[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៦

 

ភាគទី ៦៖ អ្នកជិតខាង និងព្យុះព័ត៌មាន

ព្រឹកព្រលឹមស្រាងៗ នរាដើរចេញពីផ្ទះដើម្បីទៅបង្រៀនដូចរាល់ដង។ គេព្យាយាមញញឹមដាក់អ្នកជិតខាង ប៉ុន្តែលើកនេះមានអ្វីម្យ៉ាងខុសប្លែក។ នៅតូបលក់ដូរអ៊ំសុខា មនុស្សម្នាចាប់ផ្ដើមខ្សឹបខ្សៀវគ្នា រួចងាកមកសម្លឹងនរាដោយកែវភ្នែកចម្លែកៗ។

«មើលចុះ! លោកគ្រូសង្ហា តែចរិត... ហឺស! មិនគួរឱ្យជឿសោះ» សំឡេងអ្នកភូមិម្នាក់បន្លឺឡើងល្មមឱ្យនរាឮ។ នរាដឹងភ្លាមថា រឿងដែលគេខ្លាចបំផុតបានមកដល់ហើយ។ គេប្រញាប់បន្ថែមល្បឿនម៉ូតូសំដៅទៅសាលា ទាំងអារម្មណ៍វិលវល់។

នៅសាលារៀន បរិយាកាសកាន់តែអាក្រក់។ គ្រូៗមួយចំនួនដែលធ្លាប់តែរាប់អាននរា ចាប់ផ្ដើមដើរចេញឆ្ងាយពេលឃើញគេដើរមក។ សូម្បីតែសិស្សានុសិស្ស ក៏លួចសើចចំអក និងខ្សឹបគ្នាពីក្រោយខ្នងដែរ។

«លោកគ្រូនរា! លោកគ្រូស្គាល់វីដេអូនេះទេ?» សិស្សម្នាក់សួរទាំងហុចទូរស័ព្ទឱ្យគេមើល។ ក្នុងវីដេអូដែលគេលួចថតក្នុងផ្សារកាលពីថ្ងៃមុន ឃើញនរាភ័យស្លន់ស្លោពេលជួបភូមិ រួមជាមួយចំណងជើងថា៖ «អាថ៌កំបាំងក្រោយរបាំងមុខលោកគ្រូគំរូ»។ នរាស្ទើរតែដួលផ្ងារ ដៃជើងត្រជាក់ស្រេប។

មិនយូរប៉ុន្មាន នរាត្រូវបានគេកោះហៅទៅបន្ទប់នាយក។ លោកនាយកសម្លឹងមើលនរាដោយកែវភ្នែកមិនពេញចិត្ត។ «លោកគ្រូនរា... សាលាយើងជាកន្លែងបណ្ដុះបណ្ដាលសីលធម៌។ ឥឡូវមានពាក្យបណ្ដឹងពីអាណាព្យាបាលសិស្សច្រើនណាស់ រឿងឥរិយាបថឯកជនរបស់លោកគ្រូ។ ដើម្បីរក្សាកេរ្តិ៍ឈ្មោះសាលា ខ្ញុំសុំឱ្យលោកគ្រូសម្រាកពីការងារមួយរយៈសិនចុះ»។

នរាដើរចេញពីបន្ទប់នាយកទាំងវិលមុខស្លុតស្មារតី។ ការងារដែលគេស្រឡាញ់ កិត្តិយសដែលគេខំសន្សំ រលាយអស់ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ នរាឃើញប៉ាឈរចាំនៅកណ្ដាលផ្ទះ ក្នុងដៃកាន់ទូរស័ព្ទដែលបង្ហាញរូបភាពអាស្រូវនោះ។ «ឯងមើល! ឯងមើលអ្វីដែលឯងធ្វើចុះ!» ប៉ាស្រែករហូតឡើងសរសៃក «ឥឡូវអ្នកភូមិគេដឹងអស់ហើយ! គេសើចចំអកប៉ាពេញផ្សារ! ឯងចង់ឱ្យប៉ាងាប់មែនទេ ទើបឯងអស់ចិត្ត?»

ប៉ាស្ទុះមកទាញដៃនរា បម្រុងនឹងវាយទៀត តែលើកនេះ រស្មី រត់មកឃាត់ទាន់។ «លោកពុក! ឈប់ទៅ! នរាមិនបានធ្វើអីខុសទេ!» រស្មីស្រែកទាំងទឹកភ្នែក។

ស្រាប់តែ នរិន្ទ ដែលជាបងប្រុសច្បងរបស់នរា ដែលតែងតែនៅស្ងៀមមិនដែលរវីរវល់នឹងរឿងគ្រួសារ បានដើរចូលមកកណ្ដាលវង់ជម្លោះ។ «ប៉ា! ឈប់ទៅ! នរាជាកូនប៉ា មិនមែនជាទណ្ឌិតទេ!» នរិន្ទនិយាយដោយសំឡេងដាច់អហង្ការ។ ប៉ាភ្ញាក់ផ្អើល៖ «នរិន្ទ! ឯងចង់ជួយអាមនុស្សខូចនេះមែនទេ?»

នរិន្ទសម្លឹងប៉ាត្រង់ៗ៖ «វាខូចត្រង់ណា? វាបង្រៀនសិស្សពូកែ វាជាកូនដែលស្ដាប់បង្គាប់។ បើគ្រាន់តែវាស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ដែលខុសពីប៉ាចង់បាន ប៉ាចាត់ទុកវាជាសត្វចម្លែកមែនទេ? ប៉ាចេះតែខ្លាចខ្មាសអ្នកជិតខាង ចុះប៉ាមិនខ្លាចបាត់បង់កូនប្រុសម្នាក់នេះទេឬ?»

នរិន្ទដើរមកជិតនរា រួចដាក់ដៃលើស្មាប្អូន៖ «នរា... បងសុំទោសដែលកន្លងមកបងនៅស្ងៀម មើលប្អូនរងទុក្ខម្នាក់ឯង។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ បងនឹងមិនឱ្យអ្នកណាមកធ្វើបាបប្អូនទៀតឡើយ»។ នរាយំខ្សឹកខ្សួល ឱបបងប្រុស។ នេះជាលើកដំបូងក្នុងជីវិតដែលគេមានអារម្មណ៍ថា គ្រួសារគឺជាបង្អែកពិតប្រាកដ។

ព័ត៌មាននេះក៏បានទៅដល់ត្រចៀកភូមិដែរ។ ភូមិមិនបានរត់គេចទេ គេសម្រេចចិត្តជិះម៉ូតូមកផ្ទះនរាទាំងយប់ ដើម្បីបញ្ជាក់ការពិត។ អ្នកភូមិឈរមើលពេញផ្លូវ ខ្លះជេរ ខ្លះស្តោះទឹកមាត់។ តែភូមិដើរចូលមកទាំងក្បាលងើបត្រង់។

គេលុតជង្គង់នៅមុខលោកសុខុម៖ «លោកពុក... ខ្ញុំសុំទោសដែលធ្វើឱ្យគ្រួសារលោកមានរឿងអាស្រូវ។ តែខ្ញុំសុំបញ្ជាក់ថា នរាជាមនុស្សល្អបំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួប។ បើលោកចង់ដាក់ទោស សូមដាក់ទោសលើខ្ញុំចុះ កុំធ្វើបាបនរាអី»។

រស្មីឃើញសភាពការណ៍កាន់តែតឹងតែង នាងក៏ដើរចេញទៅក្រៅរបងផ្ទះ រួចនិយាយទៅកាន់អ្នកភូមិដែលកំពុងចោមរោមមើល៖ «អ៊ំសុខា! និងពូមីងទាំងអស់គ្នា! ពួកយើងជាអ្នកជិតខាងគ្នារាប់ឆ្នាំ។ តើនរាធ្លាប់ធ្វើអីមិនល្អដាក់ពួកអ្នកទេ? គាត់ជាគ្រូដែលល្អ ជាកូនដែលល្អ។ ហេតុអីបានជាពាក្យសម្ដីរបស់ពួកអ្នក ចង់សម្លាប់មនុស្សម្នាក់ដែលមិនដែលធ្វើបាបអ្នកណា?»

អ្នកភូមិចាប់ផ្ដើមស្ងាត់។ អ្នកខ្លះចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ខុស ព្រោះពួកគេគ្រាន់តែនិយាយតាមគ្នាដោយមិនបានគិត។

អ៊ំសុខាដែលជាអ្នកផ្ដើមរឿង ដើរចូលមកទាំងមុខស្រពោន៖ «លោកសុខុម... ខ្ញុំសុំទោស។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាពាក្យសម្ដីលេងសើចរបស់ខ្ញុំ វាធ្វើឱ្យរឿងក្លាយជាធំបែបនេះទេ។ ក្មួយនរា... អ៊ំសុំទោសណា»។ អ្នកភូមិចាប់ផ្ដើមបំបែកគ្នាទៅវិញបន្តិចម្ដងៗ បន្សល់ទុកនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ខ្លោចផ្សា។

យប់នោះ ប៉ារបស់នរាមិននិយាយអ្វីឡើយ គាត់ដើរចូលបន្ទប់បិទទ្វារជិត។ តែលើកនេះ គាត់មិនបានដកហូតទូរស័ព្ទ ឬឃុំឃាំងនរាទៀតទេ។ នរាអង្គុយនៅមាត់វេរ៉ង់ដាជាមួយនរិន្ទ រស្មី និងភូមិ។

«អរគុណបងនរិន្ទ... អរគុណរស្មី... អរគុណភូមិ» នរានិយាយទាំងទឹកភ្នែករីករាយ។ ភូមិកាន់ដៃនរាជាប់៖ «ព្យុះបានកន្លងផុតទៅហើយ នរា។ ទោះមេឃនៅតែងងឹត តែយើងលែងនៅម្នាក់ឯងទៀតហើយ»។

នរាងើបមុខមើលមេឃ។ គេដឹងថា ផ្លូវខាងមុខនៅតែមានឧបសគ្គ តែយ៉ាងហោចណាស់ របាំងមុខរបស់គេបានរបេះចេញអស់ហើយ។ គេលែងជា "ក្រដាសស" ដែលឱ្យគេគូសវាសតាមចិត្តទៀតហើយ គេគឺជាអ្នកកំណត់ពណ៌ជីវិតខ្លួនឯង។