[រឿងប្រលោមលោក]៖ ក្រដាស ស | ភាគទី៧

 

ភាគទី ៧៖ រសជាតិដំបូងនៃសេរីភាព

បន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍អាស្រូវត្រូវបានបន្ធូរបន្ថយដោយសារការចេញមុខការពារពីបងនរិន្ទ និងរស្មី បរិយាកាសនៅក្នុងផ្ទះត្រឡប់មកមានភាពស្ងប់ស្ងាត់វិញ ប៉ុន្តែវាជាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលពោរពេញដោយភាពអៀនខ្មាស។ នរាអង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់ សម្លឹងមើលសៀវភៅគំនូរដែលភូមិឱ្យ។ គេដឹងថា គេមិនអាចត្រឡប់ទៅធ្វើជា "នរា" ម្នាក់ដែលរស់ដើម្បីតែផ្គាប់ចិត្តអ្នកដទៃដូចមុនបានទៀតទេ។

«កូន... ម៉ាក់យកបាយមកឱ្យ» សំឡេងម៉ាក់បន្លឺឡើងខ្សាវៗ។ គាត់ដើរចូលមក អង្អែលក្បាលនរាទាំងក្ដុកក្ដួល។ «ម៉ាក់សុំទោសដែលការពារកូនមិនបានល្អ កន្លងមកម៉ាក់គិតតែពីខ្លាចចិត្តប៉ាកូនពេក»។

នរាចាប់ដៃម៉ាក់ជាប់៖ «មិនអីទេម៉ាក់ ពេលនេះខ្ញុំយល់ច្បាស់ហើយថា អ្នកណាខ្លះដែលស្រឡាញ់ខ្ញុំពិតប្រាកដ»។

នរាសម្រេចចិត្តទៅសាលារៀនវិញ ប៉ុន្តែមិនមែនដើម្បីទៅបង្រៀនឡើយ។ គេដើរចូលទៅបន្ទប់នាយកទាំងទឹកមុខមាំទាំ។ «លោកនាយក... នេះជាលិខិតលាឈប់របស់ខ្ញុំ» នរាដាក់ក្រដាសមួយសន្លឹកលើតុ។

លោកនាយកភ្ញាក់ផ្អើល៖ «លោកគ្រូនរា! រឿងអាស្រូវនោះវាបាត់ទៅវិញហើយ លោកគ្រូអាចបន្តបង្រៀនបានតើ»។

នរាញញឹម ជាស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយភាពម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង៖ «អរគុណលោកនាយក។ តែខ្ញុំយល់ថា សាលារៀនគួរតែជាកន្លែងដែលបង្រៀនឱ្យមនុស្សហ៊ានរស់ជាខ្លួនឯង។ បើខ្ញុំសូម្បីតែខ្លួនឯង ក៏មិនហ៊ានទទួលស្គាល់ផង តើខ្ញុំមានសិទ្ធិអីទៅបង្រៀនសិស្ស? ខ្ញុំចង់ទៅរកផ្លូវជីវិតមួយដែលខ្ញុំមិនបាច់ពាក់របាំងមុខទៀត»។

ពេលដើរចេញពីរបងសាលា នរាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនស្រាលដូចសំឡី។ គេមិនដែលដឹងទេថា ការបោះបង់ចោលអ្វីដែលមិនមែនជាខ្លួនឯង វាផ្ដល់សេចក្ដីសុខដល់ថ្នាក់នេះ។ គេជិះម៉ូតូសំដៅទៅហាងកាហ្វេរបស់ភូមិ។

ភូមិដែលកំពុងជូតកែវ ងើបមុខឡើងទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖ «នរា! ម៉េចក៏មកទីនេះទាំងថ្ងៃត្រង់អញ្ចឹង? ចុះម៉ោងបង្រៀន?»

«ខ្ញុំលាឈប់ហើយភូមិ!» នរានិយាយទាំងសើចតិចៗ ទឹកភ្នែកស្រក់ដោយភាពរីករាយ។ «ខ្ញុំលែងជាគ្រូនរាដែលខ្លាចគ្រប់យ៉ាងហើយ ខ្ញុំចង់មកធ្វើជា 'នរា' ដែលអាចអង្គុយគូររូបក្បែរឯងរាល់ថ្ងៃវិញ»។

ភូមិស្ទុះមកឱបនរាពេញទំហឹង។ «ឯងក្លាហានណាស់ នរា! ចុះឯងចង់ធ្វើអីបន្ត? ខ្ញុំនឹងជួយឯងគ្រប់យ៉ាង»។

«ខ្ញុំចង់រៀនសិល្បៈ... ខ្ញុំចង់គូររូបពីជីវិតពិត គូរពីការឈឺចាប់ និងការតស៊ូរបស់មនុស្សដែលដូចជាខ្ញុំ» នរានិយាយទាំងភ្នែកភ្លឺថ្លា។ «តើឯងព្រមឱ្យខ្ញុំធ្វើជាជំនួយការនៅទីនេះទេ?»

«ហាងកាហ្វេនេះជារបស់ឯងស្រាប់ហើយ នរា» ភូមិតបទាំងកក់ក្ដៅ។

ទោះបីជាបានដើរចេញពីការងារ តែនរានៅតែរស់នៅផ្ទះជាមួយប៉ាម៉ាក់។ ពេលដឹងថានរាលាឈប់ពីគ្រូ លោកសុខុមខឹងរហូតបោកកែវទឹកខ្ទេច។ «ឯងឆ្កួតហើយ! ឯងសុខចិត្តចោលការងារមានមុខមាត់ ទៅធ្វើជាកញ្ជះគេក្នុងហាងកាហ្វេអញ្ចឹងឬ?»

នរាសម្លឹងប៉ាត្រង់ៗ មិនគេចវេសដូចមុន៖ «ប៉ា... មុខមាត់ដែលប៉ាចង់បាន វារលាយបាត់តាំងពីយូរហើយ។ សម្រាប់ខ្ញុំ 'មុខមាត់' ពិតប្រាកដ គឺការដែលខ្ញុំអាចមើលកញ្ចក់រាល់ព្រឹក ហើយញញឹមដាក់ខ្លួនឯងដោយមិនអៀនខ្មាស។ បើប៉ាមិនអាចទទួលយកខ្ញុំបានទេ ប៉ាអាចដេញខ្ញុំចេញបាន ខ្ញុំមិនតវ៉ាឡើយ»។

លោកសុខុមស្ងាត់មាត់ឈឹង។ គាត់មិនដែលឃើញកូនប្រុសដែលធ្លាប់តែទន់ជ្រាយម្នាក់នេះ ហ៊ាននិយាយតទល់នឹងគាត់ដោយភាពរឹងមាំបែបនេះឡើយ។

រស្មីមកលេងនរានៅហាងកាហ្វេ។ នាងឃើញនរាកំពុងរៀនឆុងកាហ្វេយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ «នរា! មើលទៅលោកមានសេចក្ដីសុខជាងនៅសាលាឆ្ងាយណាស់» រស្មីនិយាយទាំងញញឹម។

«អរគុណនាងណាស់រស្មី បើគ្មាននាង ខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវបង្ខំចិត្តរៀបការទាំងឈឺចាប់បាត់ទៅហើយ» នរាហុចកាហ្វេឱ្យរស្មី។

«មិនអីទេ! ពួកយើងនៅតែជាមិត្តល្អនឹងគ្នាដដែល។ ម្យ៉ាងទៀត... ខ្ញុំក៏មានអ្នកដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ម្នាក់ទៀតដែរ» រស្មីខ្សឹបប្រាប់ទាំងអៀនប្រៀន ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរផ្ទុះសំណើចឡើង។

ភូមិបង្រៀននរាឱ្យប្រើពណ៌ទឹក។ នរាចាប់ផ្ដើមគូររូប "ក្រដាសស" មួយសន្លឹកដែលកំពុងអណ្ដែតលើមេឃ ឆ្ងាយពីច្រវ៉ាក់ដែលដាច់រដេករដាក។ «រូបនេះមានន័យណាស់ នរា» ភូមិនិយាយពីក្រោយខ្នង។

«វាគឺជាខ្ញុំ... ភូមិ។ អរគុណដែលឯងបានក្លាយជាខ្យល់ បក់នាំឱ្យក្រដាសមួយសន្លឹកនេះបានឃើញពិភពលោក» នរាងាកមកសម្លឹងភូមិ។ ក្នុងហាងកាហ្វេដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ពួកគេទាំងពីរនាក់ហាក់ដូចជារស់នៅក្នុងពិភពលោកមួយដែលគ្មានការរើសអើង។

នរាបានជួប វិទ្យា មិត្តភក្តិចាស់ដែលធ្លាប់ធ្វើបាបគេ ដើរចូលមកក្នុងហាង។ វិទ្យាមើលទៅមានភាពចាស់ទុំជាងមុន។ គេសម្លឹងមើលនរា រួចដើរមកជិតទាំងទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរ។

«នរា... ខ្ញុំសុំទោសចំពោះអ្វីៗដែលខ្ញុំបានធ្វើកាលពីវិទ្យាល័យ» វិទ្យានិយាយដោយសំឡេងខ្សាវៗ។ «ខ្ញុំក្មេងខ្ចីពេក ហើយខ្ញុំគ្រាន់តែចង់អួតអាងនៅមុខមិត្តភក្តិប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំឃើញរឿងឯងតាមបណ្ដាញសង្គម... ឯងក្លាហានណាស់នរា»។

នរាដកដង្ហើមធំ រួចហុចកាហ្វេឱ្យគេ៖ «មិនអីទេវិទ្យា។ រឿងវាកន្លងផុតទៅហើយ។ បើគ្មានការឈឺចាប់ពីពេលនោះ ក៏ប្រហែលជាគ្មានខ្ញុំដែលរឹងមាំនៅថ្ងៃនេះដែរ»។ ការអភ័យទោស ធ្វើឱ្យនរាលែងមានអារម្មណ៍ជាប់ជំពាក់នឹងអតីតកាលទៀតហើយ។

យប់នោះ ភូមិនាំនរាទៅជិះម៉ូតូលេងជុំវិញក្រុងភ្នំពេញ។ ខ្យល់ត្រជាក់បក់កាត់មុខ នរាឱបចង្កេះភូមិជាប់។ គេលែងខ្វល់ថាអ្នកណានឹងសម្លឹងមើលគេបែបណាទៀតហើយ។ «ភូមិ... តើជីវិតយើងនឹងមានក្ដីសុខបែបនេះរហូតមែនទេ?»

«ដរាបណាដួងចិត្តយើងនៅតែស្មោះត្រង់នឹងគ្នា គ្មានអ្វីអាចមកបំបែកពួកយើងបានឡើយ» ភូមិឆ្លើយតបទាំងភាពជឿជាក់។

នរាដេកសម្លឹងមើលផ្កាយលើមេឃ មុនពេលលង់លក់។ គេសរសេរកំណត់ហេតុខ្លីមួយក្នុងសៀវភៅគំនូរ៖ «ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានដឹងថា ការរស់នៅជាខ្លួនឯង គឺជារសជាតិដ៏ផ្អែមល្ហែមបំផុត។ ទោះបីជាត្រូវបាត់បង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ក៏វាមានតម្លៃជាងការរស់នៅក្នុងរបាំងមុខដ៏ស្រស់ស្អាតតែគ្មានវិញ្ញាណ»។

នៅក្បែរនោះ ផ្កាក្រដាសសដែលភូមិឱ្យនៅតែមានរូបរាងស្អាតដដែល បញ្ជាក់ថា ក្ដីសង្ឃឹមរបស់គេបានក្លាយជាការពិតហើយ។