វគ្គទី ៦៖ ស្រមោលរដូវរងា (ការព្យាបាលបេះដូង និងពន្លឺដែលចាប់ផ្តើមភ្លឺឡើង)

 

វគ្គទី ៦៖ ការព្យាបាលបេះដូង និងពន្លឺដែលចាប់ផ្តើមភ្លឺឡើង

បន្ទាប់ពីការជួបគ្នាដ៏រំជួលចិត្តនៅយប់នោះ រិទ្ធមិនព្រមឱ្យតុលាចាកចេញពីខ្សែភ្នែករបស់គេសូម្បីតែមួយវិនាទី។ រិទ្ធបាននាំតុលាមករស់នៅក្នុងខុនដូតូចមួយរបស់គេ។ វាជាបន្ទប់ដែលរិទ្ធបានរចនាឡើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មានពន្លឺថ្ងៃគ្រប់គ្រាន់ និងមានសៀវភៅគំនូររាយប៉ាយគ្រប់កន្លែង។

«ពីមុន ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ឯងថាចង់រស់នៅបន្ទប់តូចមួយជាមួយឯងនៅភ្នំពេញ... ឥឡូវក្តីសុបិននេះក្លាយជាការិតហើយណា» រិទ្ធនិយាយទាំងញញឹម ខណៈកំពុងរៀបចំភួយឱ្យតុលា។

តុលាអង្គុយនៅលើគ្រែ សម្លឹងមើលស្រមោលខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ រួចក៏បែរមុខចេញដោយភាពអៀនខ្មាស។ «រិទ្ធ... ឯងមិនបាច់ធ្វើល្អដាក់ខ្ញុំដល់ថ្នាក់នេះទេ។ មើលចុះ ខ្ញុំគ្មានអ្វីសេសសល់ទេ។ រៀនក៏មិនចប់ មុខមាត់ក៏ខូច... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងជាបន្ទុករបស់ឯង»។

រិទ្ធដើរមកជិត រួចលុតជង្គង់ចុះទល់មុខតុលា។ គេកាន់ដៃដែលគ្រើមៗរបស់តុលា រួចថើបយ៉ាងស្រទន់។ «ស្តាប់ខ្ញុំឱ្យច្បាស់ តុលា។ ៤ ឆ្នាំដែលគ្មានឯង ជីវិតខ្ញុំដូចជាមនុស្សស្លាប់ដែលនៅមានដង្ហើម។ ឯងមិនមែនជាបន្ទុកទេ តែឯងជា 'ជីវិត' របស់ខ្ញុំ។ បើឯងបារម្ភរឿងមុខមាត់ យើងនឹងទៅរកពេទ្យដែលពូកែបំផុត។ ឯងត្រូវរៀនបន្ត ខ្ញុំនឹងជួយឯងគ្រប់យ៉ាង»។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែបន្ទាប់ រិទ្ធបានប្រើប្រាស់ប្រាក់សន្សំទាំងអស់ពីការងាររចនាប្លង់ ដើម្បីនាំតុលាទៅពិគ្រោះជាមួយគ្រូពេទ្យវះកាត់កែសម្ផស្សល្បីៗ។ ការព្យាបាលត្រូវចំណាយពេលយូរ និងមានការឈឺចាប់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់ជាងការព្យាបាលស្បែក គឺការព្យាបាលបេះដូង។ រិទ្ធតែងតែនាំតុលាទៅដើរលេងនៅសួនច្បារនាពេលយប់ នាំទៅញ៉ាំអីដែលតុលាចូលចិត្ត និងតែងតែប្រាប់តុលារាល់ថ្ងៃថា «ឯងនៅតែសង្ហាបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ»។

តុលាចាប់ផ្តើមមានទំនុកចិត្តឡើងវិញ។ គេចាប់ផ្តើមដោះម៉ាស់ចេញនៅពេលនៅក្នុងបន្ទប់ ហើយស្នាមញញឹមដែលបាត់បង់ទៅជាយូរ ក៏ចាប់ផ្តើមលេចឡើងបន្តិចម្តងៗ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងចិត្តរបស់តុលា នៅតែមានស្រមោលខ្មៅម្យ៉ាងដែលគេមិនហ៊ានប្រាប់រិទ្ធ វាគឺជាការភ័យខ្លាចចំពោះអតីតកាលដែលបានដេញតាមគេដូចជាខ្មោចលង។

«តុលា... ប្រាប់ខ្ញុំមក តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដ? ហេតុអ្វីឯងត្រូវរត់ចេញពីស្រុកទាំងយប់បែបនោះ? ចុះប៉ារបស់ឯង... គាត់សុខសប្បាយទេ?» រិទ្ធសួរដោយក្តីបារម្ភ។

តុលាអោនមុខចុះ ដៃរបស់គេក្ដាប់ជាយភួយយ៉ាងណែន។ ទោះបីជាគេរឹងមាំ ប៉ុន្តែការចងចាំនោះហាក់ដូចជាជ្រៅពេក។ គេងើបមុខសម្លឹងរិទ្ធដោយខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពអាថ៌កំបាំង និងការឈឺចាប់ រួចពោលតិចៗ៖ «រិទ្ធ... កុំសួរអី។ អតីតកាលរបស់ខ្ញុំវាអាក្រក់ណាស់។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យរឿងស្មោកគ្រោកទាំងនោះមកបំពុលជីវិតដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់ឯងទេ។

ការបដិសេធមិនព្រមហើបមាត់របស់តុលា ធ្វើឱ្យរិទ្ធយល់ថា រឿងនេះមិនមែនជារឿងធម្មតាឡើយ។ តុលាកំពុងលាក់បាំងអ្វីម្យ៉ាងដែលធំធេង និងអាចប៉ះពាល់ដល់ពួកគេទាំងពីរ។ រិទ្ធមិនចង់បង្ខំតុលាឱ្យឈឺចាប់ តែគេក៏មិនអាចទុកឱ្យអាថ៌កំបាំងនេះតាមលងបន្លាចតុលារហូតបានដែរ។

រិទ្ធសម្រេចចិត្តក្នុងចិត្តយ៉ាងមុតមាំ៖ «បើឯងមិនព្រមនិយាយ ខ្ញុំនឹងទៅតាមរកចម្លើយនោះដោយខ្លួនឯង។ មិនថាអតីតកាលនោះវាខ្មៅងងឹតយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំត្រូវតែដឹង ដើម្បីការពារឯងឱ្យបាន»។

រិទ្ធសម្លឹងមើលតុលាដែលគេងលក់ទាំងទឹកភ្នែកដក់ជាប់រោមភ្នែក រួចពោលក្នុងចិត្តទាំងឈឺចាប់៖ «បើឯងមិនព្រមប្រាប់ ខ្ញុំនឹងទៅរកចម្លើយដោយខ្លួនឯង។ មិនថាអតីតកាលនោះវាខ្មៅងងឹតយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំមិនឱ្យវាដេញតាមលងបន្លាចឯងរហូតដល់ចាស់ឡើយ»។

ព្រឹកស្អែកឡើង រិទ្ធសម្រេចចិត្តរៀបចំកាបូប ដើម្បីធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ ជាទីកន្លែងដែលពោរពេញដោយផេះផង់នៃអតីតកាល និងជាកន្លែងដែលពូសៅកំពុងរង់ចាំផ្ដល់ចម្លើយដែលតុលាមិនហ៊ាននិយាយ។