ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅជាច្រើនខែ
ជីវិតជានិស្សិតរបស់ខ្ញុំក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញចាប់ផ្ដើមចូលគន្លងធម្មតា។
ទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំ និងបងមង្គល ក៏កាន់តែស្អិតរមួតលើសពីបងប្អូនជីដូនមួយធម្មតា
ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែរក្សាភាពថ្លៃថ្នូរ និងភាពជិតស្និទ្ធក្នុងរង្វង់គ្រួសារដដែល។
យ៉ាងណាមិញ
ក្នុងនាមជាជាងថតរូបឯករាជ្យដែលកំពុងមានឈ្មោះបោះសំឡេង បងមង្គលរវល់សឹងតែរាល់ថ្ងៃ។
ពេលខ្លះគាត់ត្រូវចុះទៅថតម៉ូដនៅតាមខេត្ត ឬថតក្នុងស្ទូឌីយ៉ូរហូតដល់ភ្លឺ
ថ្ងៃខ្លះហត់ពេកក៏សម្រាកនៅកន្លែងធ្វើការមិនបានត្រឡប់មកខនដូវិញក៏មាន។
ឃើញបងប្រុសមមាញឹក រហូតដល់ថ្នាក់មិនសូវមានពេលញ៉ាំបាយញ៉ាំទឹកបែបនេះ ក្នុងនាមជាប្អូន
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍អាណិត និងបារម្ភពីសុខភាពគាត់ពន់ពេក។
ម្យ៉ាងទៀត
ដោយសារការស្នាក់នៅខនដូដ៏ប្រណីតនេះ គឺបងមង្គលជាអ្នកចេញថ្លៃចំណាយទាំងអស់
រួមទាំងការមើលថែខ្ញុំយ៉ាងកក់ក្ដៅបំផុតតាំងពីថ្ងៃដំបូងមកដល់ភ្នំពេញ
ខ្ញុំក៏មានចិត្តចង់សងគុណគាត់វិញតាមរយៈការជួយសម្រាលការងារដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន។
ថ្ងៃមួយ
ពេលឃើញគាត់កំពុងអង្គុយរៀបចំសម្ភារៈទាំងភ្នែកក្រហមព្រោះងងុយ ខ្ញុំក៏ដើរចូលទៅជិត
រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់៖ «បងមង្គល... ថ្ងៃទំនេរពីការសិក្សា
ប្អូនចង់ទៅជួយការងារបងនៅស្ទូឌីយ៉ូ។ បងកុំបដិសេធអី! ប្អូនចង់ជួយសម្រាលការងារបងខ្លះ
ហើយក៏ចង់សងគុណដែលបងជួយមើលថែប្អូនយ៉ាងល្អកន្លងមកដែរ»។
បងមង្គលងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំទាំងភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច
រួចញញឹមដោយក្ដីគ្រាញ់៖ «យី! ម៉េង... បងមើលថែឯង
ព្រោះឯងជាប្អូនប្រុសសំណព្វរបស់បងតើ មិនមែនចង់ឱ្យឯងមកសងគុណអីឡើយ។
តែបើឯងចង់ជួយបងពិតមែន បងអរគុណខ្លាំងណាស់
ព្រោះការងារបងពេលនេះពិតជាត្រូវការជំនួយការដែលទុកចិត្តបានដូចជាឯងពិតមែន»។
ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក
រាល់ពេលទំនេរពីសាលា ខ្ញុំតែងតែទៅតាមបងមង្គលគ្រប់កន្លែង។ ខ្ញុំជួយរៀបចំជើងកាមេរ៉ា
រៀបចំភ្លើង និងជួយចាត់ចែងទឹកទឹកនំចំណីឱ្យក្រុមការងាររបស់គាត់។
វត្តមានរបស់ខ្ញុំនៅក្បែរ ហាក់ដូចជាថ្នាំកម្លាំងសម្រាប់គាត់។ រាល់ពេលដែលគាត់ហត់
គាត់តែងតែងាកមកមើលមុខខ្ញុំ រួចញញឹមយ៉ាងកក់ក្ដៅ
ដែលស្នាមញញឹមនោះមានន័យលើសពីពាក្យអរគុណទៅទៀត។
ការដើរតាមជួយការងារបងមង្គលអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ
បានធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ដឹងច្រើនពីពិភពនៃសិល្បៈរូបថត។
ខ្ញុំធ្លាប់ជួបសឹងតែគ្រប់ទម្រង់នៃក្តីស្រឡាញ់ តាំងពីគូស្នេហ៍ថ្មីថ្មោងដែលមកថត Pre-wedding រហូតដល់បរិយាកាសដ៏អ៊ូអរនៃពិធីមង្គលការ
និងភាពកក់ក្ដៅក្នុងពិធីខួបកំណើត។ ប៉ុន្តែ... រហូតដល់ថ្ងៃមួយ
បងមង្គលបានទទួលទូរស័ព្ទពីអតិថិជនពិសេសម្នាក់ ដែលនាំមកនូវ Project ថ្មីប្លែកខុសពីសព្វដង។
ល្ងាចនោះ
បងមង្គលអង្គុយសម្លឹងមើលអេក្រង់កុំព្យូទ័រទាំងទឹកមុខមាំខុសពីធម្មតា។
ខ្ញុំដើរចូលទៅជិត រួចសួរដោយការងឿងឆ្ងល់៖ «បងមង្គល...
មានការអីមែនទេ? បងមើលទៅដូចជាកំពុងគិតច្រើនម្ល៉េះ?»
បងមង្គលងាកមកមើលខ្ញុំ
រួចដកដង្ហើមធំតិចៗ៖ «ម៉េង... មានភ្ញៀវម្នាក់សុំជួលបងឱ្យថត Project ពិសេសមួយ។
ពួកគេជាគូស្នេហ៍ភេទដូចគ្នា ហើយចង់ថតរូបបែប Artistic Intimacy (រូបភាពបែបសិល្បៈស្រើបស្រាល)។ ពួកគេចង់ឱ្យរូបភាពចេញមកបង្ហាញពីភាពរោលរាល
និងទំនាក់ទំនងដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុតរវាងបុរស និងបុរស»។
បងមង្គលបន្តទៀតថា
ទីតាំងថតគឺនៅក្នុងស្ទូឌីយ៉ូផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ដើម្បីរក្សាការសម្ងាត់បំផុត
ហើយអ្វីដែលសំខាន់នោះ គឺគេហ៊ានឱ្យតម្លៃខ្លួនខ្ពស់ជាង Project ធម្មតាដល់ទៅ
៣ ដង។
«គេចង់ថតបែបអាក្រាតកាយខ្លះៗ
ក្នុងបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ មានតែជាងថត និងជំនួយការម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
ភ្ញៀវសង្កត់ធ្ងន់ថា គេត្រូវការអ្នកដែលយល់ពីសិល្បៈ និងមិនមានការរើសអើង» បងមង្គលពោលទាំងសម្លឹងភ្នែកខ្ញុំ
«បងកំពុងគិតថា តើឯងអាចជួយបងក្នុងរឿងនេះបានទេ? ព្រោះវាជា Project
ដែលត្រូវការភាពហ្មត់ចត់ និងការយល់ចិត្តគ្នាខ្លាំងណាស់»។
ខ្ញុំលេបទឹកមាត់ក្អិក
ក្នុងចិត្តចាប់ផ្ដើមភ័យអរៗ។
នេះគឺជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំត្រូវប្រឈមមុខនឹងការងារបែបស្រើបស្រាល និងសិចស៊ីកម្រិតនេះ។
រូបភាពកាលពីក្មេងនៅផ្ទះបងសត្យា
និងរូបភាពដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញរាងកាយបងមង្គលក្នុងបន្ទប់ទឹក
ចាប់ផ្ដើមអណ្ដែតឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំម្ដងទៀត។
«ខ្ញុំ...
ខ្ញុំយល់ព្រមបង! ឱ្យតែបងទុកចិត្ត ខ្ញុំនឹងជួយបងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព» ខ្ញុំឆ្លើយតបទាំងសំឡេងមាំ
ទោះបីជាបេះដូងចាប់ផ្ដើមលោតញាប់ខុសប្រក្រតីក៏ដោយ។
បងមង្គលញញឹម
រួចដាក់ដៃលើស្មាខ្ញុំ៖ «ល្អណាស់ម៉េង! បងទុកចិត្តតែឯងម្នាក់គត់។
ត្រៀមខ្លួនទៅ... ថ្ងៃស្អែកភ្ញៀវនឹងមកដល់ហើយ។ បងចង់ឱ្យរូបភាពលើកនេះ
ចេញមកល្អឥតខ្ចោះបំផុត»។
យប់នោះ
ខ្ញុំដេកមិនលក់ឡើយ។
ខ្ញុំនៅគិតស្រមៃដល់បរិយាកាសក្នុងស្ទូឌីយ៉ូដែលនឹងត្រូវពោរពេញដោយចំហាយនៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏ក្ដៅងំ
និងការងារដែលនឹងធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងបងប្អូនជីដូនមួយរបស់យើង
កាន់តែមានភាពជិតស្និទ្ធលើសពីការស្មាន។
យប់នោះ
ពួកយើងទាំងពីរនាក់មិនទាន់បានសម្រាកឡើយ។ បងមង្គលចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាងចេញមកល្អឥតខ្ចោះ
ព្រោះនេះជាការងារបែបសិល្បៈដែលផ្ដោតលើអារម្មណ៍ និងរាងកាយ ដូច្នេះពន្លឺ
និងបរិយាកាសក្នុងស្ទូឌីយ៉ូគឺជាចំណុចសំខាន់បំផុត។
«ម៉េង...
ជួយបងរៀបចំ Background
ពណ៌ក្រហមក្រម៉ៅនេះបន្តិច» បងមង្គលប្រាប់
ខណៈដែលគាត់កំពុងសារ៉េជើងកាមេរ៉ា។ «Project នេះ
យើងមិនប្រើភ្លើងឱ្យភ្លឺខ្លាំងពេកទេ បងចង់បានពន្លឺបែប Low-key គឺមានពន្លឺតិចៗជះពីចំហៀង ដើម្បីឱ្យឃើញស្រមៃសាច់ដុំ និងរាងកាយច្បាស់ៗ»។
ខ្ញុំដើរទៅរៀបចំផ្ទាំងសំពត់
Background និងជួយរំកិលភ្លើង Softbox តាមបញ្ជារបស់គាត់។
កាន់តែរៀបចំ ក្នុងចិត្តខ្ញុំកាន់តែភ័យអរៗ។ រាល់ពេលដែលបងមង្គលពន្យល់ពីប្លង់ថត
គាត់តែងតែប្រើដៃបង្ហាញពីរបៀបដែលតួអង្គត្រូវឱបគ្នា ឬត្រូវផ្អែកខ្នងគ្នា
ដែលរូបភាពទាំងនោះសុទ្ធតែជារូបភាពដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រមៃឃើញដល់រាងកាយដ៏មាំមួនរបស់គាត់ផ្ទាល់។
«បងមង្គល...
ចុះបើភ្ញៀវគេអៀន តើយើងត្រូវធ្វើម៉េច?» ខ្ញុំសួរទាំងលើកជើងភ្លើងរំកិលទៅខាងឆ្វេង។
បងមង្គលឈប់ងក់
រួចងាកមកញញឹមដាក់ខ្ញុំ៖ «ហ្នឹងហើយជាតួនាទីរបស់បង និងឯង។
យើងត្រូវបង្កើតបរិយាកាសឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព និងផាសុកភាពបំផុត។ ម៉េង...
ឯងជួយរៀបចំចាក់ភ្លេង Instrumental
បែប Jazz តិចៗទៅ ហើយដុតទៀនក្រអូបក្លិនឈើ Sandalwood
ផង ក្លិនហ្នឹងជួយឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល
និងបង្កើនភាពរ៉ូមែនទិក»។
ខ្ញុំដើរទៅរៀបចំដុតទៀនក្រអូបតាមសម្ដីគាត់។
បន្តិចក្រោយមក ក្លិនក្រអូបប្រហើរចាប់ផ្ដើមភាយពេញបន្ទប់ស្ទូឌីយ៉ូ
លាយឡំនឹងពន្លឺភ្លើងពណ៌លឿងទុំស្រអាប់ដែលបងមង្គលទើបតែសារ៉េរួច
ធ្វើឱ្យបន្ទប់ទាំងមូលប្រែជាមានសោភ័ណភាព
និងពោរពេញដោយចំហាយនៃភាពស្រើបស្រាលបែបសិល្បៈ។
«ម៉េង...
ឯងសាកទៅឈរត្រង់ហ្នឹងបន្តិចមើល បងសាកពន្លឺ» បងមង្គលហៅខ្ញុំ។
ខ្ញុំដើរទៅឈរនៅកណ្ដាល
Background ក្រោមពន្លឺភ្លើងដែលជះមកពីលើ។ បងមង្គលអើតមើលតាមកញ្ចក់កាមេរ៉ា
រួចក៏ស្ងាត់មួយសន្ទុះ។ គាត់ដើរចូលមកជិតខ្ញុំ
រួចលើកដៃមកសារ៉េអាវយឺតរបស់ខ្ញុំឱ្យទម្លាក់ចុះមកត្រឹមស្មាបន្តិច។
«ពន្លឺប៉ះស្បែកឯងស្អាតណាស់ម៉េង...» គាត់ខ្សឹបទាំងខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលមកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក។
ដៃមាំរបស់គាត់ប៉ះនឹងសាច់ស្មារបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក។ «បើស្អែកនេះ
ភ្ញៀវធ្វើបានដូចដែលបងស្រមៃទុក រូបភាពលើកនេះនឹងក្លាយជាស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យបំផុតរបស់បង»។
ពួកយើងឈរជិតគ្នា
ក្រោមពន្លឺភ្លើងស្រអាប់ និងក្លិនទៀនក្រអូប។ បរិយាកាសដែលពួកយើងរៀបចំសម្រាប់ភ្ញៀវ
បែរជាមកដុតរោលអារម្មណ៍ពួកយើងទាំងពីរឱ្យជ្រួលច្របល់មុនទៅវិញ។ ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកគាត់
រួចដឹងច្បាស់ថា ការងារស្អែកនេះ មិនមែនត្រឹមតែជាការងាររកលុយធម្មតាឡើយ
តែវាជាការសាកល្បងចិត្ត
និងអារម្មណ៍របស់ពួកយើងទាំងពីរឱ្យកាន់តែជិតស្និទ្ធជាងមុនទៅទៀត។
ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់មកដល់
ស្ទូឌីយ៉ូត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។
ក្លិនទៀនក្រអូបដែលដុតតាំងពីយប់មិញនៅមានក្លិនប្រហើរតិចៗ លាយឡំនឹងសំឡេងតន្ត្រី Jazz ខ្សាវៗ
បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏មានសុវត្ថិភាព និងឯកជនបំផុត។
ម៉ោងប្រហែល
៩ ព្រឹក ភ្ញៀវដែលជាគូស្នេហ៍ពិសេសនោះក៏បានមកដល់។ ពួកគេគឺ បងនិស្ស័យ និង ធារ៉ា។
បងនិស្ស័យមើលទៅជាបុរសវ័យកណ្តាលដែលមានរាងកាយមាំមួន និងមានអំណាច
ចំណែកឯធារ៉ាវិញគឺជាយុវជនម្នាក់ដែលមានរូបរាងសមសួន និងមានស្នាមញញឹមស្រស់។
គ្រាន់តែឃើញពួកគេ ខ្ញុំដឹងភ្លាមថាពួកគេពិតជាស្រឡាញ់គ្នាខ្លាំងណាស់
តាមរយៈកែវភ្នែកដែលពួកគេសម្លឹងមើលគ្នា។
បងមង្គលដើរទៅទទួលដោយស្នាមញញឹមអាជីព៖
«សួស្ដីបងនិស្ស័យ
និងធារ៉ា! រីករាយណាស់ដែលបងទុកចិត្តស្ទូឌីយ៉ូរបស់ខ្ញុំ។ នេះគឺ លីម៉េង ជាប្អូនប្រុស
និងជាជំនួយការផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ គាត់នឹងជួយសម្រួលការងារយើងនៅថ្ងៃនេះ»។
ខ្ញុំលើកដៃជម្រាបសួរពួកគេទាំងបេះដូងលោតឌុបៗ។
បងនិស្ស័យញញឹមតប រួចងាកទៅប្រាប់បងមង្គល៖ «មិនអីទេមង្គល!
យើងចង់ឱ្យរូបភាពចេញមកបែបសិល្បៈបំផុត មិនបាច់បារម្ភទេ ពួកយើងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយ»។
បងមង្គលងាកមកប្រាប់ខ្ញុំឱ្យទៅរៀបចំទឹក
និងកន្សែងទុកឱ្យភ្ញៀវ រួចគាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមពន្យល់ពីប្លង់ដំបូង។ «ប្លង់ដំបូង
បងចង់ឱ្យអ្នកទាំងពីរអង្គុយផ្អែកខ្នងគ្នាលើកម្រាលពូកពណ៌សម្នេះ រួចដោះអាវចេញ
បង្ហាញពីសាច់ដុំខ្នង និងស្មាដែលប៉ះគ្នា»។
បងនិស្ស័យ
និងធារ៉ា ចាប់ផ្ដើមសម្រាតអាវចេញតាមបញ្ជារបស់បងមង្គល។
រាងកាយដ៏អាក្រាតផ្នែកខាងលើរបស់ពួកគេដែលពោរពេញដោយសាច់ដុំ និងសរសៃវរវក់
បានធ្វើឱ្យខ្ញុំដែលជាអ្នកឈរហុចឧបករណ៍ឱ្យបងមង្គល ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ជ្រួលច្របល់។
ខ្ញុំលួចដៀងភ្នែកមើលបងមង្គល ឃើញគាត់កំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍ខ្លាំងលើកញ្ចក់កាមេរ៉ា
តែដង្ហើមរបស់គាត់ហាក់ដូចជាធ្ងន់ជាងមុនបន្តិច។
«ម៉េង...
ជួយទៅសារ៉េពន្លឺចំហៀងឱ្យជះចំខ្នងធារ៉ាបន្តិច» បងមង្គលបញ្ជាទាំងសំឡេងគ្រលួច។
ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតតួអង្គទាំងពីរ។
ចម្ងាយដ៏កៀក និងកម្ដៅចេញពីរាងកាយអាក្រាតរបស់ភ្ញៀវ លាយឡំនឹងក្លិនទៀនក្រអូប
បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏រោលរាលដែលស្ទើរតែធ្វើឱ្យខ្ញុំដកដង្ហើមមិនចង់ដល់គ្នា។
រាល់ពេលដែលបងមង្គលបញ្ជាឱ្យពួកគេឱបគ្នា ឬជិតស្និទ្ធគ្នាជាងមុន
ក្នុងចិត្តខ្ញុំបែរជាស្រមៃឃើញរូបភាពខ្លួនឯង និងបងមង្គលទៅវិញ។
បងមង្គលហាក់ដឹងពីអារម្មណ៍ខ្ញុំ
គាត់ងាកមកមើលភ្នែកខ្ញុំមួយភ្លែត រួចញញឹមបែបលាក់កំបាំង ហាក់ដូចជាចង់ប្រាប់ថា៖ «ឃើញទេម៉េង? នេះហើយជាសិល្បៈនៃរូបរាងកាយដែលបងចង់ឱ្យឯងឃើញ»។
ការថតកាន់តែឈានចូលដល់ចំណុចកំពូលនៃសិល្បៈ។
បងនិស្ស័យ និងធារ៉ា ចាប់ផ្ដើមរំកិលកាយចូលកៀកគ្នា
បង្ហាញពីភាពស្និទ្ធស្នាលដែលគ្មានអ្វីបិទបាំង។
រាងកាយអាក្រាតកាយរបស់ពួកគេដែលប៉ះទង្គិចគ្នា លាយឡំនឹងសំឡេងដង្ហើមតិចៗ
បានដុតកម្ដៅក្នុងស្ទូឌីយ៉ូឱ្យឡើងក្ដៅភាយ។
រំពេចនោះ
បងនិស្ស័យលើកដៃជាសញ្ញាឱ្យបងមង្គលឈប់ថតបន្តិច
រួចពោលទាំងទឹកមុខមាំតែបង្កប់ដោយភាពម្ចាស់ការ៖ «មង្គល...
ដើម្បីឱ្យមានភាពស្មើភាពគ្នាក្នុងការងារអាថ៌កំបាំងមួយនេះ
ពួកយើងសុំឱ្យអ្នកទាំងពីរដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញដូចគ្នា។
បើភ្នែករបស់អ្នកទាំងពីរអាចមើលឃើញគ្រប់ចំណុចនៃរាងកាយពួកយើងបាន
ពួកយើងក៏គួរតែមានសិទ្ធិឃើញមកវិញដូចគ្នាដែរ ទើបការងារនេះស្មើភាពសម្រាប់គ្រប់គ្នា»។
ឮសំណើដ៏ដាច់អហង្ការនេះ
ខ្ញុំឈរធ្លាំង ភ្នែកសម្លឹងទៅបងមង្គលទាំងបារម្ភ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំឃើញ
គឺបងមង្គលកំពុងដកដង្ហើមធំៗ
ខណៈដែលកែវភ្នែករបស់គាត់ប្រែជាក្រហមព្រឿងៗដោយសារការផ្ដោតអារម្មណ៍លើរូបភាពស្រើបស្រាលចំពោះមុខខ្លាំងពេក។
«បានបង!
ដើម្បីសិល្បៈ និងភាពស្មោះត្រង់ចំពោះភ្ញៀវ... ពួកយើងយល់ព្រម» បងមង្គលឆ្លើយទាំងសំឡេងគ្រលួច។
គាត់ចាប់ផ្ដើមសម្រាតអាវ
រួចបន្តទៅដោះខោវែងចេញយឺតៗ រហូតសល់តែខោក្នុងពណ៌ខ្មៅមួយប៉ុណ្ណោះ។
រាងកាយដ៏មាំមួនដែលខ្ញុំធ្លាប់តែឃើញក្នុងបន្ទប់ទឹក
ពេលនេះបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងពេញភ្នែកនៅកណ្ដាលស្ទូឌីយ៉ូ។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទើរតែឈប់ដកដង្ហើមនោះ គឺ «នាគរាជ» ក្រោមខោស្ដើងរបស់បងមង្គល
វាកំពុងតែរើបម្រះ និងកម្រើកឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដោយសារតែបរិយាកាសដុតរោលនៅចំពោះមុខ។
បងមង្គលងាកមកមើលខ្ញុំ
ខ្សែភ្នែករបស់គាត់ដែលជួបនឹងភ្នែកខ្ញុំ ហាក់ដូចជាមានចរន្តអគ្គិសនីជះមកប៉ះកាយ។
ខ្ញុំលេបទឹកមាត់
រួចក៏ចាប់ផ្ដើមដោះសម្លៀកបំពាក់ចេញម្ដងមួយៗតាមគាត់ដែរ។ បរិយាកាសក្នុងស្ទូឌីយ៉ូពេលនេះ
ប្រៀបបាននឹងភ្នំភ្លើងដែលត្រៀមនឹងផ្ទុះ។
កម្ដៅតណ្ហាមិនមែនឆេះរោលតែលើគូស្នេហ៍ភ្ញៀវនោះទេ
ប៉ុន្តែវាបានរាលដាលដុតបញ្ឆេះទាំងបងមង្គល
និងរូបខ្ញុំឱ្យជ្រួលច្របល់សឹងតែគ្រប់គ្រងស្មារតីមិនបាន។
តាមសំណើ «ស្មើភាព» របស់បងនិស្ស័យ
ពេលនេះពួកយើងទាំង ៤ នាក់ស្ថិតក្នុងសភាពអាក្រាតកាយននោលគក។
បងមង្គលដែលកំពុងកាន់កាមេរ៉ា បង្ហាញឱ្យឃើញរាងកាយដ៏មាំខ្មៅរលោង
ខណៈដែលនាគរាជរបស់គាត់បានងើបឡើងរឹងកំព្រឹស កម្រើកវាត់ចុះឡើងតាមចង្វាក់នៃការដើរ
បង្ហាញពីកម្លាំងតណ្ហាដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលខ្លាំង។
«ម៉េង...
ចូលទៅជួយរៀបចំក្បាច់ (Pose)
ឱ្យបងនិស្ស័យ និងធារ៉ាបន្តិច» សំឡេងបងមង្គលគ្រលួច
បង្កប់ដោយការទប់អារម្មណ៍។
ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតភ្ញៀវទាំងពីរដែលកំពុងអង្គុយរវាត់បញ្ច្រាសគ្នាលើកម្រាលពូកពណ៌សស្អាត។
ក្លិនញើសបុរសលាយឡំនឹងក្លិនទឹកអប់ឈើអសុរកាយភាយចេញពីកាយអាក្រាតកកិតគ្នា
បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏អាប់អួលអង្រួនបេះដូងខ្ញុំឱ្យលោតខុសចង្វាក់។
ខ្ញុំលូកដៃដែលកំពុងញ័រទទ្រើកទៅប៉ះស្មាមាំរបស់បងនិស្ស័យ
ដើម្បីរុញឱ្យគាត់អោនទៅជិតធារ៉ា។ សាច់ដុំស្មារបស់គាត់ក្ដៅងំដូចភ្នក់ភ្លើង
ធ្វើឱ្យសរសៃប្រសាទរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរំជើបរំជួល។
ក្នុងខណៈដែលខ្ញុំកំពុងអោនរៀបចំតម្រង់ជើងរបស់ធារ៉ា
ស្រាប់តែផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំបានជួបប្រទះនឹង «ដំបងសាច់» ដ៏ធំមហិមារបស់បងនិស្ស័យ
ដែលកំពុងតែងើបឡើងរឹងប៉ែស សរសៃវរវក់ឡើងឡើងឡើងកំព្រឹស
ស្ទើរតែបុកនឹងច្រមុះរបស់ខ្ញុំទៅហើយ។ ដោយសារភាពជ្រួលច្របល់
និងកន្លែងថតមានទំហំចង្អៀត ដៃរបស់ខ្ញុំក៏ជ្រុលទៅប៉ះនឹងវត្ថុដ៏រឹងក្ដៅនោះពេញទំហឹង។
«អូ...
សុំទោសបង!» ខ្ញុំខ្សឹបទាំងអៀនប្រៀន
សំឡេងស្ទើរតែបាត់ក្នុងបំពង់ក តែដៃរបស់ខ្ញុំបែរជាក្បត់ចិត្ត មិនព្រមដកចេញភ្លាមៗឡើយ
បែរជាញីប៉ះវត្ថុដ៏មានអំណាចនោះថ្នមៗដោយអចេតនា។
បងមង្គលដែលកំពុងសម្លឹងមើលតាមកញ្ចក់កាមេរ៉ា
ឃើញខ្ញុំភ័យញ័ររហូតពិបាកគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បែបនេះ
គាត់ក៏សម្រេចចិត្តទម្លាក់កាមេរ៉ាចុះ រួចដើរសំដៅមកជួយសម្រួលប្លង់ដោយផ្ទាល់។ ពេលនេះ
ពួកយើងទាំង ៤ នាក់ ស្ថិតក្នុងចម្ងាយសូន្យ
ដោយរាងកាយអាក្រាតននោលគកប៉ះទង្គិចគ្នាទៅវិញទៅមក។
ទាំងធារ៉ា
និងបងនិស្ស័យ សុទ្ធតែពិបាកគ្រប់គ្រងដង្ហើម
នៅពេលដែលឃើញរូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហារបស់បងមង្គលនៅកៀកបំផុត
ថែមទាំងបានឃើញដំបងនាគរបស់គាត់ដែលធំមហិមា និងមានអំណាចមិនចាញ់របស់ពួកគេឡើយ។
បរិយាកាសក្នុងស្ទូឌីយ៉ូពេលនេះប្រៀបបាននឹងភ្នំភ្លើងដែលត្រៀមនឹងផ្ទុះកម្អែតណ្ហា។
ធារ៉ាដែលកំពុងតែដកដង្ហើមញាប់ស្មេរ
ក៏ដាច់ចិត្តស្នើទាំងសំឡេងគ្រលួច៖ «បងមង្គល... ម៉េង...
ពួកយើងយល់ថា បើគ្រាន់តែថតរូប
វាប្រហែលជាមិនអាចរំសាយកម្ដៅដែលកំពុងឆេះរោលក្នុងខ្លួនពួកយើងទាំង ៤ នាក់បានឡើយ។
ចុះបើពួកយើងប្ដូរពីការថតរូប មកជាការបង្កើតសិល្បៈនៃរាងកាយពិតៗជាមួយគ្នាវិញ
តើបងគិតយ៉ាងណា?»
បងមង្គលសម្លឹងភ្នែកធារ៉ា
រួចដៀងមកមើលមុខខ្ញុំដែលកំពុងតែស្រេកឃ្លានមិនចាញ់គ្នា មុននឹងញញឹមយ៉ាងសិចស៊ី៖ «បើពួកបងចង់...
ពួកខ្ញុំក៏មិនដែលបដិសេធភ្ញៀវពិសេសដូចអ្នកទាំងពីរដែរ!»
គ្រាន់តែពាក្យយល់ព្រមរបស់បងមង្គលរបូតចេញពីមាត់ភ្លាម
បរិយាកាសដែលធ្លាប់តែជាការងារសិល្បៈ ក៏ប្រែវាយជារាត្រីសមរភូមិតណ្ហាដ៏រោលរាលបំផុត។
ស្ទូឌីយ៉ូដែលពោរពេញដោយក្លិនទៀនក្រអូប និងពន្លឺស្រអាប់
ពេលនេះហាក់ដូចជាតូចចង្អៀតពេកសម្រាប់កម្ដៅនៃរាងកាយអាក្រាតទាំង ៤។
បងនិស្ស័យមិនបង្អង់យូរ
គាត់លូកដៃមាំទាំងសងខាងមកចាប់ទាញត្រគាកខ្ញុំឱ្យចូលទៅកៀក
រួចផ្ដួលខ្ញុំឱ្យដេកផ្ងារលើកម្រាលពូកពណ៌ស។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា
ធារ៉ាក៏ស្ទុះទៅរកបងមង្គល រួចលុតជង្គង់ចុះដើម្បីបម្រើ «នាគរាជ» ដ៏ធំមហិមារបស់បងប្រុសខ្ញុំដោយមាត់យ៉ាងងប់ងល់។
បងនិស្ស័យអោនមកជញ្ជក់ករបស់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង
រហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក
ខណៈដែលដៃរបស់គាត់ម្ខាងទៀតកំពុងញីបញ្ឆេះនាគរបស់ខ្ញុំឱ្យឡើងរឹងកំព្រឹសជាងមុន។
មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកយើងចាប់ផ្ដើមប្ដូរវេនគ្នា។ នាគរាជទាំង ៤ ដែលមានទំហំ
និងអំណាចមិនចាញ់គ្នា បានចាប់ផ្ដើមវាយសម្រុក និងតតាំងគ្នាគ្មានឈប់ឈរ។
សំឡេងបឺតជញ្ជក់ដ៏រោលរាល
លាយឡំនឹងសំឡេងថ្ងូរគ្រលួច និងសំឡេងសាច់ដុំប៉ះទង្គិចគ្នាផិតផាប់
បានលាន់ឮខ្ទរពេញបន្ទប់ស្ទូឌីយ៉ូដែលពោរពេញដោយចំហាយតណ្ហា។ ខ្ញុំត្រូវបានបងនិស្ស័យ
និងបងមង្គលព័ទ្ធចោមរោមត្រកងកាយយ៉ាងស្អិតរមួត
ខណៈដែលធារ៉ាក៏កំពុងក្រេបជញ្ជក់រសជាតិដ៏ក្ដៅងំពីពួកយើងម្នាក់ៗមិនឱ្យចន្លោះឡើយ។
វាគឺជាសមរភូមិ
Foursome ដែលពោរពេញដោយបច្ចេកទេស និងភាពស្រេកឃ្លានដែលពិបាកនឹងពណ៌នា។
ពេលនេះ
ធារ៉ាកំពុងអោនក្បាលឈ្មុះឈ្មុលត្រង់តំបន់នាគរាជរបស់បងមង្គលយ៉ាងតក់ក្រហល់
និងងប់ងល់បំផុត
ប្រៀបដូចជាអ្នកដែលស្រេកឃ្លានទឹកកណ្ដាលវាលខ្សាច់ដែលខានជួបប្រទះរបស់ធំមហិមាបែបនេះជាយូរណាស់មកហើយ។
រីឯអណ្ដាតដ៏រហ័សរហួនរបស់បងមង្គលវិញ ក៏មិនទុកឱ្យទំនេរឡើយ គាត់គ្រលាសសព្វជុំវិញនាគរាជរបស់ខ្ញុំ
រួចអូសកាត់ភ្លៅខាងក្នុងទៅដល់ត្រគាក និងគូទរបស់ខ្ញុំយ៉ាងស៊ាំញ៉ាំ
ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក ត្រកៀកចាប់ផ្ដើមរើបម្រះដោយភាពស្រើបស្រាល។
ចំណែកឯផ្ទៃមុខរបស់ខ្ញុំវិញ
ក៏ត្រូវបងនិស្ស័យញីញក់ដោយបបូរមាត់ដ៏មានអំណាចរបស់គាត់ តាំងពីថ្ពាល់ ចុះមកដល់ក
និងដើមទ្រូងដ៏ហាប់ណែន។ ដៃទាំងសងខាងរបស់ខ្ញុំមិនទុកឱ្យទំនេរ
ក៏លូកទៅចាប់កាន់ដំបងសាច់ដ៏រឹងមាំរបស់បងនិស្ស័យ រួចរ៉ូតចុះឡើងយ៉ាងញាប់ស្មេរ
រហូតធ្វើឱ្យបុរសវ័យកណ្ដាលម្នាក់នេះចាប់ផ្ដើមដកដង្ហើមដង្ហក់ ថ្ងូរចេញមកពេញបំពង់ក៖
«អូ...
ម៉េង! ដៃឯងពូកែណាស់... ស៊ឺត... ស្រួលណាស់!»
ចំហាយញើសដែលហូរស្រោចកាយអាក្រាតទាំង
៤ បានធ្វើឱ្យស្បែករបស់ពួកយើងរអិលខាប់ បង្កើនកម្ដៅតណ្ហាឱ្យឡើងដល់កំពូល។
ពួកយើងម្នាក់ៗប្រៀបដូចជាសត្វព្រៃដែលកំពុងស្រេកឃ្លានកាមទេព លែងស្គាល់ខុសត្រូវ
លែងស្គាល់អៀនខ្មាស មានតែការផ្ដល់ក្ដីសុខឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងរង្វង់ដៃដ៏ក្ដៅងំ និងការរួមភេទដ៏អស្ចារ្យដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកក្នុងជីវិត។
សមរភូមិនៅមិនទាន់រលត់ត្រឹមនេះទេ
បងមង្គល និងបងនិស្ស័យ បានប្ដូរទៅអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងក្បាលគ្រែ រួចឱ្យខ្ញុំ
និងធារ៉ាឡើងទៅអង្គុយពីលើពួកគាត់ម្នាក់មួយ។
ខ្ញុំអង្គុយច្រកក្បែរលើភ្លៅដ៏មាំរបស់បងនិស្ស័យ ខណៈធារ៉ាអង្គុយលើភ្លៅបងមង្គល
បែរមុខរកគ្នា។ ពួកយើងទាំង ៤ នាក់បានអោបក្រសោបគ្នាជាដុំកំភួន។
នាគរាជដ៏រឹងមាំរបស់បងនិស្ស័យបានរុញច្រានចូលក្នុងរូងរបស់ខ្ញុំយ៉ាងជ្រៅ
ខណៈនាគរាជបងមង្គលក៏កំពុងតែបំពេញក្នុងខ្លួនធារ៉ាដូចគ្នា។
ពួកយើងចាប់ផ្ដើមរំកិលត្រគាកឡើងចុះតាមចង្វាក់ដង្ហើមញាប់ស្មេរ។
ក្នុងពេលដែលបងនិស្ស័យកំពុងបុកសម្រុកពីខាងក្រោម
ខ្ញុំក៏អោនទៅថើបបឺតមាត់ជាមួយធារ៉ាយ៉ាងងប់ងល់ ខណៈដែលដៃរបស់ខ្ញុំ
និងធារ៉ាលូកទៅលេងនាគរាជរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកនៅចន្លោះកណ្ដាល។
បងមង្គលមិនឱ្យមាត់ទំនេរឡើយ គាត់អោនមកជញ្ជក់ចុងទ្រូងរបស់ខ្ញុំ
លាយឡំនឹងការប្រើដៃអង្អែលខ្នងធារ៉ា។
«អូយ...
បងមង្គល... បងនិស្ស័យ... បែបហ្នឹងហើយ!» ខ្ញុំថ្ងូរចេញមកស្ទើរដាច់ខ្យល់
នៅពេលដែលចលនាបុកសម្រុកពីបុរសទាំងពីរនាក់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំ
និងធារ៉ាញ័រទទ្រើកពេញរាងកាយ។
បន្តិចក្រោយមក
បងមង្គលក៏ដូរមកក្បាច់
"រថភ្លើងតណ្ហា"។ បងនិស្ស័យដេកផ្ងារ
រួចឱ្យខ្ញុំដេកផ្ងារពីលើគាត់ម្ដងទៀត បងមង្គលលុតជង្គង់នៅចន្លោះជើងខ្ញុំ
រួចចាប់ជើងខ្ញុំលើកខ្ពស់ដើម្បីវាយសម្រុកចូលពីខាងមុខ ខណៈដែលបងនិស្ស័យកំពុងប្រើដៃ
និងមាត់លេងជាមួយចំណុចផ្សេងៗពីខាងក្រោយ។ ចំណែកធារ៉ាវិញ គាត់បានវារមកខាងមុខ រួចប្រើមាត់របស់គាត់បម្រើបងមង្គល
និងខ្ញុំឆ្លាស់គ្នា។
សំឡេងសាច់ដុំប៉ះទង្គិចគ្នា
"ផិតផាប់" លាន់ឮកាន់តែខ្លាំង លាយឡំនឹងសំឡេងដកដង្ហើមដង្ហក់
និងក្លិនញើសដែលភាយចេញពីកាយអាក្រាតទាំង ៤។ គ្រប់ក្បាច់ គ្រប់ស្ទីល
ដែលពួកយើងធ្លាប់ឃើញក្នុងរូបថតសិល្បៈ
ពេលនេះត្រូវបានយកមកអនុវត្តពិតៗក្នុងសភាពរោលរាលបំផុត។ ពួកយើងវិលវល់ក្នុងពិភពកាមទេព
លែងដឹងថាដៃអ្នកណា ជើងអ្នកណា
មានតែភាពស្រើបស្រាលដែលកំពុងនាំពួកយើងឱ្យទៅដល់ចំណុចកំពូលនៃឋានសួគ៌លោកីយ៍។
«ម៉េង...
ជិតហើយអូន... ស៊ឺត... បងមិនរួចទេ!» បងមង្គលថ្ងូរទាំងងើបមុខឡើង
ខណៈដែលគាត់បង្កើនល្បឿនបុកសម្រុកចុងក្រោយយ៉ាងខ្លាំងក្លាបំផុត។
ពន្លឺភ្លើងស្រអាប់ក្នុងស្ទូឌីយ៉ូហាក់ប្រែជាក្ដៅងំខ្លាំងឡើងៗ
រហូតដល់ចំណុចដែលមិនអាចទប់ទល់បាន។ បងមង្គលដែលកំពុងវាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងក្លាពីខាងមុខ
បានចាប់ជើងទាំងសងខាងរបស់ខ្ញុំរុញទៅលើស្មារបស់គាត់
រួចបុកបញ្ចូលនាគរាជដ៏ធំមហិមារបស់គាត់ចូលមកក្នុងរូងរបស់ខ្ញុំយ៉ាងជ្រៅ និងញាប់ស្មេរ។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នា បងនិស្ស័យដែលនៅពីក្រោយ ក៏មិនបានបន្ធូរដៃដែរ
គាត់ឱបក្រសោបចង្កេះខ្ញុំយ៉ាងណែន
រួចបាញ់បញ្ជូនកម្លាំងតណ្ហាមកលើរាងកាយខ្ញុំពីខាងក្រោយយ៉ាងងប់ងល់។
«អូយ...
បងមង្គល... បងនិស្ស័យ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំចេញហើយ!» ខ្ញុំថ្ងូរចេញមកយ៉ាងខ្លាំង
រាងកាយញ័រទទ្រើកដូចត្រូវមន្តអាគម។
រំពេចនោះ
ភ្នំភ្លើងតណ្ហាដែលដុតរោលជាច្រើនម៉ោង ក៏បានផ្ទុះឡើងស្រុះគ្នាតែម្ដង។
ទឹកកាមដ៏ក្ដៅឧណ្ហៗរបស់បងមង្គលបានបាញ់ស្រោចពេញក្នុងរាងកាយរបស់ខ្ញុំ
ខណៈដែលបងនិស្ស័យក៏បានបញ្ចេញកម្អែភ្នំភ្លើងរបស់គាត់មកលើខ្នង
និងស្មារបស់ខ្ញុំដូចគ្នា។ ចំណែកឯធារ៉ាដែលកំពុងបម្រើមាត់ឱ្យពួកយើង
ក៏បានបញ្ចេញទឹកសន្សើមតណ្ហារបស់គាត់មកលើពោះរបស់ខ្ញុំ និងបងមង្គលយ៉ាងជោកជាំ។
ពួកយើងទាំង
៤ នាក់ ដេកដួលគងលើគ្នា ដកដង្ហើមហត់ដង្ហក់ ទាំងកាយអាក្រាតកាយដែលជោកជាំដោយញើស
និងទឹកតណ្ហាលាយឡំគ្នា។ បរិយាកាសដែលធ្លាប់តែពុះកញ្ជ្រោល ពេលនេះប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់
ជំនួសមកវិញដោយភាពសុខស្រួលដែលរកអ្វីប្រៀបមិនបាន។
បងមង្គលអោនមកថើបថ្ពាល់ខ្ញុំ
រួចងាកទៅញញឹមដាក់បងនិស្ស័យ និងធារ៉ា៖ «នេះហើយ...
គឺជាសិល្បៈនៃជីវិតពិតដែលរូបថតមិនអាចពណ៌នាអស់ឡើយ»។
បងនិស្ស័យសើចតិចៗ
រួចអង្អែលសក់ក្បាលខ្ញុំ និងធារ៉ា៖ «អរគុណមង្គល... អរគុណម៉េង...
អ្នកទាំងពីរធ្វើឱ្យពួកយើងយល់ថា អ្វីទៅគឺជាក្ដីសុខដ៏ពិតប្រាកដ»។
បន្ទាប់ពីព្យុះតណ្ហាដ៏រោលរាលបានថមថយទៅ
ជំនួសមកវិញដោយដង្ហើមហត់នឿយតិចៗ និងភាពសុខស្រួលដែលមិនអាចពណ៌នាបាន
បងមង្គលដែលជាអ្នកដឹកនាំអាជីព ក៏មិនភ្លេចភារកិច្ចចុងក្រោយដែរ។
គាត់ងើបខ្លួនឡើងទាំងកាយអាក្រាតដ៏សិចស៊ី រួចចាប់យកកាមេរ៉ាមកថតយកប្លង់
"ក្រោយសមរភូមិ" ដែលបង្ហាញពីភាពទន់ភ្លន់
និងក្ដីសុខពិតប្រាកដរបស់បងនិស្ស័យ និងធារ៉ា។
«ល្អណាស់!
ប្លង់ចុងក្រោយនេះពិតជាមានន័យខ្លាំងណាស់... យើងបញ្ចប់កិច្ចការយើងដោយជោគជ័យហើយ» បងមង្គលពោលទាំងញញឹមពេញចិត្ត
ខណៈដែលគាត់ចុចមើលរូបភាពក្នុងកាមេរ៉ា។
ក្រោយពីបញ្ចប់ប្លង់ថតជាស្ថាពរ
ពួកយើងទាំង ៤ នាក់ក៏បាននាំគ្នាចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកធំទូលាយរបស់ស្ទូឌីយ៉ូ
ដើម្បីលាងជម្រះកាយ។
យប់នោះបានបញ្ចប់ទៅដោយការងូតទឹកសម្អាតកាយឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងផ្អែមល្ហែមបំផុត។
គ្មានទៀតទេភាពអៀនខ្មាស ឬការប្រកាន់ខ្លួន មានតែភាពស្និទ្ធស្នាលដូចជាបងប្អូន
និងមិត្តភក្តិដែលយល់ចិត្តគ្នាបំផុត។ បងនិស្ស័យជួយដុសខ្នងឱ្យបងមង្គល ចំណែកខ្ញុំ
និងធារ៉ាក៏ជួយជម្រះទឹកតណ្ហាឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក្រោមតំណក់ទឹកផ្កាឈូកដ៏ត្រជាក់ស្រេប។
ភ្ញៀវទាំងពីរបានចាកចេញទៅទាំងទឹកមុខរីករាយ
និងពោរពេញដោយក្ដីសុខ។ បងនិស្ស័យមិនត្រឹមតែសរសើរពីសមត្ថភាពថតរូបរបស់បងមង្គលឡើយ
តែថែមទាំងបានទុកតម្លៃខ្លួនយ៉ាងខ្ពស់លើសពីការព្រមព្រៀង ដើម្បីជាការតបស្នងដល់
"សេវាកម្មពិសេស" ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមិនអាចបំភ្លេចបាន។
នៅក្នុងស្ទូឌីយ៉ូដែលពេលនេះប្រែមកជាស្ងប់ស្ងាត់
និងសល់ត្រឹមតែពួកយើងពីរនាក់ បងមង្គលបានដើរមកពីក្រោយយឺតៗ
រួចលូកដៃមាំរបស់គាត់មកក្រសោបចង្កេះខ្ញុំទាញទៅអោបយ៉ាងណែន។
គាត់ផ្អែកក្បាលកើយលើស្មារបស់ខ្ញុំ
ដកដង្ហើមធំៗស្រូបយកក្លិនក្រអូបដែលនៅសេសសល់លើកាយខ្ញុំ រួចខ្សឹបដោយសំឡេងស្រទន់ផ្អែម៖
«ម៉េង...
យប់នេះឯងអស្ចារ្យណាស់អូន។ សម្រាកទៅអូន... ចាំបងជាអ្នកមើលថែឯងវិញម្ដង»។
ខ្ញុំងាកមុខមកញញឹមដាក់គាត់ទាំងក្ដីសុខ
រួចផ្ដេកខ្លួនបង្អែកចូលក្នុងដើមទ្រូងដ៏កក់ក្ដៅ និងរឹងមាំនោះយ៉ាងទុកចិត្ត។
ពួកយើងបានចំណាយពេលមួយសន្ទុះទៀតដើម្បីរៀបចំសម្ភារៈក្នុងស្ទូឌីយ៉ូឱ្យមានរបៀបរៀបរយឡើងវិញ
រួចក៏នាំគ្នាត្រឡប់មកសម្រាកនៅខុនដូវិញទាំងរាងកាយនៅមានចំហាយនៃក្ដីសុខនៅឡើយ។
យប់នោះ
ខ្ញុំបានលង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ក្នុងរង្វង់ដៃដ៏មានសុវត្ថិភាពរបស់បងប្រុសជីដូនមួយសំណព្វចិត្ត
ក្រោមដំបូលខុនដូដ៏កក់ក្ដៅនាទីក្រុងភ្នំពេញ ជាមួយនឹងការចងចាំដ៏រោលរាល
និងមេរៀនសិល្បៈនៃរូបរាងកាយដែលនឹងដិតជាប់ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។
នៅមានត.....
