រឿងហ្គេយ៍៖ គ្រូបង្វឹកកីឡា (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ "មេរៀនជីវវិទ្យា" ដ៏ស៊ីជម្រៅនៅផ្ទះលោកគ្រូភក្តីរួចមក សុធា និង ភារិទ្ធ ហាក់ដូចជាប្រែប្រួលជាមនុស្សថ្មី។ ពួកគេមានភាពជឿជាក់ជាងមុន និងមានកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយអត្ថន័យរាល់ពេលសម្លឹងមើលរាងកាយបុរសពេញវ័យ។ ល្ងាចនេះ នៅក្នុងបន្ទប់ហាត់កីឡា (Gymnasium) ដែលមានតែភារិទ្ធម្នាក់ឯង គេត្រូវមកហ្វឹកហាត់បន្ថែមជាមួយគ្រូបង្វឹកថ្មីម្នាក់ទៀត ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការប្រកួតថ្នាក់ជាតិដែលជិតមកដល់។

លោកគ្រូ សាន ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ហាត់ប្រាណ ទាំងកាយវិការពោរពេញដោយភាពជឿជាក់។ គាត់ជាបុរសវ័យប្រហែល ២៨ ឆ្នាំ ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ស្រឡះ និងរាងកាយដែលត្រូវបានហ្វឹកហាត់យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ លោកគ្រូសានមានសម្បុរស្បែក "ពណ៌ទង់ដែងព្រឿងៗ" បែបកីឡាករដែលហាត់ប្រាណក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ធ្វើឱ្យសាច់ដុំរបស់គាត់មើលទៅហាប់ណែន និងមានវណ្ឌសណ្ឋានច្បាស់ក្រែត។

ថ្ងៃនេះ លោកគ្រូសានស្ថិតក្នុងឈុតកីឡាដែលរឹតរាង និងវាលលាក់យ៉ាងព្រហើន៖ គាត់ស្លៀកអាវកាក់កីឡារន្ធៗពណ៌ប្រផេះ ដែលវាលក្លៀកយ៉ាងជ្រៅ រហូតដល់ហួសចង្កេះ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងណែនក្ដិត និងសាច់ដុំក្បាលពោះ "៦ កង់" (Six-Pack) ដែលឡើងរឹងដូចថ្ម។ នៅពេលគាត់រំកិលខ្លួន សរសៃឈាមវរវក់ឡើងប៉ោងនៅលើដើមដៃមាំខាប់ និងស្មារបស់គាត់។

ចំណែកឯខោវិញ គាត់ស្លៀកខោខ្លីកីឡា (Running Shorts) ស្ដើងត្រឹមភ្លៅ ពណ៌ខ្មៅ។ ដោយសារតែក្រណាត់ស្ដើង និងភាពរឹតរាងរបស់វា វាបានបង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ភ្លៅមាំដែលមានរោមគ្រើមៗ និង "ទម្រង់នាគរាជ" ដ៏ធំកំព្រឹស ដែលដេកស្ដូកស្ដឹងនៅចន្លោះភ្លៅរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាកំពុងបញ្ចេញរិទ្ធដាក់សិស្សទាំងពីរ។

«សួស្ដី... ភារិទ្ធ» លោកគ្រូសាននិយាយទាំងស្នាមញញឹមបែបមន្តស្នេហ៍ ធ្វើឱ្យស្រីៗឃើញច្បាស់ជាសន្លប់។ ថ្ងៃនេះ គ្រូនឹងបង្រៀនពី "កម្លាំងទប់ទល់" របស់សាច់ដុំពិតប្រាកដ។ ភារិទ្ធ ឯងចូលមកដេកលើកៅអីហាត់នេះ សាកល្បងលើកទម្ងន់ (Bench Press) បង្ហាញគ្រូមើល៍!»

ភារិទ្ធ លេបទឹកមាត់ក្អឹក។ គេមិនដែលឃើញគ្រូបង្វឹកដែលមានរាងកាយ "ស៊ិចស៊ី" និងមានអំណាចបែបនេះឡើយ។ ភាពខុសគ្នារវាងសម្បុរស្បែកសខ្ចីរបស់លោកគ្រូភក្តី និងសម្បុរស្បែកពណ៌ទង់ដែងរបស់លោកគ្រូសាន ធ្វើឱ្យភារិទ្ធមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំង។

ភារិទ្ធដោះអាវយឺតចេញ បង្ហាញរាងកាយកំលោះដែលកំពុងរីកសាច់ដុំ រួចដេកទៅលើកៅអីហាត់។ លោកគ្រូសានដើរទៅឈរពីក្រោយក្បាលភារិទ្ធ ដើម្បីជួយទប់ (Spotting)។ នៅក្នុងក្បាច់នេះ រាល់ពេលដែលភារិទ្ធលើកដែកទម្ងន់ឡើងចុះ មុខរបស់គេស្ទើរតែប៉ះនឹងតំបន់ចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូសាន ដែលឈរច្រែងជើងយ៉ាងរឹងមាំនៅពីលើក្បាលគេ។

ភារិទ្ធប្រឹងលើកទម្ងន់ផង និងប្រឹងសម្លឹងមើល "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូសានដែលស្ថិតនៅចម្ងាយតែប៉ុន្មានសង់ទីម៉ែត្រពីមុខគេផង។ គេមានអារម្មណ៍ថា អ្វីម្យ៉ាងដែលរឹងមាំនៅក្រោមខោខ្លីស្ដើងរបស់លោកគ្រូសាន កំពុងតែរំកិលខ្លួនបន្តិចម្ដងៗ...។

លោកគ្រូសានដែលឈរច្រែងជើងពីក្រោយក្បាលភារិទ្ធ មិនមែនគ្រាន់តែមកដើម្បីបង្រៀនតាមភារកិច្ចនោះទេ។ ខណៈដែលគាត់អោនខ្លួនបន្តិចដើម្បីត្រៀមទប់ដុំដែកទម្ងន់ ខ្សែភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់បានចាប់ផ្ដើមលួចពិនិត្យមើលរាងកាយរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

សាច់ដុំស្មារបស់ភារិទ្ធដែលកំពុងរីកមាឌ និងសាច់ទ្រូងដែលហាប់ណែនតាមវ័យកំលោះ បូករួមនឹងសម្បុរស្រអែមស្រស់របស់គេ បានធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានមានអារម្មណ៍ចម្លែកម្យ៉ាង។ ក្នុងចិត្តរបស់គាត់កំពុងលួចកោតសរសើរ៖ «ក្មេងនេះ... ពិតជាមានរាងកាយល្អឥតខ្ចោះមែន។ ស្បែកស្រអែមរលោង បូករួមនឹងសាច់ដុំដែលទើបតែចាប់ផ្ដើមរឹងមាំបែបនេះ ពិតជាគួរឱ្យចង់ប៉ះពាល់ និងស្ទាបស្ទង់មើលណាស់»។

នៅពេលភារិទ្ធចាប់ផ្ដើមលើកដុំដែកឡើងចុះ សាច់ដុំដើមទ្រូងរបស់គេកន្ត្រាក់ឡើងប៉ោងយ៉ាងស្អាត ធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានលេបទឹកមាត់ក្អឹកដោយមិនដឹងខ្លួន។ ក្លិនញើសវ័យក្មេងដែលភាយចេញពីរាងកាយភារិទ្ធ បានចូលទៅដាស់សភាវគតិនៃភាពជាបុរសរបស់លោកគ្រូសានឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើង។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា បាតដៃរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមក្ដៅភាយ ហើយចង់លូកទៅស្ទាបអង្អែលសាច់ដុំដែលកំពុងតឹងណែននោះជាខ្លាំង។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានពិបាកគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បំផុតនោះគឺ រាល់ពេលដែលភារិទ្ធបញ្ចេញកម្លាំងលើកដែកឡើង ត្រគាក និងតំបន់កណ្ដាលរាងកាយរបស់ភារិទ្ធ ហាក់ដូចជារំកិលមកកៀកនឹងតំបន់ចន្លោះភ្លៅរបស់គាត់កាន់តែខ្លាំង។ នាគរាជរបស់លោកគ្រូសានដែលដេកស្ដូកស្ដឹងពីមុន ចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនងើបក្បាលឡើងបន្តិចម្ដងៗ ឆ្លើយតបនឹងភាពទាក់ទាញនៃរាងកាយរបស់សិស្សសង្ហារូបនេះ។

«សម្រាក ៥ នាទីសិនទៅ ភារិទ្ធ» លោកគ្រូសានបន្លឺឡើង ទាំងដកដង្ហើមធំៗដើម្បីសម្រួលចលនាបេះដូង។

ពួកគេទាំងពីរដើរមកអង្គុយសម្រាកនៅក្បែរគ្នាលើកៅអីវែង។ ក្នុងបន្ទប់កីឡាដែលមានពន្លឺភ្លើងចាំងចំពីលើ បង្ហាញឱ្យឃើញរាងកាយរបស់ពួកគេទាំងពីរជោកជាំដោយញើស។ តំណក់ញើសបានហូរស្រោចតាមសរសៃដុំទ្រូងរបស់លោកគ្រូសាន ធ្លាក់មកលើក្បាលពោះ ៦ កង់ ដែលមើលទៅរលោងស្រិល និងមានមន្តស្នេហ៍បំផុត។

ភារិទ្ធអង្គុយសម្លឹងមើលស្មាដ៏មាំរបស់គ្រូមិនដាក់ភ្នែក ខណៈដែលខ្លួនគេផ្ទាល់ក៏កំពុងដកដង្ហើមធំៗ ធ្វើឱ្យដើមទ្រូងស្រអែមរបស់គេឡើងផើតផោងយ៉ាងស្អាត។

«លោកគ្រូ... ហាត់ជាមួយលោកគ្រូ ពិតជាហត់ជាងហាត់ម្នាក់ឯងឆ្ងាយណាស់» ភារិទ្ធនិយាយទាំងយកកន្សែងមកជូតញើសលើក រួចលួចសម្លឹងមើលទៅចន្លោះភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូសាន «កម្លាំងលោកគ្រូ... ពិតជាមិនធម្មតាមែន។ តើមានអាថ៌កំបាំងអ្វី ទើបលោកគ្រូអាចរក្សារាងកាយឱ្យរឹងមាំ និង... គួរឱ្យទាក់ទាញបែបនេះ?»

លោកគ្រូសានងាកមកញញឹម រួចយកទឹកមកក្រេបយឺតៗ ធ្វើឱ្យគ្រាប់ពកករបស់គាត់រំកិលឡើងចុះយ៉ាងបុរស។ «គ្មានអាថ៌កំបាំងអីទេ ភារិទ្ធ។ វាគ្រាន់តែជាការ "វិន័យ" និងការយល់ដឹងពីការផ្លាស់ប្តូរនៃរាងកាយប៉ុណ្ណោះ។ ឯងក៏ដូចគ្នា... បើហាត់ឱ្យត្រូវបច្ចេកទេស មិនយូរទេ ឯងនឹងមានសាច់ដុំដែលរឹងមាំជាងនេះទៅទៀត»។

ភារិទ្ធញញឹម រួចឆ្លើយតបវិញទាំងមានល្បិច៖ «ខ្ញុំចង់រឹងមាំ... ឱ្យដូចលោកគ្រូ។ ចង់ដឹងថា តើភាពរឹងមាំរបស់មនុស្សពេញវ័យ វាមានអារម្មណ៍បែបណាឱ្យពិតប្រាកដ»។

ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេជួបគ្នាដោយចៃដន្យ បង្កើតបានជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ម្យ៉ាងដែលពោរពេញដោយការដឹងចិត្តគ្នា។ បន្ទាប់ពីសម្រាកបានបន្តិច និងមានអារម្មណ៍ថាកម្លាំងត្រឡប់មកវិញ លោកគ្រូសានក៏ក្រោកឈរ រួចទាញដៃភារិទ្ធឱ្យងើបឡើង។

«តោះ! សម្រាកល្មមហើយ។ ទៅហាត់ឧបករណ៍ Lat Pulldown វិញម្ដង។ គ្រូចង់ឃើញថា តើខ្នងរបស់ឯងរឹងមាំប៉ុណ្ណា»។

ភារិទ្ធងើបឈរទាំងដង្ហើមហត់តិចៗ រួចដើរទៅអង្គុយនៅឧបករណ៍នោះ។ លោកគ្រូសានដើរមកឈរនៅពីក្រោយខ្នងភារិទ្ធ ដើម្បីជួយតម្រង់ទិសដៅនៃកម្លាំង។ ដោយសារតែចន្លោះរវាងកៅអីអង្គុយ និងកន្លែងដែលគ្រូឈរមានភាពចង្អៀត ធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានត្រូវឈរច្រែងជើងកៀកនឹងខ្នងភារិទ្ធបំផុត។

«ចាប់របារដែកឱ្យជាប់... រួចទាញវាចុះមកដល់ត្រឹមទ្រូងយឺតៗ» លោកគ្រូសានបង្គាប់ ខណៈដែលគាត់អោនខ្លួនមកផ្អឹបនឹងស្មារបស់ភារិទ្ធដើម្បីពិនិត្យចលនាខ្នង។

រាល់ពេលដែលភារិទ្ធបញ្ចេញកម្លាំងទាញរបារដែកចុះក្រោម កែងដៃរបស់គេត្រូវបត់ទៅក្រោយយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារភាពកៀកកិត ម្រាមដៃ និងកែងដៃរបស់ភារិទ្ធ បានជ្រុលទៅប៉ះនឹងតំបន់ចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូសានម្ដងម្កាលយ៉ាងចៃដន្យ។

«ផិត...» សំឡេងសាច់ក្រណាត់ខោខ្លីស្ដើងរបស់គ្រូប៉ះនឹងដៃសិស្ស។

ភារិទ្ធមានអារម្មណ៍ថាដៃរបស់គេប៉ះនឹងវត្ថុម្យ៉ាងដែលមានភាពហាប់ណែន និងក្ដៅភាយ។ នៅពេលដៃរបស់គេជ្រុលទៅប៉ះម្ដងទៀត លើកនេះគេដឹងច្បាស់ថា "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូសានចាប់ផ្ដើមរំកិលខ្លួនងើបក្បាលឡើងបន្តិចឆ្លើយតបនឹងការប៉ះពាល់នោះ។

សម្ដីត្រង់ៗរបស់លោកគ្រូសាន ធ្វើឱ្យភារិទ្ធភាំងបន្តិច តែវាក៏ជួយបញ្ឆេះរងើកភ្លើងក្នុងខ្លួនគេឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ គេញញឹម រួចសម្លឹងមើលទៅ "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូដែលកំពុងក្រាបស្ងៀមនៅឡើយ ប៉ុន្តែទម្រង់របស់វានៅក្រោមខោខ្លីស្ដើងនោះ ធ្វើឱ្យភារិទ្ធលាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

«វ៉ាវ! លោកគ្រូ... នាគរាជលោកគ្រូទោះមិនទាន់ងើប ក៏មានទំហំធំមិនចាញ់របស់លោកគ្រូភក្តីដែរ!» ភារិទ្ធសម្លឹងមើលទាំងមិនដាក់ភ្នែក រួចងើបមុខសួរទាំងមោះមុត «បើអញ្ចឹង... ខ្ញុំសុំមើលតែម្ដងបានទេ? ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើនាគរាជកីឡាករដែលហាត់ប្រាណខ្លាំងបែបនេះ វារឹងមាំខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញកម្រិតណា?»

លោកគ្រូសានសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក គាត់ចូលចិត្តភាពត្រង់ទៅត្រង់មករវាងបុរស និងបុរសបែបនេះ។ គាត់រំកិលខ្លួនបន្តិច រួចពោលទាំងសំឡេងធ្ងន់ផ្អែម៖

«នាគរាជកីឡាករ វាមានកម្លាំងខ្លាំងណាស់ភារិទ្ធ... តែបើចង់ឱ្យវាងើបបញ្ចេញរិទ្ធ ទាល់តែឯងចេះវិធី "ដាស់" វាឱ្យភ្ញាក់ពីដេកសិន»។ លោកគ្រូសានសម្លឹងមើលភារិទ្ធដោយខ្សែភ្នែកមានអត្ថន័យ រួចបន្ត «ហើយមេរៀននេះ វាមិនអាចរៀនបានទេ បើឯងនៅស្លៀកខោជិតឈឹងបែបនេះ។ ស្រាតវាចេញទៅ... បើឯងចង់ឱ្យនាគរាជគ្រូភ្ញាក់ ឯងត្រូវបង្ហាញភាពរឹងមាំរបស់ឯងឱ្យគ្រូឃើញដូចគ្នា»។

 

លោកគ្រូសានអាក់ដង្ហើមបន្តិច មុខរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមព្រឿងៗ។ គាត់មានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសក្នុងនាមជាគ្រូបង្វឹក នៅពេលដែលរាងកាយរបស់គាត់មិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ចំពោះមុខសិស្ស។ គាត់ព្យាយាមដកខ្លួនថយក្រោយបន្តិច រួចធ្វើជាកែសម្រួលក្បាច់ហាត់ឱ្យភារិទ្ធ ដើម្បីបង្វែរអារម្មណ៍ឱ្យវត្ថុដែលកំពុងងើបឡើងនោះថមថយទៅវិញ។

«ភារិទ្ធ... កុំ... កុំទាញជ្រុលពេក» លោកគ្រូសាននិយាយទាំងរអាក់រអួលបន្តិច «រក្សាជំហរឱ្យត្រង់... ផ្ដោតលើខ្នង... កុំផ្ដោតលើអ្វីផ្សេង»។

ទោះបីជាគាត់ព្យាយាមសម្រួលអារម្មណ៍យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏កម្ដៅកាយ និងក្លិនញើសបុរសវ័យក្មេងពីខ្លួនភារិទ្ធ នៅតែធ្វើឱ្យលោកគ្រូសានពិបាកនឹងទប់ទល់។ គាត់ដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ថា រងើកភ្លើងដែលភារិទ្ធបានបញ្ឆេះឡើងដោយអចេតនានេះ មិនងាយនឹងរលត់ទៅវិញដោយស្រួលៗនោះឡើយ។

ភារិទ្ធលែងដៃពីឧបករណ៍ រួចបែរខ្លួនមកប្រឈមមុខនឹងលោកគ្រូសានចំៗ។ គេសម្លឹងមើលទៅត្រង់ចំណុចដែលប៉ោងឡើងនៅក្រោមខោខ្លីរបស់លោកគ្រូ រួចងើបភ្នែកមកសម្លឹងមើលមុខលោកគ្រូសានវិញទាំងញញឹមបែបមានល្បិច៖

«លោកគ្រូ... មិញនេះពេលខ្ញុំទាញដែកចុះមក ដៃខ្ញុំហាក់ដូចជាប៉ះនឹង "ឧបករណ៍" អ្វីម្យ៉ាងនៅត្រង់នេះ» ភារិទ្ធនិយាយទាំងចង្អុលទៅត្រង់ចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូសាន «វារឹង ហើយក្ដៅខ្លាំងណាស់។ តើវាជាផ្នែកមួយនៃសាច់ដុំដែលលោកគ្រូត្រូវហ្វឹកហាត់ដែរមែនទេ? ឬមួយក៏វាជា "ប្រតិកម្ម" នៃរាងកាយដែលលោកគ្រូធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំ?»

លោកគ្រូសានភាំងស្មារតី មិននឹកស្មានថាភារិទ្ធហ៊ានសួរចំៗបែបនេះឡើយ។ មុខរបស់គាត់ដែលក្រហមស្រាប់ កាន់តែក្រហមខ្លាំងឡើងដល់ស្លឹកត្រចៀក។ គាត់ព្យាយាមកែសម្រួលជំហរឈរដើម្បីបិទបាំងភាពមិនធម្មតានោះ ប៉ុន្តែនាគរាជរបស់គាត់ហាក់ដូចជាមិនព្រមស្ដាប់បង្គាប់ទាល់តែសោះ វាបែរជាកាន់តែរីកមាឌខ្លាំងជាងមុននៅចំពោះមុខសិស្ស។

«អឺ... ភារិទ្ធ... គឺវា... វាមិនមែនជាអ្វីដែលឯងត្រូវបារម្ភនោះទេ» លោកគ្រូសានឆ្លើយទាំងរអាក់រអួល រួចយកដៃមកអេះក្បាលបន្លប់ «វាគ្រាន់តែជា... ប្រតិកម្មធម្មជាតិរបស់រាងកាយពេលហាត់ប្រាណខ្លាំងពេកប៉ុណ្ណោះ។ ឈាមវារត់មកកន្លែងសាច់ដុំដែលសកម្ម... កុំចាប់អារម្មណ៍អី! តោះ... សម្រាកបន្តិចសិនទៅ ដើម្បីសម្រួលសរសៃឈាម»។

លោកគ្រូសានព្យាយាមដើរបែរខ្នងទាំងជំហរមិនសូវត្រង់ ទៅអង្គុយលើកៅអីវែងក្បែរជញ្ជាំងកញ្ចក់ រួចលើកដបទឹកមកផឹកយ៉ាងញាប់ ដើម្បីឱ្យភាពត្រជាក់ជួយពន្លត់រងើកភ្លើងដែលភារិទ្ធទើបតែបញ្ឆេះមិញនេះ។ ភារិទ្ធដើរមកអង្គុយក្បែរលោកគ្រូសានយ៉ាងកៀក ធ្វើឱ្យស្មាស្រអែមដែលជោកដោយញើសរបស់គេ ប៉ះនឹងដើមដៃមាំពណ៌ទង់ដែងរបស់គ្រូ។

ពន្លឺភ្លើងក្នុងបន្ទប់ហាត់ប្រាណជះមកលើរាងកាយពួកគេទាំងពីរ បង្ហាញពីភាពខុសគ្នាយ៉ាងទាក់ទាញ។ លោកគ្រូសានមានសាច់ដុំធំៗ ហាប់ណែន និងមានសរសៃឈាមរត់ខ្វាត់ខ្វែងលើដើមដៃ មើលទៅពោរពេញដោយថាមពលបុរសពេញវ័យ។ ចំណែកភារិទ្ធវិញ មានរាងកាយស្រឡះស្អាត សាច់ដុំទ្រូងឡើងប៉ោងរលោងស្រិលដោយតំណក់ញើសដែលហូរស្រោចចុះមកដល់ចង្កេះ មើលទៅស្រស់ខ្ចី និងពោរពេញដោយមន្តស្នេហ៍យុវវ័យ។

«លោកគ្រូ... ញើសហូរស្រោចពេញខ្លួនអស់ហើយ មើលទៅប្រហែលជាហត់ខ្លាំងណាស់ហើយ» ភារិទ្ធនិយាយទាំងប្រើកែវភ្នែកស្រទន់សម្លឹងមើលរាងកាយមាំខាប់របស់លោកគ្រូសាន។

គេមិនរង់ចាំចម្លើយឡើយ ភារិទ្ធលូកកន្សែងពណ៌សតូចមួយទៅជូតតំណក់ញើសលើដើមទ្រូងពណ៌ទង់ដែងរបស់លោកគ្រូសានយឺតៗ។ កន្សែងនោះរំកិលចុះមកដល់ក្បាលពោះ ៦ កង់ដែលឡើងរឹងកំព្រឹស មើលទៅដូចជាដុំថ្មដែលគេដាប់យ៉ាងស្អាត។ ភារិទ្ធទប់ចិត្តមិនបាន ក៏លូកម្រាមដៃទៅប៉ះអង្អែលកង់សាច់ដុំទាំងនោះថ្នមៗ។

គ្រូសានក៏សើយអាវដើម្បីឲ្យភារិទ្ធស្ទាបសាច់ដុំក្បាលពោះ ព្រមទាំងបោះពាក្យសម្ដីថា តើឯងចង់មើលសាច់ដុំក្បាលពោះគ្រូ ឬចង់ស៊ីសាច់ដុំរបស់គ្រូបានជាខ្នាញ់គ្រូម្លឹងៗ? គ្រូនិយាយដោយសើចតិចៗ។

ភារិទ្ធតបដោយសំឡេងតិចៗថា គ្រាន់តែខ្ញុំចង់បានសាច់ដុំដូចលោកគ្រូទេតើ។ រួចគេក៏សុំលោកគ្រូបន្តស្ទាបភ្លៅដ៏មាំដែលមានរោមគ្រើមៗរបស់លោកគ្រូសានវិញម្ដង។ គេច្របាច់សាច់ភ្លៅដ៏ហាប់ណែននោះតិចៗ រួចធ្វើជាបន្លំរំកិលម្រាមដៃខិតឡើងលើបន្តិចម្ដងៗ រហូតដល់ចុងម្រាមដៃរបស់គេទៅប៉ះនឹង "នាគរាជ" ដែលកំពុងតែដេកស្ដូកស្ដឹងនៅឡើយ ប៉ុន្តែវាមានសភាពទន់ល្មើយ និងក្ដៅឧណ្ហៗនៅក្រោមក្រណាត់ខោស្ដើង។

ភារិទ្ធធ្វើជាភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច៖ «អូ! លោកគ្រូ... ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំជ្រុលដៃប៉ះនឹង...»

លោកគ្រូសានសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក គាត់ងាកមកសម្លឹងភ្នែកភារិទ្ធចំៗដោយកែវភ្នែកដែលពោរពេញដោយបទពិសោធន៍។ គាត់ដឹងច្បាស់ថា ភារិទ្ធកំពុងតែប្រើល្បិច "ឆ្មាចាប់កណ្ដុរ" ដាក់គាត់។

«ភារិទ្ធ... មិនបាច់បន្លំធ្វើជាជ្រុលដៃទេ» លោកគ្រូសាននិយាយទាំងសំឡេងធ្ងន់ និងមានអំណាច «គ្រូដឹងថាឯងកំពុងគិតអី។ បើចង់ស្ទាប... ក៏សុំតាមត្រង់ទៅ មិនបាច់ប្រើល្បិចបន្លំអញ្ចឹងឡើយ។ បុរសដូចគ្នា... បើចង់ដឹងពីភាពខុសគ្នានៃ "នាគរាជ" គ្រូនឹងឱ្យឯងស្ទាបឱ្យបានអស់ចិត្ត»

 

សម្ដីត្រង់ៗរបស់លោកគ្រូសាន ធ្វើឱ្យភារិទ្ធភាំងបន្តិច តែវាក៏ជួយបញ្ឆេះរងើកភ្លើងក្នុងខ្លួនគេឱ្យកាន់តែខ្លាំង។ គេញញឹម រួចសម្លឹងមើលទៅ "នាគរាជ" របស់លោកគ្រូដែលកំពុងក្រាបស្ងៀមនៅឡើយ ប៉ុន្តែទម្រង់របស់វានៅក្រោមខោខ្លីស្ដើងនោះ ធ្វើឱ្យភារិទ្ធលាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖

«វ៉ាវ! លោកគ្រូ... នាគរាជលោកគ្រូទោះមិនទាន់ងើប ក៏មានទំហំធំមិនចាញ់របស់លោកគ្រូភក្តីដែរ!» ភារិទ្ធសម្លឹងមើលទាំងមិនដាក់ភ្នែក រួចងើបមុខសួរទាំងមោះមុត «បើអញ្ចឹង... ខ្ញុំសុំមើលតែម្ដងបានទេ? ខ្ញុំចង់ដឹងថា តើនាគរាជកីឡាករដែលហាត់ប្រាណខ្លាំងបែបនេះ វារឹងមាំខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញកម្រិតណា?»

លោកគ្រូសានសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក គាត់ចូលចិត្តភាពត្រង់ទៅត្រង់មករវាងបុរស និងបុរសបែបនេះ។ គាត់រំកិលខ្លួនបន្តិច រួចពោលទាំងសំឡេងធ្ងន់ផ្អែម៖

«នាគរាជកីឡាករ វាមានកម្លាំងខ្លាំងណាស់ភារិទ្ធ... តែបើចង់ឱ្យវាងើបបញ្ចេញរិទ្ធ ទាល់តែឯងចេះវិធី "ដាស់" វាឱ្យភ្ញាក់ពីដេកសិន»។ លោកគ្រូសានសម្លឹងមើលភារិទ្ធដោយខ្សែភ្នែកមានអត្ថន័យ រួចបន្ត «ហើយមេរៀននេះ វាមិនអាចរៀនបានទេ បើឯងនៅស្លៀកខោជិតឈឹងបែបនេះ។ ស្រាតវាចេញទៅ... បើឯងចង់ឱ្យនាគរាជគ្រូភ្ញាក់ ឯងត្រូវបង្ហាញភាពរឹងមាំរបស់ឯងឱ្យគ្រូឃើញដូចគ្នា»។

ភារិទ្ធយល់ច្បាស់ពីបំណងរបស់លោកគ្រូសាន។ គេក្រោកឈរឡើងយឺតៗនៅចំពោះមុខគ្រូបង្វឹក រួចលូកដៃទៅស្រាយខ្សែខោខ្លីកីឡារបស់ខ្លួន។ គេទាញវាចុះក្រោម រួមជាមួយខោក្នុង បញ្ចេញឱ្យឃើញនាគរាជវ័យក្មេងដែលកំពុងតែងើបក្បាលរឹងកំព្រឹស និងសាច់ភ្លៅស្រអែមរលោងដែលជោកដោយញើស។

លោកគ្រូសានដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលរាងកាយអាក្រាតផ្នែកខាងក្រោមរបស់ភារិទ្ធ។ គាត់មិនបង្អង់យូរឡើយ លោកគ្រូសានក៏លូកដៃទៅទាញខោខ្លីរបស់គាត់ចុះមកដល់ត្រឹមជង្គង់ដូចគ្នា បញ្ចេញនាគរាជពណ៌ទង់ដែងដ៏មហិមាដែលកំពុងដេកស្ដូកស្ដឹង ប៉ុន្តែចាប់ផ្ដើមរំកិលក្បាលផ្ងក់ៗភ្លាមៗ នៅពេលដែលវាបានប៉ះនឹងខ្យល់ត្រជាក់ និងបានឃើញ "គូប្រកួត" វ័យក្មេងនៅចំពោះមុខ។

«ឥឡូវ... ពួកវាបានជួបគ្នាហើយ» លោកគ្រូសានខ្សឹប «ភារិទ្ធ... ចូលមកជិតគ្រូ រួចប្រើ "បច្ចេកទេស" ដែលឯងមាន ដាស់នាគរាជកីឡាករនេះឱ្យងើបឡើងមើល៍ តើឯងអាចធ្វើបានទេ?»

នាគរាជរបស់លោកគ្រូសាន ពេលនេះបានងើបឡើងរឹងកំព្រឹសដូចដំបងដែកដែលគេដុតក្នុងភ្លើង។ វាមានពណ៌ទង់ដែងក្រហមព្រឿងៗ និងមានសរសៃឈាមប៉ោងឡើងខ្វាត់ខ្វែង បង្ហាញពីថាមពលរបស់កីឡាករពេញវ័យ។ ភារិទ្ធលុតជង្គង់ចុះ រួចប្រើបាតដៃទាំងសងខាងក្ដាប់នាគរាជដ៏មហិមានោះ រួចចាប់ផ្ដើមរុញឡើងចុះយ៉ាងលឿន ដើម្បីដាស់រិទ្ធវាឱ្យដល់កំពូល។

«អាស៎... ភារិទ្ធ... បែបហ្នឹងហើយ...» លោកគ្រូសានផ្ងារក្បាលទៅក្រោយ ដៃមាំរបស់គាត់ចាប់ក្ដាប់បង្កាន់ដៃកៅអីហាត់ប្រាណឡើងរហែកស្រទាប់ស្បែក។

លោកគ្រូសានមិនទុកឱ្យសិស្សហត់ម្នាក់ឯងឡើយ គាត់ចាប់លើកស្មាភារិទ្ធឱ្យងើបឡើង រួចបង្វែរខ្លួនភារិទ្ធឱ្យបែរខ្នងទៅរកគាត់ ហើយបង្គាប់ឱ្យភារិទ្ធឱនខ្លួនទៅមុខ ចាប់ក្ដាប់ឧបករណ៍ទាញទម្ងន់ដែលនៅពីមុខ។ ក្នុងក្បាច់នេះ ត្រគាកស្រអែមរបស់ភារិទ្ធត្រូវបានលើកខ្ពស់ បង្ហាញឱ្យឃើញ "រូងនាគ" ដ៏តូចច្រឡឹងដែលកំពុងញ័រទទ្រើក។

«ភារិទ្ធ... នេះគឺជាមេរៀន "ការជ្រាបចូលនៃថាមពល"» លោកគ្រូសានខ្សឹបដាក់ត្រចៀកភារិទ្ធ រួចយកទឹកមកលាបនៅចុងនាគរាជរបស់គាត់ និងនៅមាត់រូងនាគរបស់សិស្ស ដើម្បីសម្រួលផ្លូវ។

លោកគ្រូសានចាប់ផ្ដើមសង្កត់ក្បាលនាគដ៏ធំរបស់គាត់ ទៅលើមាត់រូងនាគរបស់ភារិទ្ធយឺតៗ។ ភាពតឹងណែន និងកម្ដៅដែលប៉ះគ្នាដំបូង ធ្វើឱ្យភារិទ្ធស្រែកថ្ងូរចេញមក៖ «អាស៎! លោកគ្រូ... វាធំណាស់... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា... ដូចមានដែកក្ដៅមកប៉ះ...»

«អត់ធ្មត់បន្តិច ភារិទ្ធ... សាច់ដុំឯងត្រូវរៀន "យឺត" តាមកម្លាំងរបស់គ្រូ» លោកគ្រូសានប្រើកម្លាំងបាយរបស់កីឡាករ សង្កត់ត្រគាកចូលយ៉ាងខ្លាំង។

"ផិត!" នាគរាជពណ៌ទង់ដែងដ៏មហិមា បានត្បុលចូលទៅក្នុងរូងនាគរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងជ្រៅ រហូតដល់គល់។ ភារិទ្ធសឹងតែដាច់ខ្យល់ ដៃរបស់គេក្ដាប់របារដែកឧបករណ៍ហាត់ប្រាណឡើងឡើងរឹងកំព្រឹស។ លោកគ្រូសានចាប់ផ្ដើមរំកិលចង្កេះបុកចូលយឺតៗ រួចបង្កើនល្បឿនតាមចង្វាក់នៃការដកដង្ហើម។

សម្លេងសាច់ប៉ះសាច់ "ផ្លាប់ៗៗ" ជះឆ្លុះនឹងជញ្ជាំងកញ្ចក់នៃបន្ទប់ហាត់ប្រាណ។ ញើសរបស់លោកគ្រូសានបានស្រក់មកលើខ្នងភារិទ្ធ បង្កើតបានជាភាពរអិល និងរោលរាលដល់កំពូល។ នាគរាជរបស់ភារិទ្ធដែលនៅពីមុខ ក៏កន្ត្រាក់ផ្ងក់ៗតាមចង្វាក់នៃការបុកទង្គិចពីក្រោយរបស់គ្រូសានដែរ។

«លោកគ្រូ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំទ្រាំលែងបានហើយ... កម្លាំងលោកគ្រូ... ខ្លាំងណាស់... អាស៎!» ភារិទ្ធស្រែកថ្ងូរទាំងភាពស្រើបស្រាល។

លោកគ្រូសានបង្កើនល្បឿនចុងក្រោយ ដៃទាំងសងខាងក្ដាប់ចង្កេះភារិទ្ធជាប់ដូចដង្កាប់ដែក រួចបុកបញ្ចូលយ៉ាងងប់ងល់ ដើម្បីត្រៀមបញ្ចេញ "អរម៉ូនកីឡាករ" ឱ្យអស់ពីក្នុងខ្លួន។

លោកគ្រូសានលើកជើងភារិទ្ធម្ខាងមកដាក់លើកៅអីហាត់ប្រាណ រួចរំកិលខ្លួនចូលទៅកៀកបំផុត រហូតដល់ដើមទ្រូងមាំខាប់របស់គាត់ផ្អឹបជាប់នឹងទ្រូងស្រអែមរបស់សិស្ស។ ក្នុងក្បាច់ប្រឈមមុខគ្នានេះ ភារិទ្ធអាចសម្លឹងឃើញខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយចំណង់ និងញើសដែលហូរស្រោចលើផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់លោកគ្រូសានយ៉ាងច្បាស់។

«ភារិទ្ធ... មើលភ្នែកគ្រូឱ្យត្រង់» លោកគ្រូសានខ្សឹបទាំងដង្ហើមញាប់ «នេះគឺជា "ការតស៊ូ" រវាងកម្លាំង និងកម្លាំង។ ត្រៀមខ្លួនទទួលយកថាមពលចុងក្រោយរបស់គ្រូទៅ!»

លោកគ្រូសានលូកដៃទៅក្ដាប់នាគរាជរបស់ភារិទ្ធ និងនាគរាជរបស់គាត់បញ្ចូលគ្នា រួចចាប់ផ្ដើមបុកចង្កេះចូលយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងរហ័ស។ ភារិទ្ធហាមាត់ថ្ងូរ ដៃទាំងសងខាងឱបកលោកគ្រូសានជាប់ ជើងដែលដាក់លើកៅអីញ័រទទ្រើកព្រោះតែភាពស្រើបស្រាលដែលហក់ឡើងដល់ចំណុចពុះកញ្ជ្រោល។

«អាស៎! លោកគ្រូ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំចេញហើយ!» ភារិទ្ធឧទានឡើងទាំងរាងកាយកន្ត្រាក់។

«គ្រូក៏ដូចគ្នា... ចេញមកភារិទ្ធ! បញ្ចេញវាឱ្យអស់!» លោកគ្រូសានស្រែកឡើងទាំងសំឡេងគ្រលរ។

ក្នុងខណៈនោះ នាគរាជទាំងពីរបានបញ្ចេញ "អរម៉ូន" មកព្រមគ្នា។ ទឹកកាមពណ៌សខាប់របស់លោកគ្រូសានបានបាញ់ចូលទៅក្នុងរូងនាគរបស់ភារិទ្ធយ៉ាងជ្រៅ និងជោកជាំ ខណៈដែលទឹកកាមរបស់ភារិទ្ធក៏បានបាញ់ស្រោចទៅលើសាច់ដុំក្បាលពោះ ៦ កង់របស់លោកគ្រូសានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។

ពួកគេទាំងពីរដកដង្ហើមហត់ដូចសម្រាកពីការប្រកួតកីឡាដ៏ធំមួយ។ ភារិទ្ធទម្លាក់ក្បាលផ្អែកលើស្មាមាំរបស់លោកគ្រូសាន ទទួលយកភាពកក់ក្ដៅពីកម្លាំងបាយដែលទើបតែបាន "ដោះលែង" មិញនេះ។ លោកគ្រូសានញញឹម រួចអង្អែលក្បាលសិស្សថ្នមៗ៖

«ឯងធ្វើបានល្អណាស់... កីឡាករវ័យក្មេងរបស់គ្រូ។ មេរៀនថ្ងៃនេះ... គ្រូឱ្យឯងជ័យជំនះ»។

បន្ទាប់ពីសម្រាកបន្តិច ពួកគេក៏ជួយគ្នាជូតសម្អាតញើស និងទឹកកាមនៅលើរាងកាយ និងលើឧបករណ៍ហាត់ប្រាណ រួចស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយបន្សល់ទុកនូវចំណងអាថ៌កំបាំងថ្មីមួយទៀត រវាងគ្រូបង្វឹក និងសិស្សឆ្នើម។