រឿងហ្គេយ៍៖ រំលឹកមេរៀន (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

នៅក្នុងបន្ទប់ជួលនាល្ងាចមួយ ខណៈដែលសៀវភៅមេរៀនត្រូវបានបើកចោល ភារិទ្ធ និងសុធាបែរជាដេញប្រលែងគ្នារមៀលពេញគ្រែទៅវិញ។ ភារិទ្ធដែលអាក្រាតកាយផ្នែកខាងលើ បង្ហាញសាច់ដុំដែលជោកដោយញើសតិចៗ មើលទៅពោរពេញដោយថាមពល។

«នែ៎! អាភារិទ្ធ ឯងកុំមកប្រើកម្លាំងបាយបង្រ្កាបអញអញ្ចឹងអី!» សុធាសើចក្អាកក្អាយ ខណៈដែលព្យាយាមរើចេញពីការឱបរឹតរបស់មិត្តភក្តិ។

«ចង់ដឹងតើ! ថាអាអ្នករៀនទ្រឹស្ដីជាមួយគ្រូភក្តី ខ្លាំងជាងអាអ្នកហាត់កម្លាំងជាមួយគ្រូសានអត់?» ភារិទ្ធសើច រួចក៏លូកដៃទៅច្របាច់ចង្កេះសុធាធ្វើឱ្យគេក្រឡិកក្រលក់។

ភ្លាមនោះ ក្នុងចង្វាក់ប្រលែងគ្នាដ៏សប្បាយ សុធាក៏លូកដៃទៅក្ដាប់ "ដំបង" របស់ភារិទ្ធដែលនៅក្រោមខោខ្លីពណ៌សនោះជាប់ណែន រួចបង្អាប់ទាំងសើច៖ «អូហូ! មើលចុះ! នាគរាជឯងទន់ៗអញ្ចឹង ធ្វើអីកើតទៅអានេះ? ហាហា! ប្រហែលជាគ្រូសានឱ្យឯងហាត់តែសាច់ដុំក្រៅទេដឹង បានជាអាខាងក្នុងដេកលក់ស្ដូកបែបនេះ?»

ភារិទ្ធមិនព្រមចាញ់ គេក៏លូកដៃទៅចាប់ក្ដាប់ដំបងរបស់សុធាវិញភ្លាមៗដែរ រួចគ្រវីតិចៗ៖ «ចុះរបស់ឯងវិញ? ទន់ដូចបបរអញ្ចឹង! កុំមកបង្អាប់អញ អាអ្នករៀនជីវវិទ្យាអើយ! នាគឯងនេះ ប្រហែលជាមានតែរូបរាងទេ គ្មានរិទ្ធអីសោះ!»

ពួកគេទាំងពីរចាប់ដំបងគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងន័យលេងសើចសុទ្ធសាធ បង្រ្កាបគ្នាទៅវិញទៅមក រហូតដល់ហត់ដង្ហក់រៀងៗខ្លួន។

«ហត់ណាស់វើយ...» ភារិទ្ធដកដង្ហើមធំ រួចលែងដៃចេញពីដំបងសុធា «ចាំមើលទៅ ថ្ងៃក្រោយបើវា "ងើប" មក ឯងកុំមកសុំខ្មាសនាគរាជអញឱ្យសោះ!»

សុធាសើចបណ្ដើរ រៀបចំអាវយឺតរបស់គេឱ្យត្រូវជួរវិញបណ្ដើរ៖ «ចាំមើលតើ! ថាអ្នកណាខ្លាំងជាងអ្នកណា!»

វគ្គ៖ រាត្រីដ៏រសាប់រសល់ និងការដាស់សភាវគតិ

យប់ជ្រៅស្ងាត់ជ្រងំ ភារិទ្ធបានលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងស្កប់ស្កល់។ ប៉ុន្តែសម្រាប់សុធា ភាពសប្បាយរីករាយកាលពីល្ងាច បែរជាប្រែទៅជាបន្ទុកក្នុងចិត្ត។ គេដេកមិនលក់ឡើយ ក្នុងក្បាលនឹកឃើញតែសម្ដីរបស់ភារិទ្ធដែលថា «ចាំមើលថ្ងៃក្រោយបើវាងើបមក...»។

ក្នុងខណៈដែលកំពុងគិតរវើរវាយ ភារិទ្ធក៏បង្វែរខ្លួនមកគងលើសុធា។ ជើងមាំស្រអែមរបស់ភារិទ្ធបានសង្កត់មកលើត្រគាកសុធា ចំណែកឯដៃរបស់សុធាដែលដាក់សណ្ដូកទៅក្រោម ក៏ត្រូវស្ថិតនៅចន្លោះភ្លៅរបស់ភារិទ្ធដោយចៃដន្យ។

សុធាមានអារម្មណ៍ថាមានកម្ដៅក្ដៅភាយចេញពីសាច់ភ្លៅមិត្តភក្តិ។ ម្រាមដៃរបស់គេបានប៉ះនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលទន់ល្មើយ ប៉ុន្តែមានទំហំធំគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ បេះដូងសុធាចាប់ផ្ដើមលោតញាប់ស្ទើរផ្ទុះចេញក្រៅ ផ្ទៃមុខឡើងក្ដៅភាយ។

«អាស៎...» សុធាខ្សឹបក្នុងចិត្ត ព្យាយាមដកដង្ហើមវែងៗ។ ប៉ុន្តែ "ប្អូនតូច" របស់គេដែលត្រូវជង្គង់របស់ភារិទ្ធសង្កត់ពីលើ ក៏ចាប់ផ្ដើមកម្រើកខ្លួនឡើងរឹងបន្តិចម្ដងៗ មិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ម្ចាស់ឡើយ។ សុធាចាប់ផ្ដើមកម្រើកម្រាមដៃបន្តិចៗ ធ្វើជាប៉ះអង្អែល "ដំបង" របស់ភារិទ្ធដែលនៅក្រោមខោស្ដើងនោះថ្នមៗបំផុត ដើម្បីចង់ដឹងពីការឆ្លើយតបរបស់វា...។

ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់សុធាកំពុងរុករានដោយភាពភ័យខ្លាចផង និងចង់ដឹងផងនោះ ស្រាប់តែ "នាគរាជ" របស់ភារិទ្ធដែលធ្លាប់តែដេកស្ងប់ ក៏ចាប់ផ្ដើមកម្រើកខ្លួនផ្ងក់ៗឆ្លើយតបនឹងកម្ដៅដៃមិត្តភក្តិភ្លាមៗ។ ភារិទ្ធភ្ញាក់ដឹងខ្លួនតិចៗ គេបើកភ្នែកព្រឹមៗក្នុងភាពងងឹត រួចដឹងភ្លាមថាដៃរបស់សុធាកំពុងស្ថិតនៅត្រង់ចំណុចអាថ៌កំបាំងរបស់គេ។

ភារិទ្ធមិនបានខឹង ឬរុញដៃសុធាចេញឡើយ គេបែរជាញញឹមចុងមាត់ទាំងពាក់កណ្ដាលដំណេក រួចនិយាយខ្សឹបសួរនាំបែបឌឺដង៖

«នែ៎... អាសុធា... យប់ជ្រៅចង់ភ្លឺទៅហើយ ឯងនៅមកពិនិត្យ ក្ដរបស់អញធ្វើអីទៀត? ឬមួយក៏ឯងខ្លាចវានៅទន់ដូចមិញល្ងាច?»

សម្ដីឌឺដងនេះធ្វើឱ្យសុធាភាំង គេប្រញាប់ដកដៃចេញទាំងញាប់ញ័រ ប៉ុន្តែភារិទ្ធគ្រាន់តែសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក រួចក៏ផ្ងារខ្លួនដេកទៅវិញទាំងធ្មេចភ្នែកធ្វើមិនដឹង។ ទោះបីជាម្ចាស់វាព្យាយាមដេកវិញក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាគរាជរបស់ភារិទ្ធមិនព្រមដេកតាមឡើយ។ ដោយសារការប៉ះពាល់ និងសម្ដីញ៉ោះមិញនេះ វាបានឡើងរឹងកំព្រឹស ទោល់នឹងក្រណាត់ខោខ្លីពណ៌សស្ដើងនោះឡើងប៉ោងជានិមិត្តរូបយ៉ាងច្បាស់។

ពន្លឺភ្លើងរាត្រីពណ៌លឿងព្រឿងៗដែលជះចូលតាមបង្អួច បានចាំងចំទៅលើដងខ្លួនដ៏រឹងមាំ អមដោយសាច់ដុំក្បាលពោះ ៦ កង់ដែលឡើងកម្ពស់យ៉ាងច្បាស់ និង "ស្បៃខោ" ដ៏ស្ដើងពណ៌សរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងស៊ិចស៊ីបំផុត។ សុធាអាចមើលឃើញទម្រង់នាគរាជ ទោះបីជាស្រពិចស្រពិល តែក៏ល្មមឱ្យគេដឹងពីទំហំដ៏ធំដែលកំពុងតែងើបឈរអំនួតនៅពីក្រោមក្រណាត់នោះ។ វាមានពណ៌ក្រហមព្រឿងៗដោយសារពន្លឺភ្លើងរាត្រី និងមើលទៅហាប់ណែនខុសពីពេលល្ងាចដាច់ស្រឡះ។

សុធាដកដង្ហើមវែង ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ "នាគរាជ" ដែលកំពុងទោល់ខោនោះទាំងញាប់ញ័រ។ បេះដូងគេលោតឌុកដាក់ៗ ព្រោះតែរូបភាពដ៏រោលរាលនៅចំពោះមុខ។ គេកាន់តែចង់ដឹងថា តើនាគរាជដែលធ្លាប់តែទន់នៅពេលល្ងាច ហើយបែរជាប្រែជារឹងកំព្រឹស និងមានអានុភាពនៅពេលយប់បែបនេះ វានឹងមានអារម្មណ៍បែបណា ប្រសិនបើបានប៉ះផ្ទាល់នឹងសាច់មែនទែន។

កំពុងតែគិតវង្វេងវង្វាន់ ស្រាប់តែភារិទ្ធលូកដៃទៅអេះរោមថ្ងាសនៅលើតំបន់នាគរបស់គេទាំងបិទភ្នែក ធ្វើឱ្យជាយខោខ្លីរំកិលចុះក្រោមបន្តិច ដែលរឹតតែបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរោមនៃកេរ្តិ៍ខ្មាសដ៏ក្រាស់ឃ្មឹករបស់គេ។ ភារិទ្ធមិនបានលើកខោឡើងវិញឡើយ គេទុកវាឱ្យនៅវាលបែបនោះ ធ្វើឱ្យសុធាច្របល់ក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង៖ «តើវាពិតជាលក់ ឬក៏ចង់សាកចិត្តអញឱ្យប្រាកដ?»

ដោយអំណាចនៃកាមាដែលកំពុងគ្របដណ្ដប់ សុធាលេបទឹកមាត់ក្អឹក គេមើលទៅមុខភារិទ្ធដែលហាក់ដូចជាលក់ស្ងប់ រួចក៏លួចរំកិលដៃតិចៗទៅក្បែរភ្លៅមាំរបស់ភារិទ្ធ។ ភ្លាមនោះ ភារិទ្ធក៏ភ្ញាក់ក្រញាង រួចលូកដៃមកចាប់កដៃរបស់សុធាជាប់ណែន ទាំងដែលភ្នែកនៅតែបិទនៅឡើយ។

សុធាភ័យស្លេកមុខ ខ្លួនប្រាណញ័រចំប្រប់ដូចកូនមាន់ត្រូវទឹក គេនិយាយទៅកាន់ភារិទ្ធទាំងសំឡេងញ័រញាក់៖ «គឺ... អញ... អញ...»

ភារិទ្ធមិនបានខឹងសម្បារឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេមិនព្រមលែងដៃសុធា ហើយថែមទាំងទាញដៃមិត្តភក្តិឱ្យមកដាក់ផ្អឹបពីលើក្បាលនាគរាជរបស់គេ ដែលកំពុងតែអើតផ្ងក់ៗនៅក្នុងខោនោះយ៉ាងណែន។ ភារិទ្ធបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ រួចសម្លឹងមើលមុខសុធាទាំងញញឹមឌឺដង៖

«អាធា... អញមិនបានដេកទេ អញដឹងថាឯងចង់ធ្វើអី» ភារិទ្ធនិយាយទាំងសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក សំឡេងរបស់គេគ្រលរគួរឱ្យទាក់ទាញ «មិញល្ងាចឯងថាអញទន់មែនទេ? ឥឡូវសាកល្បងក្ដាប់វាឱ្យណែនមើល៍ តើវានៅទន់ដូចដែលឯងបង្អាប់ទៀតអត់?»

ភារិទ្ធដកដៃចេញ រួចផ្អែកក្បាលទៅក្រោយបិទភ្នែកទាំងស្រើបស្រាល បណ្ដោយឱ្យដៃសុធាក្ដាប់លើនាគរាជរបស់គេដោយសេរី។ កម្ដៅដែលភាយចេញពីក្នុងខោ បូករួមនឹងភាពរឹងមាំដែលសុធាកំពុងប៉ះ ធ្វើឱ្យសុធាលែងមានភាពអៀនខ្មាស។ គេចាប់ផ្ដើមប្រើម្រាមដៃច្របាច់នាគរាជភារិទ្ធតាមរយៈក្រណាត់ខោស្ដើងៗនោះយឺតៗ។

«ភារិទ្ធ... របស់ឯង... វាក្ដៅ និងរឹងដល់ថ្នាក់នេះផង?» សុធាខ្សឹបទាំងអារម្មណ៍រវើរវាយ ភ្នែកសម្លឹងមើលការកន្ត្រាក់នៃដំបងសាច់នៅក្រោមដៃគេ។

ភារិទ្ធបើកភ្នែកព្រឹមៗ សម្លឹងមើលមុខសុធាទាំងកែវភ្នែកពោរពេញដោយចំណង់ រួចសារភាពត្រង់ៗ៖ «ធា... ការពិតទៅ អញមានអារម្មណ៍ជាមួយឯងតាំងពីល្ងាចមិញម្ល៉េះ តែអញខ្លាចថាឯងមិនបានគិតដូចអញ។ ទើបអញធ្វើជាដេកគងពីលើឯង ក្នុងបំណងឱ្យឯងបានប៉ះក្ដរបស់អញ»។

គ្រាន់តែនិយាយចប់ ភារិទ្ធមិនទុកឱ្យពេលវេលាកន្លងហួសឡើយ។ គេស្ទុះក្រោកអង្គុយ រួចទាញខោខ្លីពណ៌សចេញពីខ្លួនក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក បញ្ចេញនាគរាជដ៏មហិមាដែលងើបឈរអំនួត។ ភារិទ្ធចាប់បង្វែរខ្លួនសុធាឱ្យដេកផ្ងារ រួចលើកជើងមិត្តភក្តិទាំងសងខាងឡើងលើស្មារបស់គេ ដូចអ្វីដែលលោកគ្រូសានធ្លាប់បានធ្វើមកលើគេកាលពីថ្ងៃមុន។

«ថ្ងៃនេះ... អញនឹងឱ្យឯងស្គាល់ពី "មេរៀនកម្លាំងបាយ" ដែលគ្រូសានបង្រៀនអញ» ភារិទ្ធបន្លឺឡើងទាំងសំឡេងគ្រលរ។

ភារិទ្ធប្រើទឹកមាត់បន្តិចដើម្បីរំអិលផ្លូវ រួចសង្កត់ក្បាលនាគដ៏ក្ដៅភាយរបស់គេទៅលើមាត់រូងនាគរបស់សុធា។ ភាពតឹងណែនដំបូងធ្វើឱ្យសុធាស្រែកថ្ងូរ៖ «អាស៎! ភារិទ្ធ... វាមិនមែនលេងសើចដូចមិញល្ងាចទេ... ឯងបុកមកខ្លាំងម្ល៉េះ!»

ភារិទ្ធមិនបង្អង់ ក៏ប្រើកម្លាំងចង្កេះបុកបញ្ចូលនាគរាជរបស់គេទៅក្នុងរូងរបស់សុធាយ៉ាងជ្រៅ។ "ផិត!" សំឡេងសាច់ប៉ះសាច់ជះពេញបន្ទប់ជួលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ ភារិទ្ធចាប់ផ្ដើមរំកិលចង្កេះបុកចូលយឺតៗ តែធ្ងន់ៗ តាមបច្ចេកទេសកីឡាករដែលគេបានរៀនសូត្រមក។

«អាស៎... សុធា... ឯងណែនល្អណាស់...» ភារិទ្ធថ្ងូរទាំងពេញចិត្ត ខណៈដែលញើសចាប់ផ្ដើមស្រក់មកលើទ្រូងសខ្ចីរបស់សុធា។

សុធាដែលធ្លាប់តែរៀនទ្រឹស្ដីជីវវិទ្យា ពេលនេះត្រូវមកជួបនឹង "ការអនុវត្តកម្លាំងបាយ" ផ្ទាល់ពីភារិទ្ធ។ គេហាមាត់ថ្ងូរ ដៃទាំងសងខាងក្ដាប់ស្មាភារិទ្ធជាប់ណែន ទទួលយកការបុកទង្គិចដ៏ខ្លាំងក្លាដែលមិត្តភក្តិបានផ្ដល់ឱ្យ។ រាងកាយពួកគេទាំងពីររវើកតាមចង្វាក់នៃការបញ្ចេញអរម៉ូន បង្កើតបានជាឈុតឆាកដ៏រោលរាលបំផុតក្នុងរាត្រីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនេះ។

ខណៈដែលភារិទ្ធកំពុងបុកសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងក្លា សុធាក៏លូកដៃទៅចាប់ដើមដៃមាំរបស់ភារិទ្ធ រួចខ្សឹបប្រាប់ទាំងដង្ហើមញាប់៖ «ភារិទ្ធ... បង្អង់សិន... អញចង់... អញចង់អង្គុយពីលើឯងម្ដង។ អញចង់មើលមុខឯងឱ្យច្បាស់ពេលដែលអញ "លេប" នាគរាជឯងចូលទៅ»។

ភារិទ្ធញញឹមទាំងពេញចិត្ត រួចដកនាគរាជដែលជោកដោយភាពរអិលចេញមកក្រៅវិញមួយភ្លែត។ គេផ្ងារខ្លួនដេកលើគ្រែ បើកឱកាសឱ្យសុធាឡើងមកត្រួតត្រា។ សុធាដែលរាងកាយសខ្ចីជោកដោយញើស បានឡើងមកអង្គុយច្រែងពីលើភារិទ្ធ រួចចាប់កាន់នាគរាជដ៏ធំរបស់មិត្តភក្តិតម្រង់ទៅរកមាត់រូងរបស់គេ។

សុធាសង្កត់ត្រគាកចុះយឺតៗ... "ផិត... អាស៎..." នាគរាជភារិទ្ធត្បុលចូលទៅក្នុងខ្លួនសុធាបន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់សុធាអង្គុយលើភ្លៅភារិទ្ធជាប់ណែន។ ក្បាច់នេះខុសពីលោកគ្រូសានត្រង់ថា វាមិនមែនជាការបង្ខំដោយកម្លាំងបាយពីក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែវាជាការផ្សារភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ បែបផ្ដោះផ្ដងមនោសញ្ចេតនា។

«វ៉ាវ... សុធា... ឯងធ្វើឱ្យអញស្រួលខ្លាំងណាស់...» ភារិទ្ធថ្ងូរទាំងបិទភ្នែក ខណៈដែលដៃមាំរបស់គេលូកទៅច្របាច់គូទសខ្ចីរបស់សុធាទាំងសងខាង។

សុធាចាប់ផ្ដើមរំកិលត្រគាកឡើងចុះតាមចង្វាក់ដែលគេចង់បាន។ គេឱនខ្លួនមកផ្អឹបទ្រូងជាប់នឹងទ្រូងភារិទ្ធ ធ្វើឱ្យចុងទ្រូងពណ៌ផ្កាឈូករបស់គេ ប៉ះនឹងដុំសាច់ទ្រូងមាំរបស់ភារិទ្ធ។ ពួកគេទាំងពីរថើបគ្នាយ៉ាងងប់ងល់ ខណៈដែលផ្នែកខាងក្រោមបន្តចលនាយ៉ាងរោលរាល។ សុធាប្រើបច្ចេកទេសដែលគេបានរៀនពីលោកគ្រូភក្តី គឺការកន្ត្រាក់សាច់ដុំរូងនាគដើម្បី "ជញ្ជក់" នាគរាជភារិទ្ធឱ្យកាន់តែមានអារម្មណ៍។

«ភារិទ្ធ... អញ... អញទ្រាំលែងបានហើយ...» សុធាថ្ងូរចេញមក ខណៈដែលគេបង្កើនល្បឿនរលាក់ត្រគាកកាន់តែខ្លាំង។

ភារិទ្ធក៏ឈានដល់ចំណុចកំពូលដូចគ្នា គេចាប់ចង្កេះសុធាជាប់ រួចបុកបកទៅលើវិញយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ មិនយូរប៉ុន្មាន នាគរាជរបស់ភារិទ្ធក៏បញ្ចេញ "ថាមពលកីឡាករ" បាញ់ស្រោចចូលទៅក្នុងខ្លួនសុធាពេញទំហឹង ខណៈដែលសុធាក៏បញ្ចេញអរម៉ូនរបស់គេមកលើក្បាលពោះ ៦ កង់របស់ភារិទ្ធយ៉ាងជោកជាំដូចគ្នា។

ពួកគេទាំងពីរដេកឱបគ្នាដកដង្ហើមធំៗនៅលើគ្រែ ក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទរាត្រី។ មិត្តភាពរបស់ពួកគេ ពេលនេះបានក្លាយជាចំណងដ៏រឹងមាំ និងផ្អែមល្ហែមដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចបំបែកបាន។

ក្រោយហេតុការណ៍ដ៏រោលរាលនាគ្រានោះមក ទំនាក់ទំនងរវាងភារិទ្ធ និងសុធា កាន់តែមានភាពជិតស្និទ្ធលើសពីមិត្តភក្តិធម្មតា។ ពួកគេលែងមានភាពអៀនខ្មាស ឬការលាក់បាំងចំពោះគ្នាទៀតហើយ។ រាល់ពេលដែលពួកគេហត់នឿយពីការសិក្សា ពួកគេតែងតែ រំលឹកមេរៀន ជាមួយគ្នាម្ដងម្កាល។

ការរំលឹកមេរៀនរបស់ពួកគេ បានក្លាយជាកន្លែងសុវត្ថិភាពមួយសម្រាប់បញ្ចេញនូវរាល់សម្ពាធ និងចំណង់ដែលកប់ទុកក្នុងចិត្ត។ ភារិទ្ធនៅតែជាអ្នកប្រើ "កម្លាំងបាយ" ដ៏រឹងមាំ ចំណែកសុធាក៏នៅតែជាអ្នកប្រើ "បច្ចេកទេស" ដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលធ្វើឱ្យរាល់ការរួមរស់ជាមួយគ្នាម្ដងៗ តែងតែនាំពួកគេទៅដល់ចំណុចកំពូលនៃសុភមង្គល។

ពួកគេបានសន្យានឹងគ្នាថា នឹងរក្សាអាថ៌កំបាំងដ៏ផ្អែមល្ហែមនេះទុកតែពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងភ្នែកអ្នកដទៃ ពួកគេគឺជាមិត្តសម្លាញ់ដែលតែងតែជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ុន្តែនៅក្នុងបន្ទប់ជួលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ ពួកគេគឺជា "ដៃគូ" ដែលយល់ចិត្តគ្នាបំផុត និងរួមចំណែកបំពេញរាល់ចំណុចខ្វះខាតឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកជារៀងរហូតមក។

 

[Confession]៖ ១៦ ឆ្នាំទៅ..... តើបងសុខសប្បាយទេ?

១៦ ឆ្នាំទៅ..... តើបងសុខសប្បាយទេ?

    នេះជារឿងពិតរបស់ខ្ញុំ ហើយវាបានចាប់ផ្ដើមឡើងតាំងពីឆ្នាំ ២០០៦ ដែលជាសម័យកាលមួយ បណ្ដាញសង្គមហ្វេសប៊ុកមិនទាន់មានឥទ្ធិពល និងរីកសាយភាយដូចពេលបច្ចុប្បន្នឡើយ។ កាលនោះ យុវវ័យជំនាន់មុនប្រហែលជាស្គាល់ច្បាស់បណ្ដាញសង្គម និងការទំនាក់ទំនងតាមអ៊ីនធឺណិតដូចជា Hi-5, Yahoo Messenger, Nimbuzz ឬ Mig33 ជាដើម។

"ទីង..." បន្លឺចេញពីទូរសព្ទដៃរបស់ខ្ញុំ វាគឺជាសារថ្មីពីកម្មវិធី Nimbuzz។

Veayo: "Hi ot toin keng te?" (សួស្ដី អត់ទាន់គេងទេ?) រូប Profile របស់គេគឺជាកូនជ្រូកឈរជើង២គួរឲ្យស្រឡាញ់។

Pao: "bat nov pong. n u?" (បាទ នៅផង។ ចុះអ្នក?)

Veayo: "tomorrow is Sunday, I have no work. nov na vij?" (ស្អែកថ្ងៃអាទិត្យ ខ្ញុំអត់ធ្វើការទេ។ នៅណាវិញ?)

Pao: "I am from Oddarmeanchey province." (ខ្ញុំនៅខេត្តឧត្ដរមានជ័យ។)

Veayo: "huh? At province has internet hor?" (ហា៎? នៅខេត្តមានអ៊ីនធើណេតប្រើហ៎?)

ខ្ញុំលួចអស់សំណើចម្នាក់ឯង។ សម័យនោះ ខេត្តដាច់ស្រយាលដូចជាឧត្ដរមានជ័យ ត្រូវបានគេគិតថាជាតំបន់អភិវឌ្ឍយឺតបំផុត បច្ចេកវិទ្យា​ ទូរគមនាគមន៍ក៏យឺតតាមនោះដែរ។ យប់នោះ ពួកយើងបានជជែកគ្នាពីនេះពីនោះយ៉ាងច្រើន រហូតដល់រំលងអធ្រាត្រ ទើបសម្រេចចិត្តចូលគេងរៀងៗខ្លួន។

ខ្ញុំសូមណែនាំខ្លួនបន្តិច ខ្ញុំឈ្មោះ M.L (ឈ្មោះកាត់) តែគ្រប់គ្នាចូលចិត្តហៅខ្ញុំថា អាប៉ាវ ព្រោះកាលពីក្មេង ម៉ាក់ខ្ញុំដាក់នំប៉ាវឲ្យខ្ញុំទៅរៀនរាល់ថ្ងៃ។ កាលនោះខ្ញុំអាយុ ១៦ ឆ្នាំ រៀនថ្នាក់ទី ១១ ហើយក៏ជាសិស្សម្នាក់ដែលរៀនពូកែក្នុងថ្នាក់ផងដែរ។ ខ្ញុំតែងតែទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់ល្អរាល់ខែ រហូតដល់នាយកសាលាហៅទៅទទួលរង្វាន់នៅទីចាត់ការ ឬពេលខ្លះលោកគ្រូបន្ទុកថ្នាក់យកមកប្រគល់ឱ្យដល់ផ្ទះក៏មាន។ បន្ទាប់ពីការសន្ទនានៅយប់នោះមក ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្និទ្ធស្នាល និងកក់ក្ដៅចម្លែកនៅពេលគាត់ហៅខ្ញុំថា អូន ប្រហែលមកពីខ្ញុំជាកូនប្រុសទោលក្នុងគ្រួសារដែលមានតែបងស្រី ទើបខ្ញុំតែងតែប្រាថ្នាចង់បានបងប្រុសម្នាក់មកមើលថែ និងផ្ដល់ប្រឹក្សា។

គាត់មានឈ្មោះពិតថា M.N (ឈ្មោះកាត់) តែខ្ញុំសុំហៅគាត់ថា បងវាយោ (ជាឈ្មោះក្នុងឆាត ហើយមានតែខ្ញុំប៉ុណ្ណោះដែលហៅឈ្មោះនេះ) ព្រោះវាស្ដាប់ទៅស្រាល និងងាយស្រួលហៅ។ គាត់អាយុ ២៨ ឆ្នាំ ច្រើនជាងខ្ញុំរហូតដល់ ១២ ឆ្នាំ ដូច្នេះការហៅគាត់ថា បង គឺស័ក្តិសមបំផុត។ ពួកយើងឆាតរកគ្នារាល់ថ្ងៃ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ភាពស្និទ្ធស្នាលកាន់តែរីកធំធាត់ឡើង រហូតដល់ខ្ញុំតែងតែទន្ទឹងរង់ចាំឱ្យតែដល់ពេលយប់ ដើម្បីបាននិយាយលេងជាមួយគាត់។ អារម្មណ៍នឹក និងចង់ជួបបានដុតរោលក្នុងចិត្តខ្ញុំជានិច្ច ទោះបីជាមិនដែលបានឃើញមុខគ្នាសោះក៏ដោយ។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តសុំរូបថតពីគាត់ គាត់ក៏ផ្ញើរូបមួយសន្លឹកមកឱ្យខ្ញុំ ជាភិនភាគបុរសម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយញ៉ាំបឺហ្គឺនៅផ្សារទំនើបស៊ីធីម៉ល (

City Mall)។ គាត់មានរូបរាងសង្ហា សម្បុរស មុខមាត់កាត់ចិន ដែលមើលទៅមានមន្តស្នេហ៍ខ្លាំងណាស់។ ពេលឃើញរូបគាត់ហើយ ខ្ញុំរាងភ័យបន្តិច ខ្លាចខ្លួនឯងជាអ្នកខេត្តមិនសូវស្អាត ខ្លាចគាត់រើសអើង តែផ្ទុយទៅវិញ ចរិតរបស់គាត់នៅតែដដែល មិនប្រែប្រួលឡើយ។

ក្រោយពីបញ្ចប់ការប្រលងបាក់ឌុបដោយទទួលបាននិទ្ទេស B ខ្ញុំក៏បានផ្លាស់ទៅរៀននៅភ្នំពេញដូចបំណងនៅចុងឆ្នាំ ២០០៧។ ទោះបីជារស់នៅភ្នំពេញបាន ៣ ខែហើយក្ដី តែយើងនៅតែមិនទាន់បានជួបគ្នា ព្រោះគាត់រវល់ចុះខេត្តច្រើន ចំណែកខ្ញុំត្រូវរៀនពីរវេននៅសកលវិទ្យាល័យផ្សេងគ្នា ពេលព្រឹកនៅសាកលវិទ្យាល័យជាតិគ្រប់គ្រង និងពេលរសៀលនៅសកលវិទ្យាល័យវេស្ទើន ហើយសៅរ៍អាទិត្យត្រូវរៀនថ្នាក់ភាសាចិនតាមការណែនាំរបស់គាត់។ រហូតដល់ថ្ងៃណាត់ជួបដំបូងបានមកដល់។ ខែមេសា ឆ្នាំ ២០០៨ យើងជួបគ្នានៅហាងកាហ្វេ T&C ទួលគោក។ នៅខាងក្រៅ គាត់ជាមនុស្សនិយាយតិច តែមានចរិតថ្លៃថ្នូរ និងរៀបចំខ្លួនសាមញ្ញបំផុត ទោះបីជាគាត់ជាកូនអ្នកមានមានទ្រព្យសម្បត្តិក្ដី។ ទំនាក់ទំនងរបស់យើងកាន់តែរឹងមាំឡើង ក្នុងនាមជាបងប្រុសដែលតែងតែមើលថែ និងផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅដល់ប្អូនប្រុសម្នាក់នេះ។

ថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍មួយ បងវាយោត្រូវចុះទៅបំពេញការងារនៅខេត្តបាត់ដំបង។ ជាធម្មតាគាត់តែងតែទៅជាមួយមេរបស់គាត់ តែលើកនេះមេរបស់គាត់ជាប់បេសកកម្មនៅសិង្ហបុរី ទើបគាត់បបួលខ្ញុំឱ្យទៅបានគ្នា។ វាជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំបានដើរតាមខេត្តជាមួយគាត់ គាត់មើលថែខ្ញុំគ្រប់បែបយ៉ាង។ ជាអ្នកបើកឡានខ្លួនឯងផង ហើយត្រូវមករវល់នឹងការហូបចុករបស់ក្មេងញ៉ាំរើសម្នាក់នេះទៀត ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថារអៀសខ្លួនណាស់។ យើងមកដល់បាត់ដំបងនៅពេលមេឃងងឹតស្លុប យើងបានចូលហាងក្បែរនោះដើម្បីរកអីញ៉ាំសិន មុននឹងចូលទៅ Check-in។ ចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់ គាត់បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំចូលងូតទឹកមុន ទាំងខ្លួនគាត់កំពុងពោបទៅលើពូកទាំងអស់កម្លាំង។ ខ្ញុំដឹងថាគាត់ហត់ជាងខ្ញុំឆ្ងាយណាស់ តែការយកចិត្តទុកដាក់របស់គាត់មកលើខ្ញុំខ្លាំងពេកកាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំរអៀសខ្លួនខ្លាំងឡើង។

ពេលខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ទឹកវិញ ខ្ញុំឃើញបងវាយោស្លៀកតែកន្សែងពោះគោពណ៌ស អង្គុយមើលកុំព្យូទ័រ និងនិយាយទូរសព្ទជាភាសាចិន។ ខ្ញុំចូលទៅគេងក្បែរគាត់ បេះដូងចាប់ផ្ដើមលោតញាប់ឡើងឌឹបៗឮចេញមកក្រៅហើយក៏មិនដឹង។ ភ្នែករបស់ខ្ញុំលួចសម្លឹងមើលសាច់ទ្រូងសខ្ចី និងរោមស្ដើងៗដែលបង្អូសចុះមកដល់ក្បាលពោះ... វាមិនមែនជាភាពភ័យខ្លាចឡើយ តែខ្ញុំគិតថាប្រហែលជាអារម្មណ៍ ញ័រចង់ ដូចដែលចាស់ៗតែងតែនិយាយនោះហើយ។ យប់នោះ គាត់បានគេងអោបខ្ញុំពីក្រោយយ៉ាងណែន ដង្ហើមដ៏ក្ដៅភាយរបស់គាត់ប៉ះនឹងករបស់ខ្ញុំ ហើយអ្វីម្យ៉ាងដែលទន់ៗ និងក្ដៅឧណ្ឌៗបានមកប៉ះនឹងគូទរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកដង្ហើមស្ទើរផុតៗ ភ័យអរលាយឡំគ្នា និងញ័ររហូតដល់ធ្មេញប៉ះគ្នាឮសូរគឹកៗ។

បងវាយោហាក់យល់ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ

"អូនឯងភ័យមែន?"  គាត់សួរក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ

“បាទ” ខ្ញុំឆ្លើយទាំងមាត់ញ័រទទ្រើកប្រៀបដូចកូនក្មេងដែលទើបតែលេងទឹកភ្លៀងរួច។

គាត់ក៏ចាប់ដៃដែលញ័រទទាក់របស់ខ្ញុំ ដាក់ចូលទៅក្នុងខោកីឡារបស់គាត់។ បន្ទាប់មក គាត់សម្រាតខោចុះ បង្ហាញឱ្យឃើញលឹង្គដ៏ធំមាំរបស់គាត់យ៉ាងច្បាស់ពេញភ្នែក។ វាធំប៉ុនកដៃរបស់ខ្ញុំ ហើយជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំបានឃើញប្រដាប់ភេទបុរសដទៃច្បាស់ៗបែបនេះ។ គាត់បង្គាប់ខ្ញុំឲ្យធ្វើប្រើមាត់ដើម្បីជួយគាត់ ខ្ញុំរាងស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច តែក៏ព្រមធ្វើតាមអ្វីដែលគាត់ ដើម្បីតបស្នងក្ដីស្រឡាញ់ និងភាពកក់ក្ដៅដែលគាត់តែងតែផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំ។

យប់នោះ យើងមិនបានធ្វើអ្វីស៊ីជម្រៅឡើយ យើងបានត្រឹមប្រើដៃ និងមាត់ដើម្បីផ្ដល់ក្ដីសុខឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ មុននឹងគេង គាត់ថើបថ្ងាសខ្ញុំយ៉ាងថ្នម ដៃឆ្វេងរបស់គាត់ស៊កក្រោមខ្នើយរបស់ខ្ញុំ និងដៃម្ខាងទៀតផ្គួបនឹងប្រអប់ដៃរបស់ខ្ញុំ រួចផ្អឹបជាប់នឹងដើមទ្រូងខ្ញុំទល់ភ្លឺ។ វាលើកដំបូង ហើយគឺជាយប់ដែលមានក្ដីសុខបំផុតក្នុងឆាកជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំមិនដែលចង់បំភ្លេចវា។

ទំនាក់ទំនងសម្ងាត់របស់យើងបានបន្តរហូតដល់ខ្ញុំរៀនឆ្នាំទី ៣។ រហូតដល់ថ្ងៃមួយ គ្រួសាររបស់គាត់តម្រូវឱ្យគាត់រៀបការជាមួយនឹងមនុស្សស្រីម្នាក់នៅប្រទេសអូស្ត្រាលី និងត្រូវផ្លាស់ទៅរស់នៅទីនោះតែម្ដង។ ពេលបានឮហើយខ្ញុំយំដង្ហក់ដូចកូនក្មេង ខ្ញុំយំក្រោយខ្នងគាត់ស្ទើរឆ្កួតតែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យគាត់ដឹង ព្រោះតែខ្ញុំធ្លាប់និយាយជាមួយគាត់ថា ៖ "បើបងមានប្រពន្ធ បងរៀបការចុះ ខ្ញុំចង់ឃើញបងមានគ្រួសារកក់ក្ដៅ ហើយខ្ញុំសុំឱ្យកូនបងហៅខ្ញុំថាប៉ាដែរ" ។ ខ្ញុំបាននិយាយពាក្យទាំងនេះចេញទាំងក្នុងទ្រូងខ្ញុំឈឺពឺតៗ ប្រៀបដូចគេយកញញួរមកដំ។ តែក្នុងនាមបងជាកូនប្រុសទោលក្នុងគ្រួសារ ជាមនុស្សដែលតែងតែមានទំនួលខុសត្រូវ ខ្ញុំមានតែពាក្យថាលះបង់ ប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវផ្ដល់ឱ្យបង។ ពេលនេះខ្ញុំយល់ច្បាស់ហើយ... យល់នូវអ្វីដែលមនុស្សលោកតែងហៅថាក្ដីស្រឡាញ់ពិត។ ក្ដីស្រឡាញ់ពិត មិនមែនជាការគ្របដណ្ដប់ទុកជាកម្មសិទ្ធិម្នាក់ឯងឡើយ តែវាគឺជាការសុខចិត្តឈរមើលមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់បំផុត មានសុភមង្គល និងមានគ្រួសារដ៏កក់ក្ដៅបំផុត ទោះបីជាក្នុងសុភមង្គលនោះគ្មានវត្តមានយើងក៏ដោយ។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ទំនាក់ទំនងយើងក៏ចាប់ផ្ដើមរយាលទៅៗតាមខ្យល់វាយោ ពួកយើងមិនសូវបានឆាតរកគ្នាដូចមុន រហូតដល់បាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង។ យើងមិនបានសូម្បីតែជួបគ្នាដើម្បីលាគ្នាជាលើកចុងក្រោយ។ សារចុងក្រោយបង្អស់ដែលពួកយើងបានផ្ញើឱ្យគ្នា គឺនៅក្នុងកម្មវិធី Nimbuzz នាខែមេសា ឆ្នាំ ២០១០ ជាសារដែលខ្ញុំផ្ញើជូនពរគាត់មុនឡើងយន្តហោះ។

ពេលវេលាចេះតែវិលទៅមុខ បណ្ដាញសង្គមចាស់ៗទាំង Hi-5 និង Nimbuzz ក៏លែងមានអ្នកពេញនិយមប្រើ មនុស្សម្នាចាប់ផ្ដើមងាកមកប្រើហ្វេសប៊ុកជំនួសវិញ។

ទោះបីជាដឹងថាគ្មានសង្ឃឹម ក៏ខ្ញុំនៅតែព្យាយាមផ្ញើសារទៅកាន់គណនី Hi-5 របស់បងរាប់រយដង តែអ្វីដែលទទួលបានមកវិញ គឺមានតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងគ្មានអ្នកឆ្លើយតប។ ខ្ញុំបានខំរកឈ្មោះរបស់បងនៅក្នុងហ្វេសប៊ុក ទាំងឈ្មោះពិត និងឈ្មោះហៅក្រៅ តែលទ្ធផលនៅតែសូន្យដដែល។ បងបានបាត់ចេញពីពិភពលោករបស់ខ្ញុំទាំងស្រុង ដូចជាខ្យល់ដែលបក់បាត់ទៅមិនត្រឡប់។

ទោះបីជាពេលនេះបងស្ថិតនៅទីណាក៏ដោយ ក៏ភាពកក់ក្ដៅ និងក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ស្មោះត្រង់ដែលបងធ្លាប់មានចំពោះខ្ញុំ កាលពី ១៦ ឆ្នាំមុន នៅតែដក់ជាប់យ៉ាងច្បាស់ក្នុងការចងចាំ និងស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងរបស់ខ្ញុំជានិច្ច មិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ។​ អរគុណបង ដែលផ្ដល់នូវអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ស្រស់ស្អាតដល់ប្អូនប្រុសម្នាក់នេះ។

គិតមកដល់ ២០២៦ នេះ ខ្ញុំមានអាយុ ៣៦ ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលចាស់ទុំជាងមុន។ បងដឹងអត់ ពេលនេះខ្ញុំមានការងារល្អមួយនៅធនាគារចិន មានផ្ទះ មានឡាន។ វាជាចំណែកមួយនៃការណែនាំរបស់បងឲ្យប្អូនចូលរៀនថ្នាក់ភាសាចិននៅពេលនោះ។ ចំណែកឯបងវិញ ក៏ប្រហែលជាមានកូនៗដែលធំល្មមអាចហៅខ្ញុំថា​ ប៉ា បានដូចដែលយើងធ្លាប់និយាយគ្នាលេងពីមុនមកដែរ។ ខ្ញុំមិនមានបំណងចង់ជ្រៀតជ្រែកចូលក្នុងជីវិតគ្រួសាររបស់បងឡើយ ប៉ុន្តែក្នុងជ្រុងតូចមួយនៃបេះដូងរបស់ អាប៉ាវ ម្នាក់នេះ គ្រាន់តែចង់ដឹងត្រឹមថា៖ «តើបងសុខសប្បាយទេ?»

ពីខ្ញុំ M.L

 

កុំឱ្យពាក្យថា “មិត្តភក្តិ” ក្លាយជាលេសបិទបាំងទង្វើបៀតបៀន៖ មេរៀនពីអត្ថបទក្នុង Reddit»

ខ្ញុំបានអានអត្ថបទមួយនៅលើ Reddit ដែលរៀបរាប់ពីបទពិសោធន៍អាក្រក់របស់បុរសម្នាក់ ដែលត្រូវបានមិត្តភក្តិដែលខ្លួនទុកចិត្តបំផុត បៀតបៀនរាងកាយក្នុងពេលដែលគេកំពុងសម្រាកលក់។ សាច់រឿងនេះមិនត្រឹមតែជាការចែករំលែកបទពិសោធន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងច្បាស់ពីបញ្ហាសីលធម៌ដែលកំពុងកើតមានក្នុងសហគមន៍ LGBT។ ហេតុនេះហើយ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តលើកយកប្រធានបទនេះមកបកស្រាយ និងចែករំលែក ដើម្បីជាការដាស់តឿនដល់បងប្អូនទាំងអស់ ជាពិសេសហ្គេយ៍តែម្ដង។

នៅក្នុងសម័យដែលសហគមន៍អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា (LGBTQ+) កំពុងតស៊ូមតិដើម្បីទទួលបានការទទួលស្គាល់ និងការផ្តល់តម្លៃស្មើភាពក្នុងសង្គម កត្តាសីលធម៌បុគ្គល និងការគោរពសិទ្ធិរាងកាយអ្នកដទៃ បានក្លាយជាប្រធានបទដ៏សំខាន់ដែលមិនអាចរំលងបាន។ ខណៈដែលសេចក្តីស្រឡាញ់ជារឿងបុគ្គល ប៉ុន្តែការបំពានលើ រាងកាយអ្នកដទៃ មិនថាធ្វើឡើងចំពោះបុរសពិត ឬមិត្តភក្តិក្នុងសហគមន៍ LGBTQ+ជាមួយគ្នានោះទេ គឺជាទង្វើដែលបំផ្លាញកិត្តិយសខ្លួនឯង និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរនៃសហគមន៍ LGBTQ+ទាំងមូល។

បញ្ហានៃការបៀតបៀនផ្លូវភេទត្រូវបានគេមើលរំលង ឬបិទបាំងក្រោមរូបភាពនៃ ការលេងសើចបែបស្និទ្ធស្នាល ឬ ការយល់ច្រឡំក្នុងនាមជាមិត្តភក្តិ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការប៉ះពាល់រាងកាយអ្នកដទៃក្នុងន័យកាមគុណដោយគ្មានការអនុញ្ញាតច្បាស់លាស់ ជាពិសេសក្នុងស្ថានភាពដែលភាគីម្ខាងទៀតមិនដឹងខ្លួន ឬបាត់បង់សមត្ថភាពការពារខ្លួន (ដូចជាកំពុងសម្រាក ឬស្រវឹង) មិនត្រឹមតែជាទង្វើអសីលធម៌ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីអំពើរអសីលធម៌របស់បុគ្គលម្នាក់ៗ។

ផលវិបាកដែលកើតចេញពីការបៀតបៀន គឺមានទំហំធំធេងជាងអ្វីដែលមនុស្សម្នាក់អាចស្មានដឹង។ សម្រាប់ជនរងគ្រោះ ការបំពានលើទំនុកចិត្តពីសំណាក់មិត្តភក្តិដែលគេធ្លាប់ជឿជាក់ នឹងបង្កើតជា ស្នាមរបួសផ្លូវចិត្ត ដ៏ជ្រៅ ដែលអាចវិវត្តទៅជាជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត ភាពតក់ស្លុត និងការបាត់បង់ទំនុកចិត្តលើទំនាក់ទំនងមនុស្សជុំវិញខ្លួនជារៀងរហូត។ លើសពីនេះ វាក៏បានបង្កើតជារូបភាពអវិជ្ជមានដែលជំរុញឱ្យមានការរើសអើងកាន់តែខ្លាំងពីសាធារណជន ចំពោះទំនាក់ទំនងរវាងបុរសនិងបុរស ដោយសារតែទង្វើខ្វះការពិចារណារបស់បុគ្គលមួយចំនួនតូច។

សេចក្តីថ្លៃថ្នូរពិតប្រាកដរបស់មនុស្សម្នាក់ មិនស្ថិតនៅលើការទទួលបានភាពត្រេកត្រអាលមួយឆាវតាមរយៈការបំពានគេនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើការចេះផ្តល់កិត្តិយស និងការគោរពដល់អ្នកដទៃ។ ការរៀនគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ និងការចេះរង់ចាំការយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្ត គឺជាគុណសម្បត្តិដែលធ្វើឱ្យបុគ្គលម្នាក់ក្លាយជាមនុស្សដែលមានតម្លៃ និងគួរឱ្យគោរពពិតប្រាកដ។

ការបញ្ឈប់វប្បធម៌បៀតបៀន គឺជាការជួយសង្គ្រោះដល់កិត្តិយសខ្លួនឯង និងការលើកកម្ពស់មុខមាត់សហគមន៍ LGBTQ+។ សហគមន៍ LGBTQ+នឹងកាន់តែរឹងមាំ ប្រសិនបើយើងម្នាក់ៗរស់នៅដោយមានវិន័យលើខ្លួនឯង និងងាកមកកសាងមិត្តភាពដែលផ្អែកលើភាពស្មោះត្រង់ និងការឱ្យតម្លៃគ្នាជាចម្បង។

》》ខាងក្រោមគឺនេះគឺជាអត្ថបទដើមនៅក្នុង Reddit.

អត្ថបទបកប្រែ

《មិត្តភក្តិ Gay បានបៀតបៀនខ្ញុំ ពេលដែលខ្ញុំកំពុងគេង

រឿងនេះបានកើតឡើងជិតកន្លះឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំសរសេរវានៅពេលនេះ គឺដោយសារថ្មីៗនេះខ្ញុំមានពេលគិតច្រើន ហើយក៏យល់ឃើញថា ស្ថានភាពបាក់ទឹកចិត្តរបស់ខ្ញុំនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺបណ្តាលមកពីបទពិសោធន៍ដ៏អាក្រក់នោះឯង។ ពេលនេះ ខ្ញុំថែមទាំងចង់ទៅកន្លែងដែលគេស្នាក់នៅ សុំគេគេងជាមួយ ហើយរង់ចាំពេលគេធ្វើរឿងថោកទាបបែបនោះម្តងទៀត ខ្ញុំនឹងវាយគេឱ្យទ្រោមខ្លួនតែម្តង។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំឥឡូវនេះ ពោរពេញទៅដោយកំហឹង និងការគុំកួនខ្លាំងណាស់។

មិត្តភក្តិម្នាក់នេះ ឈ្មោះថា Vincent (ឈ្មោះហៅក្រៅ) ជាអ្នកដែលខ្ញុំស្គាល់តាំងពីសម័យរៀនសាកលវិទ្យាល័យ។ ខ្ញុំតែងតែយល់ថាខ្លួនឯងជាមនុស្សបើកចិត្តទូលាយ រាប់អានមនុស្សគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានដោយមិនប្រកាន់អត្តសញ្ញាណភេទឡើយ ទោះបីជាក្នុងសង្គមដែលខ្ញុំរស់នៅ គេតែងតែយល់ថាវាជារឿងចម្លែកក្នុងការដែលបុរសរាប់អានមិត្តភក្តិជា Gay ជិតស្និទ្ធពេកក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនខ្វល់ ព្រោះខ្ញុំរាប់អានដោយភាពស្មោះត្រង់។

រឿងរ៉ាវបានចាប់ផ្តើមនៅពេលយើងបានជួបគ្នាម្ដងទៀតនៅកន្លែងជិះស្គីលើទឹក (Surf spot)។ កាលពីមុនយើងមិនសូវជិតស្និទ្ធខ្លាំងទេ តែយើងជាមិត្តល្អនឹងគ្នា ធ្លាប់ទៅដើរលេង និងគេងយប់ជាមួយគ្នាជាក្រុមញឹកញាប់។ នៅយប់កើតហេតុ បន្ទាប់ពីមានការជួបជុំផឹកស៊ីបន្តិចបន្តួចមក ក៏ដល់ពេលត្រូវសម្រាក។ ដោយសារបន្ទប់មិត្តភក្តិផ្សេងទៀតអស់កន្លែង ខ្ញុំក៏ត្រូវទៅសម្រាកក្នុងបន្ទប់មួយទៀតជាមួយ Vincent។

ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងព្យាយាមគេង ស្រាប់តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ស្រើបស្រាលចម្លែកនៅត្រង់ខ្នង គឺអារម្មណ៍ដូចមានគេអូសម្រាមដៃតិចៗលើខ្នងខ្ញុំ។ គេធ្វើបែបនោះយឺតៗក្នុងន័យបៀតបៀន។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍តក់ស្លុត និងខ្ពើមរអើមរហូតដល់ធ្វើអ្វីមិនត្រូវ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា មនុស្សដែលខ្ញុំទុកចិត្តរហូតដល់ហ៊ានគេងក្បែរ បែរជាមកបៀតបៀនខ្ញុំបែបនេះសោះ។ ក្នុងចិត្តខ្ញុំពេលនោះបានត្រឹមតែបន់ស្រន់ថា៖ "ឱព្រះអើយ សូមឱ្យគេឈប់ទៅ"។ ខ្ញុំក៏បានដឹងទៀតថា គេកំពុងសម្រេចកាមដោយខ្លួនឯង ខណៈកំពុងអង្អែលខ្នងខ្ញុំ ហើយថែមទាំងបានយកទឹកកាមមកជូតលើកំប៉េះគូទរបស់ខ្ញុំទៀតផង។

ពេលគិតត្រឡប់ក្រោយវិញ ទើបខ្ញុំដឹងថាចរិតគេពិតជាគួរឱ្យខ្លាច។ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន ពេលដែលខ្ញុំវង្វេងវង្វាន់ខ្លាំងដោយសារប្រើថ្នាំ Acid (LSD) ហើយគេជាអ្នកមើលថែខ្ញុំ គេធ្លាប់ព្យាយាមនិយាយញុះញង់ ខ្ញុំគួរតែ បណ្តោយខ្លួន ឱ្យក្លាយជាអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាទៅ។ ពេលនោះខ្ញុំស្លន់ស្លោណាស់ ប៉ុន្តែមិនហ៊ានបង្ហាញចេញ។

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំទើបដឹងច្បាស់ថា គេគឺជាព្រាន (Predator) ដ៏គួរឱ្យខ្ពើមរអើមម្នាក់។ ខ្ញុំស្ដាយក្រោយដែលមិនបានវាយគេកាលពីយប់នោះ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំចង់ទៅកន្លែងគេស្នាក់នៅ សុំគេងជាមួយម្តងទៀត ហើយបើគេហ៊ានធ្វើរឿងថោកទាបដាក់ខ្ញុំទៀត ខ្ញុំនឹងវាយគេឱ្យបែកមុខបែកមាត់តែម្តង។

ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនឯងនឹងធ្វើតាមគំនិតនេះមែនឬអត់ទេ ប៉ុន្តែជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំកំពុងរងទុក្ខខ្លាំង ព្រោះរឿងនេះវាតែងតែលេចឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទៅជួបគេ ហើយប្រដៅគេឱ្យដឹងដៃម្តង។ ឱ្យគេដឹងថា គេជាមនុស្សថោកទាបដែលឆ្លៀតឱកាសពេលខ្ញុំទន់ខ្សោយបំផុត។ មូលហេតុដែលគេរស់នៅឯកោ និងគ្មានតម្លៃបែបនេះ គឺដោយសារតែគេជាមនុស្សដែលគ្មានសីលធម៌ និងគុណធម៌ក្នុងខ្លួនទាល់តែសោះ!

បញ្ចេញកំហឹងអស់ហើយ ឥឡូវនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុនបន្តិច។》

តំណរភ្ជាប់ទៅអត្ថបទដើម >>

https://www.reddit.com/r/askgaybros/comments/zacmzg/gay_friend_molested_me_while_i_was_trying_to_sleep/

រឿងហ្គេយ៍៖ គ្រូបង្វឹកកីឡា (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ "មេរៀនជីវវិទ្យា" ដ៏ស៊ីជម្រៅនៅផ្ទះលោកគ្រូភក្តីរួចមក សុធា និង ភារិទ្ធ ហាក់ដូចជាប្រែប្រួលជាមនុស្សថ្មី។ ពួកគេមានភាពជឿជាក់ជាងមុន និងមានកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយអត្ថន័យរាល់ពេលសម្លឹងមើលរាងកាយបុរសពេញវ័យ។ ល្ងាចនេះ នៅក្នុងបន្ទប់ហាត់កីឡា (Gymnasium) ដែលមានតែភារិទ្ធម្នាក់ឯង គេត្រូវមកហ្វឹកហាត់បន្ថែមជាមួយគ្រូបង្វឹកថ្មីម្នាក់ទៀត ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការប្រកួតថ្នាក់ជាតិដែលជិតមកដល់។

លោកគ្រូ សាន ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ហាត់ប្រាណ ទាំងកាយវិការពោរពេញដោយភាពជឿជាក់។ គាត់ជាបុរសវ័យប្រហែល ២៨ ឆ្នាំ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ស្រឡះ និងរាងកាយដែលត្រូវបានហ្វឹកហាត់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ លោកគ្រូសានមានសម្បុរស្បែក "ពណ៌ទង់ដែងព្រឿងៗ" បែបកីឡាករដែលហាត់ប្រាណក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ធ្វើឱ្យសាច់ដុំរបស់គាត់មើលទៅហាប់ណែន និងមានវណ្ឌសណ្ឋានច្បាស់ក្រែត។

ថ្ងៃនេះ លោកគ្រូសានស្ថិតក្នុងឈុតកីឡាដែលរឹតរាង និងវាលលាក់យ៉ាងព្រហើន៖ គាត់ស្លៀកអាវកាក់កីឡារន្ធៗពណ៌ប្រផេះ ដែលវាលក្លៀកយ៉ាងជ្រៅ រហូតដល់ហួសចង្កេះ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងណែនក្ដិត និងសាច់ដុំក្បាលពោះ "៦ កង់" (Six-Pack) ដែលឡើងរឹងដូចថ្ម។ នៅពេលគាត់រំកិលខ្លួន សរសៃឈាមវរវក់ឡើងប៉ោងនៅលើដើមដៃមាំខាប់ និងស្មារបស់គាត់។

ចំណែកឯខោវិញ គាត់ស្លៀកខោខ្លីកីឡា (Running Shorts) ស្ដើងត្រឹមភ្លៅ ពណ៌ខ្មៅ។ ដោយសារតែក្រណាត់ស្ដើង និងភាពរឹតរាងរបស់វា វាបានបង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ភ្លៅមាំដែលមានរោមគ្រើមៗ និង "ទម្រង់នាគរាជ" ដ៏ធំកំព្រឹស ដែលដេកស្ដូកស្ដឹងនៅចន្លោះភ្លៅរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញរិទ្ធដាក់សិស្សទាំងពីរ។

«សួស្ដី... ភារិទ្ធ» លោកគ្រូសាននិយាយទាំងស្នាមញញឹមបែបមន្តស្នេហ៍ ធ្វើឱ្យស្រីៗឃើញច្បាស់ជាសន្លប់។ ថ្ងៃនេះ គ្រូនឹងបង្រៀនពី "កម្លាំងទប់ទល់" របស់សាច់ដុំពិតប្រាកដ។ ភារិទ្ធ ឯងចូលមកដេកលើកៅអីហាត់នេះ សាកល្បងលើកទម្ងន់ (Bench Press) បង្ហាញគ្រូមើល៍!»

ភារិទ្ធ លេបទឹកមាត់ក្អឹក។ គេមិនដែលឃើញគ្រូបង្វឹកដែលមានរាងកាយ "ស៊ិចស៊ី" និងមានអំណាចបែបនេះឡើយ។ ភាពខុសគ្នារវាងសម្បុរស្បែកសខ្ចីរបស់លោកគ្រូភក្តី និងសម្បុរស្បែកពណ៌ទង់ដែងរបស់លោកគ្រូសាន ធ្វើឱ្យភារិទ្ធមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំង។

ភារិទ្ធដោះអាវយឺតចេញ បង្ហាញរាងកាយកំលោះដែលកំពុងរីកសាច់ដុំ រួចដេកទៅលើកៅអីហាត់។ លោកគ្រូសានដើរទៅឈរពីក្រោយក្បាលភារិទ្ធ ដើម្បីជួយទប់ (Spotting)។ នៅក្នុងក្បាច់នេះ រាល់ពេលដែលភារិទ្ធលើកដែកទម្ងន់ឡើងចុះ មុខរបស់គេស្ទើរតែប៉ះនឹងតំបន់ចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូសាន ដែលឈរច្រែងជើងយ៉ាងរឹងមាំនៅពីលើក្បាលគេ។

ភារិទ្ធប្រឹងលើកទម្ងន់ផង និងប្រឹងសម្លឹងមើល "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូសានដែលស្ថិតនៅចម្ងាយតែប៉ុន្មានសង់ទីម៉ែត្រពីមុខគេផង។ គេមានអារម្មណ៍ថា អ្វីម្យ៉ាងដែលរឹងមាំនៅក្រោមខោខ្លីស្ដើងរបស់លោកគ្រូសាន កំពុងតែរំកិលខ្លួនបន្តិចម្ដងៗ...។

លោកគ្រូសានដែលឈរច្រែងជើងពីក្រោយក្បាលភារិទ្ធ មិនមែនគ្រាន់តែមកដើម្បីបង្រៀនតាមភារកិច្ចនោះទេ។ ខណៈដែលគាត់អោនខ្លួនបន្តិចដើម្បីត្រៀមទប់ដុំដែកទម្ងន់ ខ្សែភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់បានចាប់ផ្ដើមលួចពិនិត្យមើលរាងកាយរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

សាច់ដុំស្មារបស់ភារិទ្ធដែលកំពុងរីកមាឌ និងសាច់ទ្រូងដែលហាប់ណែនតាមវ័យកំលោះ បូករួមនឹងសម្បុរស្រអែមស្រស់របស់គេ បានធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានមានអារម្មណ៍ចម្លែកម្យ៉ាង។ ក្នុងចិត្តរបស់គាត់កំពុងលួចកោតសរសើរ៖ «ក្មេងនេះ... ពិតជាមានរាងកាយល្អឥតខ្ចោះមែន។ ស្បែកស្រអែមរលោង បូករួមនឹងសាច់ដុំដែលទើបតែចាប់ផ្ដើមរឹងមាំបែបនេះ ពិតជាគួរឱ្យចង់ប៉ះពាល់ និងស្ទាបស្ទង់មើលណាស់»។

នៅពេលភារិទ្ធចាប់ផ្ដើមលើកដុំដែកឡើងចុះ សាច់ដុំដើមទ្រូងរបស់គេកន្ត្រាក់ឡើងប៉ោងយ៉ាងស្អាត ធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានលេបទឹកមាត់ក្អឹកដោយមិនដឹងខ្លួន។ ក្លិនញើសវ័យក្មេងដែលភាយចេញពីរាងកាយភារិទ្ធ បានចូលទៅដាស់សភាវគតិនៃភាពជាបុរសរបស់លោកគ្រូសានឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើង។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា បាតដៃរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមក្ដៅភាយ ហើយចង់លូកទៅស្ទាបអង្អែលសាច់ដុំដែលកំពុងតឹងណែននោះជាខ្លាំង។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានពិបាកគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បំផុតនោះគឺ រាល់ពេលដែលភារិទ្ធបញ្ចេញកម្លាំងលើកដែកឡើង ត្រគាក និងតំបន់កណ្ដាលរាងកាយរបស់ភារិទ្ធ ហាក់ដូចជារំកិលមកកៀកនឹងតំបន់ចន្លោះភ្លៅរបស់គាត់កាន់តែខ្លាំង។ នាគរាជរបស់លោកគ្រូសានដែលដេកស្ដូកស្ដឹងពីមុន ចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនងើបក្បាលឡើងបន្តិចម្ដងៗ ឆ្លើយតបនឹងភាពទាក់ទាញនៃរាងកាយរបស់សិស្សសង្ហារូបនេះ។

«សម្រាក ៥ នាទីសិនទៅ ភារិទ្ធ» លោកគ្រូសានបន្លឺឡើង ទាំងដកដង្ហើមធំៗដើម្បីសម្រួលចលនាបេះដូង។

ពួកគេទាំងពីរដើរមកអង្គុយសម្រាកនៅក្បែរគ្នាលើកៅអីវែង។ ក្នុងបន្ទប់កីឡាដែលមានពន្លឺភ្លើងចាំងចំពីលើ បង្ហាញឱ្យឃើញរាងកាយរបស់ពួកគេទាំងពីរជោកជាំដោយញើស។ តំណក់ញើសបានហូរស្រោចតាមសរសៃដុំទ្រូងរបស់លោកគ្រូសាន ធ្លាក់មកលើក្បាលពោះ ៦ កង់ ដែលមើលទៅរលោងស្រិល និងមានមន្តស្នេហ៍បំផុត។

ភារិទ្ធអង្គុយសម្លឹងមើលស្មាដ៏មាំរបស់គ្រូមិនដាក់ភ្នែក ខណៈដែលខ្លួនគេផ្ទាល់ក៏កំពុងដកដង្ហើមធំៗ ធ្វើឱ្យដើមទ្រូងស្រអែមរបស់គេឡើងផើតផោងយ៉ាងស្អាត។

«លោកគ្រូ... ហាត់ជាមួយលោកគ្រូ ពិតជាហត់ជាងហាត់ម្នាក់ឯងឆ្ងាយណាស់» ភារិទ្ធនិយាយទាំងយកកន្សែងមកជូតញើសលើក រួចលួចសម្លឹងមើលទៅចន្លោះភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូសាន «កម្លាំងលោកគ្រូ... ពិតជាមិនធម្មតាមែន។ តើមានអាថ៌កំបាំងអ្វី ទើបលោកគ្រូអាចរក្សារាងកាយឱ្យរឹងមាំ និង... គួរឱ្យទាក់ទាញបែបនេះ?»

លោកគ្រូសានងាកមកញញឹម រួចយកទឹកមកក្រេបយឺតៗ ធ្វើឱ្យគ្រាប់ពកករបស់គាត់រំកិលឡើងចុះយ៉ាងបុរស។ «គ្មានអាថ៌កំបាំងអីទេ ភារិទ្ធ។ វាគ្រាន់តែជាការ "វិន័យ" និងការយល់ដឹងពីការផ្លាស់ប្តូរនៃរាងកាយប៉ុណ្ណោះ។ ឯងក៏ដូចគ្នា... បើហាត់ឱ្យត្រូវបច្ចេកទេស មិនយូរទេ ឯងនឹងមានសាច់ដុំដែលរឹងមាំជាងនេះទៅទៀត»។

ភារិទ្ធញញឹម រួចឆ្លើយតបវិញទាំងមានល្បិច៖ «ខ្ញុំចង់រឹងមាំ... ឱ្យដូចលោកគ្រូ។ ចង់ដឹងថា តើភាពរឹងមាំរបស់មនុស្សពេញវ័យ វាមានអារម្មណ៍បែបណាឱ្យពិតប្រាកដ»។

ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេជួបគ្នាដោយចៃដន្យ បង្កើតបានជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ម្យ៉ាងដែលពោរពេញដោយការដឹងចិត្តគ្នា។ បន្ទាប់ពីសម្រាកបានបន្តិច និងមានអារម្មណ៍ថាកម្លាំងត្រឡប់មកវិញ លោកគ្រូសានក៏ក្រោកឈរ រួចទាញដៃភារិទ្ធឱ្យងើបឡើង។

«តោះ! សម្រាកល្មមហើយ។ ទៅហាត់ឧបករណ៍ Lat Pulldown វិញម្ដង។ គ្រូចង់ឃើញថា តើខ្នងរបស់ឯងរឹងមាំប៉ុណ្ណា»។

ភារិទ្ធងើបឈរទាំងដង្ហើមហត់តិចៗ រួចដើរទៅអង្គុយនៅឧបករណ៍នោះ។ លោកគ្រូសានដើរមកឈរនៅពីក្រោយខ្នងភារិទ្ធ ដើម្បីជួយតម្រង់ទិសដៅនៃកម្លាំង។ ដោយសារតែចន្លោះរវាងកៅអីអង្គុយ និងកន្លែងដែលគ្រូឈរមានភាពចង្អៀត ធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានត្រូវឈរច្រែងជើងកៀកនឹងខ្នងភារិទ្ធបំផុត។

«ចាប់របារដែកឱ្យជាប់... រួចទាញវាចុះមកដល់ត្រឹមទ្រូងយឺតៗ» លោកគ្រូសានបង្គាប់ ខណៈដែលគាត់អោនខ្លួនមកផ្អឹបនឹងស្មារបស់ភារិទ្ធដើម្បីពិនិត្យចលនាខ្នង។

រាល់ពេលដែលភារិទ្ធបញ្ចេញកម្លាំងទាញរបារដែកចុះក្រោម កែងដៃរបស់គេត្រូវបត់ទៅក្រោយយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារភាពកៀកកិត ម្រាមដៃ និងកែងដៃរបស់ភារិទ្ធ បានជ្រុលទៅប៉ះនឹងតំបន់ចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូសានម្ដងម្កាលយ៉ាងចៃដន្យ។

«ផិត...» សំឡេងសាច់ក្រណាត់ខោខ្លីស្ដើងរបស់គ្រូប៉ះនឹងដៃសិស្ស។

ភារិទ្ធមានអារម្មណ៍ថាដៃរបស់គេប៉ះនឹងវត្ថុម្យ៉ាងដែលមានភាពហាប់ណែន និងក្ដៅភាយ។ នៅពេលដៃរបស់គេជ្រុលទៅប៉ះម្ដងទៀត លើកនេះគេដឹងច្បាស់ថា "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូសានចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនងើបក្បាលឡើងបន្តិចឆ្លើយតបនឹងការប៉ះពាល់នោះ។

សម្ដីត្រង់ៗរបស់លោកគ្រូសាន ធ្វើឱ្យភារិទ្ធភាំងបន្តិច តែវាក៏ជួយបញ្ឆេះរងើកភ្លើងក្នុងខ្លួនគេឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ គេញញឹម រួចសម្លឹងមើលទៅ "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូដែលកំពុងក្រាបស្ងៀមនៅឡើយ ប៉ុន្តែទម្រង់របស់វានៅក្រោមខោខ្លីស្ដើងនោះ ធ្វើឱ្យភារិទ្ធលាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

«វ៉ាវ! លោកគ្រូ... នាគរាជលោកគ្រូទោះមិនទាន់ងើប ក៏មានទំហំធំមិនចាញ់របស់លោកគ្រូភក្តីដែរ!» ភារិទ្ធសម្លឹងមើលទាំងមិនដាក់ភ្នែក រួចងើបមុខសួរទាំងមោះមុត «បើអញ្ចឹង... ខ្ញុំសុំមើលតែម្ដងបានទេ? ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើនាគរាជកីឡាករដែលហាត់ប្រាណខ្លាំងបែបនេះ វារឹងមាំខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញកម្រិតណា?»

លោកគ្រូសានសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក គាត់ចូលចិត្តភាពត្រង់ទៅត្រង់មករវាងបុរស និងបុរសបែបនេះ។ គាត់រំកិលខ្លួនបន្តិច រួចពោលទាំងសំឡេងធ្ងន់ផ្អែម៖

«នាគរាជកីឡាករ វាមានកម្លាំងខ្លាំងណាស់ភារិទ្ធ... តែបើចង់ឱ្យវាងើបបញ្ចេញរិទ្ធ ទាល់តែឯងចេះវិធី "ដាស់" វាឱ្យភ្ញាក់ពីដេកសិន»។ លោកគ្រូសានសម្លឹងមើលភារិទ្ធដោយខ្សែភ្នែកមានអត្ថន័យ រួចបន្ត «ហើយមេរៀននេះ វាមិនអាចរៀនបានទេ បើឯងនៅស្លៀកខោជិតឈឹងបែបនេះ។ ស្រាតវាចេញទៅ... បើឯងចង់ឱ្យនាគរាជគ្រូភ្ញាក់ ឯងត្រូវបង្ហាញភាពរឹងមាំរបស់ឯងឱ្យគ្រូឃើញដូចគ្នា»។

 

លោកគ្រូសានអាក់ដង្ហើមបន្តិច មុខរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមព្រឿងៗ។ គាត់មានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសក្នុងនាមជាគ្រូបង្វឹក នៅពេលដែលរាងកាយរបស់គាត់មិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ចំពោះមុខសិស្ស។ គាត់ព្យាយាមដកខ្លួនថយក្រោយបន្តិច រួចធ្វើជាកែសម្រួលក្បាច់ហាត់ឱ្យភារិទ្ធ ដើម្បីបង្វែរអារម្មណ៍ឱ្យវត្ថុដែលកំពុងងើបឡើងនោះថមថយទៅវិញ។

«ភារិទ្ធ... កុំ... កុំទាញជ្រុលពេក» លោកគ្រូសាននិយាយទាំងរអាក់រអួលបន្តិច «រក្សាជំហរឱ្យត្រង់... ផ្ដោតលើខ្នង... កុំផ្ដោតលើអ្វីផ្សេង»។

ទោះបីជាគាត់ព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏កម្ដៅកាយ និងក្លិនញើសបុរសវ័យក្មេងពីខ្លួនភារិទ្ធ នៅតែធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានពិបាកនឹងទប់ទល់។ គាត់ដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ថា រងើកភ្លើងដែលភារិទ្ធបានបញ្ឆេះឡើងដោយអចេតនានេះ មិនងាយនឹងរលត់ទៅវិញដោយស្រួលៗនោះឡើយ។

ភារិទ្ធលែងដៃពីឧបករណ៍ រួចបែរខ្លួនមកប្រឈមមុខនឹងលោកគ្រូសានចំៗ។ គេសម្លឹងមើលទៅត្រង់ចំណុចដែលប៉ោងឡើងនៅក្រោមខោខ្លីរបស់លោកគ្រូ រួចងើបភ្នែកមកសម្លឹងមើលមុខលោកគ្រូសានវិញទាំងញញឹមបែបមានល្បិច៖

«លោកគ្រូ... មិញនេះពេលខ្ញុំទាញដែកចុះមក ដៃខ្ញុំហាក់ដូចជាប៉ះនឹង "ឧបករណ៍" អ្វីម្យ៉ាងនៅត្រង់នេះ» ភារិទ្ធនិយាយទាំងចង្អុលទៅត្រង់ចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូសាន «វារឹង ហើយក្ដៅខ្លាំងណាស់។ តើវាជាផ្នែកមួយនៃសាច់ដុំដែលលោកគ្រូត្រូវហ្វឹកហាត់ដែរមែនទេ? ឬមួយក៏វាជា "ប្រតិកម្ម" នៃរាងកាយដែលលោកគ្រូធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំ?»

លោកគ្រូសានភាំងស្មារតី មិននឹកស្មានថាភារិទ្ធហ៊ានសួរចំៗបែបនេះឡើយ។ មុខរបស់គាត់ដែលក្រហមស្រាប់ កាន់តែក្រហមខ្លាំងឡើងដល់ស្លឹកត្រចៀក។ គាត់ព្យាយាមកែសម្រួលជំហរឈរដើម្បីបិទបាំងភាពមិនធម្មតានោះ ប៉ុន្តែនាគរាជរបស់គាត់ហាក់ដូចជាមិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ទាល់តែសោះ វាបែរជាកាន់តែរីកមាឌខ្លាំងជាងមុននៅចំពោះមុខសិស្ស។

«អឺ... ភារិទ្ធ... គឺវា... វាមិនមែនជាអ្វីដែលឯងត្រូវបារម្ភនោះទេ» លោកគ្រូសានឆ្លើយទាំងរអាក់រអួល រួចយកដៃមកអេះក្បាលបន្លប់ «វាគ្រាន់តែជា... ប្រតិកម្មធម្មជាតិរបស់រាងកាយពេលហាត់ប្រាណខ្លាំងពេកប៉ុណ្ណោះ។ ឈាមវារត់មកកន្លែងសាច់ដុំដែលសកម្ម... កុំចាប់អារម្មណ៍អី! តោះ... សម្រាកបន្តិចសិនទៅ ដើម្បីសម្រួលសរសៃឈាម»។

លោកគ្រូសានព្យាយាមដើរបែរខ្នងទាំងជំហរមិនសូវត្រង់ ទៅអង្គុយលើកៅអីវែងក្បែរជញ្ជាំងកញ្ចក់ រួចលើកដបទឹកមកផឹកយ៉ាងញាប់ ដើម្បីឱ្យភាពត្រជាក់ជួយពន្លត់រងើកភ្លើងដែលភារិទ្ធទើបតែបញ្ឆេះមិញនេះ។ ភារិទ្ធដើរមកអង្គុយក្បែរលោកគ្រូសានយ៉ាងកៀក ធ្វើឱ្យស្មាស្រអែមដែលជោកដោយញើសរបស់គេ ប៉ះនឹងដើមដៃមាំពណ៌ទង់ដែងរបស់គ្រូ។

ពន្លឺភ្លើងក្នុងបន្ទប់ហាត់ប្រាណជះមកលើរាងកាយពួកគេទាំងពីរ បង្ហាញពីភាពខុសគ្នាយ៉ាងទាក់ទាញ។ លោកគ្រូសានមានសាច់ដុំធំៗ ហាប់ណែន និងមានសរសៃឈាមរត់ខ្វាត់ខ្វែងលើដើមដៃ មើលទៅពោរពេញដោយថាមពលបុរសពេញវ័យ។ ចំណែកភារិទ្ធវិញ មានរាងកាយស្រឡះស្អាត សាច់ដុំទ្រូងឡើងប៉ោងរលោងស្រិលដោយតំណក់ញើសដែលហូរស្រោចចុះមកដល់ចង្កេះ មើលទៅស្រស់ខ្ចី និងពោរពេញដោយមន្តស្នេហ៍យុវវ័យ។

«លោកគ្រូ... ញើសហូរស្រោចពេញខ្លួនអស់ហើយ មើលទៅប្រហែលជាហត់ខ្លាំងណាស់ហើយ» ភារិទ្ធនិយាយទាំងប្រើកែវភ្នែកស្រទន់សម្លឹងមើលរាងកាយមាំខាប់របស់លោកគ្រូសាន។

គេមិនរង់ចាំចម្លើយឡើយ ភារិទ្ធលូកកន្សែងពណ៌សតូចមួយទៅជូតតំណក់ញើសលើដើមទ្រូងពណ៌ទង់ដែងរបស់លោកគ្រូសានយឺតៗ។ កន្សែងនោះរំកិលចុះមកដល់ក្បាលពោះ ៦ កង់ដែលឡើងរឹងកំព្រឹស មើលទៅដូចជាដុំថ្មដែលគេដាប់យ៉ាងស្អាត។ ភារិទ្ធទប់ចិត្តមិនបាន ក៏លូកម្រាមដៃទៅប៉ះអង្អែលកង់សាច់ដុំទាំងនោះថ្នមៗ។

គ្រូសានក៏សើយអាវដើម្បីឲ្យភារិទ្ធស្ទាបសាច់ដុំក្បាលពោះ ព្រមទាំងបោះពាក្យសម្ដីថា តើឯងចង់មើលសាច់ដុំក្បាលពោះគ្រូ ឬចង់ស៊ីសាច់ដុំរបស់គ្រូបានជាខ្នាញ់គ្រូម្លឹងៗ? គ្រូនិយាយដោយសើចតិចៗ។

ភារិទ្ធតបដោយសំឡេងតិចៗថា គ្រាន់តែខ្ញុំចង់បានសាច់ដុំដូចលោកគ្រូទេតើ។ រួចគេក៏សុំលោកគ្រូបន្តស្ទាបភ្លៅដ៏មាំដែលមានរោមគ្រើមៗរបស់លោកគ្រូសានវិញម្ដង។ គេច្របាច់សាច់ភ្លៅដ៏ហាប់ណែននោះតិចៗ រួចធ្វើជាបន្លំរំកិលម្រាមដៃខិតឡើងលើបន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់ចុងម្រាមដៃរបស់គេទៅប៉ះនឹង "នាគរាជ" ដែលកំពុងតែដេកស្ដូកស្ដឹងនៅឡើយ ប៉ុន្តែវាមានសភាពទន់ល្មើយ និងក្ដៅឧណ្ហៗនៅក្រោមក្រណាត់ខោស្ដើង។

ភារិទ្ធធ្វើជាភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច៖ «អូ! លោកគ្រូ... ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំជ្រុលដៃប៉ះនឹង...»

លោកគ្រូសានសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក គាត់ងាកមកសម្លឹងភ្នែកភារិទ្ធចំៗដោយកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយបទពិសោធន៍។ គាត់ដឹងច្បាស់ថា ភារិទ្ធកំពុងតែប្រើល្បិច "ឆ្មាចាប់កណ្ដុរ" ដាក់គាត់។

«ភារិទ្ធ... មិនបាច់បន្លំធ្វើជាជ្រុលដៃទេ» លោកគ្រូសាននិយាយទាំងសំឡេងធ្ងន់ និងមានអំណាច «គ្រូដឹងថាឯងកំពុងគិតអី។ បើចង់ស្ទាប... ក៏សុំតាមត្រង់ទៅ មិនបាច់ប្រើល្បិចបន្លំអញ្ចឹងឡើយ។ បុរសដូចគ្នា... បើចង់ដឹងពីភាពខុសគ្នានៃ "នាគរាជ" គ្រូនឹងឱ្យឯងស្ទាបឱ្យបានអស់ចិត្ត»

 

សម្ដីត្រង់ៗរបស់លោកគ្រូសាន ធ្វើឱ្យភារិទ្ធភាំងបន្តិច តែវាក៏ជួយបញ្ឆេះរងើកភ្លើងក្នុងខ្លួនគេឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ គេញញឹម រួចសម្លឹងមើលទៅ "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូដែលកំពុងក្រាបស្ងៀមនៅឡើយ ប៉ុន្តែទម្រង់របស់វានៅក្រោមខោខ្លីស្ដើងនោះ ធ្វើឱ្យភារិទ្ធលាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

«វ៉ាវ! លោកគ្រូ... នាគរាជលោកគ្រូទោះមិនទាន់ងើប ក៏មានទំហំធំមិនចាញ់របស់លោកគ្រូភក្តីដែរ!» ភារិទ្ធសម្លឹងមើលទាំងមិនដាក់ភ្នែក រួចងើបមុខសួរទាំងមោះមុត «បើអញ្ចឹង... ខ្ញុំសុំមើលតែម្ដងបានទេ? ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើនាគរាជកីឡាករដែលហាត់ប្រាណខ្លាំងបែបនេះ វារឹងមាំខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញកម្រិតណា?»

លោកគ្រូសានសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក គាត់ចូលចិត្តភាពត្រង់ទៅត្រង់មករវាងបុរស និងបុរសបែបនេះ។ គាត់រំកិលខ្លួនបន្តិច រួចពោលទាំងសំឡេងធ្ងន់ផ្អែម៖

«នាគរាជកីឡាករ វាមានកម្លាំងខ្លាំងណាស់ភារិទ្ធ... តែបើចង់ឱ្យវាងើបបញ្ចេញរិទ្ធ ទាល់តែឯងចេះវិធី "ដាស់" វាឱ្យភ្ញាក់ពីដេកសិន»។ លោកគ្រូសានសម្លឹងមើលភារិទ្ធដោយខ្សែភ្នែកមានអត្ថន័យ រួចបន្ត «ហើយមេរៀននេះ វាមិនអាចរៀនបានទេ បើឯងនៅស្លៀកខោជិតឈឹងបែបនេះ។ ស្រាតវាចេញទៅ... បើឯងចង់ឱ្យនាគរាជគ្រូភ្ញាក់ ឯងត្រូវបង្ហាញភាពរឹងមាំរបស់ឯងឱ្យគ្រូឃើញដូចគ្នា»។

ភារិទ្ធយល់ច្បាស់ពីបំណងរបស់លោកគ្រូសាន។ គេក្រោកឈរឡើងយឺតៗនៅចំពោះមុខគ្រូបង្វឹក រួចលូកដៃទៅស្រាយខ្សែខោខ្លីកីឡារបស់ខ្លួន។ គេទាញវាចុះក្រោម រួមជាមួយខោក្នុង បញ្ចេញឱ្យឃើញនាគរាជវ័យក្មេងដែលកំពុងតែងើបក្បាលរឹងកំព្រឹស និងសាច់ភ្លៅស្រអែមរលោងដែលជោកដោយញើស។

លោកគ្រូសានដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលរាងកាយអាក្រាតផ្នែកខាងក្រោមរបស់ភារិទ្ធ។ គាត់មិនបង្អង់យូរឡើយ លោកគ្រូសានក៏លូកដៃទៅទាញខោខ្លីរបស់គាត់ចុះមកដល់ត្រឹមជង្គង់ដូចគ្នា បញ្ចេញនាគរាជពណ៌ទង់ដែងដ៏មហិមាដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹង ប៉ុន្តែចាប់ផ្ដើមរំកិលក្បាលផ្ងក់ៗភ្លាមៗ នៅពេលដែលវាបានប៉ះនឹងខ្យល់ត្រជាក់ និងបានឃើញ "គូប្រកួត" វ័យក្មេងនៅចំពោះមុខ។

«ឥឡូវ... ពួកវាបានជួបគ្នាហើយ» លោកគ្រូសានខ្សឹប «ភារិទ្ធ... ចូលមកជិតគ្រូ រួចប្រើ "បច្ចេកទេស" ដែលឯងមាន ដាស់នាគរាជកីឡាករនេះឱ្យងើបឡើងមើល៍ តើឯងអាចធ្វើបានទេ?»

នាគរាជរបស់លោកគ្រូសាន ពេលនេះបានងើបឡើងរឹងកំព្រឹសដូចដំបងដែកដែលគេដុតក្នុងភ្លើង។ វាមានពណ៌ទង់ដែងក្រហមព្រឿងៗ និងមានសរសៃឈាមប៉ោងឡើងខ្វាត់ខ្វែង បង្ហាញពីថាមពលរបស់កីឡាករពេញវ័យ។ ភារិទ្ធលុតជង្គង់ចុះ រួចប្រើបាតដៃទាំងសងខាងក្ដាប់នាគរាជដ៏មហិមានោះ រួចចាប់ផ្ដើមរុញឡើងចុះយ៉ាងលឿន ដើម្បីដាស់រិទ្ធវាឱ្យដល់កំពូល។

«អាស៎... ភារិទ្ធ... បែបហ្នឹងហើយ...» លោកគ្រូសានផ្ងារក្បាលទៅក្រោយ ដៃមាំរបស់គាត់ចាប់ក្ដាប់បង្កាន់ដៃកៅអីហាត់ប្រាណឡើងរហែកស្រទាប់ស្បែក។

លោកគ្រូសានមិនទុកឱ្យសិស្សហត់ម្នាក់ឯងឡើយ គាត់ចាប់លើកស្មាភារិទ្ធឱ្យងើបឡើង រួចបង្វែរខ្លួនភារិទ្ធឱ្យបែរខ្នងទៅរកគាត់ ហើយបង្គាប់ឱ្យភារិទ្ធឱនខ្លួនទៅមុខ ចាប់ក្ដាប់ឧបករណ៍ទាញទម្ងន់ដែលនៅពីមុខ។ ក្នុងក្បាច់នេះ ត្រគាកស្រអែមរបស់ភារិទ្ធត្រូវបានលើកខ្ពស់ បង្ហាញឱ្យឃើញ "រូងនាគ" ដ៏តូចច្រឡឹងដែលកំពុងញ័រទទ្រើក។

«ភារិទ្ធ... នេះគឺជាមេរៀន "ការជ្រាបចូលនៃថាមពល"» លោកគ្រូសានខ្សឹបដាក់ត្រចៀកភារិទ្ធ រួចយកទឹកមកលាបនៅចុងនាគរាជរបស់គាត់ និងនៅមាត់រូងនាគរបស់សិស្ស ដើម្បីសម្រួលផ្លូវ។

លោកគ្រូសានចាប់ផ្ដើមសង្កត់ក្បាលនាគដ៏ធំរបស់គាត់ ទៅលើមាត់រូងនាគរបស់ភារិទ្ធយឺតៗ។ ភាពតឹងណែន និងកម្ដៅដែលប៉ះគ្នាដំបូង ធ្វើឱ្យភារិទ្ធស្រែកថ្ងូរចេញមក៖ «អាស៎! លោកគ្រូ... វាធំណាស់... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា... ដូចមានដែកក្ដៅមកប៉ះ...»

«អត់ធ្មត់បន្តិច ភារិទ្ធ... សាច់ដុំឯងត្រូវរៀន "យឺត" តាមកម្លាំងរបស់គ្រូ» លោកគ្រូសានប្រើកម្លាំងបាយរបស់កីឡាករ សង្កត់ត្រគាកចូលយ៉ាងខ្លាំង។

"ផិត!" នាគរាជពណ៌ទង់ដែងដ៏មហិមា បានត្បុលចូលទៅក្នុងរូងនាគរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងជ្រៅ រហូតដល់គល់។ ភារិទ្ធសឹងតែដាច់ខ្យល់ ដៃរបស់គេក្ដាប់របារដែកឧបករណ៍ហាត់ប្រាណឡើងឡើងរឹងកំព្រឹស។ លោកគ្រូសានចាប់ផ្ដើមរំកិលចង្កេះបុកចូលយឺតៗ រួចបង្កើនល្បឿនតាមចង្វាក់នៃការដកដង្ហើម។

សម្លេងសាច់ប៉ះសាច់ "ផ្លាប់ៗៗ" ជះឆ្លុះនឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់នៃបន្ទប់ហាត់ប្រាណ។ ញើសរបស់លោកគ្រូសានបានស្រក់មកលើខ្នងភារិទ្ធ បង្កើតបានជាភាពរអិល និងរោលរាលដល់កំពូល។ នាគរាជរបស់ភារិទ្ធដែលនៅពីមុខ ក៏កន្ត្រាក់ផ្ងក់ៗតាមចង្វាក់នៃការបុកទង្គិចពីក្រោយរបស់គ្រូសានដែរ។

«លោកគ្រូ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំទ្រាំលែងបានហើយ... កម្លាំងលោកគ្រូ... ខ្លាំងណាស់... អាស៎!» ភារិទ្ធស្រែកថ្ងូរទាំងភាពស្រើបស្រាល។

លោកគ្រូសានបង្កើនល្បឿនចុងក្រោយ ដៃទាំងសងខាងក្ដាប់ចង្កេះភារិទ្ធជាប់ដូចដង្កាប់ដែក រួចបុកបញ្ចូលយ៉ាងងប់ងល់ ដើម្បីត្រៀមបញ្ចេញ "អរម៉ូនកីឡាករ" ឱ្យអស់ពីក្នុងខ្លួន។

លោកគ្រូសានលើកជើងភារិទ្ធម្ខាងមកដាក់លើកៅអីហាត់ប្រាណ រួចរំកិលខ្លួនចូលទៅកៀកបំផុត រហូតដល់ដើមទ្រូងមាំខាប់របស់គាត់ផ្អឹបជាប់នឹងទ្រូងស្រអែមរបស់សិស្ស។ ក្នុងក្បាច់ប្រឈមមុខគ្នានេះ ភារិទ្ធអាចសម្លឹងឃើញខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយចំណង់ និងញើសដែលហូរស្រោចលើផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់លោកគ្រូសានយ៉ាងច្បាស់។

«ភារិទ្ធ... មើលភ្នែកគ្រូឱ្យត្រង់» លោកគ្រូសានខ្សឹបទាំងដង្ហើមញាប់ «នេះគឺជា "ការតស៊ូ" រវាងកម្លាំង និងកម្លាំង។ ត្រៀមខ្លួនទទួលយកថាមពលចុងក្រោយរបស់គ្រូទៅ!»

លោកគ្រូសានលូកដៃទៅក្ដាប់នាគរាជរបស់ភារិទ្ធ និងនាគរាជរបស់គាត់បញ្ចូលគ្នា រួចចាប់ផ្ដើមបុកចង្កេះចូលយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងរហ័ស។ ភារិទ្ធហាមាត់ថ្ងូរ ដៃទាំងសងខាងឱបកលោកគ្រូសានជាប់ ជើងដែលដាក់លើកៅអីញ័រទទ្រើកព្រោះតែភាពស្រើបស្រាលដែលហក់ឡើងដល់ចំណុចពុះកញ្ជ្រោល។

«អាស៎! លោកគ្រូ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំចេញហើយ!» ភារិទ្ធឧទានឡើងទាំងរាងកាយកន្ត្រាក់។

«គ្រូក៏ដូចគ្នា... ចេញមកភារិទ្ធ! បញ្ចេញវាឱ្យអស់!» លោកគ្រូសានស្រែកឡើងទាំងសំឡេងគ្រលរ។

ក្នុងខណៈនោះ នាគរាជទាំងពីរបានបញ្ចេញ "អរម៉ូន" មកព្រមគ្នា។ ទឹកកាមពណ៌សខាប់របស់លោកគ្រូសានបានបាញ់ចូលទៅក្នុងរូងនាគរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងជ្រៅ និងជោកជាំ ខណៈដែលទឹកកាមរបស់ភារិទ្ធក៏បានបាញ់ស្រោចទៅលើសាច់ដុំក្បាលពោះ ៦ កង់របស់លោកគ្រូសានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

ពួកគេទាំងពីរដកដង្ហើមហត់ដូចសម្រាកពីការប្រកួតកីឡាដ៏ធំមួយ។ ភារិទ្ធទម្លាក់ក្បាលផ្អែកលើស្មាមាំរបស់លោកគ្រូសាន ទទួលយកភាពកក់ក្ដៅពីកម្លាំងបាយដែលទើបតែបាន "ដោះលែង" មិញនេះ។ លោកគ្រូសានញញឹម រួចអង្អែលក្បាលសិស្សថ្នមៗ៖

«ឯងធ្វើបានល្អណាស់... កីឡាករវ័យក្មេងរបស់គ្រូ។ មេរៀនថ្ងៃនេះ... គ្រូឱ្យឯងជ័យជំនះ»។

បន្ទាប់ពីសម្រាកបន្តិច ពួកគេក៏ជួយគ្នាជូតសម្អាតញើស និងទឹកកាមនៅលើរាងកាយ និងលើឧបករណ៍ហាត់ប្រាណ រួចស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវចំណងអាថ៌កំបាំងថ្មីមួយទៀត រវាងគ្រូបង្វឹក និងសិស្សឆ្នើម។