[រឿងហ្គេយ៍ 18+]៖ ពូសាច់ថ្លៃ (ហាមក្មេងក្រោម ១៨ ឆ្នាំអាន)

មេឃរដូវវស្សានៅខេត្តកំពង់ចាមហាក់អាប់អួរបន្តិច ប៉ុន្តែកម្ដៅហប់នៃខ្យល់ភាយចេញពីចម្ការដំឡូងមីដ៏ល្វឹងល្វើយ នៅតែធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍ថប់ដង្ហើម។ សំឡេងម៉ាស៊ីនកិនដំឡូងក្នុងរោងចក្រខ្នាតមធ្យមរបស់ ពូម៉ៃ បន្លឺឡើង "ង៉ូវៗ" មិនដាច់សូរ លាយឡំនឹងក្លិនមើមដំឡូងស្រស់ដែលទើបនឹងដឹកជញ្ជូនមកដល់។

នៅមាត់ច្រកចូលរោងចក្រ រថយន្តស៊េរីចាស់មួយគ្រឿងបានឈប់ងក់។ បុរសម្នាក់អាយុ ២៣ ឆ្នាំ រាងខ្ពស់ស្រឡះ ក្នុងអាវយឺតពណ៌ស និងខោខូវប៊យរឹតរាង បានឈានជើងចុះមក។ គេគឺ ដេត និស្សិតទើបបញ្ចប់ការសិក្សាដែលសាច់ឈាមនៅស្រស់ថ្លា ស្បែកសម៉ដ្តខុសពីអ្នកស្រុកចម្ការ។ ទោះបីជាគេមានរូបរាងមាំមួន បែបអ្នកចូលចិត្តហាត់ប្រាណ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកដ៏ថ្លាយង់របស់គេ បង្ហាញពីភាពស្លូតបូត និងរមទម្យ។

«លោកពូ... អូ! បង... ខ្ញុំគឺដេត ដែលបងប្រុសខ្ញុំណែនាំមក» ដេតនិយាយទាំងអេះអុញ នៅពេលឃើញបុរសម្នាក់ដើរចេញមកពីក្នុងរោងចក្រ។

បុរសម្នាក់នោះគឺ ពូម៉ៃ។ ក្នុងវ័យ ៤២ ឆ្នាំ ពូម៉ៃមិនមែនជាមនុស្សចាស់ជរានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាបុរសពេញលក្ខណៈម្នាក់។ គាត់មានរូបរាងមាំ សាច់ដុំដើមដៃឡើងកង់ៗដែលលេចចេញពីក្រោមអាវវាលក្លៀកពណ៌ខ្មៅ។ ស្បែករបស់គាត់ស្រគាំបន្តិចដោយសារត្រូវកម្ដៅថ្ងៃ ប៉ុន្តែវាបែរជាធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏មុតស្រួច និងចង្កាដែលមានពុកមាត់ស្រស្រក់បន្តិចនោះ មើលទៅកាន់តែសង្ហា និងមានអំណាច។

«មកដល់ហើយអី? ចូលមកខាងក្នុងសិនមក ក្ដៅណាស់» សំឡេងពូម៉ៃក្រអួនគ្រអៅ តែម៉ឺងម៉ាត់។ គាត់មិនសូវនិយាយច្រើនទេ គ្រាន់តែងក់ក្បាល រួចដើរនាំមុខចូលទៅក្នុងការិយាល័យឈើដែលស្ថិតនៅក្បែរនោះ។

ដេតដើរតាមពីក្រោយ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅខ្នងដ៏ធំទូលាយរបស់ពូម៉ៃមិនដាក់ភ្នែក។ រាល់ពេលពូម៉ៃបោះជំហាន សាច់ដុំខ្នង និងស្មារបស់គាត់កម្រើកឡើងចុះយ៉ាងមានថាមពលនៅក្រោមអាវវាលក្លៀកស្ដើង។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យដេតរំភើបចិត្ត និងអត់លេបទឹកមាត់មិនបាននោះគឺ ពូម៉ៃស្លៀកតែខោចែវខ្លីត្រឹមពាក់កណ្ដាលភ្លៅ ដែលបង្ហាញឱ្យឃើញជើងដ៏មាំ សាច់ដុំកំភួនជើងឡើងកង់ៗ និងរោមជើងក្រាស់ខ្មៅតាមបែបបុរសពិតៗ។

«ហៅខ្ញុំថាពូក៏បាន ព្រោះឆ្នាំនេះខ្ញុំអាយុ ៤២ ឆ្នាំ ហើយ» ពូម៉ៃប្រាប់ទាំងមិនងាកក្រោយ ដោយសារគាត់ដឹងថាដេតហាក់មិនទាន់ទម្លាប់មាត់ ម្ដងហៅពូ ម្ដងហៅបង។

ដេតភ្ញាក់ព្រើត គេស្ទើរតែមិនជឿនឹងត្រចៀកខ្លួនឯង។ គេសម្លឹងមើលរូបរាងមាំទាំ និងសាច់ឈាមដែលនៅចាំណែនរបស់បុរសនៅចំពោះមុខ រួចលាន់មាត់ទាំងភ្លេចខ្លួន៖ «បាទពូ... សុំទោសផង គឺដោយសារខ្ញុំឃើញពូនៅក្មេងខ្លាំងពេក មិនដូចអ្វីដែលបងថ្លៃខ្ញុំនិយាយប្រាប់ទាល់តែសោះ»។

«ឯងនេះចេះបញ្ជោរមនុស្សចាស់ទៀត» ពូម៉ៃតប រួចក៏ងាកមកសម្លឹងចំមុខដេត ព្រមជាមួយសំណើចតិចៗក្នុងបំពង់ក។

បបូរមាត់ស្ដើងដែលញញឹមចេញមកនោះ បង្ហាញឱ្យឃើញថ្ពាល់ខួចផ្នែកខាងឆ្វេងយ៉ាងច្បាស់ ដែលវាហាក់ដូចជាមន្តស្នេហ៍សម្ងាត់មួយរបស់បុរសវ័យជ្រេម្នាក់នេះ។ បេះដូងដេតចាប់ផ្ដើមលោតផឹបៗខុសចង្វាក់ធម្មតា... «ហេតុអីបានជាស្នាមញញឹមរបស់មនុស្សចាស់ម្នាក់នេះ មានមន្តស្នេហ៍អង្រួនចិត្តដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?»

«ការងាររបស់ឯងគឺ កាន់បញ្ជីទិន្នន័យដំឡូងដែលចូលមករាល់ថ្ងៃ និងជួយមើលខុសត្រូវកម្មករនៅខាងក្រៅជំនួសបងខ្លះ ដើម្បីឱ្យបងមានពេលសម្រាកដកដង្ហើមនឹងគេខ្លះ» ពូម៉ៃនិយាយបន្តទាំងភ្នែកសម្លឹងមើលឯកសារ តែក្នុងចិត្តគាត់ ក៏កំពុងលួចសង្កេតមើលកញ្ចឹងកសខ្ចី និងកាយវិការអៀនអន់របស់ក្មេងប្រុសនៅចំពោះមុខដោយភាពពេញចិត្តដែរ។

 

ពូម៉ៃចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងទៅលើស្បែកដ៏សខ្ចីរបស់ដេត ដែលផ្ទុយស្រឡះពីកម្មករក្នុងរោងចក្ររបស់គាត់។ ក្លិនទឹកអប់ស្រាលៗដែលភាយចេញពីខ្លួនដេត ធ្វើឱ្យពូម៉ៃមានអារម្មណ៍ប្លែកម្យ៉ាងដែលគាត់មិនដែលជួបប្រទះក្នុងចម្ការដំឡូងនេះឡើយ។ បុរសអាយុ ៣៧ ឆ្នាំ ដែលនៅលីវយូរឆ្នាំម្នាក់នេះ ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ថា បេះដូងដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់របស់គាត់ ចាប់ផ្ដើមមានចលនាខុសប្រក្រតី នៅពេលសម្លឹងមើលបបូរមាត់ក្រហមព្រីង និងកញ្ចឹងកសខ្ចីរបស់ដេត។

«បាទ... ខ្ញុំនឹងខំប្រឹងធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព» ដេតឆ្លើយទាំងអោនមុខចុះ ព្រោះមិនហ៊ានសម្លឹងចំភ្នែកមុតស្រួចរបស់ពូម៉ៃឡើយ។

ថ្ងៃដំបូងនៃការងារបានចាប់ផ្ដើម។ ដេតដើរកាន់ក្ដារឃ្លីប (Clipboard) ដើរចុះឡើងក្នុងរោងចក្រ។ រាល់ពេលដែលគេដើរកាត់ពូម៉ៃ គេតែងតែលួចសម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់ពូសាច់ថ្លៃម្នាក់នេះ។ ពូម៉ៃជាមនុស្សម៉ត់ចត់ណាស់ ពេលខ្លះគាត់ដើរទៅជួយកម្មករលើកបាវដំឡូងដោយផ្ទាល់ បង្ហាញឱ្យឃើញសរសៃដៃប៉ោងៗ និងញើសដែលហូរស្រោចលើសាច់ដុំទ្រូងដ៏រឹងមាំ។

ដេតលេបទឹកមាត់ក្អិក ក្នុងចិត្តលួចគិតថា៖ «ពូម៉ៃសង្ហាដល់ថ្នាក់នេះផងអី? រូបរាងគាត់មាំមួនជាងក្មេងៗជំនាន់ខ្ញុំទៅទៀត...»

ចំណែកពូម៉ៃវិញ ទោះបីជាភ្នែកសម្លឹងមើលការងារ តែអារម្មណ៍របស់គាត់នៅជាប់នឹងរូបរាងដ៏សមសួនរបស់ដេតជានិច្ច។ គាត់លួចសរសើរក្នុងចិត្តថា ដេតមិនត្រឹមតែរៀនពូកែទេ ថែមទាំងមានរូបរាងមាំមួនគួរឱ្យទាក់ទាញទៀតផង។

ព្រះអាទិត្យរៀបនឹងអស្តង្គត ខ្យល់ត្រជាក់ចាប់ផ្ដើមបក់បោកមកលើចម្ការដំឡូងមី។ ថ្ងៃដំបូងបានបញ្ចប់ទៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សពីរនាក់ បែរជាមានគ្រាប់ពូជនៃភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ ចាប់ផ្ដើមដុះពន្លកបន្តិចម្ដងៗ... ជាពិសេសគឺភាពទាក់ទាញនៃរូបរាងកាយដែលពួកគេម្នាក់ៗព្យាយាមលាក់បាំង។

រាត្រីនៅតាមចម្ការដំឡូងមីស្ងប់ស្ងាត់ជ្រងំ មានតែសំឡេងសត្វល្អិតយំរៃបន្លឺឡើងពីក្នុងព្រៃដំឡូង។ ខ្យល់អាកាសពេលយប់នៅទីនេះប្លែកពីពេលថ្ងៃ វាត្រជាក់ស្រួល តែបង្កប់ដោយភាពហប់អួអរម្យ៉ាង។ ពូម៉ៃអង្គុយនៅបារ៉ង់ខាងមុខផ្ទះឈើ បណ្តោយឱ្យផ្សែងបារីហុយត្រឡប់ត្រលិនកាត់ពន្លឺចង្កៀងព្រិលៗ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងទៅកាន់ឃ្លាំងស្តុកដំឡូងដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។

ដោយសារមិនទាន់ស៊ាំនឹងកន្លែងថ្មី ដេតគេងមិនសូវលក់ឡើយ។ គេសម្រេចចិត្តងើបចេញពីគ្រែ ដើម្បីដើរល្បាតមើលការខុសត្រូវកម្មករយាមឃ្លាំងតាមទម្លាប់ដែលពូម៉ៃបានប្រាប់។ ដោយសារភាពក្ដៅហប់នៅក្នុងបន្ទប់ ដេតមិនបានពាក់អាវឡើយ គេស្លៀកតែខោខ្លីត្រឹមជង្គង់ម្យ៉ាងគត់ បង្ហាញឱ្យឃើញរាងកាយដ៏មាំមួន និងសាច់ស្មាដ៏សខ្ចីដែលចាំងនឹងពន្លឺព្រះចន្ទពេញបូណ៌មី។

«នៅមិនទាន់គេងទៀតអី ដេត?» សំឡេងក្រអួនរបស់ពូម៉ៃបន្លឺឡើងពីក្នុងភាពងងឹត ធ្វើឱ្យដេតភ្ញាក់ព្រើត ងាកមកទាំងស្លន់ស្លោ។

«បាទ... ពូ! គឺ... ខ្ញុំគេងមិនសូវលក់ ក៏ចង់ដើរមើលជុំវិញឃ្លាំងបន្តិច» ដេតឆ្លើយទាំងអេះអុញ ដៃទាំងពីរលួចលើកមកកៀកទ្រូងបន្តិច ព្រោះទើបដឹងខ្លួនថាខ្លួនឯងអាក្រាតទ្រូងនៅចំពោះមុខពូសាច់ថ្លៃ។

ពូម៉ៃមិនតបភ្លាមៗទេ គាត់រលាស់បារីចោល រួចដើរចូលមកជិតដេតយឺតៗ។ ក្នុងភាពងងឹតស្លុប ដេតអាចធុំក្លិនបារីលាយឡំនឹងក្លិនកាយបុរសដ៏មានអំណាចរបស់ពូម៉ៃយ៉ាងច្បាស់។ ពូម៉ៃឈរសម្លឹងមើលសាច់ដុំពោះដែលឡើងរាងកង់ៗតិចៗ និងស្បែកដ៏ម៉ដ្តរលោងរបស់ក្មេងកម្លោះនៅចំពោះមុខ ភ្នែករបស់គាត់ឡើងរងើកចម្លែក។

«មកនៅទីនេះ កុំបង្ខំខ្លួនឯងពេក... បើក្ដៅ ថ្ងៃក្រោយបើកកង្ហារឱ្យខ្លាំងទៅ» ពូម៉ៃនិយាយទាំងបង្អូសសំឡេង រួចលូកដៃមាំរបស់គាត់មកទះស្មាដេតស្រាលៗ។ បាតដៃដ៏ក្ដៅភាយ និងគ្រើមបន្តិចរបស់គាត់ ប៉ះនឹងស្បែកដ៏ត្រជាក់របស់ដេត ធ្វើឱ្យដេតព្រឺសម្បុរខ្ញាកពេញខ្លួន។

«បាទ... អរគុណពូ... ចុះពូម៉េចក៏មិនទាន់សម្រាកដែរ?» ដេតសួរទាំងដង្ហក់ ភ្នែករបស់គេលួចសម្លឹងមើលទៅចង្កេះពូម៉ៃ ដែលស្លៀកតែខោចែវស្តើងម្យ៉ាង។ ដោយសារពន្លឺព្រះចន្ទចាំងពីក្រោយ ដេតអាចមើលឃើញរូបរាងដ៏រឹងមាំរបស់ពូម៉ៃតាមរយៈសាច់ក្រណាត់ខោចែវនោះយ៉ាងច្បាស់... វាហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីបិទបាំងពីខាងក្នុងឡើយ។

ពូម៉ៃសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក «ពូចាស់ហើយ... គេងមិនសូវលក់ដូចក្មេងៗទេ» គាត់បោះជំហានចូលមកជិតដេតថែមមួយជំហានទៀត រហូតដល់ចម្ងាយរវាងអ្នកទាំងពីរនៅសល់តែមួយចង្អាម «ម្យ៉ាងទៀត... បងត្រូវមើលការខុសត្រូវ "របស់សំខាន់" ក្នុងចម្ការនេះឱ្យបានល្អ កុំឱ្យបាត់បង់»។

ពាក្យថា "របស់សំខាន់" របស់ពូម៉ៃ ធ្វើឱ្យដេតមុខឡើងក្ដៅភាយ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងភាពត្រជាក់នៃរាត្រីក៏ដោយ។

«ពូ... ខ្ញុំទៅសម្រាកសិនហើយ» ដេតប្រញាប់ងាកក្រោយដើរសំដៅទៅបន្ទប់វិញទាំងបេះដូងលោតខុសចង្វាក់។

ពូម៉ៃឈរធ្មឹង សម្លឹងមើលទៅសាច់ខ្នងដ៏ត្រឡង់របស់ដេតដែលបាត់ចូលទៅក្នុងភាពងងឹត។ គាត់ដកដង្ហើមធំ រួចលូកដៃទៅអង្អែលខោចែវរបស់ខ្លួនដែលចាប់ផ្ដើមឡើងរឹងមាំខុសប្រក្រតី។

«ក្មេងនេះ... ធ្វើឱ្យយើងពិបាកទប់អារម្មណ៍ពិតមែន» ពូម៉ៃរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង មុននឹងដើរចូលផ្ទះទាំងអារម្មណ៍វឹកវរ។

 

            មេឃដែលធ្លាប់តែស្រឡះកាលពីព្រឹក ស្រាប់តែប្រែជាខ្មៅងងឹតស្លុបនៅពេលរសៀលជ្រេ។ សំឡេងផ្គរលាន់គ្រហឹមពីចម្ងាយ បង្ហាញពីសញ្ញានៃព្យុះភ្លៀងដែលជិតមកដល់។ ដេត ដែលកំពុងមមាញឹកត្រួតពិនិត្យការថ្លឹងទម្ងន់ដំឡូងនៅឃ្លាំងចុងក្រោយ មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងអាកាសធាតុឡើយ រហូតដល់តំណក់ភ្លៀងធំៗចាប់ផ្ដើមស្រោចស្រពមកលើផែនដីយ៉ាងគំហុក។

«ដេត! រត់ទៅផ្ទះទៅក្មួយ ភ្លៀងធំហើយ!» កម្មករម្នាក់ស្រែកប្រាប់ ខណៈដែលដេតប្រញាប់ប្រមូលឯកសារដាក់ក្នុងកាបូបស្ពាយ រួចរត់សំដៅទៅផ្ទះឈើបួនល្វែងរបស់ពូម៉ៃ ដែលស្ថិតនៅចម្ងាយប្រហែល ២០០ ម៉ែត្រ។

ទម្រាំតែរត់ទៅដល់ក្រោមដំបូលផ្ទះ ខ្លួនប្រាណរបស់ដេតសើមជោកដូចកណ្ដុរធ្លាក់ទឹក។ អាវយឺតពណ៌សស្ដើងដែលគេស្លៀក បានក្លាយជាថ្លាឆ្វង់ ជោកជាប់នឹងសាច់ដុំទ្រូង និងសាច់ដុំពោះដែលឡើងកង់ៗយ៉ាងច្បាស់។ ស្បែកសខ្ចីរបស់គេ កាន់តែមើលទៅស្រស់ថ្លានៅក្រោមតំណក់ទឹកភ្លៀងដែលហូរកាត់កញ្ចឹងក ចុះទៅដល់ទ្រូង។

ពូម៉ៃ កំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ ក្នុងដៃមានកន្សែងពោះគោមួយ។ គាត់ស្លៀកតែខោចែវពណ៌បៃតងចាស់ដូចរាល់ដង បញ្ចេញឱ្យឃើញរូបរាងមាំមួន និងរោមជើងដែលសើមតិចៗដោយសារសំណើមខ្យល់។ នៅពេលឃើញដេតរត់មកដល់ក្នុងសភាពបែបនោះ ពូម៉ៃហាក់ដូចជាគាំងស្មារតីមួយខណៈ។

«ពូ... ភ្លៀងខ្លាំងណាស់...» ដេតនិយាយទាំងដង្ហក់ ដៃទាំងពីរព្យាយាមរលាស់ទឹកចេញពីសក់។

ពូម៉ៃមិនតប តែភ្នែកមុតស្រួចរបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅទ្រូងដេតដែលកំពុងផើតផើងតាមចង្វាក់ដង្ហើមញាប់ៗ។ អាវសើមជោកនោះបានបង្ហាញឱ្យឃើញគ្រប់ចំណុចនៃរាងកាយក្មេងកម្លោះនៅចំពោះមុខ។ ពូម៉ៃលេបទឹកមាត់យឺតៗ រួចហុចកន្សែងទៅឱ្យដេត។

«មកជិតពូមក... សើមអស់ហើយ ប្រយ័ត្នផ្ដាសាយ» សំឡេងពូម៉ៃក្រអួន តែបង្កប់ដោយភាពរំជើបរំជួល។

ដេតដើរចូលមកជិត ពូម៉ៃក៏លើកកន្សែងមកជួយជូតសក់ និងកញ្ចឹងកឱ្យដេតយឺតៗ។ ចម្ងាយរវាងអ្នកទាំងពីរជិតគ្នាដល់ថ្នាក់ដេតអាចធុំក្លិនកាយបុរសដែលពោរពេញដោយមន្តស្នេហ៍របស់ពូម៉ៃ។ នៅពេលដេតងើបមុខឡើង ភ្នែករបស់គេក៏ប្រទះឃើញភាព "រឹងមាំ" ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៅក្រោមខោចែវរបស់ពូម៉ៃ ដែលហាក់ដូចជាកំពុងមានប្រតិកម្មនឹងរូបរាងស៊ិចស៊ីរបស់គេនៅចំពោះមុខ។

«ពូ... ទុកឱ្យខ្ញុំជូតខ្លួនឯងក៏បានដែរ...» ដេតនិយាយទាំងសំឡេងញ័រៗ មុខឡើងក្រហមងាំង។

«នៅឱ្យស្ងៀម... ពូជួយជូតឱ្យ នឹងអាលបានទៅផ្លាស់ខោអាវ» ពូម៉ៃនិយាយទាំងអោនមុខមកជិត រហូតដល់ដង្ហើមរបស់គាត់ប៉ះនឹងថ្ពាល់ដេត «ដេតឯងដឹងទេ...បងរបស់ឯងផ្ដាំឲ្យជួយមើលខុសត្រូវឯង បើឯងឈឺពួកគេស្ដីឲ្យពូមិនខាន»។

ស្ដាប់ទៅវាដូចជាពាក្យនិយាយលេង តែវាធ្វើឱ្យដេតទទួលនូវអារម្មណ៍កក់ក្ដៅម្យ៉ាងរកថាមិនត្រូវ។ ដៃរបស់ពូម៉ៃដែលកំពុងជូតកន្សែងលើកញ្ចឹងក ចាប់ផ្ដើមបង្អូសចុះមកដល់ស្មា រួចសង្កត់ស្រាលៗលើសាច់ដុំដើមដៃរបស់ដេត។

«ទៅងូតទឹកជម្រះខ្លួនទៅ... ចាំពូដួសបាយឱ្យញ៉ាំ» ពូម៉ៃដកដៃចេញ រួចញញឹមញ៉ោះដែលបង្ហាញថ្ពាល់ខួចដ៏មានមន្តស្នេហ៍នោះម្ដងទៀត។

ដេតប្រញាប់ដើរចូលបន្ទប់ទឹកទាំងអារម្មណ៍វឹកវរ។ ក្នុងចិត្តគេនៅតែនឹកឃើញរូបភាពកាលពីយប់មិញ និងរូបភាពនៅចំពោះមុខមិញនេះ... ជាពិសេសគឺភាពរឹងមាំនៅក្រោមខោចែវរបស់ពូសាច់ថ្លៃម្នាក់នេះ ដែលធ្វើឱ្យគេស្រមៃដល់រឿងដែលមិនគួរស្រមៃ។

បន្ទាប់ពីត្រូវភ្លៀងកាលពីល្ងាចម្សិលមិញ មេឃនៅតែបន្តស្រទុំ។ លុះដល់ពេលថ្ងៃត្រង់ ដេតមិនឃើញពូម៉ៃចេញមកផ្ទះបាយដូចរាល់ដងឡើយ។ ដោយមានការបារម្ភ ដេតក៏សម្រេចចិត្តដើរសំដៅទៅបន្ទប់គេងរបស់ពូម៉ៃ ដែលស្ថិតនៅជាន់លើនៃផ្ទះឈើនោះ។

«ពូ... ពូម៉ៃ? ដល់ម៉ោងបាយហើយពូ» ដេតបន្លឺសំឡេងតិចៗ រួចរុញទ្វារដែលមិនបានដាក់គន្លឹះចូលទៅ។

នៅក្នុងបន្ទប់ដែលជះក្លិនប្រេងកូឡាស្រាលៗ ដេតឃើញពូម៉ៃកំពុងគេងផ្ងារលើគ្រែឈើធំ។ គាត់ស្លៀកតែខោចែវពណ៌ខ្មៅស្ដើងម្យ៉ាងគត់ ដែលវារុញចុះមកដល់ក្រោមផ្ចិតបន្តិច បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ដុំពោះដ៏រឹងមាំ និងរោមជុំវិញផ្ចិតដែលដុះសំដៅចុះទៅក្រោមជាជួរ។ ភួយមិនបានដណ្ដប់ឡើយ បង្ហាញឱ្យឃើញទ្រូងដ៏មាំដែលកំពុងផើតផើងតាមចង្វាក់ដង្ហើមញាប់ៗ។

«អូ... ដេតទេអី? ពូដូចជាមិនស្រួលខ្លួនសោះ... គ្រុនចង់ញាក់ហើយក្មួយ» សំឡេងពូម៉ៃស្អកៗ ភ្នែករបស់គាត់ឡើងក្រហមព្រឿងៗ។

«ពូក្ដៅខ្លួនខ្លាំងណាស់! ចាំខ្ញុំជួយកោសខ្យល់ឱ្យពូណា» ដេតនិយាយទាំងបារម្ភ រួចប្រញាប់ទៅទាញប្រេងកូឡា និងកាក់មកអង្គុយក្បែរគ្រែ។

«អរគុណហើយ... ជួយកោសខ្យល់ឱ្យពូបន្តិចទៅ ប្រហែលជាធូរហើយ» ពូម៉ៃនិយាយទាំងថ្ងូរតិចៗ រួចក៏ប្រែខ្លួនមកគេងផ្កាប់ បង្ហាញឱ្យឃើញសាច់ខ្នងដ៏ធំទូលាយ និងស្មាមាំទាំដែលពោរពេញដោយថាមពលបុរសវ័យ ៤២ ឆ្នាំ។

ដេតចាប់ផ្ដើមលាបប្រេងកូឡាលើខ្នងពូម៉ៃ។ ម្រាមដៃដ៏ត្រជាក់របស់ដេត ប៉ះនឹងស្បែកដ៏ក្ដៅភាយរបស់ពូម៉ៃ ធ្វើឱ្យអ្នកទាំងពីរមានអារម្មណ៍ស្រឺតៗដូចគ្នា។ ដេតប្រើកាក់កោសចុះឡើងតាមចង្វាក់យ៉ាងថ្នមៗ។ ស្បែកខ្នងពូម៉ៃចាប់ផ្ដើមឡើងក្រហមជាឆ្នូតៗ។

«អ្ហឹស... ដេត... កោសឱ្យធ្ងន់ដៃបន្តិចមកក្មួយ... ពូស្រណុកណាស់» សំឡេងថ្ងូរក្នុងបំពង់ករបស់ពូម៉ៃ ធ្វើឱ្យដេតញ័រដៃបន្តិច។

នៅពេលដេតកោសចុះមកដល់ចង្កេះ ភ្នែករបស់គេបែរជាមិនអាចដកចេញពី "អាថ៌កំបាំង" នៅក្រោមខោចែវស្ដើងរបស់ពូម៉ៃបានឡើយ។ ដោយសារពូម៉ៃគេងផ្កាប់ ហើយមិនស្លៀកលីអូ ភាពរឹងមាំដ៏ធំមាំរបស់គាត់បានសង្កត់ជាប់នឹងពូក តែវានៅតែលេចចេញជារាងយ៉ាងច្បាស់ពីខាងក្រោយ។

«ដេត... ជួយកោសទ្រូង និងពោះឱ្យពូបន្តិចមក វារោយខ្លាំងណាស់» ពូម៉ៃប្រែខ្លួនមកគេងផ្ងារវិញយឺតៗ។

ពេលនេះ ដេតត្រូវប្រឈមមុខនឹងរូបរាងអាក្រាតទ្រូងរបស់ពូម៉ៃចំៗ។ ដេតចាក់ប្រេងកូឡាលើបាតដៃ រួចដាក់អង្អែលលើទ្រូងមាំរបស់ពូម៉ៃ។ ម្រាមដៃដេតប៉ះនឹងចុងទ្រូងពណ៌ក្រម៉ៅ និងសាច់ដុំដែលហាប់ណែន។ ដេតលេបទឹកមាត់ក្អឹក នៅពេលដៃរបស់គេបន្តអង្អែលចុះមកដល់សាច់ដុំពោះក្បែរជាយខោចែវ។

ដេតចាក់ប្រេងកូឡាដែលក្ដៅភាយលើបាតដៃ រួចចាប់ផ្ដើមអង្អែលលើដើមទ្រូងមាំរបស់ពូម៉ៃយឺតៗ។ សម្រស់សាច់ដុំដែលហាប់ណែន និងរោមទ្រូងស្ដើងៗដែលដុះរាយប៉ាយ បង្កើតបានជាភាពទាក់ទាញដែលធ្វើឱ្យដេតសឹងតែភ្លេចដកដង្ហើម។

«ពូ... ពូនៅក្ដៅខ្លាំងណាស់» ដេតខ្សឹបទាំងញ័រមាត់ ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅមុខពូម៉ៃដែលកំពុងបិទភ្នែកសម្រាកទាំងដង្ហើមធំៗ។

ដេតចាប់ផ្ដើមប្រើកាក់កោសបញ្ឆិតៗពីស្មា ចុះមកដល់ដើមទ្រូង។ រាល់ចលនានៃការរុញកាក់ចុះមកក្រោមម្ដងៗ ធ្វើឱ្យរាងកាយពូម៉ៃកម្រើកតិចៗ។ ដោយសារតែការកោសបញ្ជាក់កម្លាំងបន្តិចម្ដងៗ ឆ្នុកខ្សែខោចែវរបស់ពូម៉ៃដែលចងធូរៗនោះ ក៏ចាប់ផ្ដើមរអិលរបូតចុះពីចង្កេះ បង្ហាញឱ្យឃើញគល់រោមខ្មៅក្រឹបដែលដុះត្រួតគ្នាជុំវិញតំបន់សម្ងាត់។

ដេតលេបទឹកមាត់ក្អិក បេះដូងលោតដូចគេទះស្គរ។ គេបន្តលាបប្រេងកូឡាលើពោះវៀនដែលឡើងកង់ៗរបស់ពូម៉ៃ រួចបង្អូសកាក់ចុះមកក្រោមបន្តិចម្ដងៗ។ នៅក្រោមខោចែវស្ដើងដែលគ្មានលីអូបិទបាំងនោះ ដេតអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា "មើមដំឡូង" របស់ពូម៉ៃកំពុងតែងើបឡើងទល់នឹងសាច់ក្រណាត់កាន់តែខ្លាំង។

ដៃរបស់ដេតចាប់ផ្ដើមញ័រទទាក់ ខណៈដែលភ្នែកមិនអាចដកចេញពីភាពរឹងមាំដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលនោះបានឡើយ។ គេលួចសម្លឹងទៅមុខពូម៉ៃជាញឹកញាប់ ក្រែងលោគាត់បើកភ្នែកឃើញគេកំពុងលបមើលកន្លែងសម្ងាត់នោះ។ ប៉ុន្តែពូម៉ៃនៅតែបិទភ្នែកស្ងៀម ថ្ងូរតិចៗដោយភាពស្រណុក។ ដោយចិត្តចង់ដឹងចង់ឃើញដែលឆាបឆេះ រំពេចនោះ ពូម៉ៃដែលកំពុងគេងបិទភ្នែកស្ងៀម បែរជាទ្រាំលែងបាននឹងការញ៉ោះរបស់ក្មេងកម្លោះនៅចំពោះមុខ។ គាត់លូកដៃមាំរបស់គាត់ចូលទៅក្នុងខោ រួចចាប់កាន់នាគរបស់គាត់ដែលកំពុងតែងើបខ្លាំង រួចរ៉ូតចុះឡើងយឺតៗនៅក្នុងខោទាំងភ្នែកនៅបិទជិត ដង្ហើមរបស់គាត់ចាប់ផ្ដើមដង្ហក់ខ្លាំងៗ។

«ពូ... អឺ... ពូម៉ៃ...» ដេតលាន់មាត់ទាំងស្លន់ស្លោ គេស្រឡាំងកាំងនឹងទង្វើរបស់ពូសាច់ថ្លៃម្នាក់នេះ រហូតដល់ធ្វើអ្វីមិនត្រូវ។

ដោយសារតែតណ្ហាដែលឆាបឆេះខ្លាំងពេក ពូម៉ៃលែងអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បានទៀតហើយ។ គាត់បើកភ្នែកឡើងដែលពោរពេញដោយភាពស្រេកឃ្លាន រួចនិយាយទៅកាន់ដេតទាំងសំឡេងស្អកៗ៖ «ដេត... ជួយពូបានទេ? ពូមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេក្មួយ...»

ដេតភ័យញ័រពេញខ្លួន គេលេបទឹកមាត់ក្អិកដោយភាពស្ងួតក មិនអាចរកពាក្យអ្វីមកបដិសេធបានឡើយ ព្រោះក្នុងចិត្តរបស់គេក៏កំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលដូចគ្នា។ ពូម៉ៃមិនរង់ចាំចម្លើយយូរឡើយ គាត់លូកដៃមកចាប់ដៃដេតដែលកំពុងតែកាន់កាក់នោះ ឱ្យសង្កត់ចុះទៅលើ "មើមដំឡូង" ដ៏ធំរឹងដែលកំពុងទល់ខោនោះចំៗ។

ភាពរឹងមាំ និងកម្ដៅដែលភាយចេញពីក្រោមសាច់ក្រណាត់ខោ ប៉ះនឹងបាតដៃដេត ធ្វើឱ្យគេព្រឺសម្បុរខ្ញាក។

«មិនមែនតែក្ដៅខ្លួនទេ... ក្នុងចិត្តពូពេលនេះ ក៏កំពុងតែក្ដៅដែរ» ពូម៉ៃនិយាយទាំងសម្លឹងមើលចំភ្នែកដេតដោយខ្សែភ្នែកដ៏ត្រេកត្រអាល។

គាត់បង្អូសដៃដេតឱ្យរ៉ូតចុះឡើងតាមចង្វាក់ដៃរបស់គាត់ រហូតដល់ខោចែវស្ដើងនោះកាន់តែរអិលធ្លាក់ចុះមកក្រោម។ ដេតលែងមានភាពអៀនខ្មាសទៀតហើយ គេលែងកាក់ចោល រួចប្រើម្រាមដៃទាំងប្រាំរបស់គេក្ដាប់ដំបងនាគរបស់ពូម៉ៃតាមរយៈសាច់ក្រណាត់នោះយ៉ាងណែន។

«បាទពូ... ឱ្យតែពូត្រូវការ... ខ្ញុំនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីពូ» ដេតខ្សឹបតបវិញទាំងអារម្មណ៍រវើរវាយ។

ពូម៉ៃញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត គាត់ទាញកញ្ចឹងកដេតចុះមកថើបយ៉ាងរោលរាល ខណៈដែលដៃរបស់ដេតចាប់ផ្ដើមសម្រាតខោចែវរបស់ពូម៉ៃចេញយឺតៗ ដើម្បីបង្ហាញឱ្យឃើញភាពអស្ចារ្យដែលលាក់ទុកជាយូរមកហើយ។

           បន្ទាប់ពីខោខ្លីរបស់ដេតត្រូវបានសម្រាតចេញទាំងស្រុង រាងកាយអាក្រាតននលោតរបស់ក្មេងកម្លោះអាយុ ២៣ ឆ្នាំ បានលេចត្រដែតឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែកពូម៉ៃ។ ពូម៉ៃដែលកំពុងដកដង្ហើមហង្ហក់ បានត្រឹមតែសម្លឹងមើលទាំងគាំងស្មារតី។ ស្បែកសខ្ចីរបស់ដេត ចាំងឆ្លុះនឹងពន្លឺភ្លើងចង្កៀង មើលទៅរលោងម៉ដ្តខុសពីបុរសទូទៅ ហាក់ដូចជាចង់បញ្ចេញពន្លឺក្នុងភាពងងឹត។

«ដេត... ឯងស្អាតខ្លាំងណាស់... ស្អាតលើសពីអ្វីដែលពូបានស្រមៃទៅទៀត» ពូម៉ៃរអ៊ូទាំងសំឡេងស្អកៗ ខណៈដែលភ្នែករបស់គាត់មិនអាចដកចេញពី "នាគ" របស់ដេតបានឡើយ។

ទោះបីជាដេតមានស្បែកសខ្ចី ក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែនាគរបស់គេបែរជាមានភាពរឹងមាំ និងមានទំហំធំសមសួនដែលផ្ទុយស្រឡះពីចរិតស្លូតបូតរបស់គេ។ នាគរបស់ដេតមានដងវែងត្រង់ ក្បាលពណ៌ផ្កាឈូកក្រហមព្រឿងៗដែលកំពុងងើបឡើងយ៉ាងមានអំណាច។ អ្វីដែលធ្វើឱ្យពូម៉ៃរឹតតែទាក់ទាញនោះគឺ រោមជុំវិញគល់នាគរបស់ដេត ដុះខ្មៅក្រឹប រៀបរយយ៉ាងស្រស់ស្អាត វាមើលទៅស៊ិចស៊ីខ្លាំងណាស់នៅពេលស្ថិតលើសាច់ពោះសខ្ចីដែលឡើងរាងកង់ៗតិចៗរបស់គេ។

ពូម៉ៃលូកដៃមាំរបស់គាត់ដែលគ្រើមបន្តិចទៅអង្អែលលើនាគរបស់ដេតយឺតៗ ធ្វើឱ្យដេតព្រឺសម្បុរខ្ញាក រួចថ្ងូរចេញមកយ៉ាងស្រណុក។

«អ្ហឹក... ពូ... កុំមើលខ្លាំងពេកអី ខ្ញុំអៀនណាស់» ដេតនិយាយទាំងលើកដៃមកបិទភ្នែក រួចបង្វែរមុខចេញ។

«មិនបាច់អៀនទេ... របស់ឯងស្អាតណាស់ដេត» ពូម៉ៃបង្អូសម្រាមដៃចុះឡើងតាមដងនាគរបស់ដេត រួចក៏អោនមុខចុះទៅជិត រហូតដល់ដង្ហើមដ៏ក្ដៅភាយរបស់គាត់ប៉ះនឹងសាច់ដុំពោះរបស់ដេត។

ពូម៉ៃមិនអាចទប់ចិត្តបានទៀតឡើយ គាត់ចាប់ផ្ដើមប្រើអណ្ដាត និងបបូរមាត់រុករានជុំវិញរោមដ៏ខ្មៅក្រឹប និងដងនាគរបស់ដេតយ៉ាងរោលរាល។ ដេតថ្ងូរឮៗពេញបន្ទប់ ដៃទាំងពីរខ្វាំពូកសឹងតែដាច់ ខណៈដែលអារម្មណ៍ស្រើបស្រាលបានវាយលុកគ្រប់សរសៃវិញ្ញាណ។

បន្ទាប់ពីបានសាកល្បងរសជាតិគ្នាទៅវិញទៅមក ពូម៉ៃក៏ចាប់លើកជើងសខ្ចីរបស់ដេតឡើង រួចសង្កត់ចង្កេះបញ្ជូនដំបងនាគដ៏មហិមារបស់គាត់ចូលទៅក្នុងខ្លួនដេតមួយទំហឹង។

«អ្ហាស់...!» ដេតស្រែកថ្ងូរចេញមកទាំងដកដង្ហើមមិនដល់គ្នា។ ចង្វាក់នៃសេចក្ដីស្នេហ៍ដ៏ខ្លាំងក្លាបានចាប់ផ្ដើម។ រាល់ការបុកទង្គិច ធ្វើឱ្យដេតមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងហោះហើរលើអាកាស។ ពូម៉ៃសម្លឹងមើលមុខដេតដែលកំពុងស្រែកថ្ងូរដោយភាពស្រណុក ទាំងក្ដីសុខបំផុតដែលគាត់មិនដែលជួបប្រទះក្នុងជីវិត ៤២ ឆ្នាំមកនេះ។

យប់នោះ ក្លិនប្រេងកូឡាដែលធ្លាប់តែសម្រាប់ព្យាបាលជំងឺ បែរជាក្លាយជាក្លិនដែលដុតបញ្ឆេះភ្លើងតណ្ហាឱ្យឆាបឆេះកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់សម្រេចដល់ចំណុចកំពូលជាមួយគ្នា...។

           ពន្លឺព្រះអាទិត្យពណ៌មាសស្រទន់នាពេលព្រឹកព្រលឹម បានចាំងឆ្លុះកាត់តាមប្រហោងបង្អួចឈើ មកប៉ះនឹងភួយដែលរញ៉េរញ៉ៃនៅលើគ្រែ។ ដេត បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ ទាំងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនប្រាណរួយស្រពន់ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តបែរជាមានភាពកក់ក្ដៅយ៉ាងចម្លែក។ គេដឹងខ្លួនថា ពេលនេះគេកំពុងស្ថិតក្នុងរង្វង់ដៃដ៏មាំទាំរបស់ ពូម៉ៃ ដែលឱបកៀកគេពីក្រោយយ៉ាងណែន។

ស្បែកសខ្ចីរបស់ដេត នៅពេលប៉ះនឹងសាច់ដុំស្រគាំដែលពោរពេញដោយកម្ដៅកាយរបស់បុរសវ័យ ៤២ ឆ្នាំ បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏មានក្ដីសុខបំផុត។ ពូម៉ៃដែលទើបនឹងភ្ញាក់ដែរនោះ ក៏បង្អូសបបូរមាត់មកថើបកញ្ចឹងកដេតថ្នមៗ រួចខ្សឹបទាំងសំឡេងស្អកៗ៖

«ភ្ញាក់ហើយអី? យប់មិញ... ឯងធ្វើឱ្យពូគេងលក់ស្រួលខ្លាំងណាស់ ដេត»។

ដេតមុខឡើងក្រហមព្រឿងៗ គេងាកមកញញឹមដាក់ពូម៉ៃទាំងអៀនប្រៀន «ខ្ញុំក៏ដូចគ្នាដែរពូ... មិននឹកស្មានថា ថ្នាំបញ្ចុះកម្ដៅរបស់ពូមានប្រសិទ្ធភាពដល់ថ្នាក់ហ្នឹងសោះ»។

ពូម៉ៃសើចតិចៗក្នុងបំពង់ក បង្ហាញថ្ពាល់ខួចដ៏មានមន្តស្នេហ៍ដែលធ្វើឱ្យដេតលង់ស្នេហ៍ដកខ្លួនមិនរួច។ គាត់ចាប់ដៃដេតមកថើប រួចសម្លឹងមើលភ្នែកក្មេងកម្លោះដោយភាពជឿជាក់៖ «ពីថ្ងៃនេះទៅ មិនបាច់ហៅខ្លួនឯងថាអ្នកក្រៅទៀតទេ... នៅទីនេះជាមួយពូ ជួយការងារពូ ហើយពូនឹងមើលថែឯងឱ្យល្អបំផុត»។

បន្ទាប់ពីរាត្រីដ៏រោលរាលនោះមក ជីវិតនៅក្នុងរោងចក្រច្នៃដំឡូងមីលែងមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងគួរឱ្យខ្លាចសម្រាប់ដេតទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាក្លាយជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំងដ៏ផ្អែមល្ហែម។ រាល់ពេលដែលដេតដើរកាន់បញ្ជីត្រួតពិនិត្យកម្មករ ពូម៉ៃតែងតែលួចបញ្ជូនខ្សែភ្នែកដ៏ក្ដៅគគុកមកឱ្យគេជានិច្ច។

ជារឿយៗ នៅពេលដែលកម្មករត្រឡប់ទៅសម្រាកអស់ ផ្ទះឈើបួនល្វែងនោះក៏ប្រែជាសមរភូមិស្នេហ៍ម្ដងទៀត។ ពេលខ្លះគឺនៅក្នុងផ្ទះបាយ ខណៈដែលដេតកំពុងជួយធ្វើម្ហូប ពូម៉ៃក៏ដើរមកអោបពីក្រោយ រួចរុករានក្រោមអាវរបស់គេ។ ពេលខ្លះទៀត គឺនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដែលសើមជោក ពួកគេផ្ដល់ក្ដីសុខឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងស្វាហាប់ និងរោលរាលជាងមុនទៅទៀត។

ដេតលែងមានភាពអៀនខ្មាសនឹងរូបរាងដ៏មាំមួនរបស់ពូម៉ៃ ហើយពូម៉ៃក៏លែងលាក់បាំងតណ្ហាដែលគាត់មានចំពោះស្បែកសខ្ចីរបស់ដេតដែរ។ ពួកគេបានក្លាយជាកម្លាំងចិត្តឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក... ម្នាក់ជាអ្នកគ្រប់គ្រងការងារយ៉ាងម៉ត់ចត់ ម្នាក់ទៀតជាអ្នកជួយសម្រាលរាល់ភាពហត់នឿយដោយក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ត្រេកត្រអាល។

ស្នេហ៍ក្នុងជម្រៅចម្ការដំឡូងមួយនេះ ទោះបីជាត្រូវលាក់បាំងពីខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពូម៉ៃ និងដេត វាគឺជា "រសជាតិជីវិត" ដ៏ផ្អែមល្ហែម និងក្តៅរោលរាលបំផុត ដែលគ្មានអ្វីអាចមកជំនួសបានឡើយ។