[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី១៤ (ភាគបញ្ចប់)

 

ភាគទី ១៤៖ ពិធីរៀបការក្រោមពន្លឺថ្ងៃរះ

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ ខ្យល់បក់ត្រជាក់ល្វើយៗនៅបរិវេណសាលាសិល្បៈក្រដាសស។ ថ្ងៃនេះមិនមែនជាថ្ងៃរៀនធម្មតាទេ តែវាជាថ្ងៃដែលប្រវត្តិសាស្ត្រថ្មីនៃគ្រួសារនរានឹងត្រូវកត់ត្រាទុក។ សួនច្បារដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ ឥឡូវត្រូវបានតុបតែងដោយផ្កាម្លិះ និងផ្កាក្រដាសពណ៌សដែលសិស្សៗបានជួយគ្នាធ្វើ។

នរាឈរនៅមុខកញ្ចក់ សម្លឹងមើលខ្លួនឯងក្នុងឈុតអាវសឺមីពណ៌សភ្លឺថ្លា។ ដៃរបស់គេនៅតែញ័រតិចៗ តែលើកនេះមិនមែនញ័រដោយសារភាពភ័យខ្លាចឡើយ គឺញ័រដោយសារភាពរំភើប។

«នរា! កូនប៉ា... ស្អាតណាស់!» សំឡេងលោកសុខុមបន្លឺឡើងពីក្រោយខ្នង។

នរាងាកមក ឃើញប៉ាស្លៀកឈុតធំយ៉ាងរៀបរយ ក្នុងដៃកាន់ក្រវាត់កពណ៌មាសមួយ។ ប៉ាដើរមកជិត រួចជួយចងក្រវាត់កឱ្យកូនប្រុសយឺតៗ។

«ប៉ា... អរគុណដែលប៉ាធ្វើរឿងនេះឱ្យខ្ញុំ» នរានិយាយទាំងអួលដើមក។

លោកសុខុមញញឹមទាំងកែវភ្នែកស្រទន់៖ «ប៉ាធ្លាប់តែចង់ដឹកនាំជីវិតកូនតាមចិត្តប៉ា តែថ្ងៃនេះ ប៉ាសុំធ្វើជាអ្នកដឹកនាំផ្លូវកូនទៅរកក្ដីសុខពិតប្រាកដវិញម្ដង។ ទៅចុះកូន... ភូមិកំពុងរង់ចាំកូននៅខាងក្រៅហើយ»។

នៅកណ្ដាលសួនច្បារ ភ្ញៀវកិត្តិយសដែលសុទ្ធតែជាមនុស្សជិតស្និទ្ធបានមកជួបជុំគ្នា។ រស្មីអង្គុយនៅជួរមុខ នាងញញឹមយ៉ាងស្រស់ស្រាយជាមួយមិត្តប្រុសថ្មីរបស់នាង។ បងនរិន្ទ និងម៉ាក់ ឈរចាំទទួលភ្ញៀវទាំងទឹកមុខរីករាយ។

ភូមិឈររង់ចាំនៅក្បែរជើងទម្រផ្កា ក្នុងឈុតអាវពណ៌ប្រផេះស្រាល មើលទៅសង្ហា និងរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ ពេលឃើញនរាដើរចេញមកដោយមានលោកសុខុមដឹកដៃ ភូមិស្ទើរតែទប់ទឹកភ្នែកមិនជាប់។

ជំនួសឱ្យការមានអាចារ្យ ឬអ្នកដឹកនាំពិធីតាមទម្លាប់ធម្មតា លោកសុខុមបានកាន់មេក្រូឡើងមកឈរនៅកណ្ដាលឆាក។ ភ្ញៀវគ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ឈឹង។

លោកសុខុម កាន់មេក្រូយ៉ាងណែន ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងទៅកាន់ភ្ញៀវកិត្តិយសទាំងអស់ រួចងាកមកមើលកូនប្រុសទាំងក្ដីរំភើប។ គាត់ដកដង្ហើមវែងៗ រួចចាប់ផ្ដើមនិយាយដោយសំឡេងមាំ៖

«សួស្ដីបងប្អូន និងក្មួយៗទាំងអស់គ្នា... ក្នុងនាមខ្ញុំជាឪពុករបស់នរា ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដែលខ្ញុំមានមោទនភាពបំផុត ប៉ុន្តែក៏ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខុសឆ្គងបំផុតដែរ។

កាលពីមុន ខ្ញុំធ្លាប់គិតថាខ្លួនឯងជាអ្នកការពារកូន ប៉ុន្តែការពិតទៅ ខ្ញុំគឺជាអ្នកសាងសង់ "ជញ្ជាំងនៃភាពភ័យខ្លាច" ឃាំងជុំវិញជីវិតកូនប្រុសខ្ញុំទៅវិញ។ ខ្ញុំធ្លាប់យកពាក្យសម្ដីអ្នកដទៃ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះមកធ្វើជាច្រវ៉ាក់បង្ខាំងកូនឱ្យរស់នៅក្នុងងងឹត។ តែថ្ងៃនេះ ខ្ញុំសុំធ្វើជាអ្នកវាយកម្ទេចជញ្ជាំងនោះដោយដៃខ្លួនឯង ដើម្បីឱ្យកូនរបស់ខ្ញុំបានដើរចេញមកឈរនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ និងរស់នៅជាខ្លួនឯងដោយមោទនភាព»។

លោកសុខុមងាកមកសម្លឹងមើលភូមិ និងនរាដែលកំពុងកាន់ដៃគ្នា រួចនិយាយបន្តទាំងសំឡេងស្រទន់៖

«ភូមិ... ឯងបានបង្រៀនឱ្យបុរសចាស់ម្នាក់នេះយល់ថា សេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតប្រាកដ មិនមែនជាការបង្ខិតបង្ខំឱ្យគេធ្វើតាមចិត្តយើងឡើយ តែគឺជាការឈរការពារ និងយល់ចិត្តគ្នាគ្រប់កាលៈទេសៈ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ យើងមិនមែនប្រគល់នរាឱ្យឯងក្នុងនាមជាទ្រព្យសម្បត្តិឡើយ តែយើងផ្ញើជីវិត និងក្ដីសុខរបស់គេឱ្យឯងជួយថែរក្សា។

ភូមិកាន់ដៃនរាជាប់ រួចដកប្រអប់ចិញ្ចៀនតូចមួយចេញមក៖ «នរា... កន្លងមកយើងបានឆ្លងកាត់ព្យុះភ្លៀងច្រើនណាស់។ អរគុណដែលឯងមិនបោះបង់ខ្ញុំ អរគុណដែលឯងហ៊ានហែករបាំងមុខចេញដើម្បីមកឈរក្បែរខ្ញុំ។ ចិញ្ចៀននេះ ជាសញ្ញានៃសេរីភាពរបស់យើង»។

នរាបំពាក់ចិញ្ចៀនឱ្យភូមិវិញទាំងទឹកភ្នែកហូរ៖ «ភូមិ... ឯងគឺជាពណ៌ដែលស្អាតបំផុតក្នុងជីវិតខ្ញុំ។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងរស់នៅដោយស្មោះត្រង់នឹងេង និងស្មោះត្រង់នឹងខ្លួនឯង រហូតដល់ថ្ងៃចុងក្រោយ»។

រស្មីឡើងមកលើឆាកទាំងទឹកមុខរំភើប៖ «នរា! លោកដឹងទេថាថ្ងៃនេះខ្ញុំសប្បាយចិត្តប៉ុណ្ណា? លោកបានបង្រៀនខ្ញុំថា សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលពិតប្រាកដ គឺការឃើញមនុស្សដែលយើងស្រឡាញ់មានក្ដីសុខ ទោះបីជាក្ដីសុខនោះមិនមែននៅជាមួយយើងក៏ដោយ។ រស់នៅឱ្យមានក្ដីសុខណា!»

បងនរិន្ទដើរមកចន្លោះកណ្ដាល រួចលូកដៃទៅឱបស្មាអ្នកទាំងពីរយ៉ាងណែន មុននឹងងាកមកសម្លឹងមុខភូមិដោយខ្សែភ្នែកមាំទាំ តែបង្កប់ដោយស្នាមញញឹម៖

«ភូមិ... ត្រូវចាំណា បើថ្ងៃក្រោយឯងហ៊ានធ្វើឱ្យប្អូនបងត្រូវស្រក់ទឹកភ្នែកសូម្បីតែមួយតំណក់ ឬធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ដូចកាលពីមុនទៀតនោះ... បងមិនខ្វល់ថាឯងជាប្អូនថ្លៃឡើយ បងនឹងមកយកគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញភ្លាម! បងនៅទីនេះជានិច្ច ធ្វើជាបង្អែកឱ្យគេជារៀងរហូត!»

ភូមិងក់ក្បាលញញឹម រួចតបវិញដោយភាពជឿជាក់៖ «បាទបង! បងនឹងគ្មានឱកាសបានធ្វើរឿងហ្នឹងឡើយ ព្រោះខ្ញុំនឹងមិនឱ្យគេយំជាដាច់ខាត»។

មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលនៅជុំវិញនោះ ផ្ទុះសំណើចឡើងយ៉ាងកក់ក្ដៅ ចំពោះសម្ដីរបស់នរិន្ទ ដែលបង្ហាញពីក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ធំធេងចំពោះប្អូនប្រុស។

នៅចំកណ្ដាលពិធី ជំនួសឱ្យការកាត់នំអាពាហ៍ពិពាហ៍ដូចទម្លាប់ នរា និងភូមិ បានដើរទៅរកផ្ទាំងក្រណាត់សតន្ត្រីដ៏ធំមួយដែលគេតម្លើងទុក។ ពួកគេសម្លឹងមុខគ្នាទាំងញញឹម រួចលូកដៃជ្រលក់ចូលទៅក្នុងធុងពណ៌ដែលត្រៀមទុក។ ភូមិជ្រលក់ពណ៌ខៀវស្រងាត់ តំណាងឱ្យភាពហ្មត់ចត់ និងការការពារ ចំណែកនរាជ្រលក់ពណ៌លឿងទុំ តំណាងឱ្យភាពច្នៃប្រឌិត និងក្ដីសង្ឃឹម។

អ្នកទាំងពីរដាក់បាតដៃដែលប្រឡាក់ពណ៌ មកបោះត្រាផ្អឹបចុះនៅលើផ្ទាំងក្រណាត់សក្នុងពេលតែមួយ។ ស្នាមបាតដៃទាំងពីរជាន់លើគ្នា បង្កើតបានជាសញ្ញាបេះដូងចម្លែកមួយ ដែលតំណាងឱ្យការរួបរួមព្រលឹង និងការចាប់ផ្ដើមជីវិតជាគ្រួសារតែមួយយ៉ាងពិតប្រាកដ។

មិនយូរប៉ុន្មាន សិស្សៗតូចធំរបស់នរា ក៏នាំគ្នារត់ចូលមកជួយជ្រោមជ្រែង។ ពួកគេជ្រលក់ដៃក្នុងពណ៌ដែលពួកគេស្រឡាញ់ផ្សេងៗគ្នា រួចបោះត្រាជុំវិញស្នាមដៃរបស់លោកគ្រូទាំងពីរ។ ពីស្នាមបាតដៃមួយ ទៅស្នាមបាតដៃមួយទៀត... ត្រឹមតែមួយស្របក់ ផ្ទាំងក្រណាត់សដ៏ទទេស្អាតកាលពីមុន បានប្រែខ្លាយជា "សួនផ្កាពណ៌ឥន្ទធនូ" ដ៏ស្រស់ត្រកាល ដែលរីកស្គុះស្គាយចេញពីកម្លាំងស្រឡាញ់ និងសាមគ្គីភាពរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ វាគឺជាគំនូរជីវិតដ៏មានតម្លៃបំផុត ដែលលុយកាក់មិនអាចទិញបាន។

 

អាហារក្នុងពិធី គឺជាម្ហូបដែលម៉ាក់របស់នរាបានធ្វើដោយផ្ទាល់ដៃ។ គ្រប់គ្នាអង្គុយញ៉ាំជុំគ្នាដូចគ្រួសារតែមួយ។ លោកសុខុមអង្គុយផឹកទឹកតែជជែកលេងជាមួយភូមិយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល បញ្ជាក់ថាភាពតានតឹងកាលពីអតីតកាលបានរលាយបាត់អស់ហើយ។

ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្ដើមរះឡើងខ្ពស់ បញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាសចាំងមកលើមុខអ្នកទាំងពីរ។ ពួកគេឈរសម្លឹងមើលពន្លឺនោះទាំងភាពជឿជាក់លើអនាគត។

នរានិយាយដោយសំឡេងស្រទន់៖ «អរគុណដែលនៅក្បែរខ្ញុំ... ភូមិ»។ ភូមិផ្អែកក្បាលទៅរកនរា រួចឆ្លើយថា៖ «យើងនឹងនៅក្បែរគ្នាជានិច្ច... មិនថាលំបាកយ៉ាងណាទេ»។

ពួកគេផ្ដោះផ្ដងគ្នាដោយភាពថ្នមៗក្រោមពន្លឺថ្ងៃរះដ៏ស្រស់បំព្រង។ នៅលើជញ្ជាំងសាលាសិល្បៈ ក្រដាសសមួយសន្លឹកដែលធ្លាប់តែទទេស្អាត ឥឡូវនេះត្រូវបានគូរដោយពណ៌នៃការពិត ពណ៌នៃភាពក្លាហាន និងពណ៌នៃក្ដីស្រឡាញ់ដែលមិនចេះរីងស្ងួត។

នេះមិនមែនជាការបញ្ចប់នៃរឿងរ៉ាវនោះទេ តែវាគឺជាការចាប់ផ្ដើមនៃជីវិតដែលគ្មានការលាក់បាំង... ជាជីវិតដែលគ្រប់គ្នាអាចជាម្ចាស់នៃពណ៌របស់ខ្លួនឯងជារៀងរហូត។

-ចប់-