[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី១២

ភាគទី ១២៖ សាលាសិល្បៈនៃក្ដីសង្ឃឹម

ពន្លឺថ្ងៃជះចូលមកក្នុងផ្ទះឈើចាស់មួយខ្នងនៅជាយក្រុងភ្នំពេញ ដែលជាមរតកពីលោកយាយរបស់នរា។ ផ្ទះនេះធ្លាប់តែស្ងាត់ជ្រងំ តែឥឡូវវាត្រូវបានជួសជុល និងលាបពណ៌យ៉ាងស្រស់ស្អាត។ ស្លាកឈើតូចមួយដែលសរសេរថា «សាលាសិល្បៈក្រដាសស» ត្រូវបានព្យួរនៅមាត់ទ្វារ។

នរាឈរសម្លឹងមើលសមិទ្ធផលនេះទាំងមោទនភាព។ គេលែងពាក់អាវធំក្រវាត់កដូចកាលធ្វើគ្រូបង្រៀនទៀតហើយ តែគេពាក់អាវយឺតសាមញ្ញ រំលេចពណ៌គំនូរបន្តិចបន្តួច ដែលមើលទៅមានសេរីភាពជាងមុន។

ភូមិដើរមកក្បែរ ទាំងកាន់ធុងថ្នាំលាប៖ «នរា! មើលចុះ សាលារបស់យើងរួចរាល់ហើយ។ ត្រៀមខ្លួនទទួលសិស្សដំបូងហើយឬនៅ?»

នរាងក់ក្បាលញញឹម៖ «ត្រៀមហើយភូមិ! ខ្ញុំចង់ឱ្យកន្លែងនេះ ក្លាយជាកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពបំផុតសម្រាប់ក្មេងៗដែលមិនហ៊ាននិយាយពីការពិតក្នុងចិត្តពួកគេ»។

ខណៈពេលកំពុងរៀបចំជើងទម្រគំនូរ ស្រាប់តែមានក្មេងប្រុសម្នាក់អាយុប្រហែល ១៦ ឆ្នាំ ឈ្មោះ តារា ដើរចូលមកក្នុងសាលាទាំងស្ទាក់ស្ទើរ។ គេឱនមុខចុះ មើលទៅដូចជាចង់លាក់បាំងអ្វីម្យ៉ាង។

នរាដើរទៅរកគេទាំងទន់ភ្លន់៖ «សួស្ដីប្អូន! តើប្អូនចង់មករៀនគូររូបមែនទេ?»

«បាទលោកគ្រូ... ខ្ញុំចង់រៀនណាស់។ តែ... តែខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនឯងមានសិទ្ធិរៀនសិល្បៈនេះដែរឬអត់ទេ ព្រោះប៉ារបស់ខ្ញុំគាត់តែងតែប្រាប់ថា សិល្បៈបែបនេះវាស័ក្តិសមសម្រាប់តែមនុស្ស 'ទន់ជ្រាយ' ដូចជាខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ គាត់ថាខ្ញុំមិនមែនជាកូនប្រុសដែលរឹងមាំតាមអ្វីដែលគាត់ចង់បានឡើយ...»។

ពាក្យសម្ដីនេះបានចាក់ទម្លុះបេះដូងនរា ព្រោះវាដូចជាសម្ដីដែលប៉ារបស់គេធ្លាប់និយាយដាក់គេកាលពីមុនបេះបិទ។

នរាដឹកដៃតារាទៅអង្គុយមុខក្រដាសសមួយសន្លឹក៖ «តារា... ស្តាប់គ្រូណា។ ក្រដាសសនេះ វាមិនទាន់មានតម្លៃអីទេ រហូតដល់ប្អូនហ៊ានដាក់ពណ៌ដែលប្អូនស្រឡាញ់ចូលទៅលើវា។ មនុស្សដទៃអាចនឹងប្រាប់ប្អូនថា ពណ៌នេះមិនស្អាត ពណ៌នោះមិនត្រូវ... តែសំខាន់បំផុត តើប្អូនមានសេចក្ដីសុខនឹងពណ៌ហ្នឹងឬអត់?»

តារាសម្លឹងមើលនរាទាំងងឿងឆ្ងល់៖ «លោកគ្រូមិនស្អប់ខ្ញុំទេឬ បើខ្ញុំប្រាប់ថា ខ្ញុំចូលចិត្តពណ៌ផ្កាឈូកជាងពណ៌ខ្មៅ?»

នរាសើចតិចៗ រួចចង្អុលទៅភូមិដែលកំពុងគូររូបនៅជ្រុងម្ខាង៖ «មើលមិត្តភក្តិគ្រូម្នាក់នោះចុះ គេចូលចិត្តពណ៌ឥន្ទធនូជាងអ្វីៗទាំងអស់។ គ្មានពណ៌ណាខុសទេ តារា អ្វីដែលខុស គឺការបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យរស់ក្នុងពណ៌ដែលយើងមិនស្រឡាញ់ទៅវិញទេ»។

ស្រាប់តែឡានរបស់លោកសុខុមបើកមកឈប់នៅមុខសាលា។ នរា និងតារាភ្ញាក់ព្រើត។ លោកសុខុមដើរចូលមក ក្នុងដៃមានយួរនំ និងផ្លែឈើជាច្រើន។

«អូ! លោកពុក ម៉េចក៏អញ្ជើញមកទាំងថ្ងៃត្រង់អញ្ចឹង?» នរាស្ទុះទៅទទួល។

លោកសុខុមសម្លឹងមើលជុំវិញសាលា រួចងាកមកមើលតារា៖ «ឃើញមានសិស្សមកចុះឈ្មោះហើយឬ? ល្អណាស់! នរា... ប៉ាយកអាហារមកផ្ញើ បារម្ភខ្លាចកូន និងភូមិរវល់ពេកភ្លេចបាយទឹក»។

ប៉ាងាកទៅរកតារា រួចនិយាយដោយសំឡេងមាំតែទន់ភ្លន់៖ «ក្មួយប្រុស... ខំរៀនជាមួយលោកគ្រូនរាទៅណា។ គេជាគ្រូដែលរឹងមាំបំផុតដែលពុកធ្លាប់ស្គាល់»។

សម្ដីនេះធ្វើឱ្យនរាស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែក។ ការទទួលស្គាល់ពីឪពុក គឺជាកម្លាំងចិត្តដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលគេមិនដែលហ៊ានស្រមៃដល់។

មិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ារបស់តារាបានមកតាមរកកូនដល់សាលា។ គាត់ដើរចូលមកទាំងទឹកមុខខឹងសម្បារ៖ «តារា! ឯងមកធ្វើអីនៅទីនេះ?»

គាត់ងាកមកជេរនរា៖ «លោកគ្រូ! លោកចង់មកបង្រៀនកូនខ្ញុំឱ្យខូចចរិតដូចលោកមែនទេ? សង្គមគេដឹងអស់ហើយថាលោកជានរណា!»

តារាញ័រខ្លួនទទ្រើក តែនរាដើរមកឈរពីមុខសិស្សរបស់ខ្លួនយ៉ាងរឹងមាំ។

នរាសម្លឹងចំភ្នែកប៉ារបស់តារា៖ «លោកពូ... ខ្ញុំមិនបានបង្រៀនកូនលោកពូឱ្យខូចចរិតទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែបង្រៀនឱ្យគេហ៊ានស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។ លោកចង់បានកូនម្នាក់ដែលពូកែសម្តែងជាមនុស្សល្អ តែក្នុងចិត្តយំរាល់ថ្ងៃ ឬក៏លោកចង់បានកូនម្នាក់ដែលស្មោះត្រង់ និងមានក្ដីសុខពិតប្រាកដ?»

ប៉ារបស់តារាគាំងសម្ដី។ លោកសុខុមដែលឈរនៅក្បែរនោះ ក៏ដើរមកជិត៖ «លោកប្អូន... ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍លោក។ ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើដូចលោកអញ្ចឹងដែរ។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថាការបង្ខំកូន គឺជាការស្រឡាញ់។ តែមើលកូនប្រុសខ្ញុំឥឡូវចុះ គេមានសេចក្ដីសុខជាងកាលនៅក្រោមបញ្ជាខ្ញុំរាប់ពាន់ដង។ បើលោកស្រឡាញ់កូន លោកគួរតែស្ដាប់បេះដូងគេខ្លះទៅ»។

តារាដែលធ្លាប់តែភ័យខ្លាច ស្រាប់តែងើបមុខឡើង រួចកាន់ដៃប៉ារបស់ខ្លួន៖ «ប៉ា... ខ្ញុំសុំរៀននៅទីនេះបានទេ? ខ្ញុំចង់ឱ្យប៉ាឃើញគំនូរដែលខ្ញុំគូរពីបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងធ្វើជាកូនល្អ តែសុំឱ្យខ្ញុំបានធ្វើជាខ្លួនឯងខ្លះផង»។

ឃើញទឹកភ្នែកកូនប្រុស ប៉ារបស់តារាក៏ទន់ចិត្ត។ គាត់ដកដង្ហើមធំ រួចងក់ក្បាលយឺតៗ មុននឹងដើរចេញទៅវិញទាំងមិននិយាយអ្វី តែវាជាសញ្ញានៃការយល់ព្រម។

ក្រោយសិស្សត្រឡប់ទៅផ្ទះអស់ នរា និងភូមិអង្គុយលាងជក់គំនូរជាមួយគ្នា។ «នរា... ឯងធ្វើបានល្អណាស់ថ្ងៃនេះ» ភូមិនិយាយទាំងញញឹម។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនចង់ឱ្យក្មេងម្នាក់នោះ ត្រូវរស់ក្នុងងងឹតដូចខ្ញុំកាលពីមុន» នរាតបទាំងហត់នឿយតែសប្បាយចិត្ត។ «ភូមិ... អរគុណដែលឯងជួយឱ្យខ្ញុំមានភាពក្លាហានការពារអ្នកដទៃ»។

ភូមិទាញដៃនរាមកកាន់៖ «ចុះរឿងរបស់យើងវិញ? គ្រួសារយើងទទួលយកអស់ហើយ រស្មីក៏យល់ព្រមដកខ្លួនចេញ... តើពេលណាទើបយើងរៀបចំពិធីតូចមួយសម្រាប់ពួកយើង?»

នរាអៀន រួចផ្អែកក្បាលលើស្មារភូមិ៖ «ចាំសាលារបស់យើងដំណើរការស្រួលបួលបន្តិចសិនទៅ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យពិធីនោះ ជាថ្ងៃដែលយើងអាចឈរនៅមុខគ្រប់គ្នាដោយមោទនភាពបំផុត»។

យប់នោះ នរាសម្លឹងមើលក្រដាសសដែលតារាបានគូរទុកចោល។ វាជារូបភាពដើមឈើមួយដើមដែលមានស្លឹកពណ៌ឥន្ទធនូ។ នរាសរសេរអក្សរតូចមួយនៅជ្រុងគំនូរនោះថា៖ «គ្រប់ពណ៌សុទ្ធតែមានសម្រស់របស់វា»។

គេដឹងថា ផ្លូវខាងមុខអាចនឹងមានមនុស្សមកជំទាស់សាលារបស់គេទៀត តែគេលែងខ្លាចហើយ។ ដរាបណាមានភូមិនៅក្បែរ និងមានគ្រួសារជាបង្អែក នរានឹងបន្តគូរជីវិតរបស់គេឱ្យមានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយបំផុត។