រឿងហ្គេយ៍៖ មេរៀនលោកគ្រូជីវវិទ្យា (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

 ម៉ោងសិក្សាចុងក្រោយនៃថ្ងៃសុក្រជិតនឹងបញ្ចប់ទៅហើយ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបអស្តង្គតចាំងកាត់តាមបង្អួចកញ្ចក់នៃបន្ទប់ពិសោធន៍ជីវវិទ្យា បង្កើតជាស្រមោលវែងៗកាត់លើតុពិសោធន៍ដែលមានដបកែវ និងមីក្រូទស្សន៍តម្រៀបគ្នា។ លោកគ្រូភក្តី កំពុងឈរពន្យល់មេរៀនយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់នៅមុខក្តារខៀន។ អាវសឺមីសពណ៌សស្អាតរបស់គាត់រឹតជាប់នឹងស្មាដ៏ធំទូលាយ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំទ្រូងដែលហាប់ណែនតាមចង្វាក់នៃការដកដង្ហើម និងការបញ្ចេញកាយវិការពន្យល់។

សុធា អង្គុយនៅជួរមុខគេ។ គេគឺជាសិស្សសង្ហាកូនកាត់ចិនដែលមានផ្ទៃមុខសម៉ដ្តរលោង ភ្នែករាងស្រអែម និងមានចរិតស្ងប់ស្ងាត់បំផុតប្រចាំថ្នាក់។ សុធាមិនសូវមាត់កឡើយ តែគេគឺជាមនុស្សដែលពូកែសង្កេតបំផុត។ ខណៈដែលមិត្តភក្តិដទៃកំពុងផ្ដោតលើអត្ថបទក្នុងសៀវភៅ ភ្នែករបស់សុធាកំពុងតាមដានរាល់សកម្មភាពតូចៗរបស់លោកគ្រូភក្តី។

«សុធា ភារិទ្ធ... ពួកឯងមើលមកដ្យាក្រាមនេះ» លោកគ្រូភក្តីហៅឈ្មោះសិស្សទាំងពីរដែលគាត់តែងតែយកចិត្តទុកដាក់ជាងគេ។

ភារិទ្ធ ដែលអង្គុយនៅក្បែរសុធា គឺជាបុរសសម្បុរស្រអែមស្រូវសណ្ដែកបាយ រាងខ្ពស់សង្ហាបែបខ្មែរ និងមានមាឌមាំ ទ្រូងណែនៗដែលប៉ោងតាមសាច់អាវសិស្សសាលា។ គេងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលលោកគ្រូទាំងចម្ងល់។

«លោកគ្រូ... ត្រង់ចំណុចអរម៉ូនបង្កើនដង់ស៊ីតេសាច់ដុំ និងការប្រែប្រួលសរីរាង្គបុរសនេះ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់យល់ច្បាស់ថាវាកើតឡើងដោយរបៀបណា?» ភារិទ្ធសួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

សុធាសង្កេតឃើញថា នៅពេលភារិទ្ធសួរ លោកគ្រូភក្តីបានងាកមកសម្លឹងមុខភារិទ្ធ រួចបង្អង់ខ្សែភ្នែកនៅទីនោះយូរបន្តិចមុននឹងឆ្លើយ។ ក្នុងកែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែម៉ឺងម៉ាត់របស់លោកគ្រូ បែរជាមានពន្លឺនៃភាពកោតសរសើរម្យ៉ាងចំពោះរូបរាងដ៏រឹងមាំរបស់ភារិទ្ធ។ លោកគ្រូញញឹមបន្តិច ជាស្នាមញញឹមដែលសុធាចំណាំបានថា គាត់មិនដែលញញឹមដាក់សិស្សដទៃបែបនេះឡើយ។

លោកគ្រូភក្តីដើរមកឈរក្បែរតុភារិទ្ធ ដើម្បីជួយតម្រូវលេនមីក្រូទស្សន៍។ សុធាសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គេឃើញថា លោកគ្រូឈរក្បែរភារិទ្ធជិតជាងការចាំបាច់បន្តិច។ នៅពេលដៃមាំរបស់លោកគ្រូកាន់មីក្រូទស្សន៍ ម្រាមដៃរបស់គាត់បានប៉ះនឹងខ្នងដៃរបស់ភារិទ្ធដោយអចេតនា។ ទោះបីជាការប៉ះពាល់នោះស្រាលៗ តែសុធាឃើញថាលោកគ្រូភក្តីមិនបានប្រញាប់ដកដៃចេញភ្លាមៗឡើយ គាត់ហាក់ដូចជាចង់ក្រេបយកកម្ដៅពីស្បែករបស់សិស្សម្នាក់នេះបន្តិច។

«មេរៀននេះវាពិបាកស្រមៃបន្តិចហើយភារិទ្ធ...» លោកគ្រូភក្តីនិយាយទាំងសំឡេងទន់ភ្លន់ជាងមុន «វាទាមទារការពិនិត្យឱ្យបានលម្អិតលើ "វត្ថុតាងពិត" ទើបយើងយល់ពីភាពខុសគ្នារវាងកោសិកាសាច់ដុំ និងការរីកមាឌនៃសរីរាង្គ»។

លោកគ្រូភក្តីងាកមកមើលសុធាវិញភ្លាមៗ នៅពេលដឹងថាសុធាកំពុងសម្លឹងមើលមកគាត់។ គាត់បែរមុខចេញយ៉ាងលឿន រួចក្អែមមួយឃ្លាដើម្បីបិទបាំងភាពមិនប្រក្រតី។

«គ្រូគិតថា... ក្នុងថ្នាក់រៀនដែលមានសិស្សច្រើនបែបនេះ ពួកឯងប្រហែលជាពិបាកនឹងយល់ឱ្យស៊ីជម្រៅណាស់។ ដូច្នេះ... ថ្ងៃអាទិត្យនេះ បើពួកឯងទំនេរ មករៀនបន្ថែមនៅផ្ទះគ្រូចុះ» លោកគ្រូភក្តីស្នើឡើងដោយភាពរាបស្មើ «នៅទីនោះគ្រូមានឯកសារយោងច្រើន ហើយគ្រូអាចពន្យល់ពួកឯងម្ដងម្នាក់ៗបានច្បាស់លាស់ជាងនេះ»។

សុធានៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ គេងក់ក្បាលយល់ព្រមទាំងក្នុងចិត្តកំពុងគិតថា៖ លោកគ្រូ... គ្រាន់តែចង់ឱ្យពួកខ្ញុំរៀនពូកែពិតមែន ឬក៏គ្រូចង់រកឱកាសនៅក្បែរភារិទ្ធឱ្យកាន់តែជិតជាងនេះ?

«បាទលោកគ្រូ! ពួកខ្ញុំនឹងទៅ» ភារិទ្ធឆ្លើយទាំងទឹកមុខរីករាយ ដោយមិនបានដឹងពីខ្សែភ្នែកអាថ៌កំបាំងដែលកំពុងចាំងឆ្លុះរវាងគ្រូ និងមិត្តភក្តិរបស់គេឡើយ។

«ល្អណាស់... ចាំគ្រូផ្ញើទីតាំងឱ្យ។ ផ្ទះគ្រូស្ងាត់ល្អ យើងអាចសិក្សាបានពេញលេញ» លោកគ្រូភក្តីពោល រួចដើរចេញពីបន្ទប់ពិសោធន៍ទាំងភាពម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែសុធានៅតែចំណាំបានថា ស្មារបស់លោកគ្រូហាក់ដូចជាញ័រតិចៗនៅពេលដើរកាត់ភារិទ្ធ។

វគ្គទី ២៖ មេរៀនឯកជន និងកម្ដៅកាយក្រោមខោ Boxer

ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ សុធា និង ភារិទ្ធ បានមកដល់មុខផ្ទះលោកគ្រូភក្តីតាមការណាត់។ ភារិទ្ធស្ថិតក្នុងអាវយឺតដៃខ្លីពណ៌សវាលកបន្តិច បង្ហាញឱ្យឃើញសម្បុរស្រអែមស្រស់ និងសាច់ដុំស្មាមាំមួន បានលូកដៃទៅចុចកណ្ដឹង។ ចំណែកសុធា ឈរនៅពីក្រោយទាំងស្ងៀមស្ងាត់ ភ្នែករបស់គេសង្កេតមើលគ្រប់ជ្រុងនៃផ្ទះដែលហាក់ដូចជាត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់បំផុត។

"ក្រាក..." សំឡេងទ្វាររបើកឡើង។

លោកគ្រូភក្តីបង្ហាញខ្លួនក្នុងសម្លៀកបំពាក់សាមញ្ញបំផុតដែលពួកគេមិនដែលឃើញពីមុនមក។ គាត់ស្លៀកអាវយឺតរឹតរាងពណ៌ប្រផេះ ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញទ្រូងហាប់ណែន និងសាច់ដុំដៃឡើងសរសៃវរវក់។ «មកដល់ហើយមែនទេ? ចូលមកខាងក្នុងមក កុំឈរហាលថ្ងៃ» លោកគ្រូភក្តីនិយាយដោយសម្ដីសុភាព។

ប៉ុន្តែនៅពេល សុធា និង ភារិទ្ធ ឈានជើងចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ពួកគេទាំងពីរស្ទើរតែភាំងស្មារតីនឹងរូបរាងរបស់លោកគ្រូភក្តី។ ថ្ងៃនេះលោកគ្រូមិនបានស្លៀកខោជើងខ្លីធម្មតាឡើយ ប៉ុន្តែគាត់បែរជាស្លៀកខោ Boxer រឹតរាងពណ៌ខ្មៅត្រឹមពាក់កណ្ដាលភ្លៅ ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំភ្លៅដ៏មាំខាប់ និងរោមស្ដើងៗតាមបែបបុរសពេញវ័យ។ អាវយឺតរឹតរាងពណ៌ប្រផេះរបស់គាត់ បូករួមនឹងខោ Boxer នេះ ធ្វើឱ្យរូបរាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់គាត់លេចចេញជារូបរាងយ៉ាងច្បាស់ក្រែត។

ភារិទ្ធ លេបទឹកមាត់ក្អឹក គេមិនដែលឃើញលោកគ្រូក្នុងសភាពបែបនេះឡើយ។ ក្នុងនាមជាអ្នកហាត់ប្រាណម្នាក់ ភារិទ្ធមានអារម្មណ៍កោតសរសើរ និងរំភើបយ៉ាងខ្លាំងចំពោះដង់ស៊ីតេសាច់ដុំរបស់គ្រូខ្លួន។ ចំណែក សុធា វិញ ទោះបីជាផ្ទៃមុខនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែកែវភ្នែករបស់គេសម្លឹងមិនដាក់ពីតំបន់ភ្លៅ និងចង្កេះមាំរបស់លោកគ្រូភក្តីឡើយ។

«អង្គុយចុះមក... កុំឆ្ងល់អី នៅផ្ទះគ្រូស្លៀកពាក់សាមញ្ញបែបនេះឯង វាងាយស្រួលដកដង្ហើម និងធ្វើចលនា» លោកគ្រូភក្តីនិយាយទាំងមានភាពអៀនខ្មាសបន្តិច ពេលឃើញសិស្សទាំងពីរសម្លឹងមើលគាត់មិនដាក់ភ្នែក។

ពួកគេទាំងបីអង្គុយជុំគ្នានៅលើសាឡុងវែង ដោយលោកគ្រូភក្តីអង្គុយកណ្ដាល សុធានៅខាងឆ្វេង និងភារិទ្ធនៅខាងស្តាំ។ ចម្ងាយដ៏កៀកកិតនេះ ធ្វើឱ្យស្បែកភ្លៅរបស់សិស្សទាំងពីរ ស្ទើរតែប៉ះនឹងសាច់ភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូដែលចេញពីខោ Boxer នោះ។

នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ លោកគ្រូភក្តីអង្គុយនៅចន្លោះកណ្ដាលរវាង សុធា និង ភារិទ្ធ។ ខណៈដែលកំពុងពន្យល់មេរៀនយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់អំពីការប្រែប្រួលជីវសាស្ត្រ លោកគ្រូបានលើកឡើងអំពីការលូតលាស់នៃរោមនៅតំបន់កេរ្តិ៍ខ្មាស។

សុធាដែលអង្គុយស្ងៀមសង្កេតតាំងពីដើមមក ក៏បន្លឺឡើងទាំងចម្ងល់៖ «លោកគ្រូ... ក្នុងមេរៀនគ្រូថា រោមរបស់មនុស្សពេញវ័យគឺខុសពីពួកខ្ញុំដែលទើបតែពេញកំលោះ។ ចុះវាខុសគ្នាម៉េចទៅ? តើវាដុះរបៀបណាឱ្យប្រាកដ?»

ភារិទ្ធដែលអង្គុយក្បែរនោះ ក៏ងក់ក្បាលយល់ស្រប៖ «បាទលោកគ្រូ! ពួកខ្ញុំអាយុ ១៨ ហើយ តែមិនដែលដឹងថាការវិវត្តពេញលេញរបស់មនុស្សធំដូចលោកគ្រូមានសណ្ឋានបែបណាទេ។ តើលោកគ្រូអាច... បង្ហាញឱ្យពួកខ្ញុំមើលជាចំណេះដឹងបានទេ?»

លោកគ្រូភក្តីភ្ញាក់ព្រើត មុខរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមព្រឿងៗដោយភាពអៀនខ្មាស។ គាត់ស្ទាក់ស្ទើរយ៉ាងខ្លាំង ដៃរបស់គាត់ញ័របន្តិចពេលកាន់សៀវភៅ។ ប៉ុន្តែនៅពេលឃើញខ្សែភ្នែកដ៏ទទូច និងភាពចង់ដឹងចង់យល់ពិតប្រាកដរបស់សិស្សទាំងពីរ គាត់ក៏ដកដង្ហើមធំ រួចសម្រេចចិត្ត៖

«គ្រូ... គ្រូបង្ហាញឱ្យមើលបន្តិចចុះ ដើម្បីឱ្យពួកឯងឆាប់យល់»។

លោកគ្រូភក្តីប្រើម្រាមដៃញ័រៗរបស់គាត់ វែកគែមខោ Boxer ពណ៌ខ្មៅចុះក្រោមបន្តិចយ៉ាងប្រយ័ត្នប្រយែង បង្ហាញឱ្យឃើញតំបន់កេរ្តិ៍ខ្មាសដែលពោរពេញដោយរោមខ្មៅក្រាស់ៗ ដុះតម្រៀបគ្នាជាជួរយ៉ាងមានរបៀប ចាប់ពីក្រោមផ្ចិតរហូតដល់គ្របដណ្ដប់លើគល់នៃនាគរាជមហិមារបស់គាត់។

យុវវ័យទាំងពីរចាប់ផ្ដើមមានចំហាយភាយក្ដៅចេញពីក្នុងខ្លួន បំភាយមកផ្ទៃមុខឡើងក្រហមងាំង។ ដៃចាប់ផ្ដើមញ័រសឹងតែទប់អារម្មណ៍លែងជាប់។ ដើម្បីបន្លប់អការនេះ ភារិទ្ធក៏បន្ទ៖​

«លោកគ្រូ...» ភារិទ្ធបន្លឺឡើងទាំងសម្លឹងមើលដើមដៃមាំរបស់លោកគ្រូដែលឡើងសរសៃវរវក់ «ចុះដង់ស៊ីតេសាច់ដុំដែលគ្រូថាហ្នឹង វាខុសគ្នាយ៉ាងម៉េចទៅ? គ្រូហាត់ប្រាណដែរ ខ្ញុំក៏ហាត់ដែរ តែមើលទៅសាច់ដុំគ្រូហាក់ដូចជាមានភាព "ណែន" ជាងខ្ញុំ»។

និយាយបណ្ដើរ ភារិទ្ធក៏លូកដៃមាំរបស់គេទៅចាប់កាន់ដើមដៃលោកគ្រូភក្តី រួចច្របាច់តិចៗដើម្បីស្ទាបស្ទង់។ លោកគ្រូភក្តីអាក់ដង្ហើមបន្តិច តែគាត់នៅតែព្យាយាមរក្សាភាពម៉ឺងម៉ាត់៖ «គឺវាអាស្រ័យលើកម្រិតអរម៉ូនតេស្តូស្តេរ៉ូន ភារិទ្ធ។ មនុស្សពេញវ័យមានកម្រិតអរម៉ូនខ្ពស់ជាង ដែលធ្វើឱ្យសរសៃសាច់ដុំវារុំក្បាលគ្នាបានណែនល្អ»។

សុធាដែលអង្គុយម្ខាងទៀត មិនត្រឹមតែមើលដៃទេ តែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅដើមទ្រូងរបស់លោកគ្រូភក្តីដែលប៉ោងណែនតាមសាច់អាវយឺត។ «ចុះត្រង់ទ្រូងវិញលោកគ្រូ? តើវាមានភាពរឹងមាំដូចដើមដៃដែរទេ?» សុធាសួរទាំងលូកដៃសៗរបស់គេទៅប៉ះនឹងដើមទ្រូងមាំរបស់លោកគ្រូ។

ម្រាមដៃត្រជាក់របស់សុធា ប៉ះនឹងកម្ដៅកាយភាយៗរបស់លោកគ្រូ ធ្វើឱ្យលោកគ្រូភក្តីចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ស្រើបស្រាលដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន។ គាត់ព្យាយាមដកដង្ហើមវែងៗ ខណៈដែលសិស្សទាំងពីរចាប់ផ្ដើម "ស្ទាបស្ទង់" រាងកាយរបស់គាត់ដើម្បីសិក្សា។ ភារិទ្ធចាប់ផ្ដើមរំកិលដៃពីដើមដៃ ចុះមកស្ទាបសាច់ភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូដែលចេញពីខោ Boxer ត្រឹមពាក់កណ្ដាលភ្លៅនោះ។

«ពិតមែនលោកគ្រូ... សាច់ភ្លៅគ្រូរឹងដូចថ្មអញ្ចឹង» ភារិទ្ធឧទានទាំងរំភើប ខណៈដែលបាតដៃមាំរបស់គេអង្អែលទៅលើសាច់ភ្លៅដែលមានរោមស្ដើងៗរបស់លោកគ្រូ។         

បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ចាប់ផ្ដើមក្ដៅភាយ ទោះបីជាម៉ាស៊ីនត្រជាក់កំពុងដំណើរការក៏ដោយ។ សុធាដែលអង្គុយស្ងៀម ក៏លូកដៃសៗរបស់គេទៅប៉ះនឹងសាច់ភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូភក្តីដែលនៅជិតដៃគេបំផុតដែរ។ គេមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា សាច់ដុំរបស់លោកគ្រូកំពុងតែកន្ត្រាក់ឆ្លើយតបនឹងការប៉ះពាល់របស់ពួកគេទាំងពីរយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

សុធាងើបមុខសម្លឹងមើលលោកគ្រូភក្តីដែលមុខឡើងក្រហមងាំង រួចគេក៏រំកិលខ្សែភ្នែកបង្អួសចុះមកត្រង់ដើមទ្រូងដែលហាប់ណែន រហូតដល់ក្បាលពោះដែលមានរោមខ្មៅក្រាស់ដុះជាជួរចុះមកក្រោម ចូលទៅក្នុងខោ Boxer ដែលលោកគ្រូបានបង្ហាញឱ្យឃើញមុននេះបន្តិច។ នៅពេលសម្លឹងមកដល់ចំណុចនេះ ភ្នែករបស់សុធាក៏ទាក់នឹងវត្ថុដែលនៅចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូ ដែលមានសភាពរឹបណែនបំផុតដោយក្រណាត់ខោ Boxer ស្ដើង។ សភាពរឹបនោះ ហាក់ដូចជាកំពុងបង្ហាញឱ្យឃើញពីទំហំដ៏មហិមានៃនាគរាជរបស់លោកគ្រូភក្តីយ៉ាងច្បាស់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នា ម្រាមដៃរបស់ភារិទ្ធដែលកំពុងស្ទាបអង្អែល និងច្របាច់លើភាពហាប់ណែននៃសាច់ភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូ ហាក់ដូចជាមានបំណង ឬដោយអចេតនា គេបានរំកិលជ្រុលម្ដងម្កាលទៅប៉ះនឹងនាគរាជរបស់លោកគ្រូភក្តី។ រាល់ពេលដែលមានការប៉ះពាល់បែបនេះ សុធាកត់សម្គាល់ឃើញថា នាគរាជនោះកំពុងតែរំកិលកម្រើកខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែលោកគ្រូភក្តីព្យាយាមដកដង្ហើមវែងៗ និងសម្រួលអារម្មណ៍ដើម្បីឱ្យវាថមថយទៅវិញ ក្នុងបំណងរក្សាភាពជាគ្រូបង្រៀន។

សុធាដែលឃើញសកម្មភាពគ្រប់យ៉ាង ក៏បន្លឺឡើងដោយសំណួរដេញដោលទាំងខ្សែភ្នែកមិនព្រិច៖

«លោកគ្រូ... ចុះចំណែក "នាគរាជ" វិញ? លោកគ្រូថាវាក៏រឹងមាំដែរ។ ក្នុងសៀវភៅនេះ រូបភាពវាតូចណាស់ ខ្ញុំមិនយល់ថាពេលវាវិវត្តដល់កម្រិតពេញវ័យដូចលោកគ្រូ តើវាមានសភាពមហិមា និងរឹងមាំដល់កម្រិតណាទៅ? លោកគ្រូអាចពន្យល់ឱ្យ "ច្បាស់" ជាងរូបភាពក្នុងសៀវភៅនេះបានទេ?»

ភារិទ្ធងាកមកសម្លឹងសុធាទាំងភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសំណួរដ៏ក្លាហាននេះ រួចក៏ងាកទៅសម្លឹងមើលចន្លោះភ្លៅរបស់លោកគ្រូភក្តីតាមរយៈខោ Boxer ស្ដើងនោះដោយក្ដីចង់ដឹងដូចគ្នា។

លោកគ្រូភក្តីព្យាយាមសម្រួលដង្ហើមដែលកំពុងញាប់ញ័រ គាត់ដឹងថាមិនអាចគេចវេសពីចម្ងល់ដ៏មោះមុតរបស់សិស្សទាំងពីរបានឡើយ។ គាត់លូកដៃទៅយកទូរស័ព្ទដៃ រួចបើកឯកសាររូបថតវេជ្ជសាស្ត្រមួយចំនួនដែលបង្ហាញពីរូបរាងប្រដាប់ភេទបុរសពេញវ័យក្នុងកម្រិតច្បាស់ៗ (High Definition)។

«សុធា ភារិទ្ធ... ពួកឯងមើលមកទីនេះ» លោកគ្រូភក្តីពោលទាំងសំឡេងស្អកៗ គាត់ដាក់ទូរស័ព្ទនៅចន្លោះកណ្ដាលដើម្បីឱ្យសិស្សទាំងពីរមើលឃើញច្បាស់ «រូបភាពក្នុងសៀវភៅវាគ្រាន់តែជាគំនូសព្រាង តែតថភាពនៃការវិវត្តគឺវាអស្ចារ្យជាងនេះ។ មើលត្រង់ចំណុច "ក្បាលនាគរាជ" នេះ នៅពេលពេញវ័យ វាមានពណ៌ក្រហមព្រឿងៗ និងមានសរសៃឈាមរត់ខ្វាត់ខ្វែង ដែលបង្ហាញពីភាពរំញោចខ្ពស់»។

ភារិទ្ធ និងសុធា ឱនក្បាលមកជិតលោកគ្រូ រហូតដល់ដង្ហើមក្ដៅៗរបស់ពួកគេភាយមកលើសាច់ស្មារបស់លោកគ្រូភក្តី។ ពួកគេសម្លឹងមើលរូបភាពក្នុងទូរស័ព្ទ ឆ្លាស់គ្នាជាមួយនឹងការសម្លឹងមើល "វត្ថុពិត" ដែលកំពុងប៉ោងរឹងនៅក្រោមខោ Boxer របស់លោកគ្រូ។

«លោកគ្រូ... ចុះសរសៃវរវក់ដែលដុះជុំវិញដងនាគរាជនេះមែនទេ ដែលធ្វើឱ្យវារឹងដូចថ្ម?» ភារិទ្ធសួរទាំងភ្នែកមិនព្រិច ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេនៅតែប៉ះផ្អឹបជាប់នឹងសាច់ភ្លៅមាំរបស់លោកគ្រូ។

«មែនហើយ... វាគឺជាបណ្ដុំសរសៃឈាម និងជាលិកាស្ពោត» លោកគ្រូភក្តីពន្យល់បន្ត ដៃរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមរុញខោ Boxer ចុះក្រោមបន្តិចទៀត ដើម្បីបង្ហាញឱ្យឃើញពីគល់នៃនាគរាជដែលពោរពេញដោយរោមខ្មៅក្រាស់ «ហើយចំណុចសំខាន់បំផុត គឺ "ពងស្វាស"។ នៅពេលពេញវ័យ វានឹងឡើងធំ និងមានសភាពយឺតដែលផ្ទុកទៅដោយទឹកកាមរាប់លាន... ដែលសុទ្ធតែជាប្រភពនៃអរម៉ូនធ្វើឱ្យសាច់ដុំទ្រូង និងភ្លៅរបស់គ្រូរឹងមាំបែបនេះឯង»។

ពន្លឺពីអេក្រង់ទូរស័ព្ទជះមកលើផ្ទៃមុខរបស់សិស្សទាំងពីរដែលកំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។ សុធាសង្កេតឃើញថា ក្នុងរូបថតវេជ្ជសាស្ត្រនោះមានលក្ខណៈដូចគ្នាទៅនឹងអ្វីដែលកំពុងលេចចេញពីក្រោមខោលោកគ្រូខ្លាំងណាស់។ គេលូកម្រាមដៃសៗរបស់គេទៅអូសថ្នមៗលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ ចំត្រង់រូបភាពនាគរាជដែលកំពុងរីកមាឌ រួចងាកមកសម្លឹងមើលមុខលោកគ្រូភក្តីវិញដោយខ្សែភ្នែកអាថ៌កំបាំង៖

«ក្នុងរូបភាពនេះ វាមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចផង និងគួរឱ្យចង់ស្ទាបស្ទង់ផង...» សុធាបន្លឺឡើងទាំងសំឡេងខ្សាវៗ។

លោកគ្រូភក្តីដកដង្ហើមធំ នាគរាជរបស់គាត់ឥឡូវនេះបានងើបឡើងរឹងកំព្រឹស រហូតដល់គែមខោ Boxer មិនអាចបិទបាំងបានជិតឡើយ។ ក្បាលនាគរាជពណ៌ក្រហមព្រឿងៗដែលពន្លាត់ចេញមកយ៉ាងពេញលេញ ចាប់ផ្ដើមលេចមុខចេញមកបន្តិចម្ដងៗពីគែមក្រណាត់ខោ ហាក់ដូចជាចង់ប្រកួតប្រជែងនឹងរូបភាពក្នុងទូរស័ព្ទ។

សុធា និងភារិទ្ធ ភាំងស្មារតីនៅពេលបានឃើញក្បាលនាគក្រហមព្រឿងដែលលានចេញមកនោះ។ វាស្រដៀងនឹងរូបដែលពួកគេកំពុងមើលក្នុងទូរស័ព្ទបេះបិទ តែវាមិនដូចនឹងនាគរាជរបស់ពួកគេឡើយ។

«លោកគ្រូ...» ភារិទ្ធនិយាយទាំងលេបទឹកមាត់ក្អឹក ភ្នែកសម្លឹងមើលក្បាលនាគដែលលានចេញមកនោះមិនដាក់ «ម៉េចក៏ក្បាលវាខុសពីរបស់ពួកខ្ញុំអញ្ចឹង? របស់ពួកខ្ញុំវានៅមានស្បែកគ្របជិតនៅឡើយ តែរបស់លោកគ្រូ... វាមើលទៅមានអំណាច និងច្បាស់ៗបែបនេះ?»

សុធាសម្លឹងមើលក្បាលនាគដែលលានចេញមកបន្តិចនោះ រួចក៏បន្ថែមទាំងងឿងឆ្ងល់៖ «មែនហើយលោកគ្រូ! របស់លោកគ្រូពន្លាត់ចេញមកមើលទៅរលោង និងរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ តើរបស់ពិតដែលនៅក្រោមខោនេះ វាមានសណ្ឋានដូចក្នុងរូបថត ១០០ ភាគរយមែនទេ? ឬក៏វាមានអ្វីដែលអស្ចារ្យជាងនេះទៅទៀត? តើ... តើខ្ញុំអាចសុំមើលនាគរបស់លោកគ្រូឱ្យច្បាស់បានទេ?»

សំណួរដែលពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់សិស្សទាំងពីរ ធ្វើឱ្យលោកគ្រូភក្តីវិលវល់ក្នុងអារម្មណ៍។ គាត់សម្លឹងមើលនាគរាជខ្លួនឯងដែលកំពុងងើបចេញមកក្រៅខោ រួចសម្លឹងមើលមុខសិស្សទាំងពីរដែលកំពុងរង់ចាំចម្លើយយ៉ាងអន្ទះសារ។ គាត់ដឹងថា បើមិនបង្ហាញឱ្យឃើញច្បាស់ទេ សិស្សទាំងពីរច្បាស់ជាមិនអស់ចិត្តឡើយ។

«របស់ពិត... គឺវាមានជីវិត និងមាន "ប្រតិកម្ម" ខ្លាំងជាងក្នុងរូបភាព» លោកគ្រូភក្តីចាប់ផ្ដើមពន្យល់ទាំងសំឡេងស្អកៗ «តាមពិតទៅ នៅពេលវាមិនទាន់រឹង វាមានសភាពស្រដៀងនឹងរបស់ពួកឯងដែរ។ តែចំពោះមនុស្សពេញវ័យ និងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការរួមភេទ នាគរាជវានឹងប្ដូររូបរាង ដោយស្បែកចាប់ផ្ដើមពន្លាត់ចេញមកដូចរបស់គ្រូនេះឯង»។

និយាយរួច លោកគ្រូភក្តីក៏សម្រេចចិត្តក្រោកឈរឡើងនៅចំពោះមុខសិស្សទាំងពីរ។ គាត់លូកដៃទៅចាប់ក្បាលខោ Boxer ពណ៌ខ្មៅ រួចសម្លឹងមើលមុខសុធា និងភារិទ្ធម្ដងទៀត មុននឹងទាញវាចុះក្រោមយ៉ាងយឺតៗ រហូតដល់ហួសជង្គង់។

"វឺត..." នាគរាជដ៏មហិមាដែលពីមុនរឹបណែនក្នុងខោ ពេលនេះបានលោតចេញមកក្រៅយ៉ាងមានសេរីភាព។ វាកំពុងបញ្ចេញរិទ្ធយ៉ាងខ្លាំងក្លា ងើបក្បាលផ្ងក់ៗឡើងលើ បង្ហាញឱ្យឃើញដងដ៏មាំដែលមានសរសៃវរវក់ខ្វាត់ខ្វែង និងក្បាលនាគពណ៌ក្រហមព្រឿងដែលរលោងរអិល ច្បាស់នឹងភ្នែករបស់សិស្សទាំងពីរដែលកំពុងអង្គុយនៅទាបជាងបន្តិច។

ភារិទ្ធ និងសុធា ហាមាត់ធ្លុង ភាំងស្មារតីនឹងភាពមហិមាដែលនៅចំពីមុខភ្នែករបស់ពួកគេ។ វាធំជាង និងមើលទៅមានអំណាចជាងរូបភាពក្នុងទូរស័ព្ទឆ្ងាយណាស់។ កម្ដៅដែលភាយចេញពីនាគរាជនោះ ធ្វើឱ្យពួកគេទាំងពីរមានអារម្មណ៍ថា ចំណេះដឹងក្នុងសៀវភៅគឺគ្រាន់តែជាចំណែកតូចមួយប៉ុណ្ណោះ បើប្រៀបធៀបនឹងតថភាពដែលពួកគេកំពុងឃើញនៅពេលនេះ។

ភារិទ្ធ និង សុធា អង្គុយគាំងស្ងៀមមួយកន្លែង ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេមិនអាចដកចេញពីនាគរាជដ៏មហិមារបស់លោកគ្រូភក្តីបានឡើយ។ វាស្ថិតក្នុងកម្រិតដែលលើសពីការស្មាន—ទាំងទំហំ ភាពរឹងមាំ និងសរសៃវរវក់ដែលរុំព័ទ្ធដងនាគនោះ បង្ហាញពីភាពជាបុរសពេញវ័យយ៉ាងច្បាស់ក្រែត។

«លោកគ្រូ...» សុធាបន្លឺឡើងទាំងសំឡេងញ័រ «វាមើលទៅ... រឹងមាំជាងក្នុងរូបថតឆ្ងាយណាស់។ តើវាពិតជារឹងដូចសាច់ដុំដៃលោកគ្រូមែនទេ?»

លោកគ្រូភក្តីដែលកំពុងឈរទាំងដង្ហើមញាប់ ក៏ងក់ក្បាលយឺតៗ រួចបោះជំហានចូលមកជិតសិស្សទាំងពីរដែលកំពុងអង្គុយលើសាឡុងបន្តិចទៀត។ «បើចង់ដឹង... ពួកឯងគួរតែសាកល្បង "វាស់ស្ទង់" វាដោយផ្ទាល់ដៃទៅចុះ»។

ភារិទ្ធដែលអង្គុយនៅខាងស្ដាំ ជាអ្នកលូកដៃមាំរបស់គេទៅមុនគេ។ គេប្រើបាតដៃក្ដាប់ទៅលើដងនាគរាជដ៏ក្ដៅភាយនោះយឺតៗ។ នៅខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេប៉ះនឹងសាច់នាគដែលរឹងកំព្រឹស ភារិទ្ធឧទានទាំងភាំងស្មារតី៖ «អូហូ! លោកគ្រូ... វាក្ដៅ ហើយរឹងខ្លាំងណាស់! សូម្បីតែដៃខ្ញុំក៏ក្ដាប់មិនជុំដែរ...»

ឃើញដូច្នោះ សុធាក៏មិនបង្អង់យូរ គេលូកដៃសខ្ចីរបស់គេទៅប៉ះនឹងផ្នែកក្បាលនាគដែលពណ៌ក្រហមព្រឿង និងរលោងរអិលនោះ។ ម្រាមដៃរបស់សុធាអង្អែលចុះឡើងថ្នមៗ ធ្វើឱ្យនាគរាជរបស់លោកគ្រូភក្តីរឹតតែផ្ងក់ក្បាលខ្លាំងជាងមុន ហាក់ដូចជាកំពុងឆ្លើយតបនឹងការប៉ះពាល់របស់សិស្សទាំងពីរ។

«លោកគ្រូ មើលចុះ!» សុធានិយាយទាំងភ្នែកភ្លឺថ្លា «ពេលខ្ញុំប៉ះត្រង់ក្បាលវាបែបនេះ វារំកិលខ្លួនដូចមានជីវិតអញ្ចឹង។ ចុះបើពួកខ្ញុំសាក "វាស់ទំហំ" ប្រៀបធៀបនឹងរបស់ពួកខ្ញុំ តើលោកគ្រូអនុញ្ញាតទេ?»

លោកគ្រូភក្តីបិទភ្នែកទាំងដកដង្ហើមធំ ភាពស្រើបស្រាលដែលកើតចេញពីការប៉ះពាល់របស់សិស្សសង្ហាទាំងពីរ កំពុងតែធ្វើឱ្យគាត់បាត់បង់ការគ្រប់គ្រងបន្តិចម្ដងៗ។ «បាន... ពួកឯងបញ្ចេញរបស់ពួកឯងមក... ដើម្បីឱ្យដឹងពី "គម្លាតនៃការវិវត្ត" រវាងក្មេងជំទង់ និងមនុស្សពេញវ័យ»។

ភារិទ្ធ និង សុធា មើលមុខគ្នា រួចក៏ចាប់ផ្ដើមស្រាយខ្សែខោសិស្សសាលារបស់ពួកគេ រួចទាញចុះក្រោម បញ្ចេញនាគរាជរៀងៗខ្លួនដែលកំពុងតែងើបឡើងរឹងមាំដូចគ្នា ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបនឹងរបស់លោកគ្រូភក្តី គឺវាហាក់ដូចជាកូននាគដែលទើបតែនឹងដឹងក្ដីតែប៉ុណ្ណោះ។

«មើលចុះលោកគ្រូ...» ភារិទ្ធនិយាយទាំងសំឡេងញ័រ ដៃម្ខាងរបស់គេក្ដាប់នាគរាជរបស់ខ្លួនឯង ហើយដៃម្ខាងទៀតនៅតែមិនព្រមលែងពីដងនាគរាជដ៏មហិមារបស់លោកគ្រូ «របស់ពួកខ្ញុំតូចជាងលោកគ្រូឆ្ងាយណាស់ ហើយស្បែកក៏មិនទាន់ពន្លាត់អស់ដូចលោកគ្រូដែរ»។

សុធាញញឹមយ៉ាងមានមន្តស្នេហ៍ គេរំកិលខ្លួនចុះពីសាឡុងមកអង្គុយលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខលោកគ្រូភក្តីតែម្ដង ដើម្បីឱ្យកម្រិតខ្សែភ្នែករបស់គេនៅត្រឹមតែតំបន់អាថ៌កំបាំងនោះ។ «លោកគ្រូបានប្រាប់ថា មនុស្សពេញវ័យមានទឹកកាមច្រើន និងមានសម្ពាធបាញ់ចេញខ្លាំង... តើលោកគ្រូអាច "បង្ហាញ" ឱ្យពួកខ្ញុំឃើញពីរបៀបដែលវាបញ្ចេញមកបានទេ?»

លោកគ្រូភក្តីដកដង្ហើមញាប់ស្ទើរតែមិនដកឃ្លា គាត់លូកដៃទៅអង្អែលក្បាលសុធាថ្នមៗ រួចខ្សឹប៖ «បើពួកឯងចង់ឃើញ... ពួកឯងត្រូវជួយគ្រូ។ ភារិទ្ធ... ឯងប្រើដៃមាំរបស់ឯងជួយដាស់ដងនាគរបស់គ្រូ រីឯសុធា... ឯងសាកល្បងប្រើ "មាត់" របស់ឯង ដើម្បីសិក្សាពីកម្ដៅ និងរំញោចប្រសាទដែលគ្រូបានពន្យល់មើល៍»។

ភារិទ្ធមិនបង្អង់យូរ គេប្រើដៃទាំងពីរចាប់ក្ដាប់នាគរាជលោកគ្រូភក្តី រួចចាប់ផ្ដើមរុញឡើងចុះយ៉ាងខ្លាំងក្លា ស្របពេលដែលសុធា ចាប់ផ្ដើមហាមាត់ពណ៌ផ្កាឈូករបស់គេ ទៅក្រសោបយកក្បាលនាគដ៏ក្រហមព្រឿងនោះយឺតៗ។

«អាស៎...» លោកគ្រូភក្តីផ្ងារក្បាលទៅក្រោយ ភ្នែកបិទជិតដោយភាពស្រើបស្រាលដល់កំពូល។

សកម្មភាពសិក្សាជាក់ស្ដែងនេះ បានបន្តទៅមុខយ៉ាងពុះកញ្ជ្រោល។ ភារិទ្ធ និងសុធា ហាក់ដូចជាកំពុងប្រកួតប្រជែងគ្នាស្វែងយល់ពី "អាថ៌កំបាំង" នៃរាងកាយបុរសពេញវ័យ។ សរសៃវរវក់លើនាគរាជលោកគ្រូភក្តីឡើងប៉ោងកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់ចំណុចកំពូល។

«ជិតហើយ... គ្រូជិតដល់ចំណុចបញ្ចេញអរម៉ូនហើយ... សម្លឹងមើលឱ្យច្បាស់...» លោកគ្រូភក្តីប្រាប់សិស្សទាំងពីរទាំងដង្ហើមញាប់។

មួយរំពេចនោះ រាងកាយមាំមួនរបស់លោកគ្រូភក្តីក៏កន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំង។ «ភស៎... ភស៎...» ទឹកកាមពណ៌សខាប់អន្ធិល បាញ់ចេញពីចុងនាគរាជមហិមា ស្រោចទៅលើផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់សុធា និងដើមទ្រូងមាំរបស់ភារិទ្ធ ដូចជាទឹកទឹកបាញ់ចេញពីទុយោដែលមានសម្ពាធខ្ពស់។

សិស្សទាំងពីរភាំងស្មារតី ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទឹកកាមដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ដែលកំពុងហូររឹមៗលើស្បែករបស់ពួកគេ។ នេះគឺជាមេរៀនជីវវិទ្យាដែលអស្ចារ្យបំផុត និងរំភើបបំផុតដែលពួកគេមិនដែលបានរៀនក្នុងថ្នាក់។

បន្ទាប់ពីការបញ្ចេញ "ថាមពល" ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់របស់លោកគ្រូភក្តីរួចមក បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់មិនបានត្រជាក់ចុះឡើយ ប៉ុន្តែវាកាន់តែរោលរាលដោយក្លិនអរម៉ូនបុរសពេញវ័យ។ លោកគ្រូភក្តីសម្លឹងមើលទៅសិស្សទាំងពីរដែលកំពុងមានទឹកកាមពណ៌សខាប់របស់គាត់ប្រឡាក់ពេញខ្លួន ខណៈដែលនាគរាជរបស់ពួកគេនៅតែងើបឡើងរឹងកំព្រឹស រង់ចាំការដោះលែង។

លោកគ្រូភក្តីញញឹមយ៉ាងស្រទន់ ទោះបីជាខ្លួនប្រាណរបស់គាត់ហាក់ដូចជាអស់កម្លាំងបន្តិចក៏ដោយ។ គាត់លុតជង្គង់ចុះនៅចំពោះមុខសិស្សទាំងពីរវិញម្ដង ធ្វើឱ្យកម្រិតខ្សែភ្នែករបស់គាត់ស្ថិតនៅត្រង់នាគរាជវ័យក្មេងទាំងពីរដែលកំពុងញ័រទទ្រើក។

«ឥឡូវ... ដល់វេនពួកឯងហើយ» លោកគ្រូភក្តីខ្សឹបទាំងសំឡេងថ្នមៗ «គ្រូនឹងបង្ហាញឱ្យពួកឯងដឹងថា តើអារម្មណ៍នៃការ "ដោះលែង" លើកដំបូងដែលត្រឹមត្រូវតាមបច្ចេកទេស និងក្ដីសុខបំផុត វាកើតឡើងយ៉ាងដូចម្ដេច»។

លោកគ្រូប្រើដៃមាំទាំងសងខាងរបស់គាត់ ក្ដាប់ទៅលើនាគរាជរបស់ សុធា និង ភារិទ្ធ ក្នុងពេលតែមួយ។ ភាពខុសគ្នានៃកម្ដៅកាយ និងបទពិសោធន៍នៃម្រាមដៃលោកគ្រូ ធ្វើឱ្យសិស្សទាំងពីរស្ទើរតែដាច់ដង្ហើម។

«អាស៎... លោកគ្រូ... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា... ដូចមានចរន្តអគ្គិសនីរត់ពេញខ្លួន...» ភារិទ្ធបន្លឺឡើងទាំងងើយក្បាលទៅក្រោយ ដៃរបស់គេក្ដាប់បង្កាន់ដៃសាឡុងយ៉ាងណែន។

សុធាវិញ បិទភ្នែកជិត មុខរបស់គេឡើងក្រហមងាំង ខណៈដែលអណ្ដាតរបស់លោកគ្រូភក្តី ចាប់ផ្ដើមលិតអង្អែលទៅលើក្បាលនាគតូចៗរបស់ពួកគេយ៉ាងជំនាញ។ ការដាស់អារម្មណ៍ពីសំណាក់បុរសពេញវ័យដែលជាគ្រូបង្រៀនរបស់ខ្លួន បានធ្វើឱ្យកម្រិតអរម៉ូនក្នុងខ្លួនយុវជនទាំងពីរហក់ឡើងដល់ចំណុចកំពូលក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។

«ត្រៀមខ្លួនទៅ... កុំទប់វាអី បញ្ចេញវាមកឱ្យអស់...» លោកគ្រូភក្តីលើកទឹកចិត្ត ខណៈដែលដៃរបស់គាត់បង្កើនល្បឿននៃការរុញឡើងចុះ។

«លោកគ្រូ... ខ្ញុំចេញហើយ! អាស៎!» ភារិទ្ធ និងសុធា ឧទានឡើងស្ទើរតែព្រមគ្នា។

មួយរំពេចនោះ នាគរាជវ័យក្មេងទាំងពីរបានកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំង។ ទឹកកាមដំបូងនៃវ័យកំលោះដែលថ្លាជាងរបស់លោកគ្រូភក្តីបន្តិច បានបាញ់ចេញមកយ៉ាងខ្លាំងក្លា ស្រោចទៅលើបាតដៃ និងផ្ទៃមុខរបស់លោកគ្រូភក្តី។ សិស្សទាំងពីរដកដង្ហើមហត់ដូចសម្រាកពីការរត់ប្រណាំង រាងកាយរបស់ពួកគេទន់ស៊ុបទៅលើសាឡុង បន្សល់ទុកតែស្នាមញញឹមនៃក្ដីសុខដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមក។

លោកគ្រូភក្តីប្រើម្រាមដៃជូតទឹកកាមចេញពីមុខ រួចសម្លឹងមើលសិស្សទាំងពីរដោយក្ដីមេត្តា៖ «នេះហើយគឺជាមេរៀនជីវវិទ្យាពិតប្រាកដ។ ពួកឯងឥឡូវនេះ... បានក្លាយជា "បុរស" ពេញលក្ខណៈហើយ»។

មេរៀនថ្ងៃអាទិត្យនៅផ្ទះលោកគ្រូភក្តី បានបញ្ចប់ទៅដោយភាពស្និទ្ធស្នាល និងអាថ៌កំបាំងដែលដឹងតែពួកគេបីនាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទំនាក់ទំនងរវាងគ្រូ និងសិស្ស ក៏បានឈានដល់កម្រិតថ្មីមួយដែលលើសពីការបង្រៀនធម្មតា។

លោកគ្រូភក្តីផ្អែកខ្នងទៅនឹងសាឡុងយ៉ាងរឹងមាំ ខណៈដែល សុធា និង ភារិទ្ធ បានទម្លាក់ខ្លួនគេងក្បាលលើភ្លៅមាំខាប់របស់លោកគ្រូក្នុងម្នាក់ម្ខាង។ ស្បែកដែលនៅមានញើសតិចៗប៉ះនឹងសាច់ភ្លៅដ៏ហាប់ណែនរបស់គ្រូ បង្កើតបានជាអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ និងសុវត្ថិភាពម្យ៉ាងដែលយុវជនទាំងពីរមិនធ្លាប់បានទទួលពីមុនមកក្នុងជីវិត។

លោកគ្រូភក្តីលូកដៃទាំងសងខាងទៅអង្អែលក្បាល និងស្មារបស់សិស្សទាំងពីរថ្នមៗ ជាការលួងលោម និងផ្ដល់កម្លាំងចិត្ត។ នាគរាជមហិមារបស់លោកគ្រូដែលទើបតែបញ្ចេញរិទ្ធរួច ពេលនេះបានដេកស្ដូកស្ដឹងនៅចន្លោះភ្លៅរបស់គាត់ បង្ហាញពីភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្រោយសង្គ្រាមកាមទេព។

មុននឹងក្រោកទៅសម្អាតខ្លួន សុធា និងភារិទ្ធ បានងើបមុខសម្លឹងមើលនាគរាជលោកគ្រូ រួចក៏ឱនទៅថើបដងនាគដ៏ធំដែលកំពុងសម្ងំនៅគុម្ពស្មៅដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក និងនៅមានកម្ដៅភាយៗនៅឡើយ ដើម្បីបង្ហាញពីចងចាំចំពោះ "គ្រូ" ដែលបាននាំពួកគេឱ្យស្គាល់ពិភពថ្មី។

«អរគុណលោកគ្រូ... សម្រាប់មេរៀនក្រៅម៉ោងដ៏អស្ចារ្យបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ពួកខ្ញុំ» ភារិទ្ធនិយាយទាំងស្នាមញញឹមស្រស់។

«មែនហើយលោកគ្រូ... ពួកខ្ញុំនឹងមិនភ្លេចថ្ងៃនេះឡើយ» សុធាបន្ថែមទាំងខ្សែភ្នែកពោរពេញដោយក្ដីស្រឡាញ់។

ពួកគេទាំងពីរក្រោកឈរ រួចដើរទៅបន្ទប់ទឹកដើម្បីសម្អាតរាងកាយឱ្យបានស្អាតបាត មុននឹងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សិស្សសាលាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ លោកគ្រូភក្តីឈរមើលសិស្សទាំងពីរចាកចេញពីរបងផ្ទះដោយក្ដីពេញចិត្ត។ គាត់ដឹងថា ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ចំណងមិត្តភាព និងការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ នឹងមិនមែនត្រឹមតែជាទ្រឹស្ដីក្នុងសៀវភៅទៀតឡើយ តែវាគឺជាចំណងដែលផ្សារភ្ជាប់ដោយភាពស្មោះត្រង់ និងការស្វែងយល់ពីតថភាពនៃជីវិតបុរស។