួគ៌!» និយាយរួច បងមង្គលក៏រំកិលនាគរាជដ៏មហិមារបស់គាត់មកទល់នឹងច្រកចូលរូងរបស់ខ្ញុំ។

គាត់សង្កត់ត្រគាកចុះយឺតៗ។ ភ្លាមនោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានវត្ថុរឹង និងក្ដៅងំកំពុងតែញែករូងរបស់ខ្ញុំឱ្យរីកធំម្ដងបន្តិចៗ។ វាណែនខ្លាំងណាស់ ណែនរហូតដល់ខ្ញុំត្រូវខាំមាត់ និងចាប់ផ្ដើមខ្វារកម្រាលពូកយ៉ាងណែន។

«ស៊ឺត... ម៉េង... ឯងណែនខ្លាំងណាស់! អូយ... ស្រួលណាស់អូន!» បងមង្គលថ្ងូរទាំងដកដង្ហើមញាប់ស្មេរ ខណៈដែលគាត់ព្យាយាមរុញវាចូលទៅឱ្យអស់ទំហំ។

នៅពេលដែលនាគរាជរបស់គាត់ចូលទៅដល់ក្នុងរូងទាំងស្រុង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនប្រាណខ្ញុំហាក់ដូចជាត្រូវបានបំពេញដោយកម្លាំងដ៏មហិមា។ បងមង្គលចាប់ផ្ដើមរំកិលត្រគាក វាយសម្រុកយឺតៗ រួចក៏កាន់តែញាប់ទៅៗ។ រាល់ពេលដែលគាត់បុកចូលមកជ្រៅ វាប៉ះនឹងចំណុចស្រើបស្រាលបំផុតក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងចេះអៀនខ្មាស រួចក៏ថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក៖

«ហ្អា... បងមង្គល..... ខ្លាំងទៀតបង... ស្រួលខ្លាំងណាស់!»

សំឡេងកកិតនៃសាច់និងសាច់ លាយឡំនឹងសំឡេងគ្រែដែលរញ្ជួយតាមចង្វាក់នៃការវាយសម្រុករបស់បងមង្គល បានធ្វើឱ្យយប់នេះក្លាយជារាត្រីដ៏រោលរាលបំផុត។ បងមង្គលអោនមកជញ្ជក់ករបស់ខ្ញុំ រួចខ្សឹបទាំងដង្ហើមហត់៖

«ម៉េង... បងស្រឡាញ់ឯងណាស់... បងចង់ឱ្យទឹកបងពេញក្នុងរូងឯងយប់នេះ!»

និយាយរួច គាត់ក៏បង្កើនល្បឿនចុងក្រោយយ៉ាងខ្លាំងក្លា រហូតដល់ពួកយើងទាំងពីរឈានដល់ចំណុចកំពូលនៃក្ដីសុខ រួចក៏ដេកដកដង្ហើមហត់ស្មើគ្នានៅលើពូកដ៏ជោកដោយញើស...។

ក្រោយពីផ្អាកសម្រាកយកកម្លាំងមួយសន្ទុះ បងមង្គលក៏គ្រាហ៍ខ្ញុំឱ្យងើបពីពូកទាំងត្រកង៖ «តោះ... ទៅងូតទឹកសម្អាតខ្លួនចេញសិន ចាំមកគេងវិញ មិនអញ្ចឹងទេមិនស្រួលខ្លួនឡើយ»។

ពួកយើងដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកជាមួយគ្នាទាំងអាក្រាតកាយ។ លើកនេះ គ្មានភាពអៀនខ្មាស គ្មានកន្សែងបិទបាំងដូចមុនទៀតឡើយ មានតែភាពស្និទ្ធស្នាល និងក្រសែភ្នែកដែលសម្លឹងមើលគ្នាដោយក្ដីស្រឡាញ់។

បងមង្គលបើកទឹកផ្កាឈូកឱ្យហូរស្រោចមកលើពួកយើងទាំងពីរ។ ទឹកក្ដៅឧណ្ហៗបានជួយរំសាយភាពហត់នឿយពីកាយ។ គាត់ទាញដបសាប៊ូមកចាក់លើបាតដៃ រួចចាប់ផ្ដើមដុសអង្អែលលើស្មា និងខ្នងរបស់ខ្ញុំយ៉ាងថ្នមៗ។

«មក... ចាំបងដុសខ្លួនឱ្យ ដូចកាលឯងនៅអាយុ ៨ ឆ្នាំនោះអី ចាំទេ?» គាត់និយាយទាំងញញឹមស្រស់ សម្លឹងមើលមុខខ្ញុំដែលកំពុងតែឡើងក្រហមព្រោះកម្ដៅទឹក និងភាពអៀនប្រៀន។

ដៃដ៏មាំរបស់គាត់ដុសខាត់ចុះឡើងៗតាមសាច់ដុំទ្រូង និងពោះរបស់ខ្ញុំ រួចក៏រំកិលចុះទៅរកចំណុចកណ្ដាលដែលទើបតែឆ្លងកាត់សង្គ្រាមតណ្ហាមក។ គាត់ដុសជម្រះវាដោយភាពហ្មត់ចត់ និងថ្នាក់ថ្នមបំផុត ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាក្មេងតូចម្នាក់ដែលកំពុងត្រូវបានបងប្រុសមើលថែយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

«កាលពីតូច បងដុសឱ្យឯង ឯងចូលចិត្តរពឹសណាស់... ឥឡូវធំហើយ នៅតែរពឹសដដែល» គាត់និយាយឌឺ រួចក៏អោនមកថើបស្មារបស់ខ្ញុំមួយខ្សឺត។

ខ្ញុំផ្អែកខ្នងនឹងដើមទ្រូងដ៏មាំរបស់គាត់ បណ្ដោយឱ្យតំណក់ទឹកហូរស្រោចកាយ៖ «ចុះបងចង់ឱ្យខ្ញុំរពឹសដាក់អ្នកណា បើមិនមែនបង? បងដុសឱ្យស្អាតទៅណា... ចាំមើលស្អែកនេះ ដល់វេនខ្ញុំដុសឱ្យបងវិញម្ដងហើយ!»

បងមង្គលសើចតិចៗ រួចក៏ត្រកងអោបខ្ញុំពីក្រោយយ៉ាងណែននៅក្រោមតំណក់ទឹកផ្កាឈូក។ បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលធ្លាប់តែអាប់អួលដោយតណ្ហា ពេលនេះបែរជាជំនួសមកវិញដោយភាពកក់ក្ដៅ និងក្ដីសុខដែលចេញពីចិត្ត និងចិត្ត។ ពួកយើងងូតទឹកឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ហាក់ដូចជាចង់ឱ្យពេលវេលានេះឈប់ដើរត្រឹមនេះជារៀងរហូត។

រាត្រីដ៏រោលរាលបានកន្លងផុតទៅ ជំនួសមកវិញដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងកក់ក្តៅបំផុត។ ពួកយើងដេកអោបគ្នាជាប់មិនលែង រហូតទាល់តែពន្លឺព្រះអាទិត្យពណ៌មាសស្រទន់ជះកាត់វាំងននខុនដូ មកដាស់ពួកយើងឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក។ ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅតែផ្អែកលើដើមទ្រូងមាំរបស់បងមង្គល ចំណែកដៃរបស់គាត់ក៏នៅតែក្រសោបចង្កេះខ្ញុំយ៉ាងណែន ហាក់ដូចជាខ្លាចខ្ញុំរត់បាត់ទៅណា។

«ភ្ញាក់ហើយមែនទេ ក្មេងខូច?» បងមង្គលខ្សឹបដាក់ត្រចៀកខ្ញុំទាំងសំឡេងស្អកៗបែបមនុស្សទើបភ្ញាក់ពីគេង រួចក៏ថើបថ្ងាសខ្ញុំមួយខ្សឺតយ៉ាងវែង។

ថ្ងៃនេះ បងមង្គលបានរក្សាសន្យា។ ក្រោយពីញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកដែលគាត់ធ្វើឱ្យដោយផ្ទាល់ដៃរួច គាត់ក៏បានបញ្ឆេះម៉ូតូធំជូនខ្ញុំដើរលេងពាសពេញក្រុងភ្នំពេញ។ ពួកយើងជិះម៉ូតូកាត់វិមានឯករាជ្យ ស្រូបយកខ្យល់អាកាសនៅមាត់ទន្លេ និងដើរទិញអីវ៉ាន់នៅផ្សារទំនើបទំនើបៗ។ រាល់ពេលដើរក្បែរគ្នា បងមង្គលតែងតែលួចកាន់ដៃខ្ញុំ ឬដាក់ដៃលើស្មាខ្ញុំយ៉ាងជិតស្និទ្ធ បង្ហាញពីភាពជាម្ចាស់មកលើរូបខ្ញុំយ៉ាងពេញទំហឹង។

នៅពេលល្ងាច ពួកយើងអង្គុយមើលថ្ងៃលិចនៅតាមមាត់ទន្លេមេគង្គ។ ខ្យល់ជំនោរត្រជាក់ៗបក់មកប៉ះកាយ នាំមកនូវអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយនឹកស្មានមិនដល់។

«បងមង្គល... អរគុណបងខ្លាំងណាស់សម្រាប់ថ្ងៃនេះ» ខ្ញុំនិយាយទាំងផ្អែកក្បាលលើស្មារបស់គាត់ សម្លឹងមើលពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរលត់ទៅក្នុងទឹកទន្លេ។

បងមង្គលងាកមកញញឹម រួចកាន់ដៃខ្ញុំមកថើបថ្នមៗ៖ «មិនអីទេម៉េង... ឱ្យតែឯងសប្បាយចិត្ត បងធ្វើឱ្យបានគ្រប់យ៉ាង។ នៅភ្នំពេញលើកនេះ ឯងមិនមែននៅម្នាក់ឯងទេ បងនឹងនៅក្បែរឯង មើលថែឯង និងស្រឡាញ់ឯងបែបនេះជារៀងរហូត»។

ពាក្យសម្ដីដ៏ផ្អែមល្ហែម និងសកម្មភាពដ៏យកចិត្តទុកដាក់របស់បងមង្គល បានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្ដៅពន់ពេក។ ភាពឯកោដែលធ្លាប់មានពីមុនមក ត្រូវបានបំពេញដោយក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅពីបុរសដែលនៅចំពោះមុខនេះ។ ក្រុងភ្នំពេញដែលធ្លាប់តែមើលទៅធំធេង និងគួរឱ្យខ្លាច ពេលនេះបែរជាក្លាយជាឋានសួគ៌ដ៏តូចមួយសម្រាប់ពួកយើងទាំងពីរ។

ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ទោះបីជាថ្ងៃមុខនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនខ្លាចឡើយ ព្រោះខ្ញុំមានបងមង្គលនៅក្បែរ ក្នុងនាមជាបងប្រុស និងជាអ្នកការពារដ៏រឹងមាំបំផុតរបស់ខ្ញុំ។

នៅមានត.........